IL CONSIGLIERE, part II,On Truth and Flânerie

Σε αυτή την φιλική κουβέντα με τις Αρχές, ο "Consigliere" ξεκινάει το λόγο του παραφράζοντας την γνωστή ρήση του Αυγουστίνου σχετικά με τον χρόνο, αντικαθιστώντας τον με την αλήθεια. Ο Άγιος Αυγουστίνος έλεγε,  "Αν με ρωτήσεις τι είναι χρόνος δεν ξέρω να σου απαντήσω, αν δεν με ρωτήσεις ξέρω πολύ καλά".

Ακολούθως θα συνδέσει την αλήθεια με την αλητεία και την περιπλάνηση, περνώντας την μέσα από τις  ερμηνείες του Walter Benjamin που σχετίζουν το σοκ με το βίωμα...

<η συνέχεια επί της οθόνης!>

---------------
a short film by Yiannis Isidorou
starring Stefanos Rozanis as Il Consigliere
co.starring Spyros Thomopoulos as The Button
camera by Yiannis Grigoriadis
@athens may 2012

Ούτε Δραχμή, ούτε Ευρώ. Το μέλλον είναι...

Το δολάριο φυσικά!

Πρέπει να το σκεφτεί ο πρόεδρος καλά...
για να μην καταστραφούμε!

Παραθέτω και την σημείωση του uploader του παραπάνω βίντεο MaxSpeedMedia
εις την αγγλική έτσι για ποικιλία

Let's go for a ride starting in Highland Park (first few buildings), and then into Detroit . Witness the destruction of once Great industrial American cities turning them into ghost towns. Even in downtown Detroit, there are empty skyscrapers.... This video is just a TINY fraction of insane amount of buildings destroyed in Detroit . Historical buildings are falling apart leaving nothing for the next generations to admire. I urge viewers to research the true reasons of why this happened to this city, because if it happened to once great Detroit..... it might happen to Yours...

Μπα σε καλό σου 'φα τη γλώσσα σου!
μα τι είναι αυτά που λες boy; που σου ρθε;

Δείτε το είναι μόλις 15 λεπτά πικρής μελαγχολικής αναδρομής στην ανάπτυξη την προόδο, την ανταγωνιστικότητα που εν τέλει εξέδραμε για Τσάϊ-να και μας αφησε μπουκάλες, με τις καμάρο και τις θαντερμπερντ μας ασερβίριστες να κρεμούν από τις σκουριές...

more ισχυρά επιχειρήματα υπέρ του δολαρίου clic here  μαν,

και για την ισχυρή αγγλική λίρα δείτε εδώ ντιαρ president, μπας και την προτιμήσουμε

ή εδώ,

και το μακρινό ευέλικτο και παμπόνηρο γιεν εδώ αγαπητά μου 子供.

Όλα τα νομίσματα έχουν και το καλό τους, και αρχικά δύο όψεις, που στο τέλος γίνεται μία.
Η επικαιρότητα επαναλαμβάνεται με μικρές παραλλαγές, σε όλες τις γλώσσες, μιας και η "νομισματικότης" είναι παντού και οι γλώσσες δεν επαρκούν πλέον ως διακριτικό.

Τι σημαίνει οικονομώ; | Οικονομία 01

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για την κριτική της οικονομικής ιδεολογίας να δούμε τι εννοούσαν οι αρχαίοι και οι μεσαιωνικοί με τον όρο Οικονομία και Οικονομώ.

Λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας Liddel - Scott

Οικονομέω, κυβερνώ ως οικονόμος, τακτοποιώ, διευθετώ, διοικώ, διευθύνω – θαλάμους πατρός (Σοφοκλής, Ηλ. 190), την οικίαν (Πλατ. Λυσ. 209D), τα ίδια (Ξεν. Απομνημ. 3,4,12), τον ίδιον βίον (Ευφρων εν «Διδύμοις»). 2. Διανέμω, απονέμω, παρέχω (Πλατ. Φαιδρ. 256Β). 3. Μεταφορ. επί ποιητού, εις τα άλλα μη ευ οικον., πραγματεύεται, διεξάγει, χειρίζεται (Αριστ. Ποιητ. 13, 10). 4. ούτως επί αρχόντων έθνους τινός (Πολυβ. 4.26, 6), πολιτεία αρίστη η υπό των αρίστων οικονομουμένη (Αριστ. Πολιτικά, 3.18,1). 

Οικονομία, η διοίκησις ή επιστασία οίκου, φειδώ (Πλατ. Απολογ. 36Β) 2. Επί πόλεως: διοίκησις, κυβέρνησις (Δεινάρ. 102, 29). 3.  επί ποιήματος: διευθέτησις ύλης. ΙΙ Το δημόσιο εισόδημα πόλεως, τα έσοδα (Newton, Επιγραμ. Αλικαρν. 3,13).

Οικονομικός. Ο ησκημένος ή έμπειρος περί την διαχείρισιν πραγμάτων της οικογενείας εν αντιθέσει προς το πολιτικός (Πλατ. Αλκ. 1.133 Ε, Φαιδρ. 248D, Ξεν. Οικ. 1,3. Αριστ. Πολιτικ. 1.1,2).

Λεξικό της μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας  Κριαρά

Οικονομία η· οικονομιά. 1) Διοίκηση, διαχείριση νοικοκυριού: (Γλυκά, Στ. Β́ 353). 2) Διευθέτηση: (Προδρ. II 19-4 χφ H κριτ. υπ). 3) Φροντίδα, βοήθεια· σύμπραξη, συμπαράσταση: ηύρεν την … από καλού φίλου οικονομίαν (Λίβ. Sc. 2737)· (εδώ προκ. για τη μέριμνα του Θεού): (Αξαγ., Κάρολ. Έ 773)· φρ. ποιώ οικονομίαν = (α) μεριμνώ, φροντίζω: (Έκθ. χρον. 69³)· (β) (προκ. για το Χριστό) μεριμνώ, φροντίζω για τη σωτηρία του ανθρώπου: (Αργυρ., Βάρν. Κ 45). 4) Μέτρο προφύλαξης: μήτε … στρατιωτικήν ή αρχοντικήν οικονομίαν ενησχολημένων, τα … κάστρα … λεία Βλάχων γεγόνασι (Byz. Kleinchron. Á 149⁸⁹). 5) α) Προνοητικότητα· σκοπιμότητα (εδώ προκ. για τη Θεία Πρόνοια): Κύριε, … αυτός και με το θέλημα της σης οικονομίας να ποίσει πατριάρχην (Αρσ., Κόπ. διατρ. [414])· έκφρ. θεία οικονομία = η μέριμνα του Θεού: (Νεκταρ., Ιεροκοσμ. Ιστ. 432)· β) (προκ. για το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου): τούτα τα θαύματα τα έδειξεν ο Θεός με οικονομίαν … οδιά να μας καλέσει εις μετάνοιαν (Διήγ. πανωφ. 61). 6) (Προκ. για το Χριστό) ενσάρκωση, ενανθρώπιση: η σαρξ του Χριστού … έστιν εν τῳ Χριστῴ μετά την υπερθαύμαστον αυτού οικονομίαν (Ιστ. πατρ. 89⁴)· έκφρ. ένσαρκος οικονομία = η θεία ενανθρώπιση: (Συναξ. γυν. 122). 7) α) Ετοιμασία, τακτοποίηση: απήτις το ευτρέπισεν (ενν. το κάτεργον) …, ορέχθην την οικονομίαν ως όμορφόν τι πράγμα (Απόκοπ. 316)· (εδώ προκ. για ετοιμασίες που αποβλέπουν στην απόδοση τιμής σε νεκρό): το πτώμα του ηγεμόνος … οικονομίᾳ πολλῄ … έθαψεν (Δούκ. 283³⁵)· β) (συνεκδ.) διαθήκη: απέθανεν … και δεν έκαμε ζώντος αυτού καμίαν οικονομίαν διά τον βίον αυτού (Ιστ. πατρ. 129²²).   8) Ελεημοσύνη, φιλανθρωπία: έποικεν … οικονομίαν στον πένητα (Βίος αγ. Νικ. (Κακλ.) 149). 9) Χρηματικό απόθεμα: την οικονομίαν ήν ο πατήρ αυτών είχε δέδωκε αυτοίς (Ψευδο-Σφρ. 562¹⁹). 10) Προμήθεια, αποθέματα: (Χρον. Μορ. P 6600)· όλες τες οικονομίες … εφόρτωσαν σ’ αμάξια (Χρον. Μορ. P 6128). 11) Μισθός· έσοδα: τους εκράτησεν … την ρόγαν και οικονομίαν όπου είχαν εξεδουλέψει (Χρον. Μορ. H 5265). 12) α) Οπλισμός: δεν έχομεν άρματα, μηδέ οικονομίαν (Ιστ. Βλαχ. 1019)· β) (προκ. για πλοίο) εξοπλισμός, αρματωσιά: (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 378)· να εβγάλουν εκ τα κάτεργα πάσαν οικονομίαν, άρμενα λέγω και κουπιά (Ριμ. Βελ. ρ 273).

Οικονομώ· 'κονομώ· αόρ. οικονομίσθηκα. I. Ενεργ. Ά Μτβ. 1. Διευθύνω, διοικώ το σπίτι: (Προδρ. I 92). 2. Προετοιμάζω· ετοιμάζω α) (προκ. για πράγμα): τας προίκας ῳκονόμησε (Διγ. Z 2215)· τα χρειώδη της οδού ῳκονόμησα (Σφρ., Χρον. 126²¹)· β) (προκ. για γεύμα ή δείπνο): τραπέζιν τού 'κονόμησε … διά να φάγει (Χούμνου, Κοσμογ. 1306)· γ) έκφρ. οικονομώ εαυτόν = ετοιμάζομαι: (Παράφρ. Χων. (v. Dieten) III 166). 3. α) Ρυθμίζω, διευθετώ: (Βίος Αλ. 4914)· ῳκονόμει τα εκκλησιαστικά (Ιστ. πολιτ. 60¹⁰)· (εδώ προκ. για διαθήκη): ο πλούτος αυτού, επειδή ζων ουδέν τι ῳκονόμησεν, εγένετο αυθεντικός (Ιστ. πολιτ. 59⁷)· β) (προκ. για λόγο) οργανώνω, χειρίζομαι: τον διδάσκαλον οικονομείν τους λόγους (Γλυκά, Αναγ. 294). 4. (Προκ. για στράτευμα ή πλοίο) εξοπλίζω: φουσσάτα οικονόμησεν (Χρον. Μορ. P 8803· Ιστ. πολιτ. 55¹⁵). 5. α) Σχεδιάζω, διευθετώ από πριν: οικονόμησεν … πώς να εβγώ της φυλακής (Λίβ. Sc. 2345)· οικονόμησε … ποιήσαι στόλον (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 188)· β) (προκ. για το Θεό ή την Παναγία) προνοώ, προσχεδιάζω: Κύριε, … όλα τα οικονομείς και προνοάς (Ιστ. Βλαχ. 2596· Μορεζίν., Κλίνη Σολομ. 399). 6. Σκοπεύω να: οικονομεί δούναι την αυθεντίαν προς τον αυτού αδελφόν (Έκθ. χρον. 50⁵). 7. Καθοδηγώ, συμβουλεύω: την εκονόμησεν τον άνδρα να σκοτώσει (Ντελλαπ., Ερωτήμ. 2072). 8. Αντιμετωπίζω: Περί των αρνησαμένων την ορθόδοξον πίστιν … πώς να οικονομηθούν υπό της Εκκλησίας (Βακτ. αρχιερ. 132). 9. α) (Δι)ορίζω, αναγορεύω: να 'κονομήσουν αποκρισάρην (Αλεξ. 1093)· β) αναθέτω σε κάπ. κ.: ῳκονόμησαν … τον Δημήτριον … ίνα … την βασιλείαν σου φονεύσῃ (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 313). 10. Φέρνω, προξενώ: μας εκονόμησεν … συμφοράν (Καλλίμ. 1543). 11. α) Εξοικονομώ, προμηθεύομαι: ξένα φοσσάτα … οικονόμησεν (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 186)· ξύλα εκονομήσασι (Χούμνου, Κοσμογ. 1266)· β) (με αντικ. πρόσωπο) εξασφαλίζω: οικονόμησε μάρτυρας (Έκθ. χρον. 46²⁵)· γ) (με αντικ. αφηρημένη έννοια) αποκτώ: εκονόμησεν … την φιλίαν (Λίβ. Sc. 76· Πένθ. θαν. 31)· δ) εφοδιάζω κάπ.: οικονομήσας αυτόν εις όσον εις τα στρατιωτικά έχρηζε (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 356). 12. α) Κατασκευάζω: να οικονομήσει οικίαν (Ασσίζ. 453¹¹)· Φισκίνας … από χυτού οικονομημένας (Διγ. Esc. 1636)· β) φιλοτεχνώ: δακτυλίδι … τό εκονόμησεν η τέχνη των Ερώτων (Φλώρ. 273). 13. (Προστ. αορ. 'κονόμησε για να δηλωθεί προτροπή) εμπρός, ελάτε: 'κονόμησε να χτίσομε εμάς κάστρο (Πεντ. Γέν. XI 4· Γέν. XI 7). Β́ Αμτβ. 1. Τακτοποιώ, διευθετώ: οικονόμησον, ποίσε το προσταχθέν σοι (Φλώρ. 352). 2. Ετοιμάζω: 'κονόμησε εις τους οίκους σου (Αχιλλ. (Smith) N 1170)· (εδώ προκ. για τραπέζι): να 'κονομήσομεν … να φάει (ενν. ο διδάσκαλός μας) (Ντελλαπ., Στ. θρην. 67). 3. Οδηγώ: ά επιμελούντο πράξαι εις κακίαν αυτών … ῳκονόμουν (Ψευδο-Σφρ. 528²⁶). II. Μέσ. Α Μτβ. 1. α) Τακτοποιώ, διευθετώ: (Βίος Αλ. 1469)· τους λόχους … καλώς οικονομούνται (Διήγ. Βελ. N² 213)· β) προσέχω, φροντίζω: πάσα εις την τάξην του να την οικονομάται (Ιστ. Βλαχ. 1614). 2. Ετοιμάζομαι: ανταμοιβήν … τῳ Βελισάρῃ ο βασιλεύς να δώσει οικονομείται (Ριμ. Βελ. ρ 582). 3. Προσχεδιάζω, προετοιμάζω: οι οικονομηθέντες τον βασιλέα φονεύσαι (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 223· Πένθ. θαν. 499). 4. (Προστ. αορ. 'κονομηθείτε για να δηλωθεί προτροπή) εμπρός, ελάτε: 'κονομηθείτε να φρονεθώμεν αυτουνού προς ποτέ να πληθύνει (Πεντ. Έξ. I 10). Β́ Αμτβ. 1. α) Τακτοποιούμαι· ετοιμάζομαι: Οικονομήθη ως έπρεπεν (Χρον. Μορ. H 6420)· β) προετοιμάζομαι (για πόλεμο ή εκστρατεία): προς πόλεμον … οικονομούνται (Διήγ. Βελ. N² 210)· γ) προετοιμάζομαι για ταξίδι: Οικονομήθη ευγενικά … κι εβάλθη να οδεύει (Χρον. Μορ. Η 8128). 2. Ενεργώ: ως κρίν’ ο βασιλιάς, ο δούλος 'κονομάται (Π. Ν. Διαθ. φ. 260β 16). Η μτχ. παρκ. ως επίθ. = α) έτοιμος: να είναι 'κονομημένοι για την ημέρα την Τρίτη, ότι … να κατέβει ο Κύριος (Πεντ. Έξ. XIX 11)· β) εξοπλισμένος, ετοιμοπόλεμος: φουσσάτα … 'κονομημένα (Αλεξ. 2518)· οικονομημένοι προς πόλεμον (Κομνηνής Άννας Μετάφρ. 336). 

 

 

Ένα πολιτικό Weekend

(διάλειμμα ωμής επικαιρότητας)

Το σύστημα στηρίζεται στη στατιστική και η στατιστική στις μάζες των ταυτόσημων απαντήσεων. Έτσι σχεδιάζονται οι κεντρικές αρτηρίες κυκλοφορίας και οι υποστηρικτικοί της παράδρομοι.

Ο κίνδυνος από την εμφάνιση υπέρμετρων αποκλίσεων αντιμετωπίζεται με τον προγραμματισμό δημιουργίας «σημείου επαναφοράς».

 

Το πρόγραμμα λέει: 

Συγκυβέρνηση Πασόκ-Νουδού-Δημάρ ... 

... ίσως με μια άνωθεν συνδρομή ελαφρύνσεων α λα Ρουμανία, οι οποίες θα παρουσιαστούν από «σταδιακή απαγκίστρωση» έως «ανατροπή του Μνημονίου». 

Σε ρόλο παράδρομων για τη σταθεροποίηση του πακέτου μπορεί να κληθούν να συνδράμουν οι σταλίνες, με το μπλοκάρισμα κάθε αποκλίνουσας απόπειρας προς διεύρυνση των αντιμνημονιακών μονοπατιών, και οι ναζήδες με το μπαχάλεμά της.

Η περίπτωση να προκύψει μποτιλιάρισμα με απρόβλεπτες συνέπειες για την όλη κυκλοφορία θα μελετηθεί στην πορεία. Εκείνο που επείγει είναι η αγορά ιστορικού χρόνου, ει δυνατόν σε τιμή ευκαιρίας.

Πώς ο Μουσολίνι κέρδισε τον πόλεμο!

1.

«Τι είναι άραγε πιο αξιοκαταφρόνητο από έναν πολιτισμό που αποστρέφεται την αυτογνωσία; […]

Η κοινωνία μας είναι υποδουλωμένη στις ιδεολογίες και ο πολιτισμός μας υφίσταται τον ασφυκτικό εναγκαλισμό μιας κυρίαρχης ιδεολογίας: του κορπορατισμού. Η αποδοχή του κορπορατισμού έχει ως συνέπεια την άρνηση και την υπονόμευση της έννοιας του ατόμου ως πολίτη μιας δημοκρατίας. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι μια αυξανόμενη αστάθεια που μας οδηγεί στη λατρεία του προσωπικού συμφέροντος και στην απαξίωση του κοινού καλού. Ο κορπορατισμός είναι μια ιδεολογία που επικαλείται, ως βασική της ιδιότητα, τον ορθολογισμό. Οδηγεί το άτομο στην παθητικότητα και τον κομφορμισμό σε σημαντικά θέματα και στον αντικομφορμισμό σε ασήμαντα. […]

Το κορπορατιστικό κίνημα γεννήθηκε το 19ο αιώνα ως μια εναλλακτική λύση απέναντι στη δημοκρατία.  Το κίνημα αυτό πρότεινε να γίνεται η νομή της εξουσίας από ομάδες και όχι από τους μεμονωμένους πολίτες.

Η πρώτη σχεδόν φυσική, εκδήλωση αυτού του νέου τρόπου διακυβέρνησης εμφανίστηκε πριν από δυο αιώνες, με την άνοδο στην εξουσία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων έκανε κάτι περισσότερο από το να επινοήσει απλώς τη σύγχρονη ηρωική ηγεσία. Επινόησε την ηρωική ηγεσία που συνδιαλέγεται με ομάδες ειδικών και με τις ομάδες συμφερόντων. Η δημοκρατία και η ατομική συμμετοχή του πολίτη αντικαταστάθηκαν από μια άμεση, συναισθηματική σχέση ανάμεσα στον ηρωικό ηγέτη και το λαό. […]

Ο Χέγκελ, με το έργο του Η Φιλοσοφία του Δικαίου, ήταν ένας από τους πρώτους που ιδεολογικοποίησαν αυτή την προσέγγιση ήδη από το 1821. Η ρομαντική αναβίωση των μεσαιωνικών συντεχνιών έπαιρνε τότε τη μορφή ενός “φυσικού συνδέσμου” ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος. […]

Σ’ ένα βαθμό, το σύστημα αυτό το υιοθέτησε ο Μπίσμαρκ στη νέα Γερμανία της δεκαετίας του 1870. Αλλά η ώρα της δόξας, τρόπος του λέγειν, του κορπορατιστικού μοντέλου έφτασε μισόν αιώνα αργότερα, όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Μουσολίνι και διάφοροι άλλοι δικτάτορες. […]

Και σήμερα, η αληθινή εξουσία ανήκει στο νέο-κορπορατισμό, ο οποίος στην ουσία είναι ο παλιομοδίτικος κορπορατισμός. […]

Τα βαθύτερα μηνύματα αυτού του συστήματος, που εισήγαγε ο Μουσολίνι, ήταν η αποτελεσματικότητα, ο επαγγελματισμός, ο χειρισμός των θεμάτων από ειδικούς και η κοινωνική γαλήνη μέσω των συνεχών διαπραγματεύσεων μεταξύ των διαφόρων ομάδων, ή καλύτερα μέσω αυτού που οι νέο-κορπορατιστές αποκαλούν διαμεσολάβηση με βάση τα συμφέροντα. […]»

John Ralston Saul, Πολιτισμός χωρίς συνείδηση (1995)

στα ελληνικά, εκδ. PRINTA (2002)

2.

«Ο Χέγκελ προϋποθέτει την ύπαρξη “συντεχνιών” και είναι αλήθεια πως η κρατική γραφειοκρατία προϋποθέτει, αν όχι τις ίδιες τις συντεχνίες, πάντως οπωσδήποτε το “κορπορατιστικό πνεύμα”. […] Οι συντεχνίες είναι ο υλισμός της γραφειοκρατίας και η γραφειοκρατία είναι ο σπιριτουαλισμός των συνεχνιών. Η συντεχνία είναι η γραφειοκρατία της κοινωνίας των πολιτών∙ η γραφειοκρατία είναι η συντεχνία του Κράτους. […]

Το ίδιο πνεύμα που μέσα στην κοινωνία δημιουργεί τη συντεχνία, δημιουργεί μέσα στο Κράτος τη γραφειοκρατία. […] 

Η γραφειοκρατία είναι η “συνείδηση του Κράτους”, η “βούληση του Κράτους”, η “ισχύς του Κράτους” ενσαρκωμένες σε μια συντεχνία, η οποία σχηματίζει μια επιμέρους κλειστή εταιρεία στο εσωτερικό του Κράτους. Έχει όμως ανάγκη τις συντεχνίες ως φανταστικές μονάδες ισχύος, ενώ την ίδια στιγμή και η κάθε συντεχνία, παρ’ όλο που προσπαθεί να υπερασπιστεί τα επιμέρους συμφέροντά της ενάντια στη γραφειοκρατία, θέλει τη γραφειοκρατία με το μέρος της στον αγώνα της εναντίον μιας άλλης συντεχνίας, ενός άλλου επιμέρους συμφέροντος. Έτσι η κρατική γραφειοκρατία, ως τέλεια συντεχνία, επικρατεί των συντεχνιών που δεν είναι παρά ατελείς γραφειοκρατίες. […]

Η γραφειοκρατία θεωρεί τον εαυτό της ως υπέρτατο σκοπό του Κράτους. Είναι ένας κύκλος από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς. Η ιεραρχία της είναι μια ιεραρχία της γνώσης. […] Το γενικό πνεύμα της γραφειοκρατίας είναι το μυστικό, το μυστήριο, το οποίο διαφυλάσσεται προς μεν το εσωτερικό της με την ιεραρχία, προς τα έξω δε με το χαρακτήρα της ως κλειστή συντεχνία. […]»

Καρλ Μάρξ, Κριτική στη χεγκελιανή φιλοσοφία του κράτους (Ιούλιος-Οκτώβριος 1843)

από τη μετάφραση στα γαλλικά του Κώστα Παπαϊωάννου,

εκδ. 10/18 (1976 – εκπληκτική η εισαγωγή του!)

3.

«Στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε τη συμβίωση λαϊκού κράτους και εγκλήματος. […] 

Το 1933 ο Χίτλερ απαγόρευσε τη δημοσίευση του κρατικού προϋπολογισμού για το έτος 1934. Κι έτσι έγινε. Η πανουργία της δικτατορικής μυστικοπάθειας συνίστατο στην απλή αλλά δραστήρια προσφορά προς την γερμανική πλειοψηφία: “Αυτό που εσείς, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, δεν επιτρέπεται να γνωρίζετε, δεν πρέπει να το γνωρίζετε!”. Με αυτό τον τρόπο μπορούσαν οι πολλοί επικαρπωτές και επικαρπώτριες του εθνικοσοσιαλιστικού λαϊκού κράτους, αντί της προσωπικής ευθύνης, να μην ενδιαφέρονται καθόλου για το από πού έρχονταν όλα αυτά τα πολλά μικρά ωφελήματα, τα οποία έπαιρναν χάρη στην πολιτική του εγκλήματος, και να έρχονται σε μια μη ομολογούμενη, παθητική συνενοχή με τους δραστήριους δολοφόνους. Έτσι απλά αφέθηκε να ναρκωθεί μόνιμα η συνείδηση, το “θέλω να ξέρω” και αργότερα η μνήμη τόσο πολλών Γερμανών. […]».

 

Γκετζ Άλυ, Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ (2005),

εκδ. ΚΕΔΡΟΣ (2009)

Σημ. HS. Υπάρχει τάχα κάτι το δυσνόητο στα παραπάνω; Δεν μας είναι όλα αυτά πολύ γνωστά, όχι από τα βιβλία της Ιστορίας αλλά από όσα έχουμε ζήσει εμείς οι ίδιοι, ακόμα και οι νεώτεροι; Χρειάζονται, επιτέλους, σκιάχτρα για να τρομάξουμε; 

Analyze It!

Ανρί Ντεμπριγιό 1871,

στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους ,

πολιορκημένος από τους Πρώσσους.

Προεκλογικά μηνύματα 1 | Έχει "το γκέτο" δικαίωμα ψήφου;

... καθώς αναμένουμε τα αποτελέσματα των εκλογών σε Γαλλία (βλ. βίντεο) 

και Ελλάδα ...

Πρώτες χλόες την Άνοιξη

Οι πρόδρομοι όλοι
στο προσκλητήριο απόψε
παρόντες·
η ψύχρα, η υγρασία,
η σκοτείνια,
όλη η κρυμμένη
άνοιξη εδώ κάτου,
τόσο χαμηλά,
στο σβώλιασμα του χώματος,
στο μέστωμα του αγριολούλουδου,
κι ο ακαταπόνητος
χτύπος της καρδιάς,
(γιατί χτυπάει
αυτή η καρδιά:)
χίλιες εικασίες
η κάθε σφυριά της
κι άλλες τόσες
αβεβαιότητες:
ένας τυφλός
δεν είναι πιο αβέβαιος
ακούοντας να δουλεύει
το σκεπάρνι,
αν τάχα ο εργάτης
φυτεύει
τα νέα του δέντρα,
ή αν ανοίγει
βιαστικά μνήματα
στις χλόες



-----------------------------------
ένα ποίημα του Τ.Κ.Παπατσώνη
-----------------------------------

Περί του κενού μεταξύ συρμού και αποβάθρας...

Για όσους περιμένουν το τρένο της ιστορίας,
την ερχόμενη των εκλογών της 6ης Μαϊου!

όταν είναι ένας πεσμένος κάτω , είναι όλη η πόλη πεσμένη κάτω, όπως λένε 

φωτο>>>
α. στην κυψέλη, στην οδό Ι.Δροσοπούλου.

β. κάπου κοντά στο πολυτεχνείο

γ. πίσω από το γήπεδο της ριζούπολης

Εικονογραφημένα κείμενα 4 | Πρόοδος και κοινωνιοποίηση

Για την Αλήθεια και την Αλητεία

COMING SOON
Il Consigliere 2

Για την Αλήθεια και την Αλητεία,
σε μια ..."φιλική κουβέντα" με τις αρχές.

Αστικοί Διάλογοι (περί της θανάτωσης)

*Στην Κυψέλη τον Απρίλιο του  2012
Εδώ το  θάρρος ενός ανώριμου αγνωστικισμού παίζοντας με την φωτιά
τολμά να απειλήσει.

Και συντρίβεται.
Στον τοίχο της μεγάλης εμπειρίας- και επί των θανατώσεων -

του χριστιανισμού.

Οι εξεγερμένοι των 400 (ή 500) €

Για αυτό μας αρέσει ο μετρήσιμος κόσμος.Τόσο φαίνεται πως τιμάται η εξέγερση από την ευρύτερη Aριστερά(εξαρτημένη και ανεξάρτητη),Στα 400 με 500 ευρώ (υπάρχει μια μικρή διαφωνία αλλά τα 100€ της απόκλισης δεν είναι το ζήτημα*). Μετά από αυτό το όριο δεν εξεγείρεσαι, την αράζεις.

Αλλά κάτω από τα 500... Αααα, Όλα κι όλα. Μια πόλη "ανάστα"! Το πρόβλημα είναι πως "οι κακοί" το ξέρουν και μάλιστα πριν βγει η τιμή της εξέγερσης στη φόρα σε αφίσες,  φυλλάδες κ.λπ. Το γνωρίζουν από την ιστορία.

Στις ΗΠΑ (βλ. εδώ ) για παράδειγμα, με πρόχειρους υπολογισμούς, το όριο είναι περί τα 800 $ και με τσουλήθρα, πισίνα, γυμναστήριο και ηλεκτρικά αυτοκίνητακια.

Στο Μπαγκλαντές είναι τα 30-40$/το μήνα δυστυχώς δίχως τσουλήθρα,πισίνα, γυμναστήριο και ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Ανάλογα, κάθε περιοχή έχει και το ε ξ ε γ ε ρ τ ι κ ό της όριο πάντα σε €, £ , $ ή ¥.

Τα όρια στην Ελλάδα, αλλά και ανα τον κόσμο γενικότερα, τα αναλαμβάνει η λεγόμενη και Αριστερά. Λέει: Με τετρακόσια ευρώ δεν ζεις. Τέλος. Εδώ η υπολογιστική ακρίβεια του πρακτικού βίου συναντά τους έτερους εκφραστές της. Τους επαγγελματίες επαναστατες των 400€. Που πριν ήταν των πεντακοσίων και πιο πριν των επτακοσίων αλλά πάντα μετρημένα με ακρίβεια σεντς.

Χαμένοι κι οι ίδιοι οι διευθyντές της εξέγερσης μέσα στους εφήμερους υπολογισμούς και την ευδαιμονία των επικαίρων που τους συντηρούν, παλεύουν να κρατήσουν το έμμισθο κατοικίδιο της μεγαλούπολης δεμένο στο λουρί του, ταΐζοντας το διεκδικήσεις κι εξαπατώντας το με "κεκτημένα" και "οργανωμένη" "δράση" ώστε να "μην γίνουμε Βούλγαροι".

Έτσι πάει. Οι Γάλλοι να μην γίνουν Πορτογάλοι, οι Πορτογάλοι να μην γίνουν Έλληνες οι Έλληνες μην γίνουν Βούλγαροι και οι Βούλγαροι Ρουμάνοι ....

Εργζόμενοι άντρες και γυναίκες,  είστε έτοιμοι να (ξανα)πουλήσετε φτηνά το τομάρι σας, όπως το συνηθίζετε (και όπως σας έχουν μάθει)!

Ξανασκεφτείτε το. Η μισθωτή σκλαβιά θα παραμένει τέτοια όσος κι αν είναι ο μισθός σας!

------------------------------------------

 

*Χαρείτε! Έπειτα από 42 ημέρες απεργίας, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Coca-Cola 3E  στη Θεσσαλονίκη πέτυχαν μια μεγάλη νίκη! Η διοίκηση υποχρεώθηκε να σταματήσει τις εισαγωγές προϊόντων από την Βουλγαρία, να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο με το σύνολο του προσωπικού και να μην μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων. (Που εδώ που έχουμε φτάσει, εννοείται ότι δεν θα απεργούσαν ποτέ σχετικά με την σύσταση του αμφιλεγόμενου προϊόντος που παράγουν, και την ανα τον κόσμο "ευεργετική" δράση της εταιρίας.)

Καταναλωτισμός, η άλλη όψη του παραγωγισμού

Μια από τις πολλές μπερδεμένες  προσεγγίσεις στην παρούσα κρίση −εκείνη γύρω από την οποία αναπτύσσονται οι κορώνες και οι λυρισμοί της πιο στείρας ηθικολογίας− είναι αυτή, που χρεώνει όλη την παρούσα κρίση στον «καταναλωτισμό».

Κατ’ αυτήν υποτίθεται ότι η κοινωνία μας βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής επειδή «καταναλώναμε υπερβολικά». Έτσι, ως μέσο θεραπείας προτείνεται «να καταπιαστούμε επιτέλους με την παραγωγή», «να πάψουμε να είμαστε καταναλωτικοί και να γίνουμε παραγωγικοί», «να αυξήσουμε όσο περισσότερο γίνεται την παραγωγικότητα», «ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη» και φυσικά με όρους «ανταγωνιστικότητας»: δηλαδή όχι απλώς να γίνουμε πιο παραγωγικοί αλλά να φτάσουμε και να προσπεράσουμε σε «παραγωγικότητα» τους ήδη καταξιωμένους «υπερανθρώπους» της Εσπερίας.

Ωστόσο, ο «καταναλωτισμός» δεν είναι, ούτε ποιοτικά ούτε και ποσοτικά, άσχετος και ασύνδετος με τον «παραγωγισμό»! Απεναντίας, ο ίδιος ο «παραγωγισμός» οδηγεί και ενισχύει μαζικά τον «καταναλωτισμό»!

Δίνω λοιπόν το λόγο στον Ζακ Ελλύλ, από το βιβλίο του για Το Τεχνικό Σύστημα:

«(…) Πρέπει προφανώς να έρθω τώρα στον ορισμό που έκανε πάταγο το 1968: “Καταναλωτική κοινωνία”. Πρόκειται περισσότερο για ένα σύνθημα, κατάλληλο για μαζικές κινητοποιήσεις και προπαγάνδα. Έχει την αρετή, ότι τονίζει μια όψη που συχνά παραμελείται και εστιάζει τον ορισμό της κοινωνίας στην ατομική ζωή. Είναι όμως ολοφάνερο, πως η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό από την εργασία και την παραγωγή όσο και από την κατανάλωση! Ο όρος “καταναλωτική κοινωνία” ισχύει, εάν με αυτόν θέλουμε να προσδιορίσουμε την ιδεολογία που διαπερνά τον καθένα μας. Είναι όμως εντελώς ανεπαρκής εάν θέλουμε να προσδιορίσουμε την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Αλλά αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει σημασία, είναι ότι μέσα στην κατανάλωση συναντάμε το τεχνικό στοιχείο και μάλιστα ως στοιχείο καθοριστικό. Τι είναι αυτό που προκαλεί την κατανάλωση; Η διαφήμιση. Δηλαδή οι διαφημιστικές τεχνικές. Ποιος απαιτεί να καταναλώνουμε περισσότερο; Η μαζική παραγωγή, η οποία δεν μπορεί να υπάρξει παρά χάρη στην Τεχνική. Τι είναι αυτό που δίνεται προς κατανάλωση; Τεχνικά αντικείμενα, διότι αυτά παράγουμε στο μεγαλύτερο βαθμό. Επομένως σε όλες τις όψεις της, η καταναλωτική κοινωνία χαρακτηρίζεται κατά πρώτο λόγο από διάφορες τεχνικές.

Σίγουρα την καλύτερη ανάλυση της καταναλωτικής κοινωνίας τη χρωστάμε στον Μποντριγιάρ και το βιβλίο του Le Système des objets. Κατ’ αυτόν, η κατανάλωση δεν είναι ούτε μια υλική πρακτική, ούτε μια φαινομενολογία της αφθονίας και δεν προσδιορίζεται ούτε από το τρόφιμο, κ.λπ. Είναι η δυναμική ολότητα όλων των αντικειμένων και των μηνυμάτων, που από τώρα κιόλας συγκροτούν ένα περισσότερο ή λιγότερο συνεκτικό λόγο· η κατανάλωση είναι μια δραστηριότητα συστηματικής χειραγώγησης των σημείων. Όμως όσο ευρεία κι αν είναι η ανάλυσή του, δεν κατόρθωσε να αποδείξει πως η κατανάλωση είναι το ίδιο πράγμα σε εποχές διαφορετικές από τη δική μας. Με άλλα λόγια, εάν η κατανάλωση είναι όπως την αναλύει, αυτό συμβαίνει επειδή στηρίζεται σε τεχνικά αντικείμενα, επειδή ασκείται μέσα σε συνθήκες αφθονίας, επειδή τελικά ενσωματώνεται και η ίδια μέσα σε ένα σφαιρικότερο Τεχνικό Σύστημα, μέσα στο οποίο και μόνον βρίσκει τη δυνατότητα ύπαρξης και την αναφορά της η συστηματική χειραγώγηση των σημείων. (...)»

Έτσι έχουν τα πράγματα. Με δυο λόγια: Δεν βγαίνεις από το τούνελ όσο παλεύεις να μπεις σε αυτό!  

Αλλά δυστυχώς, αυτό ακριβώς κάνουν οι περισσότερες προσεγγίσεις στην κρίση, προτείνοντας την «παραγωγική ανάπτυξη» και τα παρόμοια σαν αίτιό της και ταυτόχρονα μέσο εξόδου από αυτήν.