15 Δεκεμβρίου 2008

Οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου



Συγγνώμη που ξεκινάω έτσι. Καθώς γεννήθηκα κοντά στα μέσα του περασμένου αιώνα, ανήκω σ’ εκείνες τις γενιές που έζησαν το «θάνατο των ιδεολογιών». Κάποιοι από εμάς, οι λιγότεροι, φροντίσαμε να τις θάψουμε. Και κάποιοι, ακόμα πιο λίγοι νομίζω, τις πενθήσαμε και τις κηδέψαμε κιόλας. Πώς είναι να μεγαλώνεις, τώρα, σ’ ένα κόσμο χωρίς ιδεολογίες, χωρίς γενικές αναφορές, χωρίς «μεγάλες αφηγήσεις»; Πώς είναι να μη μπορείς να δώσεις λόγο κοινό σε αυτά που ζεις; Πώς είναι ― κυρίως! ― να μην ξέρεις πώς να μετουσιώνεις τα βιώματα και τις εμπειρίες σου σε ένα σώμα ιδεών απαιτώντας, μάλιστα, από αυτό να έχει συνέχεια και συνέπεια; Πώς είναι να σε αποθαρρύνουν και να σε αποτρέπουν από αυτή τη γνώση; Πώς είναι όταν μόνη επίσημη γλώσσα είναι τα μουγκρητά της αυτοσυντήρησης;

Τι ν’ απαντήσω... Για μένα όλα όσα συνέβησαν – και συμβαίνουν ακόμα – τούτες τις μέρες, συνοψίζονται σ’ αυτό που έζησα στην κηδεία του Αλέξανδρου.

Χιλιάδες κόσμος μαζεμένος. Όχι μόνο νεαρόκοσμος. Σχεδόν όλες οι ηλικίες. Σιωπή απέραντη την ώρα της νεκρώσιμης ακολουθίας. Θλίψη, οργή, τεταμένη προσμονή, μια περισυλλογή περίεργη, παρουσία νεκρών, ένα τραύμα που μόλις αρχίζει να κρυώνει, συγκίνηση πάνδημη, όλες οι απώλειες καθενός να πλανιούνται στα βλέμματα, μια αίσθηση κοινή πως ζούμε τώρα όλοι μαζί κάτι που μας αγγίζει άμεσα, μας διαπερνάει και μας ξεπερνάει ταυτόχρονα. Με το δι’ ευχών, όλοι με μια φωνή «Αθάνατος» κι έπειτα, για λίγο, χειρονομίες και συνθήματα οργής. Ύστερα πάλι σιωπή, συγκίνηση, προσμονή, να διακόπτονται πού και πού από συνθήματα οργής, ενώ παραπέρα κάποιοι πρώτοι καπνοί.

Πόνος, θλίψη, θυμός, συγκίνηση, εκρήξεις οργής, βάρος αβάσταχτο, κενό που δεν αναπληρώνεται, απελπισία, μετέωρη προσδοκία για κάτι αόριστο. Με μια λέξη: Πένθος. Αλλά πένθος κοινό.

Είναι πολύς καιρός που το πένθος διατρέχει (και) αυτή τη χώρα. Είχαμε σχεδόν ξεχάσει επί πόσες δεκαετίες, μετά την πρόσκαιρη χαρά που έφερε η πτώση της δικτατορίας, ακούγαμε για το «φως στο βάθος του τούνελ», όταν, περίπου ξαφνικά, ανακαλύψαμε ότι το φως αυτό δεν ήταν της εξόδου αλλά του τρένου που ερχόταν καταπάνω μας.

Είναι κάποιος καιρός που, σαν από το πουθενά (παρ’ όλα τα σημάδια), η φαρσοκωμωδία της «ανάπτυξης» έδωσε τη θέση της στην τραγωδία της κατάρρευσης … και το ψωροφαντασμένο σύνθημα «Ο καθένας για τον εαυτό του» στην πανικοβλημένη πίσω όψη του: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Είναι λίγος καιρός που (και) αυτή η χώρα άρχισε να ξεπέφτει μαζικά από την ευημερία με κυμαινόμενο επιτόκιο στη σταθερή, γυμνή απώλεια. Όλα ― κεκτημένα, μεροκάματα, σχέσεις, φιλίες, προσδοκίες, νόημα, ένας ολόκληρος κόσμος … ― βρέθηκαν στην κόψη του ξυραφιού. Και το ξυράφι είχε αρχίσει κιόλας να κόβει καθώς, πίσω από την απώλεια πραγμάτων, έφεγγε σιγά-σιγά εκείνη η αποτρόπαια αλήθεια, που όλα τούτα ήταν σαν να ’θελαν να κρύψουν: Είναι η ζωή μια απελπισμένη μάχη με το Μηδέν, έρμαιο της ωμής δύναμης κι έκθετη σε κάθε φρίκη είναι;

Είναι λίγοι μήνες που η άβυσσος μάς κοιτούσε κατάματα· μόνο που ο καθένας σήκωνε το βάρος της απώλειας και τούτης της ανατριχιαστικής αποκάλυψης μόνος του, χωρίς την αίσθηση ενός πένθους κοινού. Ώσπου ήρθε ο φόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Από κάποιον που υποτίθεται πως εκπροσωπούσε την έννομη, πολιτισμένη, δημοκρατική ισχύ. Σε μια στιγμή που ο ένας εμπαιγμός από την εξουσία διαδεχόταν τον άλλον.

Το πένθος (ξεκίνησε να) γίνεται κοινό.

Λόγια να το εκφράσουμε, δεν έχουνε βρεθεί ακόμα· ένας λόγος κοινός.
Ακόμα πέφτουμε.

Ας μην ξεχνάμε μόνο, πως η οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν είναι αδιέξοδο.

26 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πρέπει να βρεθούν άνθρωποι που να κομίζουν την ελπίδα, πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι να το κάνουμε, να πάρουμε το ρίσκο και ας χάσουμε..

HollowSky είπε...

@ Καπιταλκουμούνι,

ναι ... που σημαίνει άνθρωποι με ψυχικό σθένος και συνείδηση του ευρύτερου καλού.

Όμως για δες: δεν θα έπρεπε γι' αυτό, ακριβώς οι λεγόμενοι "πνευματικοί ταγοί" αυτού του τόπου, από κάθε πεδίο του "πνεύματος" (εικαστικά, λογοτεχνία, φιλοσοφία, σινεμά, θρησκείες, κοκ) που υπηρετούν και ανεξάρτητα από τις κομματικές τους προτιμήσεις, να έχουν τεθεί ήδη ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ;

Είδαμε κανέναν να ξεμυτάει απ' το σαλόνι του;

Κοκοκοκοκοκό...

Unknown είπε...

Ξεσηκωθείτε όλοι νέοι και γέροι:

Ενάντια στους καραμανλήδες, παπαντρέους, τσίπρες, αλαβάνους, παπαρηγαίους, καραντζαφεραίους.
Ενάντια στα ξεφτυλισμένα μέσα ενημέρωσης, διεφθαρμένους δημοσιογράφους, πληρωμένους μπλόγκερς, τους μάστορες τις προπαγάνδας.
Ενάντια στους διεφθαρμένους δημόσιους υπάλληλους.
Ενάντια στους επίορκους αστυνομικούς, δικηγόρους, δικαστικούς..
Ενάντια στους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές που σας πίνουν το αίμα
Ενάντια στις φαρμακευτικες εταιρείες, τους έμπορους όπλων, ναρκωτικών, σάρκας, παιδιών.
Ενάντια στους κλικαρισμένους και υποδουλωμένους στις εταιρείες καθηγητές πανεπιστημίων.
Ενάντια στις πάμπλουτες και χρυσοποίκιλτες εκκλησίες και στις τυφλές θρησκείες.


Ξεσηκωθείτε χωρίς πάτρωνες και μπροστάρηδες,
Διώξτε τα κομματόσκυλα από τις πορείες και τις διαμαρτυρίες σας, που καπηλεύονται τον ενθουσιασμό και τους αγώνες σας και σας στέλνουν να αντιμετωπίσετε τους αστυνομικούς και να πεθάνετε για να εκμεταλευτούν τον θάνατό σας.
Μην παρασύρεστε από τις παροτρύνσεις πληρωμένων κονδυλοφόρων, δημοσιογράφω, μπλόγκερς που θέλουν να φέρουν το χάος για να επωφεληθούν τα αφεντικά τους ντόπια και ξένα.
Μην παρασύρεστε σε στόχους που σας σπρώχνουν επιλέξτε εσείς τους στόχους σας.
Δουλέψτε το τι θα κάνετε από το σπίτι σας. Στις διαδηλώσεις θα σας πάνε όπου αυτοί θέλουν. Έχουν την οργάνωσή τους. Είναι καλά μελετημένοι.
Μην οργανώνεστε ή προσέχετε πολύ όταν οργανώνεστε.
Να θυμόσαστε ότι ο μεγαλύτερος και πιο οργανωμένος εχθρός σας είναι τα κόμματα. Μακριά από τις κομματικές νεολαίες.


Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.
Είστε πιο έξυπνοι από αυτούς.

HollowSky είπε...

Συγκρατήσου Lula!

Τόσο ευρύ "πρόγραμμα ξεσηκωμού";

Θα χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!

:-) :-))

Unknown είπε...

@hollow sky

Είπα άμα είναι να γίνει, να γίνει.

Θα στο μικρύνω λίγο κρατώντας τα απολύτως επείγοντα που εν πολλοίς είναι και η αιτία μη αντιμετώπισης των περισσότερων από τα υπόλοιπα:

Ξεσηκωθείτε όλοι νέοι και γέροι:

Ενάντια στους καραμανλήδες, παπαντρέους, τσίπρες, αλαβάνους, παπαρηγαίους, καραντζαφεραίους.
Ενάντια στα ξεφτυλισμένα μέσα ενημέρωσης, διεφθαρμένους δημοσιογράφους, πληρωμένους μπλόγκερς, τους μάστορες τις προπαγάνδας.

Ξεσηκωθείτε χωρίς πάτρωνες και μπροστάρηδες,
Διώξτε τα κομματόσκυλα από τις πορείες και τις διαμαρτυρίες σας, που καπηλεύονται τον ενθουσιασμό και τους αγώνες σας και σας στέλνουν να αντιμετωπίσετε τους αστυνομικούς και να πεθάνετε για να εκμεταλευτούν τον θάνατό σας.
Μην παρασύρεστε από τις παροτρύνσεις πληρωμένων κονδυλοφόρων, δημοσιογράφω, μπλόγκερς που θέλουν να φέρουν το χάος για να επωφεληθούν τα αφεντικά τους ντόπια και ξένα.
Μην παρασύρεστε σε στόχους που σας σπρώχνουν επιλέξτε εσείς τους στόχους σας.
Δουλέψτε το τι θα κάνετε από το σπίτι σας. Στις διαδηλώσεις θα σας πάνε όπου αυτοί θέλουν. Έχουν την οργάνωσή τους. Είναι καλά μελετημένοι.
Μην οργανώνεστε ή προσέχετε πολύ όταν οργανώνεστε.
Να θυμόσαστε ότι ο μεγαλύτερος και πιο οργανωμένος εχθρός σας είναι τα κόμματα. Μακριά από τις κομματικές νεολαίες.


Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.
Είστε πιο έξυπνοι από αυτούς.




Τι άλλο να κόψω;

HollowSky είπε...

Lula,

ΟΚ, συμμαζεύτηκε κάμποσο. Τώρα μπορεί να χάσει η μάνα το παιδί, αλλά το παιδί δε θα χάσει τη μάνα!

:-))

Ανώνυμος είπε...

Σωστη η παρατήρηση για τη σιωπή των "πνευματικών ταγών". Σημάδι των καιρών κι αυτό.

Τώρα λέει καποιοι γνωστοί μουσικοί θα κάνουν συναυλία...

Ανώνυμος είπε...

Είναι και ο ΠΛΙΑΤΣΙΚΑς μεταξύ αυτων των μουσικών;

Θα πει και το "την είδα στο Βόλγα, τη λέγανε Όλγα";

Έλεοοοοοοοοοοοοος! Οχιιιιιιιι!

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ!

Ανώνυμος είπε...

Η

χρόνια

ατιμωρησία

των ισχυρών

και η

χρόνια

αδικία

σε βάρος

των αδύναμων

μάς

έφερε

εδώ

!

Γιάννης είπε...

για να διαπιστώσουμε ότι δεν είναι αδιέξοδο, θα έπρεπε να φτάσουμε στην άκρη της (στην άκρη του τούνελ με άλλα λόγια), δηλαδή να βλέπουμε το φως να μεγαλώνει. πράγμα το οποίο όμως μπορεί να γίνει κι όταν έρχεται το τραίνο κατά πάνω μας.

hollow sky,
κάθε λαός δεν έχει, στο τέλος-τέλος-τέλος, τους ηγέτες που του αξίζουν;

HollowSky είπε...

Γιάννη,

η (επί πραγματικού εδάφους)οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου πράγματι δεν είναι αδιέξοδο! Αυτό θέλησα να θυμίσω, ποιητική αδεία, ως προτροπή, μιλώντας για τη συμβολική.

Δεν συμφωνώ απόλυτα με το "κάθε λαός έχει στο τέλος-τέλος τους ηγέτες που του αξίζουν".

Ο λόγος είναι, ότι αυτή η φράση, "παγώνοντας" κατά κάποιον τρόπο την ιστορία σε κάποιες στιγμές - διότι "τέλος-τέλος" στην ιστορία δεν υπάρχει (δεν έχει υπάρξει έως τώρα τουλάχιστον) - υποτιμά, νομίζω, τους λαϊκούς αγώνες εναντίον φαύλων ηγετών και φοβάμαι ότι υποσκάπτει το αγωνιστικό φρόνημα των λαών.

Π.χ. μεταξύ 1840 και 1910, αν θυμάμαι καλά, υπήρξαν 72 (!) στασιαστικά κινήματα στο νεογέννητο ελλαδικό κράτος. Καταπνίχθηκαν με τα όπλα. Τι να συμπεράνουμε; Ότι, μετά από όλα αυτά, οι ηγέτες που είχαμε το 1915 ήταν αυτοί που "αξίζαμε" ως λαός;

Νομίζω ότι η σχέση λαού-ηγετών του είναι πιο σύνθετη.

Γιάννης είπε...

hollow sky,
ασφαλώς μια κοινωνία δεν έχει μία άποψη για τα πράγματα. και ενώ κυριαρχούν οι υπέρμαχοι της α άποψης, υπάρχουν οπαδοί της β, της γ κοκ. ώς εδώ καλά.
η φράση, νομίζω, δείχνει ότι ο συσχετισμός δυνάμεων, όταν πρόκειται για μακροχρόνιες καταστάσεις, είναι εκδήλωση της ίδιας της κοινωνίας κι όχι κάποιας ατυχίας των καλών να εμποδίσουν τους κακούς. καμμιά μακροχρόνια κατάσταση δεν παγιώνεται "για πάντα", γιατί "τέλος δεν υπάρχει" στην ιστορία. αλλά υπάρχουν εποχές μεταβατικές καθώς και εποχές στις οποίες κυριαρχούν ορισμένες καταστάσεις.
το ότι έγιναν τόσες εξεγέρσεις και κινήματα μεταξύ 1940-1910 δεν δείχνει απαραίτητα κάποια καλή αγωνιστική διάθεση. λ.χ. στην επανάσταση του 1843 ο μακρυγιάννης κ οι λοιποί αγωνιστές ήθελαν κι αυτοί να φαν απ' την κουτάλα. ή, πάλι, η δολοφονία του καποδίστρια ήταν ένα κίνημα -αλλά τι κίνημα; πέρα από τα κινήματα αυτά πρέπει να δουμε αν άλλαξε η νοοτροπία του λαού: τα ρουσφέτια, η κομματοκρατία, η αναξιοκρατία, η μη εφαρμογή των νόμων. αν άλλαξε τίποτε από τον οθωμανικό εαυτό του λαού, πέρα από τα κινητά ή τη φουστανέλα.


ασφαλώς υπήρξαν στάσεις και
δεδομένου ότι η γερμανία πλήρωσε 12 χρόνια ναζισμό με δεκαετίες κατοχής και ακόμη περισσότερες δεκαετίες ντροπής, δε θα ήταν σωστό να δεχτούμε ως δίκαιο (αν είναι καν τιμωρία) για το λαό αυτόν να έχει τέτοιες ηγεσίες;

HollowSky είπε...

Γιάννη,

νομίζω (χωρίς να "καθαγιάζω" a priori κάθε στάση) ότι, ειδικά για τις μεταβατικές εποχές - που χαρακτηρίζονται από αστάθεια στις σχέσεις λαού-ηγεσίας και αστάθεια στο επίπεδο του λαού και της ηγεσίας -, δεν ισχύει καλά το "κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν".

Όμως το πρόβλημα που αναφέρεις, αν δηλαδή αλλάζει και η νοοτροπία του λαού, είναι πράγματι πολύ σοβαρό. Ίσως το κρισιμότερο.

Ίσως εδώ μπορούμε να διακρίνουμε τα "κινήματα" ουσιαστικά συντεχνιακής υφής και επιδιώξεων, τα οποία συνήθως διαπνέονται πολιτικά από ένα ολιγαρχικό πνεύμα, από τα λαϊκά κινήματα, τα οποία διαπνένται από ένα πνεύμα δημοκρατικό.

Πιθανώς δηλαδή η διάκριση αυτή, ολιγαρχικού-δημοκρατικού πνεύματος, να μάς βοηθήσει να αντιληφθούμε τι τρέχει και κατά πού βασικά πηγαίνει το πράγμα.

Γιάννης είπε...

στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να εξετάσουμε λοιπόν αν οι διαδηλώσεις αυτές ήταν ένα δημοκρατικό κίνημα ή μια συντεχνιακή κίνσηση και μια περιστασιακή εκτόνωση (προς λάθος κατεύθυνση μάλιστα).

HollowSky είπε...

Γιάννη,

πραγματικά αυτό θα έπρεπε να εξετάσουμε! Δεν είναι εύκολο όμως να αποφανθεί κανείς, ειδικά ενόσω τα γεγονότα ακόμη τρέχουν.

Δεν θα μιλούσα για "κίνημα", οποιουδήποτε τύπου. Θα έλεγα, ότι επρόκειτο καταρχήν για μια υγιά έκρηξη αγανάκτησης κατά μιας αυξανόμενης φαυλοκρατίας, δηλαδή προς τη σωστή κατεύθυνση.

Γιάννης είπε...

hollow sky,
εγω θα έλεγα ότι η στόχευση της σωστής αντίδρασης (ως αντίδρασης) είναι λανθασμένη και ήταν εξ αρχής λανθασμένη. στράφηκε εναντίον των δυνάμεων καταστολής και εναντίον άλλων τμημάτων της κοινωνίας δημιουργώντας με το δεύτερο εχθρούς αντί συμμάχων. θα έπρεπε να γίνονται διαδηλώσεις σε υπουργεία, έξω από την κατοικία των αρχηγών κομμάτων, διαδηλώσεις στα β.π. από τα οποία προερχόταν κι ο δολοφονημένος. έτσι όπως έγινε ήταν απλώς μια εκτόνωση και μία "μεταβίβαση" στην επόμενη γενιά του φόβου/μίσους προς τον μετεμφυλιακό αστυνόμο. λες και πρόκειται για ρεμπέτικα τραγούδια του 30.

HollowSky είπε...

Γιάννη,

μια πρώτη εξήγηση: το από πού προερχόταν το αδικοσκοτωμένο παιδί δεν έχει καμιά σημασία! Απολύτως καμία! Λυπάμαι, αλλά σε αυτό (τα β.π.) θέλησε να ρίξει βάρος η τηλεασφαλίτικη "μεθερμηνεία" του πράγματος ("Τι δουλειά είχε στα Εξάρχεια ο β.πίτης; Άρα είχε αποκλίνουσα συμπεριφορά") και ο αποκλίνων συνήγορος του θύτη. Ας τα αφήσουμε λοιπόν ήσυχα τα β.π.

Τώρα, ίσως σου διαφεύγει ότι οι διαδηλώσεις, ειδικά όταν γίνονται σε υπουργεία ή έξω από γραφεία αρχηγών κομμάτων, βρίσκονται πάραυτα αντιμέτωπες με τα ματ, που τμήματά τους προκαλούν χωρίς να έχουν δεχτεί επίθεση. Το διαπίστωσα μέχρι και στην κηδεία του μικρού, αλλά συνέβη το ίδιο και στην ειρηνικότατη πορεία των μαθητών εμπρός από τη βουλή. Άρα δεν είναι τόσο απλό το θέμα, όταν μάλιστα έχουμε να κάνουμε με εκδηλώσεις αυθόρμητες.

Σχετικά με τα "άλλα τμήματα της κοινωνίας", υποθέτω ότι εννοείς τους καταστηματάρχες (δεν βλέπω κάτι άλλο), που καταστράφηκαν τα μαγαζιά τους. Έχεις δίκιο για το ενδεχόμενο δημιουργίας εχθρών αντί συμμάχων. Ωστόσο η αντίδραση του ίδιου του προέδρου των εμπόρων την επομένη των μεγάλων καταστροφών, ήταν "ας μην μιλάμε για αυτά όταν υπάρχει ένα παιδί νεκρό". Εντυπωσιακή δήλωση ήθους. Φυσικά, η συνέχιση τέτοιων καταστροφών τις επόμενες ημέρες - από όλο και ελαχιστότερους όμως -, είναι για μένα μεγάλο σφάλμα. Διότι την φαυλοκρατία δεν την πολεμάς με το μηδενισμό.

Γιάννης είπε...

hollow sky,
το από πού προερχόταν το παιδί έχει τεράστια σημασία, όπως και το πού δολοφονήθηκε. τέτοιες διαδηλώσεις δεν έγιναν ούτε για αλβανούς ούτε για έλληνες φτωχούς ή μεροκαματιάρηδες (εργατικά ατυχήματα). όπως και το ότι το παιδί σκοτώθηκε στο κάστρο των αναρχικών (ιεροσυλία της αστυνομίας) αντί λ.χ. στην κάτω κολοπετινίτσα έχει επίσης. αυτά δεν σχετίζονται με τα "αποκλίνουσα συμπεριφορά", γιατί είναι γνωστό ότι τα παιδιά των πλούσιων ή βολεμένων συχνά έχουν τέτοια life style "αναρχικιά" συμπεριφορά. άλλο αυτό που λέω εγώ κι άλλο το "τι γύρευε στα εξάρχεια;"
τα β.π. τα ανέφερα κυρίως επειδή εκεί ζουν οι βολεμένοι, οι οποίοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν από τις εκρήξεις βίας στο κέντρο ίσα ίσα (αν είναι και πλούσιοι επαναστάτες) εννθουσιάζονται καθώς αυτές τους θυμίζουν τα νεανικά τους χρόνια.

εκτός από τη βουλή και τη γαδα, λοιπόν, διαμαρτυρήθηκαν έξω από την κατοικία του πρωθυπουργού, του προέδρου, των γραφείων των κομμάτων, των υπουργείων (δικαιοσύνης, οικονομικών) ή είδαν μόνο το δέντρο (τους εκτελεστές των αποφάσεων) κι όχι το δάσος;

δε θα αρχίσω τα "πόσα καταστήματα καμένα εξισώνονται με έναν νεκρό". όχι μόνο γιατί από μόνα τους τα κεμένα δεν μπορούν να εξισωθούν με έναν νεκρό, αλλά κι επειδή π.χ. οι πιθανές μεταγενέστερες ψυχοσωματικές αρρώστιες όσων (εργαζόμενων/εργοδοτών) καταστρέφονται δε θα ληφθούν υπόψη στην εξίσωση - ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο οι βλαβερές συνέπειες των ληγμένων δακρυγόνων (καρκινογόνα κά) θα ξεχαστούν και δε θα ληφθούν υπόψη.

ανεξάρτητα από την παραπάνω εξίσωση, η εκτόνωση δια της καταστροφής (την οποία θα πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες) οδηγεί στο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα. ειδικά τα περί συμβολικών στόχων είναι αστεία: οι τράπεζες θα μετακυλήσουν το κόστος των ζημιών στους πολίτες οι οποίοι επικροτούν τις επιθέσεις κατά τραπεζών. και οι τράπεζες κάνουν ό,τι θέλουν επειδή οι πολιτικοί τις αφήνουν να κάνουν ό,τι θέλουν. θεωρώ, δηλαδή, ανώριμο το να ψηφίζονται τα γνωστά κόμματα σε ποσοστά 80+ % και ταυτόχρονα όλη η κοινωνία να αγαλλιάται που καίγεται η τράπεζα στην οποία είναι καταχρεωμένη. αυτή την αντίφαση δεν μπόρεσαν να την καταδείξουν οι διαδηλώσεις

HollowSky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Γιάννης είπε...

hollow sky,

θα κατέβαιναν οι μαθητές στους δρόμους για έναν μη μαθητή; για έναν αλβανό; οι αναρχικοί για κάποιον μη σκοτωμένο στα εξάρχεια (σκοτωμένο αλλού αλλά δικό τους); αμφιβάλλω.

νομίζω ότι η συμπάθεια του κόσμου αυξήθηκε επειδή υπάρχει η οικονομική κρίση, επειδή υπήρχαν τα σκάνδαλα με τους υπουργούς, το βατοπέδι κοκ. αυτά ήταν η αιτία, η δολοφονία ήταν η αφορμή.

νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σκάνδαλα, η παγκόσμια κρίση και η δυσφορία για την πολιτική της κυβέρνησης, οι αντιδράσεις του κόσμου κ των μαθητών θα ήταν πολύ μικρότερες και ηπιότερες.

HollowSky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
HollowSky είπε...

Γιάννη,

(θέλησα να συμπληρώσω τα περί "απορρύθμισης του κοινωνικού ιστού" στο προηγούμενο σχόλιό μου, οπότε το έσβησα αλλά δεν σε πρόλαβα: απάντησες` ωστόσο δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερα που ανεβάζω εδώ την απάντησή μου)

Γιάννη,

δεν έχει σημασία από πού προερχόταν ο νεκρός και πού σκοτώθηκε. Διότι δεν επαρκούν αυτοί οι δυο παράγοντες για να εξηγηθούν λ.χ. οι ευρύτατες μαθητικές κινητοποιήσεις. Και διότι πέραν αυτών, υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες, που συνέτρεξαν και συντέχουν ακόμη.

Μεταξύ αυτών:
- η προηγούμενη παρατεταμένη αποτυχία των κυβερνώντων να πείσουν ότι κυβερνούν και ότι το κράτος δεν έχει μεταβληθεί σε πειθήνιο όργανο των ιδιωτικών συμφερόντων
- το συνακόλουθο διογκούμενο αίσθημα εμπαιγμού μέσα σε ένα γενικότερο, μάλιστα, κλίμα κατάρρευσης (διεθνής κρίση)
- και ακόμη, για να συμπληρωθεί το εκρητικό αυτό μίγμα, η προϊούσα απορρύθμιση του κοινωνικού ιστού, που φέρνει τους πάντες σχεδόν να αντιμετωπίζουν τη ζωή ξεκομμένα από τους πάντες με όλο το δυσβάσταχτο βάρος που αυτή η κατάσταση συνεπάγεται
- τολμώ μάλιστα να πω, ότι αυτός ο τελευταίος είναι από τους ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΥΣ λόγους, που ο κόσμος δεν αφήνει εύκολα τους δρόμους αυτές τις μέρες: εκεί αισθάνεται ότι, επιτέλους, κάπως, έστω και εν μέσω "χάους", συνευρίσκεται και συνοδοιπορεί με άλλους.

Για τα άλλα που επισημαίνεις:

1. Οι διαδηλώσεις δεν γίνονταν/αι κυρίως προς τη γαδα (εκτελεστική εξουσία) όσο μπροστά στη βουλή (νομοθετική εξουσία και έδρα του κράτους). Δεν νομίζω λοιπόν να μην ειδώθηκε το δάσος.

2. Για τις καταστροφές, κατανοώ ότι μια έκρηξη οργής δεν γίνεται να τις αποφύγει. Θα ήταν υποκριτικό να ζητούμε πλήρη νηφαλιότητα μέσα σε τέτοιες, ειδικές και γενικές, συνθήκες.

Ωστόσο, επαναλαμβάνω, πράγματι η φαυλοκρατία δεν καταπολεμάται με τον μηδενισμό. Διότι σε τελική ανάλυση αποτελούν δυο αλληλοτροφοδοτούμενες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Άβατον είπε...

Όλα είναι Δρόμος...κι εκεί δεν χωράνε αδιέξοδα

Unknown είπε...

Δεν ξέρω...
Μπορεί να μου φαίνεται ή να μη διάβασα καλά αλλά

Δεν είδα να αναφέρεται η χοντρή υποκίνηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για τις "αυθόρμητες" διαδηλώσεις, όπως και το προς την ίδια κατεύθυνση σπρώξιμο των "εθελοντών του διαδικτύου" ούτε πάλι για την κομματική αβάντα των πρασινοσυνδικαλιστών, που ακολούθησαν το γνωστό ρητό "Στη βράση κολλάει το σίδερο".

Εγώ νομίζω ότι αν σταματήσει η υποδαύλιση θα σταματήσουν και οι αυθόρμητες διαδηλώσεις.

Το ότι κάτι πρέπει να γίνει, σίγουρα κάτι πρέπει να γίνει αλλά με προσοχή μην καταλάθος γίνει εκείνο που δεν πρέπει να γίνει...



και για τον @ hollow sky

Το "πνευματικοί ταγοί" καλώς σε εισαγωγικά μόνο στην απαρίθμηση μπλέκεις τους πνευματικούς με τους διανοούμενους... άλλο το ένα άλλο το άλλο

Δεν είπαμε ότι η παιδεία είναι ένα ακόμη σάπιο μέλος της κοινωνίας μας; Αφού είναι στην πλειονότητά τους μλεγμένοι με εταιρείες, κόμματα, συντεχνίες δηλαδή ενώ είναι υψηλού διανοητικού επιπέδου (καθηγητές) έχουν πνευματικό επίπεδο σε νηπιακή κατάσταση....

HollowSky είπε...

@ Lula,

για την υπόθαλψη, η γνώμη μου είναι η εξής: παρόλο που, λογικά, η (όποια) αντιπολίτευση έχει συμφέρουν από τις (όποιες) εκδηλώσεις δυσαρέσκειας που θα μπορούσαν να ρίξουν την (όποια) κυβέρνηση, πυρκαγιά δεν μπορείς να βάλεις σ' ένα λιβάδι γεμάτο χλωρά χόρτα. Θέλω να πω, υπήρξαν μαζεμένες πολλές προϋποθέσεις για να ξεσπάσει αυτό που είδαμε αυτές τις μέρες. Το λιβάδι είχε μάλλον ξεραθεί, σε σημαντικό βαθμό. Κι αυτό, πίστεψέ με, δεν το λέω με ... άγρια χαρά.

Άλλωστε διακρίνω διαφόρων ειδών υποθάλψεις, μερικές μάλιστα καθόλου "χοντρές" αλλά μάλλον με το γάντι. Π.χ. μπορώ να υποθέσω αρκετά εύλογα, λόγω των πολλών και αυξανόμενων ενδείξεων, ότι το τρανταχό πολυκομματικό πέσιμο στον ΣΥΡΙΖΑ (που προσωπικά δεν τον πάω με τίποτα) για "υπόθαλψη των κουκουλοφόρων" σκοπό έχει περισσότερο να αποδυναμωθεί το ενδεχόμενο μιας συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της (από τον ΔΟΛ υποθαλπόμενης) έστω προσωρινής συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, παρά την καταδίκη της κουκουλοφορίας καθεαυτής.

Ασφαλώς αναγνωρίζω, ότι στην αναμπουμπούλα δεν σαίρονται μοναχά τα πράτα αλλά τσι ο λύκος - αυτό υποθέτω ότι εννοείς λέγοντας "προσοχή μην καταλάθος γίνει εκείνο που δεν πρέπει να γίνει...". Και ΓΙ' ΑΥΤΟ το λόγο ακριβώς θεώρησα απαράδεκτη την απουσία των "πνευματικών ταγών" από τα δρώμενα και ειδικά στο πλευρό των μαθητών.

Αυτά επί της ουσίας. Κατά τα άλλα δεν πολυκατάλαβα τη διάκριση που κάνεις μεταξύ "πνευματικών" και "διανοουμένων".

serenata είπε...

Ασχετο σχόλιο...θέλω ν' ακολουθήσω το blog σε βρήκα στο twitter αλλά όχι στο email....Πως γίνεται;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets