31 Μαΐου 2011

Άγγελος εξάγγελος



 
Ούτε το ν’ απαλλαχτείς από ένα χρέος, σε κάνει αυτομάτως πλούσιο∙
ούτε το ν’ αποτινάξεις μια καταπίεση, σε κάνει αυτομάτως ελεύθερο.


Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα μιλήσει για το κοινωνικό αδιέξοδοπου φέρνει η αδυναμία να διατυπωθεί απέναντι στα πράγματα ένας λογικά πειστικός και συγκινησιακά παρακινητικός πολιτικός λόγος, ο οποίος θα συλλαμβάνει αυτό που συμβαίνει σήμερα και τις σημερινές δυνατότητες απελευθέρωσης, εάν αυτές υπάρχουν. Θα επιχειρήσω τώρα να εξερευνήσω λίγο περισσότερο το σκοτεινό βυθό αυτής της αδυναμίας, εστιάζοντας στο ουσιαστικότερο γεγονός της σημερινής κρίσης∙ δηλαδή στο ότι η κατάρρευση του πολιτικού λόγου εγγράφεται μέσα σε μια γενικότερη κατάρρευση του Λόγου.

Αυτή η κατάρρευση έγινε πολύ έντονα αισθητή, τουλάχιστον εδώ και δυο δεκαετίες, σε διάφορα επίπεδα και πεδία

      ως κατά πρώτο λόγο «φιλοσοφική» υποτίμηση του Λόγου∙ 
      ως απαξίωση του λόγου∙ 
      ως απώλεια της αξιοπιστίας του λόγου∙ 
      ως καταρράκωση του σεβασμού προς το λόγο∙
και τελικά 
      ως καταποντισμός της αντίληψης ότι είναι θέμα «τιμής» − προσώπου μέσα στην κοινωνία − η τήρηση των λόγων μας (να είναι «το ναι, ναι και το όχι, όχι») και, επομένως, το να μιλάμε με περίσκεψη και συναίσθηση.

Ωστόσο, η κατάρρευση του λόγου ειδικά σε ένα πολιτισμό, ο οποίος
θέλησε να θεμελιώσει την ταυτότητά του στο λόγο, ακριβώς επειδή αξίωσε να παρουσιαστεί ως δημοκρατικός δηλαδή στηριγμένος στην ικανότητα και το δικαίωμα καθενός να διατυπώνει λόγο πάνω στα πράγματα και να τον τηρεί, αυτή η κατάρρευση δεν μπορεί να σημαίνει παρά ένα πράγμα: ότι ο πολιτισμός αυτός έχει εισέλθει οριστικά στη φάση του τέλους του.

Πόσο μπορεί να βαστήξει τούτη η αποσύνθεση, είναι δύσκολο ακόμα και να το υποθέσει κανείς. Και βέβαια τίποτα απολύτως (καμιά «αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους» λ.χ.) δεν εγγυάται ότι θα τη διαδεχτεί μια καλύτερη κοινωνία, ένας πιο ανθρώπινος πολιτισμός. Γεγονός πάντως είναι, πως τούτη η κατάρρευση δεν προήλθε από κάποια «έξωθεν», «βαρβαρική» (ή «μεσαιωνική», προ-νεωτερική) ας πούμε, επίθεση ενάντια στο κύρος του λόγου. Προήλθε

·   από την «έσωθεν» περιστολή του λόγου στην τεχνική του διάσταση −περιστολή που προχώρησε είτε με το μανδύα του «ρασιοναλισμού», ή της «φυσιοκρατίας», είτε με τη μορφή της «φιλοσοφίας της πράξης», ή με το έμβλημα της «αδογμάτιστης τεχνοεπιστήμης» −
και
·  από την καρκινική υπερανάπτυξη αυτής ακριβώς της διάστασης σε βάρος της ολότητας του Λόγου.

Δεν μπορώ να αναφερθώ εδώ στην ιστορική και στην πολιτισμική καταγωγή αυτής της επικράτησης, κατά την οποία το ανθρωπιστικό-δημοκρατικό και το ρασιοναλιστικό-ελιτίστικο ρεύμα της νεωτερικότητας έδωσαν τα χέρια τους στο όνομα του τεχνολογικού μεσσιανισμού. Εκείνο που χρειάζεται να υπογραμμίσω − γιατί νομίζω πως έχει νόημα στις παρούσες συνθήκες − είναι,

1.    πως αυτό που την έκανε κι εξακολουθεί να την κάνει ασυναγώνιστη, είναι πως στον πυρήνα της φέρνει την υπόσχεση μιας ριζικής απελευθέρωσης: της απελευθέρωσης από τα δεσμά της «μεταφυσικής» χάρη σε μια στροφή προς την «υλική» πραγματικότητα και την «αποτελεσματική» τιθάσευσή της∙
2.    ότι αυτή η απελευθέρωση ήταν συνάμα αποτίναξη κάθε υπέρτερου, ποιοτικού κριτήριου (όπου ποιότητα = αντίσταση στην ποσότητα) και αποκαθήλωση της έννοιας του έσχατου σκοπού στα ανθρώπινα έργα υπέρ μιας ιδέας περί προόδου, στην οποία το περισσότερο θεωρείται πάντα καλύτερο από το λιγότερο, και το γρηγορότερο από το βραδύτερο∙ και
3.    πως σήμερα, αυτή η επικράτηση, με τη συνδρομή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, έχει επιβάλλει στην κοινωνία την αντίληψη, ότι ο μόνος Λόγος που αξίζει, είναι αυτός που ελαχιστοποιεί και μάλλον μηδενίζει την απόσταση μεταξύ προβλήματος και λύσης. Αλλά ένας τέτοιος «λόγος» στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς λόγος: είναι μάλλον «ρεφλέξ», αυτόματη ανακλαστική απόκριση σε ένα ερέθισμα − όσο ευτελές, ή γελοίο, κι αν ακούγεται έτσι ξεκάθαρα ειπωμένο…

Πρόκειται σαφώς για μια τρομερά επικίνδυνη εξέλιξη. Όχι μόνο για το παρόν αλλά και για το μέλλον. Είναι επικίνδυνη, επειδή όταν ιδανική θεωρείται η αυτόματη-ανακλαστική απόκριση στα ζητήματα, τότε η σύλληψη των προβλημάτων στο βάθος και στην ολότητά τους − δηλαδή στη διάστασή τους εκείνη, που είναι η διάσταση όλων των σοβαρών ανθρώπινων ζητημάτων − δεν είναι πια ούτε δυνατή, ούτε κι επιθυμητή… με αποτέλεσμα την κατακόρυφη κοινωνικοπολιτική άνοδο της διαχειριστικής αντίληψης (και των διαχειριστών), η οποία πριμοδοτεί την ενασχόληση με μυριάδες λεπτομέρειες, πνίγοντας τη ζωντάνια, τη δημιουργικότητα κι έτσι και την αποφασιστικότητα σε κάθε τομέα.

Είναι επικίνδυνη επίσης, επειδή ο μηδενισμός της απόστασης μεταξύ προβλήματος και λύσης, στο επίπεδο της κοινωνικής και της πολιτικής σχέσης μεταφράζεται ως μηδενισμός της απόστασης μεταξύ ερώτησης και απάντησης∙ δηλαδή σαν εκμηδενισμός του ίδιου του διαλόγου… με αποτέλεσμα την απολυταρχία των έτοιμων απαντήσεων, που προσφέρουν οι στατιστικές και οι αλγόριθμοι, και την επί της ουσίας κατάργηση του δημοκρατικού πολιτικού momentum της κοινωνίας (την οποία, μεταξύ άλλων, ονειρεύτηκαν και πλήθος επαναστατικές ουτοπιστικές λατρείες διαφόρων ειδών «αμεσότητας»).

Είναι επικίνδυνη ακόμα, επειδή υπονομεύει το μέλλον στο βαθμό που, με σημαία τον απελευθερωτικό πυρήνα της, έχει κατασκευάσει ένα περιβάλλον, ένα τεχνικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο τώρα πια ζει − και επομένως σκέφτεται − η μέγιστη πλειοψηφία των σύγχρονων ανθρώπων και το οποίο επαναφέρει διαρκώς τη σκέψη μας στις ράγες του τεχνικού πνεύματος, όποτε αποτολμάει να εκτροχιαστεί.

Κυρίως όμως, είναι επικίνδυνη επειδή αφήνει χωρίς ποιοτικό κριτήριο και επομένως έκθετο το κεντρικό θεμέλιο της κοινωνίας, που είναι η έννοια του δικαίου και η δικαιοσύνη


29 Μαΐου 2011

Η γέννηση της Αντικουλτούρας


 "Η Γέννηση της Αντικουλτούρας" Στοχασμοί γύρω από την τεχνοκρατική κοινωνία και την νεανική αμφισβήτησή της,  του Theodore Roszak ,

Στοχασμοί από το "μακρινό" 1969.


Παραθέτω ένα  απόσπασμα από το κεφάλαιο ΙΙΙ, με τίτλο "Η Διαλεκτική της απελευθέρωσης", το οποίο αναμετριέται  με δύο εξέχοντες θεωρητικούς εκπροσώπους της τεχνοκρατικής κοινωνίας, τον Κ.Μαρξ και τον Φ.Ενγκελς, τους ανύποπτους αλλά και ενθουσιώδεις ιδεολόγους  του επαναστατικού 19ου αιώνα.

[σελ.126-128]
"[...] η ουτοπική ορμή εξασθενεί γρήγορα όταν δεν ασκείται. Γι'αυτό και στην μαρξιστική κριτική νοιώθουμε συχνά ότι η ελευθερία μας πρέπει να μείνει για πάντα υποταγμένη στον εξορθολογισμό της "αναρχίας της παραγωγής"· πράγμα που σημαίνει πως έχει εξοριστεί στη χώρα του Ποτέ. Ο Ένγκελς στο δοκίμιό του "Περί εξουσίας", αντλούσε το ζοφερό συμπέρασμα:
"Αν ο άνθρωπος χάρη στη γνώση και την επινοητική του ευφυΐα έχει καθυποτάξει τις δυνάμεις της φύσης, οι τελευταίες τον εκδικούνται καθυποτάσσοντας τον, στον βαθμό ακριβώς που τις χρησιμοποιεί, σε έναν αληθινό δεσποτισμό, ανεξαρτήτως οιασδήποτε κοινωνικής οργάνωσης. Το να ζητάμε να καταργήσουμε την εξουσία στη μεγάλης κλίμακα βιομηχανίας ισοδυναμεί με το να ζητάμε να καταργήσουμε την ίδια την βιομηχανία, να καταστρέψουμε το ηλεκτρικό υφαντήριο για να επιστρέψουμε στον χειροκίνητο τροχό"[1]

Μακριά από κάθε καλό μαρξιστή η ιδέα να καταστρέψει το ηλεκτρικό υφαντήριο ή να συλλάβει τη φύση ως οτιδήποτε άλλο από δόλιο αντίπαλο."

Και συνεχίζοντας ο Roszak επισημαίνει πως :

"[...] ο μαρξισμός είναι η κατοπτρική εικόνα του αστικού βιομηχανικού ήθους, εικόνα ανεστραμμένη όμως αναμφίβολα ταυτόσημη. Και στις δύο παραδόσεις η τεχνοκρατική επιταγή με την συνακόλουθη αντίληψή της για τη ζωή παραμένει αδιαμφισβήτητη. Εντελώς ειρωνικά αυτή είναι και η μεγαλύτερη νίκη που  η αστική κοινωνία έχει καταγάγει στους πιο ανυποχώρητους αντιπάλους της: το ότι έχει ενσταλάξει μέσα τους την δική της ρηχή , ανταγωνιστική εικόνα του ανθρώπου.

[...] ο Μαρξ, συμμεριζόταν το μύθο μιας κοινωνικοεπιστημονικής αντικειμενικότητας μέσω του οποίου η κοινωνία γίνονταν αντιληπτή ως "μια διαδικασία της φυσικής ιστορίας". Ό,τι δεν ήταν επιστήμη ήταν "ιστοι αράχνης από λόγια...ρητορικά άνθη... νοσηρή αισθηματολογία"
Είναι συχνά η άκαμπτη ρεαλιστική πολιτική του 19ου αιώνα, που μιλάει μέσα από την γλώσσα του Μαρξ, αναμεμιγμένη με την μελαγχολική πώρωση του κοινωνικού δαρβινισμού κι έναν χονδροειδή θετικιστικό αθεϊσμό.
 Πρόκειται για μια ιδεολογία γραμμένη στο κλειδί της επικρατούσας αρχής της πραγματικότητας, ιδεολογία που συνεργεί στον υποβιβασμό της συνείδησης, που βαραίνει δυναστευτικά και πασχίζει να μας συμφιλιώσει με μια ύπαρξη στερημένη από όνειρα, στερημένη από φαντασία. Το να καταδύεται κάποιος στις παλαιές  ιδεολογίες - με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της αναρχικής παράδοσης που μεταλαμπαδεύεται από φυσιογνωμίες όπως ο Κροπότκιν, ο Τολστόι, ο Θορώ - σημαίνει να πνίγεται μεταξύ της σφύρας και του άκμονος της αδιαμφισβήτητης τεχνολογικής αναγκαιότητας. Είναι μια φιλολογία της δυσοίωνης σοβαρότητας και της ζοφερής λύσης, ασφυκτικά περιοριζόμενη από τον πρακτικισμό, την ταξική πειθαρχία, τις στατιστικές της αδικίας και την δίψα για ανταπόδοση. Το να μιλήσουμε για την έκσταση της ζωής σε ένα τέτοιο ζοφερό περιβάλλον σημαίνει ότι διακινδυνεύουμε την τρέλα. Εκεί που όλοι οι άνθρωποι αργοσέρνονται κανείς δεν μπορεί να χορεύει. Ο χορός είναι ....γι αργότερα.
Αν αρχίζει από κάπου η κατάρρευση των παλαιών ιδεολογιών, αρχίζει από αυτήν την κίνηση της καθυστέρησης. Διότι το να αναβάλεις για "αργότερα" τη θεώρηση της ουσίας του ανθρώπου στο όνομα του "ρεαλισμού" σημαίνει ότι ασκείς το είδος του θανάσιμου πρακτικισμού που έχει φέρει σήμερα τον πολιτισμό μας στο χείλος της εκμηδένισης. Μας παραδίδει στα χέρια των απάνθρωπων κομισαρίων, μάνατζερ και στρατηγικών αναλυτών- που όλοι τους είναι επαγγελματίες ειδικοί στην αναβολή του ουσιώδους.
Είναι πρωταθλητές αυτού που ο C.Write Mills αποκαλούσε "παράφρονα ρεαλισμό".
Ο καλλιτέχνης που γαντζώνεται στο αδύνατο όραμά του, συντηρεί τουλάχιστον ένα κομμάτι ουρανού ανάμεσά μας· ο παράφρων ρεαλιστής που αποποιείται αυτό το όραμα χάριν ενός άλλου"πρακτικού" μέτρου των πραγμάτων μας οδηγεί μόνον ένα βήμα βαθύτερα στην κόλαση της αλλοτρίωσής μας"

[1]Σε αυτό το δοκίμιο που γράφτηκε ως ράπισμα στους αναρχικούς, ο Ενγκελς παρατηρεί στωικά ότι "ο αυτοματοποιημένος μηχανισμός ενός μεγάλου εργοστασίου είναι πολύ πιο δεσποτικός απ' όσο υπήρξαν ποτέ οι μικροκαπιταλιστές που απασχολούσαν εργάτες", και ότι το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει κανείς από την επανάσταση είναι ότι αυτή η εξουσία θα χάσει  τον "πολιτικό της χαρακτήρα και θα μεταμορφωθεί σε απλές διοικητικές λειτουργίες περιφρούρησης των αληθινών συμφερόντων της κοινωνίας". Είναι μια εντυπωσιακή προαναγγελία της τεχνοκρατίας. (οι υπογραμμίσεις του Roszak)


Τheodore Roszak: Η γέννηση της αντικουλτούρας. Στοχασμοί γύρω από την τεχνοκρατική κοινωνία και τη νεανική αμφισβήτησή της ΕΚΔΟΣΕΙΣ futura  Σειρά «Ιανός - Πολιτισμικές διασταυρώσεις». Υπεύθυνος σειράς: Φώτης Τερζάκης Μετάφραση- επιμέλεια: Φώτης Τερζάκης 347 σελ. / 13,5 x 21 εκ. /  ISBN 978-960-6654-68-8

27 Μαΐου 2011

Η περιπέτεια

Ζούμε στον "κόσμο των απόψεων" και το χειρότερο είναι πως οι περισσότερες από αυτές προέρχονται από άτομα που φέρουν την βαθύτατη πίστη πως οι απόψεις τους είναι αδιαμεσολάβητα γεννήματα της ευφυούς διάνοιας τους! Αυτό όμως είναι το αστείο μέρος της υπόθεσης.

Δυστυχώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία εξουσιαστική ταχυδακτυλουργία και το νέο εξουσιαστικό παράδειγμα.


"Η βιοεξουσία είναι μια μορφή εξουσίας που ρυθμίζει τον κοινωνικό βίο εκ των έσω, παρακολουθώντας τον, ερμηνεύοντάς τον, απορροφώντας τον και  αναδιαρθρώνοντας τον. Η εξουσία μπορεί να επιτύχει την αποτελεσματική διοίκηση ολόκληρου του βίου του πληθυσμού μόνον όταν καθίσταται μια αναπόσπαστη , ζωτική λειτουργία την οποία κάθε άτομο ενστερνίζεται και επανενεργοποιεί εκουσίως. "Η ζωή έχει γίνει πλέον αντικείμενο της εξουσίας" 


Η υψηλότερη  λειτουργία αυτής της εξουσίας είναι να επενδύσει την ζωή σε όλες τις εκφάνσεις, και πρωταρχικό μέλημα έχει να διευθύνει την ζωή. Η βιοεξουσία αναφέρεται  συνεπώς σε μια κατάσταση κατά την οποία το άμεσο ζητούμενο της εξουσίας είναιη παραγωγή και αναπαραγωγή της ίδιας της ζωής"  (βλ. Αυτοκρατορία, των Hardt και Negri)

Αντίθετα με την πειθαρχική εξουσία όπου η σχέση μεταξύ εξουσίας και ατόμου παρέμενε στατική και η πειθαρχική εισβολή τηςεξουσίας ήταν ανάλογη με την αντίσταση του ατόμου, το νέο εξουσιαστικό μοντέλο περιλαμβάνει στον μηχανισμό του ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.

Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει πως κάθε κοινωνικά αναγνωρισμένο άτομο, τόσο το στέλεχος της αριστεράς, ο εργατοπατέρας, ο αστυνομικός, ο δημοσιογράφος  της "Καθημερινής", ο πολιτευτής στον Πύργο Ηλίας, το λαμόγιο του Κολωνακίου, και ο ακροδεξιός της Πλ. Αττικής, που εκ των πραγμάτων αναλαμβάνουν τον ρόλο των επιτηρητών/συντηρητών όσο και ο συνδικαλιστής, ο βουλευτής της "αντιπολίτευσης", το απλό κομματικό μέλος, ο "επαναστατημένος" φοιτητής, ο εργαζόμενος που "παλεύει για τα κεκτημένα" και ο "μπαχαλάκιας" των Εξαρχείων, συμβάλουν με την κάθε τους δράση στις  δυναμικές που αναπτύσσει η κοινωνία του ελέγχου. Συγκροτούν μάλιστα τα υποσυστήματα ενός κεντρικού ελεγκτικού συστήματος που πλέον είναι πολύπλοκα τόσο, ώστε δεν αφήνουν περιθώριο σε κανέναν αυθορμητισμό,  καθιστούν το κοινωνικό σύνολο  αφηρημένο, στο βαθμό που ενώ ο οποιοσδήποτε  μπορεί να υιοθετεί τις πλέον παράδοξες συμπεριφορές, να λέει την γνώμη του, να "αντιστέκεται" , να "εναντιώνεται", να συγκρούεται, δεν αμφισβητεί στην ουσία απολύτως τίποτα στο εσωτερικό του συστήματος. (βλ.σχετικά,Το Τεχνικό Σύστημα, του Jacques Ellul)

Έχουμε να κάνουμε με "μαγική εικόνα" η οποία πριν από όλα χρειάζεται επόπτευση και ανίχνευση.

Το σύστημα μας υποδεικνύει την οργανωμένη δράση,την "ταξική" εναντίωση, την μισαλλοδοξία, την διεκδίκηση, το κυνήγι και την καταδίκη του ενόχου!
Ακολουθώντας μια τέτοια οδό ίσως και να βρεθούμε να διαπραγματευόμαστε-εκτός από τα φραγκοδίφραγκα που διαπραγματευόμαστε ήδη- την ισχύ· και ν' ανακαθορίσουμε τα πλαίσια μιας περιπετειώδους ζωής χωρίς περιπέτεια, όπου το "περιπετειώδες" περιορίζεται στις κλιμακώσεις του κομφορμισμού που  πριν απ' όλα επιβάλει ο τεχνικός πολιτισμός και οι κατηγορίες του. Αλλά ως εκεί.

Η παρατήρηση η ψύχραιμη ερμηνεία και η προσπέλαση του συνολικού μηχανισμού θα μας δώσουν τους τρόπους που μπορούν να μετασχηματίσουν και τελικά να κατατροπώσουν αυτή την θλιβερή εσωτερίκευση πεποιθήσεων αξιών και συμπεριφορών,  που μας κάνουν προβλέψιμους και αναλώσιμους.

Η περιπέτεια είναι μπροστά μας.

22 Μαΐου 2011

Ο Τουρίστας-Αυτόματο










Election night crowd, Wellington, 1931


"[...] αυτό ακριβώς το «Εμείς» εξαρθρώνεται σήμερα, καθώς τo κάθε άτομο θέτει την κοινωνία ως απλό επιβεβλημένο εκ των έξω «καταναγκασμό» -τερατώδης πλάνη, που όμως βιώνεται τόσο έντονα ώστε γίνεται υλικό, απτό γεγονός, ένδειξη μιας διαδικασίας αποκοινωνικοποίησης-, κοινωνία προς την οποίαν απευθύνει, ταυτόχρονα και αντιφατικά, αιτήματα βοήθειας πλάνη επίσης ως προς την Ιστορία, ή οποία γίνεται αντιληπτή στην καλύτερη περίπτωση ως τουριστικό τοπίο προς επίσκεψιν την περίοδο των διακοπών."
Κορνήλιος Καστοριάδης, Η άνοδος της Ασημαντότητας (σ.182, εκδ. Ύψιλον/βιβλία)

Το απόσπασμα εδώ από μια απάντηση του Κορνήλιου Καστοριάδη σχετικά με το πως αδυνατεί να  συγκροτηθεί ένας ατομικός-κοινωνικός "εαυτός" στον σύγχρονο κόσμο.

Το άκρως ανησυχητικό είναι ότι αυτό ακριβώς το εξαρθρωμένο "Εμείς" είναι και αυτό που επικαλούνται σήμερα οι Τουρίστες-Αυόματα της ιστορίας,  που έχουν καταλάβει  την εξουσία. Κι εδώ θέλει προσοχή!

Προσοχή,  γιατί ο Τουρίστας, αυτός ο βλακώδης νομάδας του χωροχρόνου, αυτή η τυχαία ύπαρξη που εκ των πραγμάτων θα έπρεπε να είναι το "θύμα της Ιστορίας", μέσα στο ιστορικό κουλουβάχατο μετατρέπεται σε θύτη της Ιστορίας. Αδυνατώντας να συγκροτήσει τον "εαυτό" του, προβάλλοντας τον αδιαλείπτως στα αξιοθέατα των στατιστικών, αποσαθρώνεται σταδιακά και την θέση του καταλαμβάνει το εξουσιαστικό alien που δίχως κανέναν ενδοιασμό κινείται μόνο για να καταστρέψει κάθε τι που μπορεί να του θυμίσει τον "εαυτό" που αποτυχημένα κάποτε προσπάθησε να βάλει σε τάξη.

Γι αυτό κάθε άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την θέση του ως τέτοιος, δηλαδή ως ένα πλάσμα που είναι σε θέση ενσυνείδητα και με τρόπο πρωτότυπο και μοναδικό, να σκεφτεί να εργαστεί και να παραχωρήσει χώρο και χρόνο για τον συνάνθρωπό του,  από την θέση που έχει μέσα στο κοινωνικό σύστημα οφείλει να οργανώσει τους τρόπους για  την άμεση ανατροπή των τουριστών-αυτόματων.

Δεν έχουν τελειώσει όλα όπως  προσπαθούν να μας πείσουν τα αυτόματα-τουρίστες.




21 Μαΐου 2011

Κριστίν Λαγκάρτ: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει!

Την εκτίμηση ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αναδιαρθρώσει το χρέος της έκανε και η γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ.

Λες και δεν έχει ήδη χρεοκοπήσει... 
Αλλά πώς το είπαμε; Όχι ... ασύντακτα. Συντεταγμένα!

Οπότε:

«Θα δεχθούμε οτιδήποτε βασίζεται σε μία εθελοντική βοήθεια από τις τράπεζες»! 
 

Τραπεζικός εθελοντισμός δηλαδή. 
Εθελοντισμός της τάβλας. 
Ως τον τελικό ταμπλά του συρφετώδους όχλου.

Το κοινόν, ... αμίλητον.

Οι πένητες κάτωχροι αναμένουν την τραπεζική φιλανθρωπία.
Η Άσημος μερίς, ο δήμος, η πλέμπα σε αναμονή για την χλαπάτσα του ευγενούς ευπαίδευτου γαλλογερμανού ντεφον...

Μάσες, ξάπλες, φούμες από την σοσιαλφιλελέ φίλη της συμφοράς, Κριστίν Λαγκάρντ.

Να το θυμόμαστε: βασιζόμαστε στην  εθελοντική βοήθεια των τραπεζιτών!




16 Μαΐου 2011

Περί χρεοκοπίας -8 | Το μεσαιωνικό μνημόνιο

Αφέντης και Δουλοπάροικος
«(...) Όπως είναι γνωστό σε όλους, επειδή μου λείπουν τα απαραίτητα χρήματα για τη διατροφή και την ενδυμασία μου, ζήτησα τον οίκτο σας και η καλοσύνη σας μου επέτρεψε να μπω κάτω από την εξουσία και την προστασία σας. Σεις αναλάβατε τη διατροφή και την ενδυμασία μου, ενώ εγώ ανέλαβα την υποχρέωση να σας υπηρετώ και να σας τιμώ με όλες μου τις δυνάμεις. 

Για όλη μου τη ζωή είμαι δεμένος με την υποχρέωση να σας υπηρετώ και να σας σέβομαι όπως ταιριάζει να υπηρετεί και να σέβεται κανείς έναν ελεύθερο άνθρωπο. Αποποιούμαι το δικαίωμα να αποσπασθώ από την εξουσία και την προστασία σας, και οφείλω να παραμείνω κάτω από αυτήν για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, εάν ένας από τους δυο μας θελήσει να αλλάξει όρους αυτής της συμφωνίας, έχει το δικαίωμα να το κάνει αφού πληρώσει ένα πρόστιμο από 10 σόλδια στον άλλον. Η ίδια όμως η συμφωνία, δεν θα πάψει να ισχύει. Θεωρήσαμε επομένως καλό να συντάξουμε και να επικυρώσουμε δυο έγγραφα γι' αυτό το σκοπό, πράγμα που κάναμε.(...)»

Συμβόλαιο υποταγής ενός δουλοπάροικου του 8ου αι. μ.Χ.
(στο Marjorie Rowling, «Η καθημερινή ζωή στο Μεσαίωνα»,
μετάφραση Έλλης Ι. Αγγέλου, εκδ. Παπαδήμα, 1988)


Σημ. HS. Ο δουλοπάροικος δεν ήταν σκλάβος. Μεταξύ άλλων, είχε το δικαίωμα να προσφύγει στη δικαιοσύνη αν ο προστάτης κύριός του βίαζε τη σύζυγο ή την κόρη του. Καλώς μας ήρθατε!





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets