25 Αυγούστου 2015

Για τις εκλογές που θα έρθουν



«Είναι απίστευτο με πόση ευκολία ένας λαός από τη στιγμή που γίνεται υποτελής, λησμονεί τόσο γρήγορα και τόσο ριζικά την προηγούμενη ανεξαρτησία του ώστε αδυνατεί να κινητοποιηθεί και να την επανακτήσει ∙ στην πραγματικότητα σπεύδουν όλοι τόσο αβίαστα να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, χωρίς να τους το υπαγορεύει κανείς, ώστε θα μπορούσε να λεχθεί ότι εκ πρώτης όψεως δεν έχασαν την ελευθερία τους αλλά κέρδισαν τη σκλαβιά τους. Ενδεχομένως να αληθεύει ότι καταρχάς υπηρετεί κανείς επειδή είναι υποχρεωμένος να το κάνει, διότι εξαναγκάζεται δια της βίας∙ όσοι όμως θα ακολουθήσουν, θα υπηρετούν χωρίς τύψεις και θα επιτελούν με την ελεύθερη βούληση τους αυτό που οι προκάτοχοι τους εξαναγκάστηκαν να κάνουν. Συμβαίνει λοιπόν άνθρωποι που γεννηθήκαν κάτω από ζυγό που μεγάλωσαν σε καθεστώς υποτέλειας να είναι ικανοποιημένοι να ζουν όπως γεννηθήκαν… θεωρώντας φυσική τους κατάσταση τις συνθήκες στις οποίες γεννήθηκαν.»


Φίλος του Μισέλ ντε Μονταίν, ο Ετιεν ντε λα Μποεσί [2] αναφέρεται στο μη αντιληπτό περιβάλλον. Aυτό που δημιουργεί την δυναμική του, είναι η αποσπασματικότητα των φανερώσεών σε συμπληρωματική αντίθεση με την συνέχεια της αφάνειας του. Το περιβάλλον της υποτέλειας, για όσο διάστημα μπορεί να διατηρεί τα χαρακτηριστικά του σταθερά, είναι αδύνατο να γίνει αντιληπτό από τον υποτελή ότι και να του λένε οι "άγριες φυλές". Συνήθως μάλιστα αυτός
τους εναντιώνεται και επιμένει στην στήριξη του υπάρχοντος, δράση που ο ίδιος ερμηνεύει ως μια "πολιτική καλλιέργεια" ως "θάρρος" και "υπευθυνότητα" ως "συμμετοχή".

Μπορεί βέβαια όταν τα πράγματα γίνουν αβάσταχτα να αρχίσει να ενδιαφέρεται για «την μετανάστευση προς τα έσω». 
Αυτό το σημειώνει, ως έναν «τρίτο δρόμο», εκτός αυτών της υποτέλειας και της εξέγερσης, κι ο «συγγραφέας» του Τζ.Μ. Κουτσύ (που απανθίζει και τον ντε λα Μποεσί) στο Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς[3].  Γράφει «είναι ο δρόμος του αναχωρητισμού, της ηθελημένης αφάνειας, της μετανάστευσης προς τα έσω».

«Ακόμη και η αγάπη για την ελευθερία καταλήγει να μην φαίνεται τόσο φυσική» διαπίστωνε το 1549 ο ντε λα Μποεσί, έχοντας το πλεονέκτημα να ερμηνεύει μια εποχή που η γενεαλογία της υποτέλειας δεν είχε ακόμη τις σημερινές δαιδαλώδεις διακλαδώσεις.
Έβλεπε την απάθεια των λαών έναντι των κυβερνητών του ως αρχικά επίκτητη και κατόπιν κληροδοτημένη διαστροφή, σαν μια πεισματική «επιθυμία να κυβερνηθούν».
Παρακάτω, ο «συγγραφέας» περνώντας στο ζήτημα της δημοκρατίας σημειώνει πως το κύριο πρόβλημα του κράτους είναι το πρόβλημα της διαδοχής, με ποιο τρόπο δηλαδή να περάσει η εξουσία από τα χέρια των μεν στα χέρια των δε δίχως να υπάρξει ένοπλη πάλη, δηλαδή ένας βίαιος εμφύλιος πόλεμος.
Οι πρώτες λύσεις που δόθηκαν ήταν εντελώς αυθαίρετες.  Ήταν αυτή του πρωτότοκου γιου που διαδέχονταν στην εξουσία τον πατέρα. Λύση που έχει το σαφές πλεονέκτημα πως το παιδί αυτό είναι μοναδικό. Από την άλλη τίποτα δεν εξασφαλίζει την ικανότητά του να κυβερνήσει, τίποτα δεν εξασφαλίζει και την απόκτηση αυτού του γιου. Από πρακτική σκοπιά δεν έχει καμία σημασία πως γίνεται η διαχείριση της διαδοχής υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί τη χώρα στον εμφύλιο.
Το σύστημα κατά το οποίο πολλοί, αν και τελικά μόνο δύο, υποψήφιοι παρουσιάζονται στον λαό και υπόκεινται στην κρίση της ψήφου είναι ένα από τα πολλά. Δεν είναι το σύστημα που μετράει αλλά η συναίνεση να υιοθετηθεί το σύστημα και να γίνουν αποδεκτά τα αποτελέσματα. Όπως στην εποχή των βασιλέων, θα ήταν αφελές να πιστεύει κάποιος πως ο γιος του βασιλιά θα ήταν κι ο καταλληλότερος να κυβερνήσει, το ίδιο αφελές είναι να πιστεύουμε πως ο δημοκρατικά εκλεγμένος κυβερνήτης είναι ο καταλληλότερος. Το εκλογικό σώμα θεωρεί ότι καθήκον του είναι να επιλέξει τον καλύτερο, στην πραγματικότητα το καθήκον του είναι πολύ απλούστερο: να δώσει το χρίσμα, δεν έχει σημασία σε ποιον.Η πραγματική δύναμη της καταμέτρησης των ψήφων κρύβεται πίσω από την φαινομενική «λαϊκή ετυμηγορία» και είναι ίδια με αυτή της διαδοχής του πρωτότοκου. Βρίσκεται στο γεγονός πως είναι αντικειμενική, ξεκάθαρη και πέραν πολιτικής αμφισβήτησης. 
Εξίσου αντικειμενικό ξεκάθαρο και αναμφισβήτητο θα ήταν το να ρίξεις κορώνα γράμματα, Δεν επιλέγουμε αυτούς που θα μας κυβερνήσουν ρίχνοντας κορώνα-γράμματα. Η πρακτική αυτή έχει συνδεθεί με την ευτελή δραστηριότητα του τζόγου, ποιος όμως θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι ο κόσμος θα ήταν σε χειρότερη κατάσταση από την σημερινή ένα αυτοί που τον κυβερνούν σήμερα επιλέγονταν από καταβολής κόσμου με την μέθοδο του κορώνα – γράμματα;Τελειώνοντας την περί δημοκρατίας «σκληρή άποψη», ο συγγραφέας του Κουτσύ μας θυμίζει πως η δημοκρατία δεν επιτρέπει την πολιτική εκτός του δημοκρατικού συστήματος και από αυτήν την άποψη η δημοκρατία συμπεριφέρεται ως ολοκληρωτικό καθεστώς. Ανά πάσα στιγμή, λέει, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πώς είναι να έρχεσαι αντιμέτωπος με το κράτος- με το δημοκρατικό ή το οποιοδήποτε- όπως αυτό εκπροσωπείται από έναν κρατικό υπάλληλο. Τότε ρώτησε τον εαυτό σου, ποιος υπηρετεί ποιον; Ποιος είναι ο υπηρέτης, ποιος ο αφέντης;

Συμφωνώντας θα συμπληρώσω πως το «δημοκρατικό δικαίωμα» ως διαδικασία στις ημέρες μας έχει επιπλέον βοηθητικές λειτουργίες εκτός αυτής της κατασκευής της συναίνεσης, της νομιμοποίησης και της αποδοχής της κρατικής ισχύος. Είναι μια διαδικασία που πριν από όλα ακονίζει τα στομωμένα προπαγανδιστικά όπλα του κράτους και σε πολλές περιπτώσεις τα ανανεώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Είναι και μια διευρυμένη στατιστική που ερευνά το ποσοστό των υποτελών, αυτών που αναζητούν με πείσμα να κυβερνηθούν, αυτών που πιστεύουν πως επιλέγουν «τον κατάλληλο κυβερνήτη», αυτών όλων που θεωρούν πως επιλέγοντας κάποιο συγκεκριμένο υποψήφιο αποκτούν και ένα μερίδιο ευθύνης στην διακυβέρνηση (γεγονός που κολακεύει τον κάθε υποτελή) [4] .

Είναι μια διευρυμένη στατιστική μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο των  "υπεύθυνων πολιτών" που βοηθά ώστε να βελτιώνονται τα μέσα της εξαπάτησης τους, το σερβίρισμα της κατίσχυσης οι πρακτικές του διαχωρισμού και όλη η σχετική ρητορεία περί της ανάγκης και του συμφέροντος.Το πείσμα των υποτελών να κυβερνηθούν, το δημοκρατικό κράτος οφείλει να το μετράει, και όσο οι όροι της υποτέλειας σκληραίνουν, τόσο ο "θαρραλέος δημοκράτης" καλείται συχνότερα να ανανεώσει την πίστη του στην κρατική νομιμότητα. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός της διαφθοράς ως κυρίαρχης πολιτικής κατάστασης στην οποία ο ψηφοφόρος όσο δεν την αντιλαμβάνεται όχι μόνο συμμετέχει με τη «θέλησή» του σε αυτήν αλλά είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να την στηρίξει και να την υπερασπιστεί.Να θυμηθούμε τον Φερδινάνδο Μπαρναμπύ, τουλάχιστον, έλεγε στο ταξίδι του μέσα στην νύχτα, οι σκλάβοι είχαν την αξιοπρέπεια να λυγίζουν κάτω από το μαστίγιο.


Κι όμως!

Πέραν όλων των παραπάνω: οι εκλογές εκτός από σπουδή στην ενεργή περιφρόνηση του υπάρχοντος, είναι και μια ευκαιρία για βεβήλωση, για τέχνη και ποίηση. [5]

Σημειώσεις

[1] Ο Standish Dyer Lawder (1936 – 2014) με το περίφημο Necrology, ένα μονοπλάνο από το σχόλασμα των εργαζομένων, στον κεντρικό σταθμό του μετρό της Νέας Υόρκης με  επιβλητική και πένθιμη υπόκρουση της τέταρτης συμφωνίας του Σιμπέλιους. Στους "τίτλους" που αποτελούν και το κυρίως μέρος του έργου καταλογίζει με φανταστικά ονόματα και ιδιότητες όσους πέρασαν.

[2] Πραγματεία περί εθελοδουλείας Ετιέν ντε Λα ΜποεσίΈνας λαός σκλαβώνεται μόνος του, κόβει τον ίδιο του το λαιμό όταν, έχοντας επιλέξει ανάμεσα στο να είναι υποτελής και στο να είναι ελεύθερος, εγκαταλείπει τις ελευθερίες και μπαίνει στο ζυγό, συναινώντας στην ίδια του τη δυστυχία, ή μάλλον, προφανώς, καλωσορίζοντας την. Εάν κοστίζει κάτι στους ανθρώπους η ανάκτηση της ελευθερίας τους, δεν θα τονίσω την ανάγκη δράσης προς αυτή την κατεύθυνση, αν και δεν υπάρχει τίποτα που ένα ανθρώπινο ον θα μπορούσε να αγαπήσει περισσότερο από την αποκατάσταση του δικού του φυσικού δικαιώματος, να μεταμορφωθεί ο ίδιος από ένα κτήνος με κυρτή πλάτη σε άνθρωπο για να το πούμε έτσι. Δεν απαιτώ απ' αυτόν τέτοια τόλμη, αφήστε τον να προτιμά την αμφίβολη ασφάλεια της άθλιας ζωής όπως την επιθυμεί. Τι γίνεται τότε; Εάν προκειμένου να έχει την ελευθερία δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από το να την επιθυμεί, εάν μόνο μια απλή πράξη της θέλησης είναι αναγκαία, υπάρχει κανένα έθνος στον κόσμο που να θεωρεί πως μια απλή επιθυμία έχει τόσο υψηλό τίμημα προκειμένου να ανακτήσει δικαιώματα, τα οποία οφείλει να είναι έτοιμο να αποκαταστήσει με κόστος το ίδιο του το αίμα, δικαιώματα τέτοια που η απώλειά τους υποβιβάζει όλους τους τίμιους ανθρώπους σε σημείο να νιώθουν τη ζωή αφόρητη και τον ίδιο το θάνατο σαν σωτηρία;



[3]  Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς, μετ. Αθηνά Δημητριάδου ένας διάσημος συγγραφέας, στα εβδομήντα του, καλείται να συνεισφέρει σε έναν συλλογικό τόμο δοκιμίων με τίτλο "Σκληρές απόψεις". Θεωρεί ότι του δίνεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εκθέσει τις απόψεις του για μια σειρά θεμάτων που απασχολούν τον ίδιο και τα οποία στην ουσία εκφράζουν τον προβληματισμό και την αβεβαιότητα των πολιτών στις σύγχρονες δημοκρατίες. Έτσι αναπτύσσει τις σκέψεις του για τον αναρχισμό και την τρομοκρατία, για την Αλ Κάιντα, για τη σχέση πολίτη και κράτους, για τον Μακιαβέλι, για την κρίση των πανεπιστημίων, για τη θεωρία της εξέλιξης, για την πορνογραφία, για τον Μπαχ, τον Τολστόι και τον Ντοστογιέβσκι αλλά και για τον Τόνι Μπλερ και τον Χάρολντ Πίντερ, καθώς και για άλλα πολλά.

[4] βλ. και Ο εξωτισμός της ευθύνης

[5] ένα σύντομο βίντεο του Τάσου Λάγγη , της 5ης Ιουλίου 2015, και τίτλο LIFE FOREVER INVISIBLE
Σημειώνεται: Αυτή είναι μια ελάχιστη πράξη βεβήλωσης της εκλογικής διαδικασίας , κατά τη διάρκεια του διαβόητου ελληνικού Δημοψηφίσματος , στις 5 Ιούλη του 2015. Το Δημοψήφισμα είναι το ορόσημο της μετάβασης από την κρίση στην καταστροφή. Είμαστε ενάντια στις δύο όψεις του ίδιου του θανάτου, το οποίο αποτελείται από την άρνηση της ζωής. Η ζωή είναι η πηγή κάθε αξίας . Εάν έχει μείνει κάποια αξία προς επιλογή, κάτω από το βάρος ενός ψευδούς βιοπολιτικου διλήμματος, έχω επιλέξει να μην επιλέξω.





8 σχόλια:

so_bad είπε...

Είναι καιρός να ξαναρχίσουμε να καταγγέλλουμε ανοικτά την κοινοβουλευτική δημοκρατία ως αυτό που είναι.
Ο απόλυτος εχθρός της αυτοδιευθυνσης.
Σαν να είχαμε κάπου ξεχαστεί (όχι όλοι*), σαν αυτά τα αριστερά υποπροιόντα να μας είχαν ακινητοποιήσει.
Το κείμενο σου Ιζι λειτουργεί θετικά και με καλά αντανακλαστικά φτάνει στην ώρα του (τουλάχιστον για τις "εκλογές που θά έρθουν,")
Βάζει τα πράγματα στη θέση τους, και είναι επίσης καθησυχαστικό αφού φανερώνει πως ο χειραφετητικός χώρος δεν έχει βαλτώσει ή βυθιστεί στην μεταμοντέρνα πολιτική σούπα των όχι που είναι και ναι των πάνω που είναι και κάτω, αυτού του νερόβραστου διαλόγου... γιατι κάτι τέτοιο είχε διαφανεί.
Με την αλλοτρίωση να σχετιζόμαστε, μα πάντα ως εχθροί.

Ανώνυμος είπε...

Izi, δηλαδή είσαι υπέρ του (κοινωνικού) πολέμου;

izi είπε...

Καλημέρα φίλοι φίλες ανώνυμε και so_bad
So_bad πάνω κάτω συμφωνώ με όσα λες,
...η "καταγγελτικότητα" γενικά με προβλημάτιζε πάντα αλλά ναι...

Θα συνεχίσουμε να τα λέμε
(με μέτρο πάντα γιατι λερώνει)
και σχετικά με τον ρεφορμισμό
που είναι ο νουμερο ένα εργολάβος
των απανθρωπων οικονομικιστικων
προγραμμάτων.

Ανώνυμε δεν καταλαβαίνω ακριβώς το ερώτημα σου.
αλλά δίχως να επιθυμώ ποτέ την βία
εναντιώνομαι και στην συγκάλυψη του πολέμου,
και στους συγκαλυμμένους πολέμους κοινωνικούς
πολιτικούς οικονομικούς κτλ.

kamar είπε...

"....Και χρειαζόταν εκείνη η ιδιόμορφη αρρώστια, που από το 1848 λυμαινόταν ολόκληρη την ήπειρο, ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός που όσους προσβάλλει τους αιχμαλωτίζει, τους δένει σ’ έναν κόσμο φανταστικό και τους αφαιρεί κάθε αντίληψη, κάθε ανάμνηση και κάθε κατανόηση του σκληρού εξωτερικού κόσμου, χρειαζόταν λοιπόν αυτός ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός για να θεωρούν ακόμα για νίκες τις κοινοβουλευτικές τους νίκες...."

Karl Marx-The Eighteenth Brumaire of Louis Napoleon

makar είπε...

αλλά και

"... Για την εγγλέζικη εργατική τάξη, καθολική ψηφοφορία και πολιτική εξουσία είναι συνώνυμα. Οι προλετάριοι αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Περισσότερο από κάθε άλλο σοσιαλιστικό λεγόμενο μέτρο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η κατάκτηση του δικαιώματος της καθολικής ψηφοφορίας στην Αγγλία θα σημαδέψει ένα μεγάλο βήμα προς το σοσιαλισμό. Και στο τέλος θα φέρει αναπόφευκτα την πολιτική ηγεμονία της εργατικής τάξης..."

Καρλ Μαρξ - Οι Χαρτιστές, 1852 (την ίδια χρονιά με το Η 18η Μπρυμέρ)

Προλεταριος σκηνοθέτης είπε...

Ο Κάρολος τα χε αυτά. Φαίνονται αντιφατικά. Η δεύτερη αποστροφή από τους Χαρτιστές είναι σε ένα συγκεκριμένο τακτικιστικό πλαίσιο. Ο Μάρξ υπήρξε ένθερμος πολέμιος της αστικής νομιμότητας και του κοινοβουλευτισμου σε όλη του τη ζωή και φυσικά πίστευε ότι η εργατική τάξη από την στιγμή που "συνειδητοποιηθεί" δεν θα τραβιέται από κάλπη σε κάλπη. Αλλο είναι το κατα Μαρξ πεπρωμένο της.
(τα λέω αυτά για τον φίλο τον Μακάρ).
Ας σταθούμε απέναντι στην
αστική νομιμότητα, να την σαμποτάρουμε όπως μπορούμε, σ αυτές τις εκλογές και βλέπουμε...
Ιζι , συμφωνώ με όλα και με τις τακτικές που αναπτύσσονται στο βιντεάκι του Λάγγη αν και πιστέυω πως καλύτερο θα ήταν να κάνουμε καμιά εκδρομή αντί να καλλιτεχνίζουμε επί κάλπης.
(και φυσικά το σύνθημα περί αόρατης ζωής είναι αντιδραστικό και φαίνεται σαν αυτός που το γράφει να μην γνωρίζει τι θα πεί δυνάστης, ηγεμονία, κεντρική διεύθυνση κυριαρχία και τα λοιπά ωραία που ακούν αόρατο και τους τρέχουν τα σάλια...(θυμίζω...η αορατότητα είναι η βασική επιδίωξη του εξουσιαστή...γραφειοκρατεία ολοκληρωτισμός αόρατη τάξη κτλ.)

izi είπε...

Προλετάριε, μπορεί και να μην είναι και τόσο αντιδραστικό το σύνθημα.
Και το λέω, γιατί η αορατότητα είναι και η βασική ιδιότητα του φωτός και με αυτή την έννοια νομίζω πως μια ζωή αόρατη όσο το φώς είναι ένα ζητούμενο όπως και να το κάνεις. Η ενεργη ζωή, μια ζωή με ένταση, με διαφοροποιήσεις.

Είναι ένα σύνθημα που μπορεί να χαρακτηριστεί ιστορικά με πολλούς τρόπους αλλά δεν νομίζω πως είναι "αντιδραστικό"

Προλεταριος σκηνοθέτης είπε...

Τι εκλογές κι αυτες ε;
Ναι το φώς που λες είναι μια προσέγγιση αλλά μου λιγάκι μου ξινίζει...
Η ζωή πρεπει να είναι στο φως. Όχι να είναι το φώς.
Αυτό λέω, και για αυτό λέω πως είναι αντιδραστικό...
Μπορεί το φώς να είναι η πηγή της ζωής αλλά αλοίμονο αν γίνει η ζωη η ίδια φως.

...και όλο και πιο φωτεινά!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets