30 Μαΐου 2017

Σχετικά με το «ανεπικοινώνητο» των αισθημάτων και του βιώματος


Όπως φάνηκε κι από πρόσφατες συζητήσεις μας, το ζήτημα που θα θίξουμε σήμερα έρχεται και ξανάρχεται, και απηχεί μια άποψη τόσο πολύ διαδεδομένη όσο και κρίσιμη για την αντίληψη των προβλημάτων που παρουσιάζει η κοινωνική σχέση, ώστε είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας.

Το ζήτημα αυτό είναι η άποψη για το ριζικά «ανεπικοινώνητο» των αισθημάτων και του βιώματος, η οποία συνοπτικά αλλά πολύ καθαρά υποστηρίζει το εξής: «Το αίσθημα δεν επικοινωνείται ποτέ κυριολεκτικά, ακόμα και ανάμεσα σε ερωτευμένους, ή σε ανθρώπους που επιβεβαιωμένα αγαπιούνται. Περιγράφεται γλαφυρά, ποιητικά, όμως κυριολεκτικά δεν μεταφέρεται. Δεν μπορώ να αισθανθώ ακριβώς ούτε τι περνάς, ούτε τι έχεις περάσει, ούτε πώς το αισθάνεσαι και βιώνεις, ούτε πως το έχεις αισθανθεί και βίωσες. Αυτό το γεγονός περιορίζει την επικοινωνία  συντελεστικά».

Σύμφωνα με αυτή την άποψη λοιπόν, ανεξάρτητα από την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης υπάρχει κάτι στην ίδια τη φύση των αισθημάτων και του βιώματος, στην ίδια τη φύση του ανθρώπου, που τα καθιστά ριζικά ανεπικοινώνητα, που αποκλείει την άμεση πρόσβαση του ενός στα αισθήματα και το βίωμα του άλλου, κιι έτσι περιορίζει καταλυτικά την επικοινωνία και κατ’ επέκταση την ποιότητα της κοινωνικής σχέσης: όσο κι αν προσπαθήσουμε, δηλαδή, να συναισθανθούμε ο ένας τον άλλον και να χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις βαθιάς επικοινωνίας, σε τελική ανάλυση στον πυρήνα της υπαρξής μας είμαστε και θα είμαστε για πάντα «ξένοι» μεταξύ μας και «μόνος του» ο καθένας.

Τη θέση αυτή τη θεωρούμε απαράδεκτη. Πρόκειται καθαρά ένα λεκτικό σχήμα, η παγίδα του οποίου βρίσκεται στις μικρές προτάσεις που λένε: «Δεν επικοινωνείται ποτέ κυριολεκτικά», «κυριολεκτικά δεν μεταφέρεται», «δεν μπορώ να αισθανθώ ακριβώς...». Τι εννοεί κανείς με αυτά; Τι θα μπορούσε να είναι μια «κυριολεκτική» επικοινωνία ενός αισθήματος, μια «κυριολεκτική» μεταφορά του και το να αισθανθεί κανείς «ακριβώς» αυτό που αισθάνεται ο άλλος;

Ας το δούμε. Προφανώς κάτι τέτοιο εννοεί ότι λ.χ. βαράω κατά λάθος το δάχτυλό μου με το σφυρί, φωνάζω απ' τον πόνο, έρχεστε απ’ το διπλανό και με ρωτάτε «τι έπαθες;» κι εγώ σας λέω: «Τι να σας πω και τι να καταλάβετε. Βάρεσα το δάχτυλό με το σφυρί, αλλά είναι αδύνατο να σας μεταφέρω κυριολεκτικά το πώς ένιωσα και να το αισθανθείτε ακριβώς … χμμμ … εκτός κι αν σας βαρέσω κι εσάς μια με το σφυρί στο δάχτυλο!». Κουφό;

Αλλά να το συνεχίσουμε. Οπότε κι εσείς, για να γλυτώσετε τη σφυριά, απαντάτε: «Μα ούτε κι έτσι θα αισθανούμε ακριβώς αυτό που αισθάνθηκες, διότι είναι άλλο το δικό μας δάχτυλο κι άλλο το δικό σου, άλλοι οργανισμοί εμείς κι άλλος εσύ, άσε που η ροπή του χτυπήματος δεν θα είναι ακριβώς η ίδια», κ.λπ. Θεόκουφο;

Ας το δούμε κι από μια άλλη οπτική γωνία. Χτυπάω ο ταλαίπωρος με το σφυρί κι εσείς με κοιτάζετε απαθώς, χωρίς κανένα μορφασμό, ίσως με κάποια απορία μόνο, ενώ φωνάζω απ' τον πόνο. «Ρε αναίσθητα γομάρια!», σας λεω κι εσείς απαντάτε ατάραχοι: «Μα τι εννοείς; Αφού δεν ξέρουμε ακριβώς τι ένιωσες, τι να αισθανθούμε δηλαδή και τι να συναισθανθούμε; Μεταφορικά δεν αισθάνεται κανείς». Θεοπάλαβο;

Θα το προχωρήσουμε όμως κι άλλο, για να φανεί ακόμα πιο καλά η παγίδα του λεκτικού σχήματος με τα «κυριολεκτικά» και τα «ακριβώς» των αισθημάτων και του βιώματος. Έρχεται λοιπόν κι ο αδερφός μου και μου λέει: «Πωπώ, πρόσεχε ρε παιδί με τα σφυριά, και πριν ένα μήνα είχες πάθει το ίδιο!», οπότε εγώ του απαντώ: «Και πώς μπορώ να ξέρω αν είχα πάθει το ίδιο ακριβώς αφού δεν είναι σίγουρο ότι τότε βίωσα ακριβώς το ίδιο με αυτό που νιώθω τώρα;». Αποθέωση!

Και όμως, αυτά τα περίεργα εννοεί το λεκτικό σχήμα που είπαμε, χτίζοντας πάνω στα «κυριολεκτικά» και τα «ακριβώς» την ιδέα του ανεπικοινώνητου των αισθημάτων και του βιώματος.

Αλλά ευτυχώς, η επικοινωνία δεν παίζεται με τους όρους αυτού του λεκτικού σχήματος, δεν παίζεται στο «κυριολεκτικά» και το «ακριβώς» ─αλλά ούτε και στο «μεταφορικά» και το «περίπου»!─, διότι αυτά είναι λέξεις που όταν χρησιμοποιούνται με αυτό τον τρόπο, δηλαδή καταχρηστικά, είναι κενολογίες που απλώς προκαλούν σύγχυση. Το να συναισθανθείς τον άλλον δεν είναι ζήτημα «κυριολεξίας», ούτε «ακριβούς σύμπτωσης συναισθημάτων». Ούτε είναι ζήτημα «γλαφυρότητας» και «ποιητικότητας». Δεν παίζεται ούτε στο «ακριβώς» , ούτε στο «περίπου». Γι' αυτό το λόγο όταν κάποιος χτυπάει άσχημα μπροστά μας, μορφάζουμε από πόνο κι αγωνία εμείς οι ίδιοι! Ή μας πιάνει ευχάριστη διάθεση όταν τον βλέπουμε να γελάει από χαρά!

Είναι όμως το ζήτημα αυτό θέμα απλώς λεκτικής παγίδας; Όχι. Η λεκτική παγίδα έρχεται να τσιμεντάρει ένα βαθύτερο πρόβλημα. Πρόκειται για το πολύ πραγματικό γεγονός ότι μπορεί κανείς να επιλέξει να μη φανερώσει αυτό που βιώνει ή αισθάνεται, ή να υποκριθεί κι ακόμα να παίξει «θέατρο»: να δείξει ότι δεν πονάει ενώ πονάει, ή να καμωθεί πως υποφέρει ενώ απλά θέλει να μας πιέσει για να του κάνουμε το χατήρι. Αυτό μάλιστα γίνεται τις περισσότερες ίσως φορές κι είμαστε εκπαιδευμένοι να «κρυβόμαστε», ή να υποκρινόμαστε και να «παίζουμε θέατρο» με τις σκέψεις μας, μ’ αυτά που αισθανόμαστε και βιώνουμε, για πολλούς και διάφορους λόγους ─χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι όλοι τους παράλογοι, ή εξουσιαστικά επιβεβλημένοι: π.χ. μπορεί κανείς να κρύβει ότι πονάει όταν κρίνει πως έτσι μπορεί να εμψυχώσει τους συντρόφους του.

Από εδώ όμως, πατώντας πάνω σ’ αυτό το πολύ πραγματικό δεδομένο της ζωής μας, κάνουμε το λάθος να θεωρούμε πως τα αισθήματα και τα βιώματά μας είναι καθεαυτά ανεπικοινώνητα, δηλαδή να νομίζουμε ότι ανήκουν σε κάτι το «πολύ εσωτερικό» δικό μας, στο οποίο ο άλλος δεν μπορεί ποτέ να έχει πρόσβαση ─οπότε, υποτίθεται, δεν μπορούμε να του το μεταφέρουμε «κυριολεκτικά» και να αισθανθεί «ακριβώς» αυτό που αισθανόμαστε.

Ωστόσο είναι άλλο τ' ότι επιλέγουμε να μη φανερώνουμε σκέψεις, αισθήματα ή το βίωμά μας, και τελείως άλλο να θεωρούμε πως αυτά είναι αυτά καθαυτά ανεπικοινώνητα, ότι ο άλλος δεν μπορεί να καταλάβει τι αισθανόμαστε, να μας συναισθανθεί, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά πάνω στα βιώματα ή τα αισθήματά μας, ότι είναι αδύνατο να έχει πρόσβαση σε αυτά!

Το ότι συγχέουμε αυτά τα δυο είναι λάθος και το λάθος αυτό έχει να κάνει μ' ένα βαθύτερο δυΐσμό, ο οποίος χωρίζει το σώμα με τις εκδηλώσεις του από την ψυχή. Θεωρούμε δηλαδή πως όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να λυπάται, δεν βλέπουμε τη λύπη του αλλά μόνο την «εξωτερική» εκδήλωση (στις μυΐκές συσπάσεις του προσώπου και του σώματός του) μιας «εσωτερικής» ψυχικής κατάστασης, στην οποία είναι αδύνατο να έχουμε «άμεση πρόσβαση».

Αυτό είναι λάθος! Όταν ο άλλος δεν κρύβεται, ούτε παίζει θέατρο, τότε αυτό που βλέπουμε όταν τον βλέπουμε να λυπάται, είναι η λύπη του, κι όταν το βλέπουμε να γελάει, βλέπουμε τη χαρά του. Γι' αυτό νιώθουμε τότε κι εμείς χαρά, ή αν τον βλέπουμε να σφαδάζει, αγωνιούμε και σφιγγόμαστε σαν να πονάμε εμείς οι ίδιοι.

Επομένως, το πρόβλημα στην επικοινωνία δεν βρίσκεται στο υποτιθέμενο ανεπικοινώνητο των αισθημάτων και του βιώματος (ή και των σκέψεων, που επίσης μπορούμε να επιλέξουμε αν θα φανερώσουμε στον άλλον ή όχι). Βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στο «κρύψιμο», την «υποκρισία» και το «θέατρο» από τη μια πλευρά  και βέβαια στην ποιότητα της ενσυναίσθησης και της ευαισθησίας από την άλλη. Δεν είναι δηλαδή ένα πρόβλημα της «φύσης» των αισθημάτων και του βιώματος, δεν είναι πρόβλημα της «ανθρώπινης φύσης», αλλά της ανθρώπινης κοινωνικής σχέσης και της ποιότητάς της.


Με αυτά δεν θέλω με τίποτα να πω ότι μια ποιοτική ανθρώπινη σχέση στηρίζεται στη χύμα «φανέρωση» των πάντων! Όποιος έχει δει από κοντά την εφαρμογή τέτοιου τύπου «λύσεων», γνωρίζει πως δεν είναι παρά διανοουμενίστικες σαχλαμάρες, με την έννοια ότι θεωρούν πως αν το πρόβλημα είναι Α, η λύση του είναι να κάνουμε το ανάποδο (κάτι σαν το «έχουν οι άλλοι κοντά μαλλιά; εμείς τ' αφήνουμε να φτάσουν στο πάτωμα» κι αυτό μας κάνει ό,τι δεν είναι αυτοί). Τέτοιες φόρμουλες οδηγούν σε βαρβαρότητες χειρότερες καμιά φορά από αυτή που θέλουν να πολεμήσουν. Γι' αυτό λοιπόν απαιτούνται ποιοτικά κριτήρια στην προσπάθεια μετασχηματισμού της κοινωνικής σχέσης, με πρώτο και υπέρτατο το εξής γνωστό όσο και δύσκολο:
Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο αλαλάζον. Κι αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και ξέρω τα μυστήρια όλα κι όλη τη γνώση, κι αν έχω όλη την πίστη ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν είμαι. Κι αν πουλήσω όλα τα υπάρχοντά μου για να τραφεί ο κόσμος, κι αν ακόμα παραδώσω το σώμα μου για να καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, ευεργετεί και ωφελεί, δε ζηλεύει, δεν ξιπάζεται, δε φουσκώνει από υπερηφάνεια, δε συμπεριφέρεται άσχημα, δε ζητά τα συμφέροντά της, δεν παροξύνεται, δε λογίζεται το κακό, δε χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.
«Ουτοπικό»; «Ανορθολογικό»; Ε, αφού μας θέλουμε ρεαλιστές κι ορθολογικούς, ας απαλλαχτούμε τότε από την πραγματική παράλογη λεκτική παγίδα για το «ανεπικοινώνητο» που προανέφερα ... και μετά βλέπουμε.




7 σχόλια:

bV είπε...

Καλησπέρα,

Ένα επιπλέον σημείο που έμεινε ελαφρώς ασχολίαστο είναι η εικόνα της γνώσης που υποβαστάζει το σχήμα. Εάν εγώ δεν μπορώ να γνωρίσω ακριβώς το βίωμά σου, αυτό σημαίνει ότι εσύ όχι μόνο μπορείς, αλλά ότι το γνωρίζεις. Μα η πρώτη τυχούσα που ασχολείται με τις ψυχικές καταστάσεις των ανθρώπων νομίζω πως θα επιβεβαίωνε ότι αυτό είναι μια αφαίρεση λίγο έως πολύ γελοία: το να γνωρίσει κανείς το βίωμά του όχι μόνο εμπεριέχει τον άλλον, αλλά μάλιστα προϋποθέτει τον άλλον για να πραγματωθεί. Άσε που μπορεί να νομίζει κάποιος ότι γνωρίζει το βίωμά του και ξαφνικά η υποτιθέμενη αυτή γνώση να πάει για βρούβες. Το τι σημαίνει γνώση, σε αυτήν την περίπτωση, δεν μπορεί να εξέλθει της διατομικότητας, στην οποία είναι πάντοτε ήδη αυτή ριγμένη.

Το ίδιο άλλωστε το συναίσθημα συγκροτείται σε μεγάλο βαθμό κοινωνικά -είναι πρωτίστως οι αντιδράσεις των άλλων που θα σπρώξουν κάποιον στο να υπάρχει έτσι ή αλλιώς ως προς ένα συμβάν, μία κατάσταση κ.λπ. Τελικά, σε κάποιον βαθμό, υπάρχουμε ως θυμικές οντότητες μόνο επειδή ο άλλος μας έχει επιτρέψει να καθοριστούμε. Ακόμη και τα πιο μύχια συναισθήματα, λοιπόν, είναι αδύνατον να ξεφύγουν από το κοινωνικό.

Προφανώς τα παραπάνω δεν οδηγούν, από την άλλη, σε μία ισοπεδωτική κριτική της ατομικότητας. Το να λες ότι τα βιώματα δεν επικοινωνούνται σημαίνει απλά ότι λες πως θεωρείς ότι ο κόσμος είναι σολιψιστικός κι έχεις φάει ψιλοπακέτο. Αλλά η πρακτική αποδεικνύει ότι τα πράγματα επικοινωνούνται όσο είναι δυνατόν να επικοινωνούνται τα πράγματα, σε κάθε περίσταση και σε συνάρτηση με χίλιους δυο παράγοντες, κι αυτό είν' όλο. Δεν υπάρχουν "επιλογές", δεν υπάρχει κάποιος φανταστικός κόσμος εντός του οποίου η επικοινωνία θα άγγιζε την τελειότητα κ.λπ. και στη βάση του οποίου ο δικός μας κρίνεται ως ατελής (παλιά καλή ψηφιακή υπερβατικότητα). Η μόνη επικοινωνία που υπάρχει είναι αυτή που υφίσταται στον ορίζοντα του διατομικού ως πραγματικού (και ως τέλειου!).

Αφήνω κι αυτό εδώ: "Από το ότι φανταζόμαστε πως ένα πράγμα που μας μοιάζει για το οποίο δεν νιώθαμε καμία συναισθηματική επήρεια επηρεάζεται από κάποια συναισθηματική επήρεια, αυτομάτως επηρεαζόμαστε από παρόμοια συναισθηματική επήρεια." (Σπινόζα, Ηθική, ΙΙΙ 27)

χαιρετώ

Hollowsky είπε...

@bV, ευχαριστώ για το σχόλιο. Συμφωνώ σε όλα ... εκτός ίσως από το σημείο όπου λες πως "[η] μόνη επικοινωνία που υπάρχει είναι αυτή που υφίσταται στον ορίζοντα του διατομικού ως πραγματικού". Δεν νομίζω πως η επικοινωνία περιορίζεται στο διατομικό. Το διατομικό υφίσταται εντός ενός πιο συλλογικού υποκειμένου, το οποίο μπορεί να ευνοεί ή να αποθαρρύνει την επικοινωνία, ευνοώντας π.χ. ή αποθαρρύνοντας την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και τον πλούτο της συναισθηματικής έκφρασης.

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω πως έχει να κάνει με το τι εννοούμε με τον όρο διατομικό -ίσως χρειάζεται μια εννοιολογική αποσαφήνιση. Νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να θεωρηθεί ως συγκροτημένο γύρω από τα άτομα ως τέτοια, οπότε συμπλέει με αυτό που λες περί συλλογικού υποκειμένου. Αν το δούμε ως μια εννοιολόγηση που στέκει κριτικά απέναντι στην, ας πούμε, φιλελεύθερη εικόνα του ελεύθερου, εργαλειακά ορθολογικού κ.λπ. ατόμου, δεν είναι δύσκολο να συνδυαστεί με την προτεραιότητα του κοινωνικού/συλλογικού στην οποία αναφέρεσαι· πρόκειται μάλλον για δύο διαφορετικά και αλληλοσυμπληρωματικά πρίσματα προσπέλασης της ίδιας προβληματικής.

Το διατομικό, με άλλα λόγια, μπορεί να ιδωθεί ως πεδίο ή ορίζοντας και όχι απαραίτητα ως μία-προς-έναν-επικοινωνία. Στο επίπεδο αυτό, συμφωνώ με την παρατήρηση για συλλογικά πεδία πιο πρόσφορα σε βαθύτερες, μη στενά ορθολογικές, πρακτικές συνύπαρξης. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η τάδε ή η δείνα φαντασιακή δομή φύει αναπόφευκτα άτομα που αναπαράγουν τα ηγεμονικά της χαρακτηριστικά.

χαιρετώ

HollowSky είπε...

Ευχαριστώ για τη διευκρίνηση. Ναι, συμφωνώ!

Axel είπε...

"Η αντιπαραβολή του φαινομένου με την ουσία ήταν βαθιά ξένη στο ύφος της γκαίτειας σκέψης.Η ουσία γι'αυτόν δεν εξαφανίζεται, δεν κρύβεται πίσω από το φαινόμενο,αλλά ακριβώς φανερώνεται σε αυτό αυτοπροσώπως.Πρέπει μόνο να μπορούμε να την δούμε.Στον Γκαίτε,οτιδήποτε ουσιώδες, αληθινό,πολύτιμο τείνει προς την αποκάλυψη την φανέρωση, την εκδήλωση.Γι' αυτό και το αναζητά στη ζώνη της μεγαλύτερης δυνατής ορατότητας, φαινομενικότητας και φωτεινότητας.Εξού και ο ρόλος της παρατήρησης (με το νόημα που αποδίδει στη λέξη αυτή ο Γκαίτε).Εξού και η βαθειά του πίστη στο σκεπτόμενο μάτι και στη βλέπουσα σκέψη και η δυσπιστία προς την πλάγια οδό της αφηρημένης σκέψης.Ο Γκαίτε δεν αναζητούσε τίποτε "πέρα',"πίσω" ή "επέκεινα",αρνιόταν να διακρίνει το πιο εξωτερικό και το πιο εσωτερικό, το περίβλημα και τον πυρήνα κ.λπ.Αντί για αντιπαραβολή του φαινομένου και της ουσίας, ο Γκαίτε προτιμά τη σύγκριση του μέρους και του όλου ή του "ενός" και των "πάντων"."
Από τα "Δοκίμια Ποιητικής" του Μπαχτ'ιν
Νομίζω πολύ σχετικό!Ενδιαφέρον έχει και η παρόμοια προσέγγιση του για το "ασυνείδητο",που δεν την βλέπει ως μια λανθάνουσα ουσία που βρίσκεται στο καθένα μας αλλά μέρος μιας πιο ευρείας κατάστασης.

HollowSky είπε...

Ωραία παρατήρηση Axel! Σπουδαίος ο Μπαχτίν, το συγκεκριμένο δεν το έχω διαβάσει. Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η προσέγγιση (αλλά πρέπει να γίνει καθαρή και η διαφορά της από το συμπεριφορισμό, όπου όλος ο άνθρωπος υποτίθεται ότι εξαντλείται στη συμπεριφορά του). Σ' ευχαριστώ. Κρατάμε επαφή.

Axel είπε...

Ναι θα έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η διάκριση!
Απ'όσο έχω διαβάσει,αυτό που με ενθουσιάζει είναι ότι με την έννοια της διαλογικότητας που χρησιμοποιεί,υπάρχει μια προοπτική ξεπεράσματος του ψυχολογικού αναγωγισμού.Γιατί πχ έννοιες όπως το "φαντασιακό","μηχανισμοί άμυνας","Εγω" κλπ, έχουν πάρει ένα ρόλο εξηγητικό προς την πραγματικότητα, το ίδιο ανυπόφορο όσο και η αναγωγή που γίνεται στις υλικές περιστάσεις από πολύ κόσμο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1900 190cm 1917 1929 1940 1955 1965 1968 1980 2008 Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Πούσκιν/Александр Пушкин Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλεξάντερ Σμέμαν/Александр Шмеман Αλεξάντερ Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντρ Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξης Ασλάνογλου Αλεξίς ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνσελμ Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι αυτοπεριστροφή Αφρική Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βίκτορ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βικτόρ Ουγκώ/Victor Hugo Βικτόρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτορ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαντίμιρ Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλαρίες Γαλλία Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γουίλιαμ Τζέης/William James Γουίλιαμ Χηρστ/William Hearst Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές ελε Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Εντουάρ Βιλ/Edouard Will εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ετιέν Nτε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαν Πιέρ Ντιτέιγ/Jean Pierre Duteuil Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζαν-Πολ Σαρτρ/Jean-Paul Sartre Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζυλιέν ντε Λα Μετρί/ Julien de La Mettrie ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιμάνουελ Καντ/Emmanuel Kant Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλομάγνος Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλοντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορνήλιος Καστοριάδης κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέον Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστική Διεθνής/Internationale Lettriste Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουί ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μαξ Μπένετ/Max Bennet Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μίκης Θεοδωράκης Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury Μουσείο Ακρόπολης μουσική μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικολάι Γκόγκολ/Николай Гоголь Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες ΟΟΣΑ Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πινοσέτ Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέϋμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Charles Fourier Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνει Λιουμέτ/Sidney Lumet ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός Σκοτ Έιστον/Scott Asheton σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συνείδηση Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ταχυπρόσβαση/HSA Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέημς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανμπατίστα Βίκο/Gianbattista Vico Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/John Kenneth Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρ. Σάουλ/John R. Saul Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στ. Μιλλ/John St. Mill Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Το καταραμένο απόθεμα Τομάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φερντινάν Σελίν/Ferdinand Céline Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος-Μάριος Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Β. Μουρνάου/Friedrich W. Murnau Φρίντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρίντριχ Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρίντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χανς Μ. Εντσενσμπέργκερ/Hans M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χάρι Χόλε Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χόρχε Λουίς Μπόρχες/Jorge Luis Borges Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος χρόνος ψυχή ωφελιμισμός beton7 Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian CoBrA D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards Les Lèvres Nues Malaguena memento mori Metz Miles Davis Monty Python Muppet Show Necrology nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Reggae Renty robe de chambre Rock RSA Salon De Vortex sexbox Soul Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets