29 Μαΐου 2011

Η Γεννηση της Αντικουλτούρας


Βιβλίο του Theodore Roszak ,
 "Η Γέννηση της Αντικουλτούρας" Στοχασμοί γύρω από την τεχνοκρατική κοινωνία και την νεανική αμφισβήτησή της.

Στοχασμοί από το "μακρινό" 1969.


Παραθέτω ένα  απόσπασμα από το κεφάλαιο ΙΙΙ, με τίτλο "Η Διαλεκτική της απελευθέρωσης", το οποίο αναμετριέται  με δύο εξέχοντες θεωρητικούς εκπροσώπους της τεχνοκρατικής κοινωνίας, τον Κ.Μαρξ και τον Φ.Ενγκελς, τους ανύποπτους αλλά και ενθουσιώδεις ιδεολόγους  του επαναστατικού 19ου αιώνα.

[σελ.126-128]
"[...] η ουτοπική ορμή εξασθενεί γρήγορα όταν δεν ασκείται. Γι'αυτό και στην μαρξιστική κριτική νοιώθουμε συχνά ότι η ελευθερία μας πρέπει να μείνει για πάντα υποταγμένη στον εξορθολογισμό της "αναρχίας της παραγωγής"· πράγμα που σημαίνει πως έχει εξοριστεί στη χώρα του Ποτέ. Ο Ένγκελς στο δοκίμιό του "Περί εξουσίας", αντλούσε το ζοφερό συμπέρασμα:
"Αν ο άνθρωπος χάρη στη γνώση και την επινοητική του ευφυΐα έχει καθυποτάξει τις δυνάμεις της φύσης, οι τελευταίες τον εκδικούνται καθυποτάσσοντας τον, στον βαθμό ακριβώς που τις χρησιμοποιεί, σε έναν αληθινό δεσποτισμό, ανεξαρτήτως οιασδήποτε κοινωνικής οργάνωσης. Το να ζητάμε να καταργήσουμε την εξουσία στη μεγάλης κλίμακα βιομηχανίας ισοδυναμεί με το να ζητάμε να καταργήσουμε την ίδια την βιομηχανία, να καταστρέψουμε το ηλεκτρικό υφαντήριο για να επιστρέψουμε στον χειροκίνητο τροχό"[1]

Μακριά από κάθε καλό μαρξιστή η ιδέα να καταστρέψει το ηλεκτρικό υφαντήριο ή να συλλάβει τη φύση ως οτιδήποτε άλλο από δόλιο αντίπαλο."

Και συνεχίζοντας ο Roszak επισημαίνει πως :

"[...] ο μαρξισμός είναι η κατοπτρική εικόνα του αστικού βιομηχανικού ήθους, εικόνα ανεστραμμένη όμως αναμφίβολα ταυτόσημη. Και στις δύο παραδόσεις η τεχνοκρατική επιταγή με την συνακόλουθη αντίληψή της για τη ζωή παραμένει αδιαμφισβητητη. Εντελώς ειρωνικά αυτή είναι και η μεγαλύτερη νίκη που  η αστική κοινωνία έχει καταγάγει στους πιο ανυποχώρητους αντιπάλους της: το οτι έχει ενσταλάξει μέσα τους την δική της ρηχή , ανταγωνιστική εικόνα του ανθρώπου.

[...] ο Μαρξ, συμμεριζόταν το μύθο μιας κοινωνικοεπιστημονικής αντικειμενικότητας μέσω του οποίου η κοινωνία γίνονταν αντιληπτή ως "μια διαδικασία της φυσικής ιστορίας". Ό,τι δεν ήταν επιστήμη ήταν "ιστοι αράχνης από λόγια...ρητορικά άνθη... νοσηρή αισθηματολογία"
Είναι συχνά η άκαμπτη ρεαλιστική πολιτική του 19ου αι. που μιλάει μέσα από την γλώσσα του Μαρξ, αναμεμιγμένη με την μελαγχολική πώρωση του κοινωνικού δαρβινισμού κι έναν χονδροειδή θετικιστικό αθεϊσμό.
 Πρόκειται για μια ιδεολογία γραμμένη στο κλειδί της επικρατούσας αρχής της πραγματικότητας, ιδεολογία που συνεργεί στον υποβιβασμό της συνείδησης, που βαραίνει δυναστευτικά και πασχίζει να μας συμφιλιώσει με μια ύπαρξη στερημένη από όνειρα, στερημένη από φαντασία. Το να καταδύεται κάποιος στις παλαιές  ιδεολογίες- με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της αναρχικής παράδοσης που μεταλαμπαδεύεται από φυσιογνωμίες όπως ο Κροπότκιν, ο Τολστόι, ο Thoreau- σημαίνει να πνίγεται μεταξύ της σφύρας και του άκμονος της αδιαμφισβήτητης τεχνολογικής αναγκαιότητας. Είναι μια φιλολογία της δυσοίωνης σοβαρότητας και της ζοφερής λύσης, ασφυκτικά περιοριζόμενη από τον πρακτικισμό, την ταξική πειθαρχία, τις στατιστικές της αδικίας και την δίψα για ανταπόδοση. Το να μιλήσουμε για την έκσταση της ζωής σε ένα τέτοιο ζοφερό περιβάλλον σημαίνει ότι διακινδυνεύουμε την τρέλα. Εκεί που όλοι οι άνθρωποι αργοσέρνονται κανείς δεν μπορεί να χορεύει. Ο χορός είναι ....γι αργότερα.
Αν αρχίζει από κάπου η κατάρρευση των παλαιών ιδεολογιών, αρχίζει από αυτήν την κίνηση της καθυστέρησης. Διότι το να αναβάλεις για "αργότερα" τη θεώρηση της ουσίας του ανθρώπου στο όνομα του "ρεαλισμού" σημαίνει ότι ασκείς το είδος του θανάσιμου πρακτικισμού που έχει φέρει σήμερα τον πολιτισμό μας στο χείλος της εκμηδένισης. Μας παραδίδει στα χέρια των απάνθρωπων κομισαρίων, μάνατζερ και στρατηγικών αναλυτών- που όλοι τους είναι επαγγελματίες ειδικοί στην αναβολή του ουσιώδους.
Είναι πρωταθλητές αυτού που ο C.Write Mills αποκαλούσε "παράφρονα ρεαλισμό".
Ο καλλιτέχνης που γαντζώνεται στο αδύνατο όραμά του, συντηρεί τουλάχιστον ένα κομμάτι ουρανού ανάμεσά μας· ο παράφρων ρεαλιστής που αποποιείται αυτό το όραμα χάριν ενός άλλου"πρακτικού" μέτρου των πραγμάτων μας οδηγεί μόνον ένα βήμα βαθύτερα στην κόλαση της αλλοτρίωσής μας"
[1]Σε αυτό το δοκίμιο που γράφτηκε ως ράπισμα στους αναρχικούς, ο Ενγκελς παρατηρεί στωικά ότι "ο αυτοματοποιημένος μηχανισμός ενός μεγάλου εργοστασίου είναι πολύ πιο δεσποτικός απ' όσο υπήρξαν ποτέ οι μικροκαπιταλιστές που απασχολούσαν εργάτες", και ότι το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει κανείς από την επανάσταση είναι ότι αυτή η εξουσία θα χάσει  τον "πολιτικό της χαρακτήρα και θα μεταμορφωθεί σε απλές διοικητικές λειτουργίες περιφρούρησης των αληθινών συμφερόντων της κοινωνίας". Είναι μια εντυπωσιακή προαναγγελία της τεχνοκρατίας.(οι υπογραμμίσεις του Roszak)


Τheodore Roszak: Η γέννηση της αντικουλτούρας. Στοχασμοί γύρω από την τεχνοκρατική κοινωνία και τη νεανική αμφισβήτησή της
ΕΚΔΟΣΕΙΣ futura
Σειρά «Ιανός - Πολιτισμικές διασταυρώσεις». Υπεύθυνος σειράς: Φώτης Τερζάκης Μετάφραση- επιμέλεια: Φώτης Τερζάκης 347 σελ. / 13,5 x 21 εκ. /  ISBN 978-960-6654-68-8

27 Μαΐου 2011

Η περιπέτεια

Ζούμε στον "κόσμο των απόψεων" και το χειρότερο είναι πως οι περισσότερες από αυτές προέρχονται από άτομα που φέρουν την βαθύτατη πίστη πως οι απόψεις τους είναι αδιαμεσολάβητα γεννήματα της ευφυούς διάνοιας τους! Αυτό όμως είναι το αστείο μέρος της υπόθεσης.

Δυστυχώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία εξουσιαστική ταχυδακτυλουργία και το νέο εξουσιαστικό παράδειγμα.

"Η βιοεξουσία είναι μια μορφή εξουσίας που ρυθμίζει τον κοινωνικό βίο εκ των έσω, παρακολουθώντας τον, ερμηνεύοντάς τον, απορροφώντας τον και  αναδιαρθρώνοντας τον. Η εξουσία μπορεί να επιτύχει την αποτελεσματική διοίκηση ολόκληρου του βίου του πληθυσμού μόνον όταν καθίσταται μια αναπόσπαστη , ζωτική λειτουργία την οποία κάθε άτομο ενστερνίζεται και επανενεργοποιεί εκουσίως. "Η ζωή έχει γίνει πλέον αντικείμενο της εξουσίας" 
Η υψηλότερη  λειτουργία αυτής της εξουσίας είναι ναεπενδύσει την ζωή σε όλες τις εκφάνσεις, και πρωταρχικό μέλημα έχει να διευθύνει την ζωή. Η βιοεξουσία αναφέρεται  συνεπώς σε μια κατάσταση κατά την οποία το άμεσο ζητούμενο της εξουσίας είναιη παραγωγή και αναπαραγωγή της ίδιας της ζωής"  (βλ. Αυτοκρατορία, των Hardt+Negri)

Αντίθετα με την πειθαρχική εξουσία όπου η σχέση μεταξύ εξουσίας και ατόμου παρέμενε στατική και η πειθαρχική εισβολή τηςεξουσίας ήταν ανάλογη με την αντίσταση του ατόμου, το νέο εξουσιαστικό μοντέλο περιλαμβάνει στον μηχανισμό του ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.

Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει πως κάθε κοινωνικά αναγνωρισμένο άτομο, τόσο το στέλεχος της αριστεράς, ο εργατοπατέρας, ο αστυνομικός, ο δημοσιογράφος  της "Καθημερινής", ο πολιτευτής στον Πύργο Ηλίας, το λαμόγιο του Κολωνακίου, και ο ακροδεξιός της Πλ. Αττικής, που εκ των πραγμάτων αναλαμβάνουν τον ρόλο των επιτηρητών/συντηρητών όσο και ο συνδικαλιστής, ο βουλευτής της "αντιπολίτευσης", το απλό κομματικό μέλος, ο "επαναστατημένος" φοιτητής, ο εργαζόμενος που "παλεύει για τα κεκτημένα" και ο "μπαχαλάκιας" των Εξαρχείων, συμβάλουν με την κάθε τους δράση στις  δυναμικές που αναπτύσσει η κοινωνία του ελέγχου. Συγκροτούν μάλιστα τα υποσυστήματα ενός κεντρικού ελεγκτικού συστήματος που πλέον είναι πολύπλοκα τόσο, ώστε δεν αφήνουν περιθώριο σε κανέναν αυθορμητισμό,  καθιστούν το κοινωνικό σύνολο  αφηρημένο, στο βαθμό που ενώ ο οποιοσδήποτε  μπορεί να υιοθετεί τις πλέον παράδοξες συμπεριφορές, να λέει την γνώμη του, να "αντιστέκεται" , να "εναντιώνεται", να συγκρούεται, δεν αμφισβητεί στην ουσία απολύτως τίποτα στο εσωτερικό του συστήματος. (βλ.σχετικα,Το Τεχνικό Σύστημα, του Jacques Ellul)

Έχουμε να κάνουμε με "μαγική εικόνα" η οποία πριν από όλα χρειάζεται επόπτευση και ανίχνευση.

Το σύστημα μας υποδεικνύει την οργανωμένη δράση,την "ταξική" εναντίωση, την μισαλλοδοξία, την διεκδίκηση, το κυνήγι και την καταδίκη του ενόχου!
Ακολουθώντας μια τέτοια οδό ίσως και να βρεθούμε να διαπραγματευόμαστε-εκτός από τα φραγκοδίφραγκα που διαπραγματευόμαστε ήδη- την ισχύ· και ν' ανακαθορίσουμε τα πλαίσια μιας περιπετειώδους ζωής χωρίς περιπέτεια, όπου το "περιπετειώδες" περιορίζεται στις κλιμακώσεις του κομφορμισμού που  πριν απ' όλα επιβάλει ο τεχνικός πολιτισμός και οι κατηγορίες του. Αλλά ως εκεί.

Η παρατήρηση η ψύχραιμη ερμηνεία και η προσπέλαση του συνολικού μηχανισμού θα μας δώσουν τους τρόπους που μπορούν να μετασχηματίσουν και τελικά να κατατροπώσουν αυτή την θλιβερή εσωτερίκευση πεποιθήσεων αξιών και συμπεριφορών,  που μας κάνουν προβλέψιμους και αναλώσιμους.

Η περιπέτεια είναι μπροστά μας.

25 Μαΐου 2011

Μας πήραν χαμπάρι...

Η σκουριασμένη σκάλα της εξόδου κινδύνου

λέει πως οι κάτοικοι του σπιτιού δεν φρόντιζαν

- τον καιρό που όλα ήταν "κανονικά" -

να συντηρήσουν αυτό που θα τους έσωζε την ώρα της κρίσης.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από εδώ:
http://www.flickr.com/photos/ml_p/sets/72157621919526882/detail/?page=3

22 Μαΐου 2011

Ο Τουρίστας-Αυτόματο

Election night crowd, Wellington, 1931
















"[...] αυτό ακριβώς το «Εμείς» εξαρθρώνεται σήμερα, καθώς τό κάθε ατομο θέτει την κοινωνία ως απλό επιβεβλημένο εκ των έξω «καταναγκασμό» -τερατώδης πλάνη, που όμως βιώνεται τόσο έντονα ώστε γίνεται υλικό, απτό γεγονός, ένδειξη μιας διαδικασίας αποκοινωνικοποίησης-, κοινωνία προς την οποίαν απευθύνει, ταυτόχρονα και αντιφατικά, αιτήματα βοήθειας πλάνη επίσης ως προς την Ιστορία, ή οποία γίνεται αντιληπτή στην καλύτερη περίπτωση ως τουριστικό τοπίο προς επίσκεψιν την περίοδο των διακοπών."
Η άνοδος της Ασημαντότητας σ.182, εκδ. Ύψιλον/βιβλία 
[ολόκληρο το βιβλίο σε pdf εδώ]

Το απόσπασμα εδώ από μια απάντηση του Κορνήλιου Καστοριάδη σχετικά με το πως αδυνατεί να  συγκροτηθεί ένας ατομικός-κοινωνικός "εαυτός" στον σύγχρονο κόσμο.

Το άκρως ανησυχητικό είναι ότι αυτό ακριβώς το εξαρθρωμένο "Εμείς" είναι και αυτό που επικαλούνται σήμερα οι Τουρίστες-Αυόματα της ιστορίας,  που έχουν καταλάβει  την εξουσία. Κι εδώ θέλει προσοχή!

Προσοχή,  γιατί ο Τουρίστας, αυτός ο βλακώδης νομάδας του χωροχρόνου, αυτή η τυχαία ύπαρξη που εκ των πραγμάτων θα έπρεπε να είναι το "θύμα της Ιστορίας", μέσα στο ιστορικό κουλουβάχατο μετατρέπεται σε θύτη της Ιστορίας. Αδυνατώντας να συγκροτήσει τον "εαυτό" του, προβάλλοντας τον αδιαλείπτως στα αξιοθέατα των στατιστικών, αποσαθρώνεται σταδιακά και την θέση του καταλαμβάνει το εξουσιαστικό alien που δίχως κανέναν ενδοιασμό κινείται μόνο για να καταστρέψει κάθε τι που μπορεί να του θυμίσει τον "εαυτό" που αποτυχημένα κάποτε προσπάθησε να βάλει σε τάξη.

Γι αυτό κάθε άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την θέση του ως τέτοιος, δηλαδή ως ένα πλάσμα που είναι σε θέση ενσυνείδητα και με τρόπο πρωτότυπο και μοναδικό, να σκεφτεί να εργαστεί και να παραχωρήσει χώρο και χρόνο για τον συνάνθρωπό του,  από την θέση που έχει μέσα στο κοινωνικό σύστημα οφείλει να οργανώσει τους τρόπους για  την άμεση ανατροπή των τουριστών-αυτόματων.
Δεν έχουν τελειώσει όλα όπως  προσπαθούν να μας πείσουν τα αυτόματα-τουρίστες.

photo from:http://blog.flickr.net/en/2009/08/27/common-ground-2009/



21 Μαΐου 2011

Κριστίν Λαγκάρτ: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει!

Λαγκάρντ: "Δε θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα"


Λες και δεν έχει ήδη χρεοκοπήσει... Αλλά πώς το είπαμε; Όχι ... ασύντακτα. Συντεταγμένα!


Κι έτσι:

«Θα δεχθούμε οτιδήποτε βασίζεται σε μία εθελοντική βοήθεια από τις τράπεζες»! 
 

Τραπεζικός εθελοντισμός δηλαδή. 
Εθελοντισμός της τάβλας. 
Ως τον τελικό ταμπλά του συρφετώδους όχλου.

Το κοινόν, αμίλητον.

Οι πένητες κάτωχροι αναμένουν την τραπεζική φιλανθρωπία.
Η Άσημος μερίς, ο δήμος, η πλέμπα σε αναμονή για την χλαπάτσα του ευγενούς ευπαίδευτου γαλλογερμανού ντεφον...

Μάσες Ξάπλες Φούμες από την σοσιαλφιλελέ φίλη της συμφοράς, Κριστίν Λαγκάρντ.

Να το θυμόμαστε: βασιζόμαστε στην  εθελοντική βοήθεια των τραπεζιτών!




16 Μαΐου 2011

Το Μνημόνιο στο Μεσαίωνα: μελέτη ιστορικού συγκριτισμού

Αφέντης και Δουλοπάροικος

"Όπως είναι γνωστό σε όλους, επειδή μου λείπουν τα απαραίτητα χρήματα για τη διατροφή και την ενδυμασία μου, ζήτησα τον οίκτο σας και η καλοσύνη σας μου επέτρεψε να μπω κάτω από την εξουσία και την προστασία σας. Σεις αναλάβατε τη διατροφή και την ενδυμασία μου, ενώ εγώ ανέλαβα την υποχρέωση να σας υπηρετώ και να σας τιμώ με όλες μου τις δυνάμεις. 

Για όλη μου τη ζωή είμαι δεμένος με την υποχρέωση να σας υπηρετώ και να σας σέβομαι όπως ταιριάζει να υπηρετεί και να σέβεται κανείς έναν ελεύθερο άνθρωπο. Αποποιούμαι το δικαίωμα να αποσπασθώ από την εξουσία και την προστασία σας, και οφείλω να παραμείνω κάτω από αυτήν για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, εάν ένας από τους δυο μας θελήσει να αλλάξει όρους αυτής της συμφωνίας, έχει το δικαίωμα να το κάνει αφού πληρώσει ένα πρόστιμο από 10 σόλδια στον άλλον. Η ίδια όμως η συμφωνία, δεν θα πάψει να ισχύει. Θεωρήσαμε επομένως καλό να συντάξουμε και να επικυρώσουμε δυο έγγραφα γι' αυτό το σκοπό, πράγμα που κάναμε."


Συμβόλαιο υποταγής ενός δουλοπάροικου του 8ου αι. μ.Χ.
(στο Marjorie Rowling, «Η καθημερινή ζωή στο Μεσαίωνα»,
μετάφραση Έλλης Ι. Αγγέλου, εκδ. Παπαδήμα, 1988)




Σημ. HS. Ο δουλοπάροικος δεν ήταν σκλάβος. Μεταξύ άλλων, είχε το δικαίωμα να προσφύγει στη δικαιοσύνη αν ο προστάτης κύριός του βίαζε τη σύζυγο ή την κόρη του. Καλώς μας ήρθατε!




04 Μαΐου 2011

Το Μηδέν σαν πέρασμα


Εμμανουήλ Μουνιέ
(1905-1950)
«Όπως ο υλισμός με όλες τις μορφές του −την επιστημονική, την οικονομική, την ψυχολογική− σάρωσε ευτυχώς τη στείρα σπιριτουαλιστική ρητορική προτού να εισαγάγει κι αυτός με τη σειρά του ένα νέο βερμπαλισμό, έτσι και οι φιλοσοφίες του μηδενός είναι στην ουσία ένα καλό αντίδοτο στα γούστα της αστικής σκέψης, στη βλακώδη αισιοδοξία της, στον απατηλό ιδεαλισμό της και στη θετικιστική ισοπέδωση του πραγματικού που την χαρακτηρίζει. Ο ίλιγγος του μηδενός είναι μια καλή πνευματική θεραπεία για τον μικροαστό με την υπερβολική του αυτοπεποίθηση. […]

Καθετί που αφορά τον άνθρωπο δεν αναπτύσσεται παρά με κρίσεις, στις οποίες η άρνηση πρέπει να είναι πλήρης ώστε και η αναγέννηση να είναι πιο θαυμαστή. Βέβαια δεν αποκλείεται μια μέρα η άρνηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο να σπρώξει την τρέλα μέχρι την καταστροφή του ανθρώπου από τον ίδιο τον άνθρωπο. Βλέπουμε κιόλας να κατασκευάζονται κάτω από τα μάτια μας τα σχετικά τεχνικά μέσα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι όλος ο 19ος αιώνας ονειρεύτηκε τη σύνθεση της ύλης και ο 20ός ήρθε να κάνει το όνειρο αυτό εφιάλτη, εφευρίσκοντας τη διάσπαση του ατόμου. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι ίσως παρά ένας άφρων. […] 

Από εδώ και στο εξής η μεγάλη τρέλα συντροφεύει τη σοφία μας όπως ο θάνατος τη δύση της ζωής. Κι αυτό θα δυσκολέψει τη σοφία μας − σίγουρα έβαλε κιόλας τέλος στη χαρωπή δημοκρατία των σοφών επιστημόνων. Η ευτυχία είναι μια καινούργια ιδέα για την Ευρώπη, έλεγε ο Σαιν Ζυστ στην χαραυγή της φιλελεύθερης εποχής. Σήμερα, στον ορίζοντα των λαών την ευτυχία την έχει αντικαταστήσει η αγωνία. Η αγωνία ξανάγινε σύντροφος του ανθρώπου με τα μέσα ακριβώς εκείνα, με τα οποία καυχιόταν πως θ’ απαλλαγεί οριστικά από αυτήν. […]

Μέσα στην καρδιά αυτής της κρίσης πρέπει να βοηθήσουμε ταυτόχρονα για τη μονιμότητα του ανθρώπου και για την αλλαγή. Ανάμεσα στη μηδενιστική μανία, στην επαναστατική βούληση και στην έννοια της ζωντανής παράδοσης υπάρχουν κοινά μυστικά σημεία: είναι η αντίθεσή τους στο πνεύμα του συντηρητισμού. Η σημερινή επανάσταση πρέπει να δώσει στον σύγχρονο άνθρωπο ένα λόγο ύπαρξης, ζωής και θανάτου, και πρωτίστως μια υπόσταση.
»

Emmanuel Mounier, Qu’ est-ce que le personnalisme? 
εκδ. Du Seuil, Παρίσι, 1946

Σημ. HS. Ο Μουνιέ (1905-1950), μαθητής του Charles Péguy, ψυχή του περσοναλιστικού ρεύματος στη Γαλλία, από τους πρώτους που παρακίνησαν σε ένα διάλογο μεταξύ Χριστιανισμού και Αριστεράς, και ιδρυτής του περίφημου περιοδικού Esprit το 1932, υποστήριξε με πάθος μια «προσωποκεντρική και κοινοτιστική επανάσταση», την οποία αντιπαρέθετε τόσο στο φιλελεύθερο αστικό ατομισμό όσο και στον μαρξιστικό κολλεκτιβισμό.



02 Μαΐου 2011

Πως να εξηγήσεις τις εικόνες σε ένα νεκρό λαγό; | 2



Κομμούνα | You gotta hang on to the trip you are on




Δυο λόγια από τον δημιουργό της ταινίας "Κομμούνα" Peter Watkins.

"Διανύουμε μια εξαιρετικά ζοφερή περίοδο της ανθρώπινης Ιστορίας. Ο συνδυασμός του μεταμοντέρνου κυνισμού (που αποκλείει κάθε ουμανιστική και κριτική σκέψη από το εκπαιδευτικό σύστημα), της καθαρής απληστίας που εκτρέφει η καταναλωτική κοινωνία και της ανθρωπιστικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής καταστροφής με την μορφή της παγκοσμιοποίησης, αύξησαν δραματικά τις συμφορές και την εκμετάλλευση των ανθρώπων που ανήκουν στον αποκαλούμενο «Τρίτο Κόσμο». Επίσης, ο αποβλακωτικός κομφορμισμός και η προτυποποίηση που προκαλεί η κυριαρχία του οπτικοακουστικού στον πλανήτη, συνεργούν στη δημιουργία ενός κόσμου όπου η ηθική, οι αρχές, η συλλογικότητα και η αφοσίωση (εκτός αυτής προς τον οπορτουνισμό) θεωρούνται «παλιομοδίτικα».
Η κατάχρηση και η οικονομική εκμετάλλευση αποτελούν πλέον τον κανόνα (ο
οποίος διδάσκεται ακόμα και στα παιδιά). Σ’ έναν κόσμο σαν κι αυτόν, τα γεγονότα του 1871 στο Παρίσι, αντιπροσωπεύουν ακόμα την ιδέα της αφοσίωσης σε έναν αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, την ανάγκη για μια κάποια μορφή συλλογικής Ουτοπίας – κάτι που ΕΜΕΙΣ χρειαζόμαστε απελπισμένα όπως ο ημιθανής χρειάζεται αίμα. Έτσι γεννήθηκε η σκέψη για ένα φιλμ που θα έδειχνε αυτή την αφοσίωση"

Η ταινία προβλήθηκε στην ταινιοθήκη της Ελλάδας, στην αυθεντική ολοκληρωμένη μορφή των 345 λεπτών (5ωρες και 45 λεπτά) Πρόκειται για κινηματογραφικό γεγονός.
 

http://www.tainiothiki.gr/v2/tain_new/view/166


Αντιδραστικός μοντερνισμός



Τεχνολογία, κουλτούρα και πολιτική στη Βαϊμάρη και το Τρίτο Ράιχ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης - 1996
ISBN: 960-524-007-6
Σελίδες: 303
Κατηγορία: | Κοινωνικές επιστήμες


Η συμβολή του βιβλίου "Aντιδραστικός Mοντερνισμός" του αμερικανού ιστορικού Jeffrey Herf είναι τριπλή. Πρώτον, προσφέρει μία ενδιαφέρουσα λύση στο αίνιγμα της συνύπαρξης στη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος στη Γερμανία μιας πολιτικής προώθησης των τεχνολογικών καινοτομιών με μια παράλογη και αντιδραστική κοσμοθεωρία. Eπίσης δίνει μία απάντηση στο ερώτημα πώς ένας πολιτισμένος λαός έφερε την καταστροφή στην Eυρώπη και διέπραξε το ολοκαύτωμα των Eβραίων. H ερμηνεία του βασίζεται σε μια εντυπωσιακή γνώση και διεισδυτική ανάλυση των φιλοσοφικών, καλλιτεχνικών και τεχνολογικών ρευμάτων στη Γερμανία από την εποχή του Διαφωτισμού ώς τη δημοκρατία της Bαϊμάρης. H κριτική του θεώρηση περιλαμβάνει το έργο και την πράξη διανοητών όπως ο Xάιντεγκερ, ο Kαρλ Σμιτ και ο Eρνστ Γιούνγκερ, που εξακολουθούν να ασκούν ταυτόχρονα έλξη και απώθηση στον αναγνώστη τους. Κατά δεύτερο λόγο ο Herf, ανεξάρτητα από την απάντηση που δίνει στο αίνιγμα του αντιδραστικού μοντερνισμού στη Γερμανία του Χίτλερ, μας ευαισθητοποιεί στο γενικότερο πρόβλημα του συνδυασμού της παράδοσης με τη νεωτερικότητα, του ορθολογισμού και του παραλόγου στις σύγχρονες κοινωνίες. Tέλος, η πολύ καλή παρουσίαση της διεθνούς βιβλιογραφίας δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να ενημερωθεί για τις σύγχρονες τάσεις της φιλοσοφικής, ιστορικής και κοινωνιολογικής έρευνας στο ζήτημα του συνδυασμού της παράδοσης και της νεωτερικότητας.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαιωάνου Κώστας Παπαϊωάνου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Necrology Nosotros RadioBubble remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets