03 Φεβρουαρίου 2008

Ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου!


Ίσως νομίζουμε ακόμα πως η κατακυρίευση της ζωής από την τεχνολογία έχει μόνο μια πλευρά, που ξεκινάει από την καλή (λύση προβλημάτων) και φτάνει ίσαμε την χάι (τεχνοεξιτάρισμα).

Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!

«Τρέχω», «είμαι στην τρεχάλα», «άσε, τρέχουμε» … Λέξεις που αντικατέστησαν πια το (έτσι κι αλλιώς συμβατικό) «καλά» στην απάντηση της ερώτησης «τι κάνεις;».


Είμαι στη μικρή ουρά του σουπερμάρκετ της γειτονιάς και χαζολογώ, όπως συνήθως. Η ταμίας (κάποιος άλλος θα την περιέγραφε, εγώ βαριέμαι και δεν έχω το ταλέντο), η ταμίας λοιπόν ...

...όχι, δεν βγάζει το τεφτέρι, δεν παίρνει το παλιομόλυβο από το αφτί, δεν φτύνει τη μύτη του μολυβιού, δεν γράφει κάτι τεράστιους λοξούς αριθμούς κοιτώντας μια τις ντομάτες, μια το τεφτέρι και μια κάπου εκεί, δεν πιάνει το κουβεντολόι, μήτε και σταματάει για να φωνάξει στην κόρη της που έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να είναι εκεί, αλλά ...

... περνάει τα συσκευασμένα προϊόντα πάνω από το μηχάνημα, μπιπ, η τιμή γράφεται αυτόματα, κλικ, πρόσθεση, τιπ-τιπ αφαίρεση, ντλιν το ποσό και τα ρέστα σας έτοιμα, τυπωμένα … όλα αυτά σε χρόνο dt … 


ενώ την ίδια στιγμή, ασθμαίνοντες οι πελάτες παλεύουν να τα φορτώσουν στις πλαστικές σακούλες και να φύγουν σαν κυνηγημένοι, σε έναν από χέρι χαμένο αγώνα δρόμου με τον σχεδόν μηδενικό χρόνο της αριθμομηχανής.


Πώς να μην τρέχουμε αφού συναγωνιζόμαστε μηχανήματα; Ο αγώνας είναι σικέ κι είμαστε χαμένοι από χέρι όσο περισσότερο κι όσο πιο πολλές δράσεις της ζωής μας τις αναθέτουμε στα μηχανήματα. 


Θα πει κανείς ότι πίσω από αυτό κρύβεται η επιδίωξη υπεραξίας και κέρδους -δηλαδή για λόγους συμφέροντος του κεφαλαίου γίνεται όλο αυτό-, οπότε εκεί βρίσκεται και το πρόβλημα και η λύση του. Πάρα πολύ σωστό, αλλά μόνο εν μέρει. Διότι πίσω και από αυτό βρίσκεται ένα ολόκληρο όραμα και σχέδιο ζωής, που βαστάει άσβεστο και μεταβιβάζει μέσα στο χρόνο τη γενικευμένη εκμηχάνιση του ανθρώπου. 

Είναι το όραμα και το σχέδιο, που ορίζουν σαν πρωταρχικό πρόβλημα του ανθρώπου τη λεγόμενη «φυσική σπάνη» και κατά συνέπεια σαν λύση του τη μέγιστη δυνατή «καθυπόταξη της φύσης» με τη βοήθεια των εργαλείων και των μηχανών, χάρη στις οποίες μάλιστα υποτίθεται ότι θα κερδίζαμε άφθονο «ελεύθερο χρόνο», απαλλαγμένο από τις πιέσεις της «σπάνης»! Και ναι, αυτό το όραμα και σχέδιο συνδέεται στενά με την αστική-κεφαλαιοκρατική τάξη, ωστόσο θα είμαστε εντελώς τυφλοί αν δεν βλέπουμε ότι το συμμερίζονται πολύ πλατύτερα στρώματα του πληθυσμού, ακόμα και μεταξύ των «φύσει» και «θέσει» αντιπάλων της: δείτε απλά πόσοι ωμνύουν στην ιδέα της Οικονομίας uber alles!


22 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

στο μέλλον, μετά την επανάσταση, οι ταμειακές μηχανές θα ρυθμίζονται υποχρεωτικά με dt μεγαλύτερο εκείνου του χεριού που τοποθετεί τα προϊόντα στις σακούλες. μπορεί όμως να μην υπάρχουν καν ταμειακές. ή προϊόντα.

HollowSky είπε...

Μέχρι τότε, τι κάνουμε φίλε Γιάννη;

Πώς αντιστεκόμαστε σ' αυτή τη δίνη;

Ας πούμε, πιάνουμε κουβέντα με την ταμία ... καθυστερούμε επίτηδες χαζολογώντας ... περιεργαζόμαστε και βάζουμε ένα-ένα τα πράμματα στις σακούλες ... ξέρω γω; με κίνδυνο πάντοτε τη λαϊκή χλεύη, "πιο γρήγορα κύριος", "ουστ μουλάρι", "τα ζώα μου αργά ο βλαξ"!

Πάντως θέλει χειρόφρενο με ABS!

Ανώνυμος είπε...

εγώ πηγαινω στο μπακαλικάκι της πλατείας.
Να σε ρωτήσω , πιστεύεις ότι μπορούν οι τεχνολογικές δυνατότητες αντί να δυναστεύουν τους κατακαήμενους τηλεορασόπληκτους, την πλέμπα που λέμε κι εμείς οι αριστεροί κουλτουριάρηδες με τα βολεματάκια μας με την κεντρική η και αυτόνομη θέρμανση με τα λαπτοπάκια και τα μπλόγκάκια μας, και τα ασανσεράκια μας τα αυτοκινητάκια μας κτλ κτλ. πιστευεις λοιπόν ότι η τεχνολογικές επιτυχίες μπορούν να προσληφθούν από τον λαουτζίκο με κάποιον άλλο τρόπο πέραν αυτού του κοινότοπου? (ταχύτης -πρόοδος- ευημερεία διευκόλυνση) και αν ναι ποιον. Αν όχι τι να κάνουμε? να πάμε πίσω στις σπηλιές?
Υπάρχει άλλη επιλογή, για τους χιλιάδες μαλάκες της κηδείας του Χριστόδουλου?

Ανώνυμος είπε...

πάλι εγώ, κάτι ξέχασα. Λές: "Συναγωνιζόμαστε μηχανήματα!"

Ποιοι?

Ανώνυμος είπε...

@ TalibanF,

δεν υπάρχει θέμα πρόσληψης "από το λαουτζίκο" ή ακόμα και από Εσένα, ω μέγιστε! Η τεχνολογία, δηλαδή ΚΑΘΕ τεχνικό μέσον ΑΥΤΟ ΚΑΘΕΑΥΤΟ (αλλά και η όλη σκέψη που το κατασκευάζει) έχει ένα συγκεκριμένο κανόνα: την ΠΟΣΟΤΙΚΗ αύξηση, είτε μεγέθους, είτε μάζας, είτε όγκου, είτε ταχύτητας.

Δεν φτιάχνεις ποτέ και κανένα τεχνικό μέσον (εργαλείο, συσκευή, κ.ο.κ.) για να παράγεις λιγότερο ή να κάνεις πιο αργά κάτι! Αλλά ακόμα και αν το φτιάχνεις ας πούμε για fun, εκεί σε οδηγεί ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ: να κάνεις περισσότερα και γρηγορότερα κάποια πράγματα.

Απλό και κατανοητό αυτό; Μήπως διαφωνείς;

Ούτε υπάρχει θέμα "επιστροφής στις σπηλιές". Αλλά ας ξεκαθαρίσουμε με τι ακριβώς έχουμε να κάνουμε.

Ανώνυμος είπε...

καταρχήν υπάρχει η αντίληψη ότι εμείς (οι 2, 3, 10) μπορούμε να γίνουμε οι χιλιάδες της κηδείας του χριστόδουλου. αυτό δε γίνεται, ό,τι και να κάνει κανείς από εμάς με το παράδειγμά του.
κατά δεύτερον, πάντα υπάρχουν, ακόμη και σήμερα, όσοι βιάζονται κι όσοι τρέχουν να προφτάσουν την ταμειακή. είναι θέμα χαρακτήρα, παρά παιδείας.
τρίτον, μπορείς απλώς να το θεωρείς ως δεδομένο, ότι έτσι γίνεται, η ταμίας να τρέχει, οι λοιποί να εκνευρίζονται. όταν είσαι εσύ ο ταμίας, στο εκάστοτε ταμείο, τότε μπορείς να κατευθύνεις τα πράγματα όσο σε παίρνει.

Ανώνυμος είπε...

@ γιάννη,

αυτό που θέλησα να πω και στον talibanfew είναι, πως δεν είναι θέμα ούτε "λαουτζίκου", ούτε παιδείας, ούτε χαρακτήρα: η μηχανή έχει ΔΙΚΟ ΤΗΣ απαράβατο νόμο ...

... και αν π.χ. η ταμίας κάνει γρήγορα και ο κόσμος λαχανιάζει με τις σακούλες, είναι ΕΠΕΙΔΗ μια διαδικασία "λογαριασμού" που προηγουμένως γινόταν σε λ.χ. 5 λεπτά (μολύβι, χαρτί) και ΚΥΡΙΩΣ εξαρτιόταν από την ταχύτητα (άρα και τη διάθεση) του μπακάλη, με τη μηχανή γίνεται σε λίγα δευτερόλεπτα ΕΠΕΙΔΗ τόσο τρέχει το μηχάνημα από μόνο του και ΔΕΝ εξαρτάται από την ταχύτητα και διάθεση του μπακάλη-ταμία.

Δηλαδή ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ για να εκτελεί μια λειτουργία!

Ήδη από τα μισά του προηγούμενου αιώνα έγινε σε κάποιους (π.χ Γιόρν)αντιληπτό το πρόβλημα. Τότε σκέφτονταν, ότι μια λύση είναι η εξής: το χρόνο που κερδίζουμε με τη μηχανική επιτάχυνση (αυτοματοποίηση) διαφόρων εργασιών και λειτουργιών, να τον αφιερώνουμε σε κάτι το δημιουργικό.

Ίσως αυτή να είναι μια λύση;

Ανώνυμος είπε...

hollow, ναι συμφωνώ.
παρακάτω λές όμως ότι η μηχανή έχει δικό της απαράβατο νόμο.
Σε αυτό δεν συμφωνώ.
Το "απαράβατος νόμος" αν το καλοσκεφτεις θα δεις ότι αποτελεί αντίθεση όρου.
Επίσης και το "δικό ΤΗΣ" δεν υφίσταται.
Αρα ας ξεκαθαρίσουμε με τι έχουμε να κάνουμε.
Με την τεχνολογία στον κόσμο της ελεύθερης αγοράς.
Για να το σκεφτούμε.
Θα μπορούσαμε να το πουμε "Η τεχνολογία στην υπηρεσία του ψευδους της ελεύθερης αγοράς"
Αυτό είναι μια καλή νομίζω αρχή.
Στην ουσία αυτό που κάνει η ταμίας είναι ότι αφαιρεί την ήδη ισχνή Εμπειρία από την πράξη της συναλλαγής και έτσι αυτή μετατίθεται σε έναν χώρο μεταφυσικό. Αυτό αμέσως εντείνει την από καιρό ισχυρή ιδεολογικοποίηση του χρήματος.
Έτσι δημιουργείται σε σχέση με αυτό ένα μέσα και ένα έξω σε αυτούς που ως αυτόματα πλεον συναλλάσονται.
Αυτό το όριο παρουσιάζεται αδιαρρηκτο, κι έτσι αρχίζουν τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, μιας και όσοι είναι εντός του πλαισίου της νέας αυτής πίστεως αντιστέκονται ενάντια σε όσους αυτοί πιστεύουν ότι είναι εκτός και επιθυμούν να εισέλθουν.
Αυτοί όμως , οι τελευταίοι , δεν υπάρχουν οπότε οι μέσα αλληλοτρώγονται.

Να μια ιδέα.

Πάρτε από το σουπερ μαρκετ εναν καφε. Μόλις πάει να τον "χτυπήσει" πείτε: "Στοπ!! βλέπω ότι κοστίζει 6,36 , μπορείτε παρακαλώ να μου αναλύσετε πως καταλήξατε σε αυτήν ακριβώς την τιμή διότι ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΥΩ...θα περιμένω"

Με αυτόν τον τρόπο (πάνω - κάτω) εισάγεται η εμπειρία στην χρηματική συναλλαγή (η συναλλαγή ως πράξη και όχι ώς αντανακλαστικό)
όποιος έχει αυτήν έχει και την δύναμη.
Αλλωστε πόσοι νομίζετε πως γνωρίζουν την ακριβή διαδικασία που κάνει ένα πακέτο τσιγάρα να κοστίζει 3 ευρώ κι ενα άλλο 2,80.
Πολλοί λίγοι. Ελάχιστοι.
Ακόμη λιγότεροι είναι σε θέση να μεταβάλλουν αυτές τις διαφοροποιήσεις και απολύτως κανείς να έχει τον απόλυτο έλεγχό τους. Ούτε ο Μεγάλοδύναμος.

search&destroy
(η άλλη λύση)
Η άλλη λύση βρίσκεται εκεί που είναι και η απόφαση.

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=A6tIpse8Kf4

γίνονται κι αυτά

αλλά κι αυτά
http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw

Ανώνυμος είπε...

χολοσκάει,
υπάρχει ο χρόνος της ταμίας (έτσι κλίνεται;) και ο χρόνος του πελάτη. ο δεύτερος κερδίζει εξαιτίας της μηχανής, η πρώτη δεν κερδίζει χρόνο, το 8ωρο (λέμε) παραμένει 8ωρο, μάλλον αυξάνεται η πυκνότητα του ωραρίου της. επίσης κερδίζει χρόνο ο εργοδότης της. ο πελάτης (και ο εργοδότης;) κερδίζει χρόνο, τον οποίο θεωρητικά μπορεί να αφιερώσει όπου θέλει. μόνο που και ο ίδιος είναι μια/ένας "ταμίας" σε άλλη θέση, σε άλλη δουλειά. κι ό,τι κερδίζει στο ταμείο άλλου, το χάνει στο δικό του, ως αύξηση της "πυκνότητας" του ωραρίου του (δλδ αντί για 1000 προϊόντα, πλέον χτυπά χάρη στην ταμειακή 5000)
Τι πάει να πει δημιουργικό άλλωστε;


Ταλιμπάν,
εννοείται πως όλα αυτά είναι μεταφυσικά. αλλά ποιο είναι το ζητούμενο από όποιον διαφωνεί με αυτά; τίποτε άλλο, εκτός από την αντικατάσταση αυτού του είδους της μεταφυσικής με κάποιαν άλλη.

Ανώνυμος είπε...

@ Taliban και Γιάννη,

όχι, δεν έχει σχέση με το "ψεύδος της ελεύθερης αγοράς" το θέμα που συζητάω: και σε ένα π.χ. κατά Μαρξ σοσιαλιστικό καθεστώς, πάλι η ταμειακή μηχανή θα καθάριζε το λογιαριασμό σε χρόνο dt - ασχέτως εάν (υποθέσουμε ότι) οι τιμές των προϊόντων ήταν πιο "αληθινές" (για μένα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, γιατί ούτε εδώ το ζήτημα είναι λογιστικό, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα).

Ούτε το θέμα είναι (Γιάννη), ότι ο πελάτης κερδίζει χρόνο ενώ τον χάνει η ταμίας - διότι λίγο παραπέρα ο πελάτης είναι "ταμίας" (χειριστής μηχανής στη δική του δουλειά) ... οπότε έρχεται, ας πούμε, ίσα βάρκα ίσα νερά.

Το θέμα είναι η ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ! Αυτό είναι το θέμα: ότι ο άνθρωπος κάνει στην άκρη, ότι τον αντικαθιστά μια μηχανή.

Φυσικά θα πει κανείς ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα καθεαυτό: δεν υπάρχει λόγος να κάνω το λογαριασμό με το μολύβι και με το μυαλό μου αφού υπάρχει η ταμειακή μηχανή. Μόνο που αυτό εδώ, το τόσο προφανές και αυτονόητο, μάς κάνει να ξεχνάμε αυτό που πραγματικά συμβαίνει:

1. αναθέτουμε σε μια μηχανή κάτι που κάνουμε εμείς,
2. η μηχανή δεν το κάνει με τον τρόπο του ανθρώπου αλλά με τον τρόπο της μηχανής,
3. ο τρόπος της μηχανής είναι αυτός της ποσοτικής επαύξησης (περισσότερο-γρηγορότερα) και του αυτοματισμού,
4. που ο άνθρωπος δεν γίνεται να συναγωνιστεί.

Τώρα, όσο περισσότερο απλώνεται το πεδίο δραστηριοτήτων μας που εγκαταλείπουμε στις μηχανές (άμα το σκεφτείς, τρελαίνεσαι!), τόσο υπάρχει θέμα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ του ανθρώπου: "εμείς", δηλαδή, "τι κάνουμε;".

Ή αλλιώς: οι μηχανές μάς υπηρετούν ή τις υπηρετούμε;

Tι είμαστε ΕΞΩ από την επικράτειά τους;

Ανώνυμος είπε...

Hollowsky,
δε βλέπω τέτοια αντίθεση ανθρώπου-μηχανής. πάντα κάποιοι άνθρωποι ελέγχουν τις μηχανές, αυτές δηλαδή δουλεύουν γι' αυτούς (όχι για όλους τους ανθρώπους). ούτε βλέπω λόγο άγχους, τι κάνουμε τώρα που η μηχανή κάνει ό,τι κάναμε εμείς. λες να μείνουμε άχρηστοι και να μας αφήσουν να ψοφολογήσουμε (ή να ψοφολογήσουμε από άνια); δε το νομίζω.
μπορούμε να συγκρίνουμε τον αγρότη που είχε άροτρο με τον αγρότη που έχει τρακτέρ, δηλαδή να σκεφτούμε τα αποτελέσματα της εμφάνισης μηχανών στη ζωή μας. ε, δε νομίζω ότι είχαν φόβο ή κάποιο κενό στη ζωή τους εξαιτίς των μηχανών.
στο κάτω-κάτω, πάντα θα χρειάζεται κάποιος, να ελέγχει τη μηχανή.

υπάρχουν απλώς δύο φαντασιώσεις σχετικά με τη μηχανή. η πρώτη πραγματοποιείται, κάποιοι λίγοι κερδίζουν από αυτήν. η δεύτερη συνίσταται στο αίτημα να κερδίζουν όλοι και έπειτα να αφιερώνονται στα χόμπυ τους απρόσκοπτα.

Ανώνυμος είπε...

@ γιάννη,

δεν πιστεύω πως είναι έτσι τώρα πια τα πράγματα.

Πρώτα πρώτα, το άροτρο δεν είναι μηχανή. Είναι εργαλείο. Άλλο το έργαλείο και άλλο η μηχανή! Το άροτρο χρειάζεται ζώο για να το σύρει. Δεν είναι "αυτοκίνητο", να θέλει μόνο καύσιμο. Το άροτρο πάει με το ρυθμό του ζώου, που δεν είναι ιλιγγιωδώς διαφορετικός από του ανθρώπου. Το τρακτέρ όμως δεν είναι απλώς εργαλείο, είναι μηχανή. Πάει με όσα "άλογα" το φορτώσει ο κατασκευαστής. Δηλαδή με ρυθμούς ΕΞΩ από κάθε ρυθμό ζωντανού (ανθρώπου ή ήμερου ζώου). Ελέγχεις αυτό το ρυθμό; Δεν σε βάζει σε ένα λούκι-μονόδρομο ποσοτικής αύξησης; Πιό γρήγορα-πιο πολλά! Το ελέγχεις αυτό; Αφού πάει από μόνο του.

Άρα υπάρχει κάτι εδώ, που δεν αντιμετωπίζεται "σοσιαλιστικά" (=να κερδίζουν όλοι και όχι λίγοι). Κάτι που έχει σχέση με το νόημα και τη χρήση της ζωής.

Ανώνυμος είπε...

Να μείνω σε δύο πράγματα γρήγορα (σαν μηχανη).
ΑΣΧΤ: το "γρήγορα" κάτι μου θυμίζει:-))

Το ένα είναι το ζήτημα της ΑΝΙΑΣ, το οποίο πράγματι θέτει η βιομηχανική επανάσταση- πριν δεν υπήρχε ως κοινωνική παθολογία. (ο Ρασκόλνικωφ είναι χαρακτήρας καινοφανής στα χρονικά της αφήγησης- οι Καφκικοί ήρωες επίσης κτλ.)

Επίσης οι δυό πολεμοι του προηγούμενου αιώνα και τα εκατομμύρια των νεκρών ήταν επίσης χαρακτηριστικά της ανίας της "νέας εποχής".

Και το δεύτερο είναι το θέμα του ρυθμού ο οποίος απουσιάζει από την μηχανική λειτουργία μιας και η τελευταία δεν δύναται να παρουσιάσει παρα ελάχιστες εναλλαγές που μάλιστα θεωρούνται και ελλατώματα.
Αυτό που επιβάλει η μηχανή μαζί με την ανια είναι η αρμονικότητα ΤΗΣ. Ο ρυθμός χάνεται.
Ρυθμός υπάρχει στα παιγχνίδια που παλαιότερα ανέπτυσαν συγκροτημένα οι κοινωνίες στα τελετουργικά τους και στην τέχνη τους.
Στούς μοντέρνους καιρούς το όριο που σημασιοδοτούσε την εναλλαγή έχει σβήσει και παραμένει αναντικατάστατο.

Τώρα πράγματι ζούμε σε μια αρμονική ανιαρή παραγωγική-"μαρξιστική" εποχή όπου οι παραγωγικές σχέσεις είναι και οι μόνες που "ρίχνονται στο τραπέζι"

¨οσο για "την χρήση" της ζωής
χμ... δεν θα πάρω, προτιμώ το "νόημα" ή καλύτερα την "σημασία"

Ανώνυμος είπε...

Hollowsky,
όντως το άροτρο δεν είναι μηχανή, είναι εργαλείο που αντικαταστήθηκε από το τρακτέρ και αντικατέστησε τα παλούκια με τα οποία οι πρωτόγονοι όργωναν, όπως και το μολύβι-χαρτί είναι εργαλεία που αντικαταστήθηκαν από την ταμειακή και αντικατέστησαν τον νοερό υπολογισμό. αυτό που ήθελα να πω είναι: δεν έννοιωσε καμμία άνια αυτός που αντικατέστησε το παλούκι με το άροτρο και αυτός που αντικατέστησε τη νοερή πρόσθεση με την πρόσθεση με τη χρήση χαρτιού/μολυβιού. κατ' αντιστοιχία με τη σχέση παλουκιού-αρότρου πρέπει να ιδωθεί λοιπόν η μετάβαση αρότρου-τρακτέρ ή μολυβιού-ταμειακής. γιατί το άλογο (άροτρο) ασφαλώς και είχε υπεράνθρωπη δύναμη (δοκίμασε να οργώσεις μόνος σου ό,τι οργώνει ένα άλογο στον ίδιο χρόνο). πάλι δηλαδή ο άνθρωπος βιαζόταν να κινηθεί γρηγορότερα από όσο, ως άνθρωπος, θα κινείτο, από τη δράση του αλόγου. το ίδιο συμβαίνει και τώρα. απλώς η ταμειακή δεν τρώει άχυρο, δεν έχει μάτια. έλεγχε ο άνθρωπος το άλογο; όχι βέβαια. όσο εύκολα μπορεί να "ελέγξει" ένα άλογο κανείς, άλλο τόσο εύκολα μπορέι να κατασκευάσει ταμειακές που να υπολογίζουν σε "ανθρώπινους" (με μολύβι και χαρτί) χρόνους.

επιπλέον δε βλέπω κανέναν επιπλέον χρόνο, γιατί - το πες κι εσύ - όσο χρόνο κερδίζει κάποιος λόγω της μηχανής ως πελάτης, τον χάνει ως "ταμίας" στη δική του δουλειά.

επαναλαμβάνω την άποψή μου, ότι τίποτα δεν πάει από μόνο του. χρειάζεται κάποιος να ελέγχει τη ταμειακής ή την ελεγκτική μηχανή της ταμειακής ή την ελεγκτική μηχανή της ελεγκτικής μηχανής της ταμειακής κοκ.

Ανώνυμος είπε...

@ γιάννη,

σύμφωνοι, σε επίπεδο προθέσεων ("να κάνω πιο γρήγορα-πιο πολλά") μπορεί να είναι "ίδιο" το άροτρο με το τρακτέρ ...

... μόνο που πιστεύω, πως υπάρχει ποιοτικό άλμα και δημιουργείται πλέον αντικειμενική διαφορά, όταν περνάς από ένα εργαλείο σε μια μηχανή - και μάλιστα όταν ολόκληρη η κοινωνία περνάει από τα εργαλεία στις μηχανές.

Πράγματι λ.χ. το αυτοκίνητο δεν πάει από μόνο του και θέλει κάποιον να το ελέγχει, όμως όταν χάρη στη βιομηχανία μπορούν να έχουν αυτοκίνητα σχεδόν όλοι οι κάτοικοι μιας χώρας, τότε για να κυκλοφορήσουν χρειάζεται ευρύτατο οδικό δίκτυο = ξεπάστρεμα εκτάσεων γης = κ.τ.λ. ... και αυτό δεν είναι θέμα επιλογής, διότι όπως ο ένας θέλει να πηγαίνει με τ' αμάξι από Κολιάτσου-Παγκράτι, έτσι κι ο άλλος από Κάτω Ραχούλα-Πέρα Παναγιά, κ.ο.κ., και δεν νομίζω να υπάρχει πολιτικό σύστημα που να μπορεί να εμποδίσει μακροπρόθεσμα μια τέτοια εξέλιξη.

Θέλω να πω, ότι διαμορφώνεται έτσι ένας Κόσμος. Εκ των πραγμάτων. Πώς και πόσο τον ελέγχουμε;

ΟΚ δεν είμαι ούτε κατά της μηχανής, ούτε απαισιόδοξος, όμως νομίζω ότι υπάρχει πρόβλημα.

Ανώνυμος είπε...

αντιλαμβάνομαι ότι δεν καταφέρεται εναντίον της μηχανής. το πρόβλημα που αναφέρεις με τη δυνατότητα όλων να αγοράσουν αυτοκίνητο (ή "ταμειακή") είναι υπαρκτό. αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να προβλέπει τις συνέπειες των πράξεών του, όπως αυτές διαπλέκονται με τις πράξεις των άλλων. τόσο σε ατομικό όσο και σε μαζικό επίπεδο, κοινωνιών, λαών κ.λπ. ή μάλλον μπορούμε ώς ένα βαθμό να ελέγχουμε τα αποτελέσματα των πράξεών μας.
όπως έχει αποδειχθεί από την ταμειακή, μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε τις ανθρώπινες ικανότητες άπειρες φορές. από εκεί και πέρα, οι δυνατότητες είναι τρεις (βασικές). είτε επιστρέφουμε στην εποχή των εργαλείων (που κι αυτά μας ξεπερνούσαν) και των μηχανών που δεν μας ξεπερνάν τόσο όσο οι τωρινές. είτε προσπαθούμε να μοιράσουμε το κέρδος από τέτοιες μηχανές (οπότε π.χ. δε θα πηγαίνει Κάτω Ραχούλα-Πάνω Παναγιά με ΙΧ ή θα πηγάινει με γεμάτο 4-5 άτομα ΙΧ). είτε δεν προσπαθούμε να το μοιράσουμε.

κάθε αλλαγή στον τρόπο εργσίας επιφέρει ορισμένες άλλες αλλαγές και προααπαιτούμενα. με μολύβι και χαρτί χρειάζεται κόψιμο χ δέντρων την ημέρα κ.ο.κ., το οποίο αποφεύγεται τόσο με τη νοερή πρόσθεση όσο και με την ταμειακή. και, είτε ένας, μόνος του, επιλέγει να μη χρησιμοποιεί μολύβι και χαρτί, ώστε να μη κόβονται δέντρα, είτε δεν επιλέγει, το τελικό αποτέλεσμα -το κόψιμο δέντρων- οφείλεται στην επιλογή των πολλών για χρήση του χαρτιού κ μολυβιού αντί της νοερής πρόσθεσης.

Ανώνυμος είπε...

@ γιάννη,

πράγματι δεν μπορούμε να προβλέψουμε όλες τις επιπτώσεις των πράξεών μας ... που σημαίνει, ότι μπορεί να γίνουν και ανεξέλεγκτες!

Γι' αυτό, από την πείρα της, η ανθρωπότητα έθετε κάποια
"προκαταβολικά" όρια με τη μορφή κανόνων (ας πούμε), επειδή για μια σειρά πράξεων ήταν πλέον γνωστό (και προβλέψιμο) ότι, άπαξ και ξεκινήσουν, πάρα πολύ δύσκολα ελέγχονται. Π.χ. "ου φονεύσεις". Αυτό ήταν στα πλαίσια μιας παιδείας, με τον αυτοέλεγχο που συνεπάγεται κάθε παδεία (και που δεν σημαίνει οπωσδήποτε "κακή καταπίεση").

Τώρα, οι μηχανές κάνουν πάρα πολύ εύκολα τα πράγματα. Άρα και το κακό. Π.χ. δύσκολα φτάνεις να σκοτώσεις κάποιον με μαχαίρι, προϋποθέτει επαφή άρα πολύ μίσος, κ.λπ., αλλά είναι πολύ εύκολο να σκοτώσεις πατώντας ένα κουμπί από 10000χλμ απόσταση!

Θέλω να πω, τι είδους παιδεία θέλουμε τώρα;

Τελοσπάντων, τεράστιο το θέμα, ε, το πιλατεύουμε όπως μπορούμε...

Ανώνυμος είπε...

πάντω πρωτότυπο και ευφάνταστο δημοσίευμα!
χαίρε!

Ανώνυμος είπε...

Hollow,
είναι ένα θέμα το "εμείς". πάλι πρέπει να ανατρέξουμε στο παρελθόν. τι έγινε όταν το άλογο αντικατέστησε την τσάπα; η μηχανή
-είναι προϊόν μιας παιδείας,
-δημιουργεί μια νέα παιδεία.

τα όρια πάντα τίθενται ώστε να παραβιάζονται από ορισμένους ή σχεδόν όλους. έτσι, είτε συμφωνείται να μην επιταχύνεται ο εκάστοτε ταμίας εξαιτίας της ταχύτητας της ταμειακής είτε καθένας πράττει όπως νομίζει. όμως, αν υποτεθεί ότι όλοι συμφωνούν αλλά κάποιοι επιβάλλουν στους ταμίες τους να συναγωνίζονται τις ταμειακές, αναπόφευκτα κερδίζει (σε χρονοχρήμα) όποιος επιχειρεί το συναγωνισμό με τη μηχανή. τότε αυτοί που συμφωνούν να μην συναγωνίζονται την μηχανή έχουν τη δύναμη να απαγορεύσουν τον συναγωνισμό με τη μηχανή είτε δεν την έχουν είτε κατορθώνουν να επικρατήσουν με άλλο τρόπο (καλλίτερη ποιότητα κ.λπ., μη εξάντληση των ανθρώπινων πόρων και της κοινωνίας). το μέλλον θα δείξει.

HollowSky είπε...

@ γιάννη,

σκέφτομαι πως δεν είναι τόσο θέμα "διαχειριστικό", θέμα του τι θα συμφωνηθεί ή όχι, και αν θα τηρηθεί αυτό ή όχι. Είναι και αυτό, αλλά νομίζω πως προηγείται κάτι άλλο.

Η μηχανή διεκπεραιώνει δραστηριότητες που σ' εμάς τους ανθρώπους φαίνονται πολύ βαριές, πολύ δύσκολες, πολύ βαρετές. Σαν ένα υπηρέτη, ας πούμε (έχεις δει την ταινία Ο Υπηρέτης;).

Το θέμα είναι, ότι οι άνθρωποι δείχνουν όλο και περισσότερο διετεθειμένοι να παρατάνε πράγματα που τους φαίνονται δύσκολα και βαριά ... Όχι μόνο το κουβάλημα βράχων αλλά και π.χ. το να διαβάζουν το παιδί τους, να φροντίζουν το διπλανό τους, κ.λπ.

Ε, όλα αυτά που εμείς εγκαταλείπουμε, τα αναλαμβάνουν οι μηχανές - είτε σαν μηχανές, είτε σαν μηχανικές τεχνικές. Όλες οι φαντασιώσεις για τα ΡΟΜΠΟΤ (από το ρομπότ-δάσκαλο έως το ρομπότ-σεξουαλικό παρτενέρ), από εδώ τρέφονται.

Το θέμα είναι λοιπόν, εάν η ανθρωπότητα τείνει (όπως δείχνουν πολλά συμπτώματα) να το ρίξει στη τεμπελιά και τη μαλακία ... τότε η μηχανή από υπηρέτης, γίνεται αφέντης και χορεύουμε στο ρυθμό της.

Αυτό που θα έπρεπε δηλαδή να συμφωνήσουμε πρώτα, είναι εάν αποδεχόμαστε μια θεώρηση των πραγμάτων τέτοια που μας προτρέπει να ακολουθάμε ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ τον "εύκολο δρόμο" (και το δικιολογεί αυτό) ή όχι.

---

@ καπιταλκομμουνι,

χαιρετώ κι εγώ - εδώ έχουμε χιονοπόλεμο! Εκεί;

Ανώνυμος είπε...

βασικά, το ρομπότ θα κάνει, ας πούμε, 70 χρόνια στη Δύση και 200 χρόνια αλλού να εμφανιστεί ως δάσκαλος (ή παρτεναίρ), μαζικά (δλδ αφού ελεγχθεί ως προς την ασφάλεια). αλλά, νομίζω κάτι παραπλήσιο έχει ειπωθεί, το θέμα είναι όχι αν βαριόμαστε να διδάξουμε το παιδί, αλλά αν θέλουμε να κερδίσουμε χρόνο για να κάνουμε κάτι άλλο, το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε δίχως το ρομπότ. ασφαλώς με δεδομένη την άποψη για συνεχή αύξηση της παραγωγικότητας κ.λπ. κλπ, η οποία είναι κυριαρχούσα ιδεολογία, η μηχανή δε συνεπάγεται ότι απομένει χρόνος για να κάνουμε ό,τι μας αρέσει πραγματικά και το οποίο δεν μπορεί το ρομπότ να το κάνει, αλλά για περισσότερη δουλειά.
καθεαυτή όμως η βαρεμάρα δεν είναι κακό. δεν είναι οι τεμπέληδες που έχουν άλλα ενδιαφέροντα (υπό την προϋπόθεση να μην λουφάρουν εις βάρος των συνανθρώπων τους), αλλά οι τεμπέληδες που θέλουν απλώς να σαπίζουν σε μια καρέκλα, το πρόβλημα που σχετίζεται με τη μηχανή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор αγάπη Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μανάν/Pierre Manent Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets