ꟷ Γενική θέση, κύριος, για να πετύχει κανείς την σήμερον ημέρα πρέπει να γράψει μια επιφυλλίδα για όλη την οικογένεια, αν μου επιτρέπετε. (…) Πάρτε για παράδειγμα μια δυστυχισμένη και κυνηγημένη νέα. Βάζετε κι έναν αιμοβόρο και βίαιο τύραννο, έναν ευαίσθητο κι ενάρετο υπηρέτη, κι έναν πονηρό και κακόβουλο μυστικοσύμβουλο. Μόλις έχετε στα χέρια σας αυτά τα πρόσωπα, τ’ ανακατεύετε καλά σε έξι, οκτώ ή δέκα επιφυλλίδες και τα σερβίρετε ζεστά. Α, θα πρέπει να μ’ έχετε γοητέψει, κύριος, για να σας αποκαλύπτω έτσι τα μυστικά του επαγγέλματος.
ꟷ Χίλια ευχαριστώ.
ꟷ Ο σωστός επιφυλλιδογράφος όμως, φαίνεται στο πώς σταματάει κάθε συνέχεια. Πρέπει κάθε τεύχος να πέφτει στη σωστή ώρα, να δένει, πώς να το πω;, μ’ έναν ομφάλιο λώρο με το επόμενο, να εμπνέει, να ξυπνά την επιθυμία, την ανυπομονησία για τη συνέχεια. Δείτε ας πούμε ετούτην εδώ: «Αφού η καμαριέρα της τής έβγαλε τα κοσμήματα, η Ετελζίντ βυθίστηκε για λίγο σ’ έναν καθρέφτη. Αναθυμόταν τα λόγια που ξέφυγαν απ’ τον Αλφρέντ στο άλσος. (…) Ξαφνικά, το φως των κεριών άρχισε να τρεμοσβήνει χωρίς να μπορεί να καταλάβει γιατί. Εξουθενωμένη, η Ετελζίντ έπεσε στο κρεβάτι και προσπάθησε να βρει προστασία πίσω απ’ τις κουρτίνες του. Τι ΤΡΟΜΟΣ όμως μόλις είδε να βγαίνει μέσ’ από τον τοίχο απέναντι ένα μελανιασμένο χέρι, που κρατούσε από τα μαλλιά ένα ματωμένο κεφάλι! ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΕΡΙ; … (η συνέχεια στο επόμενο)».
ꟷΙδού κύριος, είπε ο αρχισυντάκτης, τι εννοώ όταν λέω πώς πρέπει να τελειώνει μια επιφυλλίδα. Αυτή είναι η σωστή δουλειά και πάρτε την σαν πρότυπο. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορείτε να γράψετε ογδοντατέσσερεις τόμους σε σαρανταπέντε συνέχειες και πεντακόσιες επιφυλλίδες, που το κοινό θα καταβροχθίσει.
Από το μυθιστόρημα του Λουί Ρεϊμπώ, «Ο Ζερόμ Πατυρό σε αναζήτηση μιας κοινωνικής θέσης» (1843). Βλ. στο βιβλίο Ραούλ Βανεγκέμ – Φρανσουά Καραντέκ, «Δυο μελέτες για τον Λοτρεαμόν» (μετάφραση Γ.Δ. Ιωαννίδης, εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία, 1985).
