23 Ιουνίου 2009

Ποιός πριονίζει καλύτερα τα μάρμαρα;



κείμενο|εικόνες : Τάσου Λάγγη

Με έκπληξη παρακολουθώ αυτές τις ημέρες την απαθή στάση καλλιτεχνών και λοιπών παραγόντων, μπροστά στη κακοποίηση διεθνώς της εικόνας των γλυπτών του Παρθενώνα χάριν της αρπαχτής φαντασμαγορίας των εγκαινίων του νέου μουσείου της Ακρόπολης.

Μιλώ για τα βίντεο που προβάλλονται στους τοίχους γύρω από το Μουσείο.

Θυμάμαι ότι από τα πρώτα μαθήματα που διδαχτήκαμε όσοι μελετήσαμε κάποια στιγμή τη τέχνη των αρχαίων γλυπτών, ο Φειδίας, – εκτός από τη καλλιέπεια των μορφών και την αβρότητα των χειρονομιών - κατάφερε να αποδώσει την αίσθηση της κίνησης με τον έλεγχο της διάχυσης του φωτός πάνω στο μάρμαρο. Οι αναφορές στο θέμα αυτό είναι πολλές, και τα μαθήματα του Ροντέν μόνο μια απ' αυτές.

Υποτίθεται λοιπόν πως η καλλιτεχνική αξία των έργων αυτών βρίσκεται ακριβώς στο πώς αποδίδεται με λεπτομέρεια η πεμπτουσία της κίνησης, στο πώς καταρρίπτεται η ακαμψία του υλικού, πώς αποτυπώνεται στο μάρμαρο το ρίγος της ζωής .

Φαίνεται πως τίποτα από αυτά δεν είναι γνωστό, κατανοητό ή δεν συγκινεί τους δημιουργούς των οπτικοακουστικών περιττωμάτων που προβάλλονται χωρίς καμία αντίρρηση από κανένα, στους τοίχους πέριξ του νέου μας μουσείου. Το όργιο της κακοποίησης και του εξευτελισμού σε κακόγουστα καρτούν δημιουργημένα από ένα preset κάποιου λογισμικού δεν έχει τελειωμό για τις Κόρες του Ερεχθείου: «στρέφουν το κεφάλι, πεταρίζουν τα βλέφαρα, χαμογελούν»(sic)...μας πληροφορεί με ενθουσιασμό η δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας. *

Έργα που κατάφεραν να φτάσουν ως εμάς μέσα από πολέμους , λεηλασίες και μύριους βανδαλισμούς, διασύρονται και ακυρώνονται καλλιτεχνικά από εμάς τους ίδιους, τους περίφημους κληρονόμους της ελληνικής αρχαιότητας, χάριν μιας λαϊκίστικης μιντιακής τηλεαποδόμησης που αποδεικνύει τη πνευματική ένδειά μας να σταθούμε έστω και μια στιγμή με βουλωμένο στόμα και νου μπροστά σε κάτι που απαιτεί τη σιωπή και το φως ως τις μοναδικές προϋποθέσεις για επικοινωνία μαζί του. Προϋποθέσεις που – ευτυχώς!- αξιοποιούνται στο έπακρο από το καινούργιο κτήριο αλλά απαξιώνονται από τους διαχειριστές του ως άξιες προβολής.

Το να κάνει κανείς τα μάτια της Κόρης να πεταρίζουν , τα σφοντύλια να ίπτανται, και τους ιππείς της ζωφόρου να κινούνται, εκτός από κακογουστιά φανερώνει επίσης δύο ακόμα πράγματα:
  • Πρώτο , ότι δεν υπήρξε ούτε καν ο στοιχειώδης σχεδιασμός προβολής των ιδιοτήτων του καινούργιου μουσείου σε σχέση με τη νέα εμπειρία που μπορεί πλέον να αποκομίσει ο επισκέπτης. Και
  • Δεύτερο, ότι αυτά τα έργα αλλά και το ίδιο το κτήριο παραμένουν για εμάς τους νεοέλληνες στη καλύτερη περίπτωση συνοδευτικά του frape , του mousaka και του souvlaki και στη χειρότερη , απλώς πέτρες κενές νοήματος, ριγμένες σαν από άλλο πλανήτη.
Έξω από το νέο μουσείο της Ακρόπολης κάποιοι με τα δικά μας χρήματα αλλά και τις ευχές, έχουν στήσει πάλι την ίδια γνωστή παράγκα που διαλαλεί αυτό για το οποίο είμαστε μόνο τελικά ικανοί να διακινούμε στο διεθνές στερέωμα των ιδεών και του πολιτισμού: αρχαιοελληνικά σουβενίρ της Πλάκας!



Τάσος Λάγγης

33 σχόλια:

Unknown είπε...

Pest ta re Tasso.
Etoimazo kai go mia doulitsa gia tin episkepsi mou sto Disneyland tou Neoellina. I alitheia einai oti den parakolouthisa oute teleti oute tipota foboumenos akribos auta ta fainomena pou dustuxos esu alithebeis.
Oute gia thiroroi tou perasmenou mas politismou den kanoume pia. Hey British Museum, Take them all! To many Elgins down here!

Unknown είπε...

Exeis apolito dikio,filie.
Kalo tha itan oi Ellines na kanoume kanena taxidaki pou kai pou,gia na katalavoume se ti tsantiri tritokosmiko kai vrwmiko zoume,kai ti paramuthia mas serviroun kathe ligo,oti eimaste polutismenoi.
As fanerwsei kapoios, epitelous,tin gnwmi tin allwn kratwn gia tin Ellada.Tin xwra tou tsigarou,tis tempelias,tis roufianas kai tis apatis.
Mipws kai xupnisoume epitelous!!!!
Giati mas eftasan na panugirizoume pou ftiaxame metro........to 2000 !!!!!!!!!!!!!!!

aloga είπε...

When you see so many greekglish in the comments then you speek to me about greek civilisation.

The writer of the post should see it first and then write about the museum.

Such the greeks such the museum.

kits.

I call it "TRIKIMIA EN KARANIO"

katalavenete ti ennoo.

aloga είπε...

"TRIKIMIA EN KRANIO"

ili είπε...

Symfwnw, epauxanw kai sou dinw enallaktiko titlo: H kartounopoihsh ths arxaikhs texnhs.

Excelsis είπε...

Εξαιρετικό post!

Τα "μάρμαρα" του Παρθενώνα φτιάχτηκαν απευθυνόμενα σε ΠΟΛΙΤΕΣ

ενώ

το μουσείο της Ακρόπολης απευθύνεται στους σημερινούς ΜΑΣΑΜΠΟΥΚΕΣ (επί το ευγενέστερον: καταναλωτές).

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΣΧΗΜΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ...

dianathenes είπε...

Μήπως έχουμε σαλτάρει λίγο; Εικαστικό είναι και καμιά καλλιέπεια των μαρμάρων δεν προσβάλλεται. Το βλέπω σαν μια πιο σύγχρονη και ζωντανή παρουσίαση μέσα σε μια πάλλουσα ζωντανή σύγχρονη πόλη. Δεν είναι εικόνες τα μάρμαρα να αγιοποιούνται μέσα σε μια σιωπηλή αίθουσα μουσείου. Σε μια άλλη μορφή συντροφεύουν την καθημερινοτητά μας. ...

xen είπε...

Ναι. Τι κριμα στην ομορφη μικρη ζωη μας να στεκομαστε τοσο φθηνοι απεναντι στα Δημιουργηματα. Σε καθε ειδους Δημιουργηματα.
Πιστευουμε και εργαζομαστε για το καλυτερο.

Λιλιπούπολυ είπε...

Μες το Μουσείο

μες το μουσείο

μες το μουσείο θέλω να μπω

αχ μουσείείείοοοο

Κ είπε...

ΤΑ μουσεία πρέπει να διδάσκουν.

izi είπε...

Μόνο dianathenes, που αν την καθημερινότητα σου την συνοδεύει η γελοιότητα και η κακογουστια υπάρχει πρόβλημα, διότι τότε η καθημερινότητα είναι γελοία και κακόγουστη, και όταν είναι γελοία και κακόγουστη η καθημερινότητα κι εσύ δεν λες κουβέντα ....


Όταν στην καθημερινότητα σου συνοδεύεσε από το συνεχές, κενό νοήματος, δράμα, τότε μπορεί να ανεχτείς ακόμη και να συμμετέχεις στην χυδαιότητα, στην διαφθορά, στην βια, στην επιβολή, ενω ταυτόχρονα συζητάς με τους φίλους σου για την τελευταία ψείρα, πίνοντας καλό κρασί κι ακούγοντας μουσικές από το μακρινό Περου.

Δεν έχουμε σαλτάρει καθόλου λοιπόν.

dianathenes είπε...

@IZI

Πιστεύω να μου επιτρέπεται να καταθέσω τη γνώμη μου για το εικαστικό ακόμα και αν η "κουβέντα μου " είναι διαφορετική από την άποψη του ποστ. Το "σαλτάρει" το έγραψα γενικώς επ αυτού και όχι ειδικώς για κάποιον. Μου φάνηκε ως θέση λίγο δυσκοίλια. Το εικαστικό είναι νομίζω δημιούργημα του ιδίου με αυτόν που είχε κάνει και εικαστικά στους Ολυμπιακούς και δεν νομίζω οτι είναι κακόγουστος ούτε γελοίος... τα άλλα περί χυδαιότητας και βίας και μουσικής από το Περού είναι εντελώς άσχετα και δεν κολλάνε με την "λάιτ" θέση που δήθεν έχω απέναντι στη ζωή..

Yma Sumak είπε...

Don't fuck with Peru. live your myth in Greece.

Ben Stiller είπε...

"A night at the museum part 3"

izi είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
izi είπε...

Φυσικά μπορείς να καταθέτεις την αποψή σου. Μπορείς να λές ότι θες. Μπορεί να σου αρέσουν οι καρυάτιδες με καυτά σορτσάκια και πατίνια. Κανένα πρόβλημα.
Τώρα που το σκέφτομαι κι εμένα μ'αρέσουν. Καλή ιδέα.

Πάντως
"όποιος αποφεύγει να αντιληφθεί την παρακμή, δεν θ'αργήσει να επικαλεστεί κάποιαν ιδιαίτερη δικαιολογία για την παραμονή , την δράση και την συμμετοχή του σ'αυτό το χάος"
οπότε ας έχουμε το νου μας.

Θεωρώ γελοία και κακόγουστη όλη την πολιτική εκμετάλευση που εδώ και δεκαετίες συμβαίνει σε σχέση με το Μουσείο της Ακρόπολης και τα μαρμαρα του παρθενώνα κτλ. εθνικοκεντρικα.

Εχουν χτίσει πολιτικές καριέρες από τα τελευταία ψώνια της μικρομεγαλης αστικής τάξης (θεος'χωρεστην) μέχρι οι τελευταίοι παπατζήδες της "παλαιας ελλάδος" (αυτοί ίσως έχτισαν και βίλλες)

ο αρθρογράφος στο ποστ εντόπιζει μια "λεπτομέρεια".


υγ.
Η ιστορία μας διδασκει ότι κάποιος που είναι κακόγουστος και γελοίος μπορεί να κάνει αριστουργήματα και κάποιος που είναι καλόγουστος και σοβαρός να κάνει μαλακίες. Όλα γίνονται και με όλους τους συνδιασμούς.

ygrigoriadis είπε...

1/2
Φιλέ Τάσο νομίζω ότι είσαι αρκετά επιεικής.
Προσωπικά δεν ενοχλήθηκα από την- τουλάχιστον αφελή -προβολή στην όψη του μουσείου.
Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης ήταν το Μεγάλο πολιτιστικό όραμα του Εθνάρχη/αντιπαροχέα (Κωνσταντίνου Καραμανλή), παρά λίγο σημαντικότερου Έλληνα σύμφωνα με δημοσκόπηση γνωστού τηλεοπτικού σταθμού . Δεν ξεχνώ τα τριάντα χρόνια βαρετής προπαγάνδας από τους εκάστοτε υπουργούς πολιτισμού.
Θυμάμαι την Μελίνα που στήριξε για δύο δεκαετίες και κάτι, τον πολιτικό της λόγο με την «καραμέλα», της απαίτησης για την επιστροφής των κλεμμένων μαρμάρων.
Θυμάμαι και τους μεταγενέστερους υπουργούς πολιτισμού του Πασόκ και της Νέας δημοκρατίας που συναγωνίζονταν για το ποιος το έχει μεγαλύτερο (το εθνικό φρόνιμα). Που και πάλι η επιστροφή των Ελγινείων ήταν πρώτο θέμα στην Ατζέντα του πολιτισμού.
Μέσα σε αυτόν τον εθνικιστικό πυρετό τους ήρθε η ιδέα για την δημιουργία ενός μεγαλοπρεπούς μουσείου που θα λειτουργούσε ως μέσο πίεσης για τον επαναπατρισμό των μαρμάρων, αφού θα κατέρριπτε το βασικό επιχείρημα του Βρετανικού μουσείου, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν έχει μουσειακό χώρο για την έκθεση τους.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τους γελοίους διαγωνισμούς για την ανάθεση του έργου για το νέο Μουσείο με την προκήρυξη δύο πανελλήνιων αρχιτεκτονικών διαγωνισμών τα έτη 1976 και το 1979, και οι δύο χωρίς αποτέλεσμα. Το 1989 πραγματοποιήθηκε ο τρίτος διαγωνισμός, διεθνής αυτή τη φορά. Ύστερα από αντιδράσεις της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας το υπουργείο πρότεινε στους διαγωνιζόμενους δυο ακόμη εναλλακτικές θέσεις (Κοίλη και Διόνυσος), που όμως κρίθηκαν προβληματικές. Οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό οδηγήθηκαν τελικά στη λύση Μακρυγιάννη. Στο διαγωνισμό πήραν μέρος 438 αρχιτεκτονικά γραφεία από όλο τον κόσμο. Με συνοπτικές διαδικασίες ξεκαθαρίστηκαν τα πολλά και μέσα σε τρεις μέρες επιλέχθηκε η λύση των ιταλών αρχιτεκτόνων Μανφρέντι Νικολέτι και Λούτσιο Πασαρέλι. Υπολογίζεται ότι για κάθε μελέτη οι κριτές δαπάνησαν τέσσερα (4) μόλις λεπτά. Το Συμβούλιο Επικρατείας ακύρωσε τον διαγωνισμό, εντοπίζοντας εξόφθαλμες παρατυπίες.

ygrigoriadis είπε...

2/2
Παρά τις αντιρρήσεις σημαντικών Ελλήνων αρχιτεκτόνων (Γιώργος Κονδύλης, Άρης Κωνσταντινίδης κ.α.) και αρχαιολόγων όπως ο Γιώργος Δοντάς, οι διαδοχικές κυβερνήσεις επιμένουν πεισματικά στην αρχική χωροθέτηση Καραμανλή. Ακόμη και όταν με την ανασκαφή του 1997-1999 αποκαλύπτονται σημαντικές αρχαιότητες μπροστά στο διατηρητέο κτήριο Βάιλερ, η κυβέρνηση επιμένει στην οικοδόμηση του νέου μουσείου σε αυτή τη θέση. Για να καμφθούν οι αντιδράσεις, η τότε κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι το μουσείο θα είναι έτοιμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το καλοκαίρι του 2004, ενώ εντάθηκαν οι προσπάθειες για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, έστω και με την μορφή του δανεισμού.
Το καλοκαίρι του 2000 ξεκίνησε ο διεθνής διαγωνισμός προεπιλογής μελετητών για την εκπόνηση των σχεδίων του Νέου Μουσείου που θα στεγάσει τα αριστουργήματα της Ακρόπολης. Δώδεκα από τα διαγωνιζόμενα γραφεία υπέβαλαν σχέδια και μακέτες. Μεταξύ αυτών και οι σούπερ σταρ Αρχιτεκτονάρες Ντ. Λίμπερσκιντ (βλ. Εβραϊκό Μουσείο Βερολίνου) και το φιλαράκι της κας Γουλανδρή, Μπερνάρ Τσουμί που απέσπασε και το πρώτο βραβείο.
Είχε φροντίσει η προκήρυξη του διαγωνισμού να αποζημιώσει με 12 εκατομμύρια όλους τους μελετητές. Έτσι, κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Οι μόνοι που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν κάτω από τους όρους αυτούς ήταν ο Θύμιος Παπαγιάννης και ο Τάσος Μπίρης με τους συνεργάτες τους.
Στην επιστολή αποχώρησης, οι έλληνες αρχιτέκτονες χαρακτηρίζουν «παρωδία» το διαγωνισμό και «βέβηλες» τις προδιαγραφές του.Αν μου επιτρέπεις σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σχολιάσω και το αρχιτεκτόνημα πολύ σύντομα με την ιδιότητα του καλλιτέχνη και όχι του επίκουρου καθηγητή στη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ.
Η εν λόγο αθλιότητα που θυμίζει πλοίο που εξόκειλε στην άμμο, το ανένταχτο του όγκου στην πυκνή δόμηση της περιοχής του Κουκακίου. Και η ευκολία της κεντρικής ιδέας, με την παράλληλη και ακριβώς ίση σε διάσταση προβολή με το Παρθενώνα που γίνεται αντιληπτή μόνο από ελικόπτερο, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που με κάνουν να έχω έντονη αρνητική στάση απέναντι στο «αρχιτεκτονικό αριστούργημα» του Ελβετού σχεδιαστή. Λάθη που θα εντόπιζε και ένα δευτεροετής φοιτητές της σχολής. Οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που δεν θα ήθελα να θίξω.
Το αποκορύφωμα της κωμωδίας εξελίχτηκε πριν από λίγες μέρες όταν ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής των Ελγινείων. Δηλαδή τσάμπα (μαγκιά) τα εκατομμύρια που στοίχησε το νέο Μουσείο.
Ίσως τελικά η κακόγουστη προβολή στην πρόσοψη με τις καρυάτιδες που μας κλείνουν το μάτι με νόημα, να συμπυκνώνει τριάντα χρόνια ιδιοτελών και γελοίων χειρισμών του υπουργείου πολιτισμού.
Σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να τα ξαναθυμηθώ όλα αυτά, γιατί πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνάει τον τελευταίο καιρό!

dianathenes είπε...

Μπορεί και να μου αρέσουν οι Καρυάτιδες με καυτά σορτάκια και πατίνια. Δεν έχω πρόβλημα όπως το λες. Οπωσδήποτε μια τέτοια θέση είναι λιγότερη "εθνοκεντρική". Δεν με ενδιαφέρει επίσης ολόκληρο το φάσμα των εννοιών που αναφέρεις κι εσύ και ο σχολιαστής ygrigoriadis περί πολιτικών, μεγαλοαστών ψώνιων παπατζήδων, εθναρχών, πολιτικών μεγαλοαρχιτεκτόνων κλπ για το λόγο ότι αυτός είναι ο τρόπος που γίνονται αυτά τα πράγματα και πληρώνω εγώ. Δηλαδή εγώ ο έλληνας φορολογούμενος. Εκείνο που δεν ανέχομαι είναι να γίνεται κάτι ωραίο, κάτι χρήσιμο, κάτι ενδιαφέρον όπως το Μουσείο, το Αεροδρόμιο, η Αττική Οδός, το Ολυμπιακό Στάδιο, το μετρό που πληρώνω ΕΓΩ όπωςείπαμε και να βρίσκονται κάποιοι κατόπιν εορτής και επι του ασφαλούς για να κάνουν δήθεν κριτική και δήθεν πολιτιστική προσέγγιση σκαλίζοντας τα πάντα μην βρίσκοντας ποτέ ένα θετικό στοιχείο σύμφωνα με μια πάγια τακτική γκρίνιας και μη εποικοδομητικής κριτικής .. το Μουσείο ήταν απαραίτητο και για την διασφάληση και συντήρηση των Μαρμάρων νομίζω και ΔΕΝ κτίστηκε μόνο για τα "κλεμμένα". Μια "λεπτομέρεια" είναι αυτή βέβαια αλλά την ξεχνάτε όπως ξεχνάτε ότι είναι τλχ "γελοίο" μια χώρα με τις περισσότερες αρχαιότητες στην Ευρώπη να μην έχει να αντιπαραθέσει ένα χώρο αντίστοιχο με το Λουβρο ή το Βρετανικό. Το Μουσείο Είναι Θαύμα και τραβάτε να το δείτε πληρώνοντας ένα ευρώ και άλλο ένα στο μετρό δυο, κλείστε και το μάτι στις καρυάτιδες μπορεί να σας φτιάξει η διάθεση και να ξεχάσετε την γκρίνια σας για λίγο.

izi είπε...

http://www.marxists.org/ellinika/archive/marx/works/1849/02/14/slav.htm

dianathenes, ριξε μια ματιά στο παραπάνω λινκ όσον αφορά τα "ωραία και χρήσιμα" του πολιτισμού μας. (αεροδρόμια , μουσεία, γέφυρες λεωφόροι κτλ.)
Νομίζω ότι θα συμφωνείς με τον μεγάλο.

Εγώ πάλι διαφωνώ.

Δεν θα καταλήξουμε κάπου κατα πως φαίνεται.

Καλό σου καλοκαίρι.

Θα ακολουθήσω την προτροπή σου και θα επισκευθώ το μουσείο, γιατί μπορεί οι τσαχπίνες καρυάτιδες να μην μου φτιάξουν τη διάθεση, αλλά τα εκθέματα θα μου το φτιάξουν σίγουρα.

επίσης για να μην το ξεχάσω, το Βρετανικό μουσείο , δεν σχετίζεται με τις αρχαιότητες της χώρας που το φιλοξενει, αλλά με την οικονομική αναπτυξή της....
τέλος πάντων , μάλλον δεν σε ενδιαφέρει κι αυτό, πάντως η οικονομική ανάπτυξη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας έχει διαφορές με την οικονομική ανάπτυξη της νοτίου Βαλκανικής. (βλ. λινκ)

zapata είπε...

izi, pou to xetriposes afto to paralirima?
Fo-ve-ro.
oust paliotempelides mexikanoi
Zito o politismos.
Siga min dosoun ta marmara stous arximexikanous tis evropis

"....Ή μήπως είναι ίσως ατύχημα που η θαυμάσια Καλιφόρνια αποσπάστηκε απ' τους τεμπέληδες Μεξικάνους, που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε μ' αυτήν; Που οι δραστήριοι Γιάνκηδες με την εντατική εκμετάλλευση των Καλιφορνέζικων ορυχείων χρυσού αυξάνουν τα μέσα κυκλοφορίας, σε μερικά χρόνια θα συγκεντρώσουν μεγάλους πληθυσμούς και εκτεταμένο εμπόριο στα πιο κατάλληλα μέρη της ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού, δημιουργούν μεγάλες πόλεις, επικοινωνίες με ατμόπλοια, κατασκευάζουν σιδηρόδρομο απ' την Νέα Υόρκη στο Σαν Φρανσίσκο, ανοίγοντας στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τον Ειρηνικό Ωκεανό στον πολιτισμό, και δίνοντας για τρίτη φορά στην ιστορία νέα κατεύθυνση στο παγκόσμιο εμπόριο; Η "ανεξαρτησία" μερικών Ισπανόφωνων της Καλιφόρνιας και του Τέξας ίσως δοκιμάστηκε απ' αυτό, σε κάποια μέρη η "δικαιοσύνη" και οι άλλες ηθικές αρχές ίσως βιάστηκαν, αλλά τι είναι αυτά τα γεγονότα μπροστά σε τέτοια γεγονότα κοσμοϊστορικής σημασίας;"

Εγκελς 14 Φεβρουαρίου του 1849

dianathenes είπε...

Καλό καλοκαίρι Izi και σ ευχαριστώ για τον διάλογο Και ζήτω το καινούργιο μας μουσείο! :)

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=IaGdJrbOKes

Ανώνυμος είπε...

τι λετε ρε... ακυρωτες των παντων απο τους καναπεδες σας

Very Few είπε...

Λέμε ό,τι γουστάρουμε ρε

παλαμακιτζή των καναπέδων!

Ξου!

Ανώνυμος είπε...

Μα πώς μιλάτε έτσι με τα "ρε" και τα "ξου";

Στο γήπεδο είσαστε;

Ακούς εκεί "παλαμακιτζής των καναπέδων".

Παλαμακιτζής της ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ είναι ο άνθρωπος!

azazaz είπε...

Ma pws alliws tha thelate na'nai re paidia diladi? H aisthitikh twn egkainiwn apeikwnizei teleia tis kalitexnikes anisuxies twn sunxrwnwn katoxwn (katanalwtwn) twn ekthematwn (hmwn) k einai se apolith armonia me thn aisthitikh twn diavatiriwn mas.

; είπε...

'Είχα, όπως γνωρίζετε δεσμευτεί ότι το κόστος δεν θα ξεπερνούσε το μισό από αυτό που είχε αρχικά προβλεφθεί.'
Δηλαδή, δεν θα ξεπερνούσε σε καμία περίπτωση τα 3 εκατομμύρια ευρώ. ' Α.Σ.

δηλαδή θα έδιναν 6 εκατομμύρια ευρώ!!!!!

Μα γιατί δεν αγόραζε τα μάρμαρα από τους βρετανούς μ'όλα αυτά τα λεφτά. ειδικά εν μέσω κρίσης.


http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=32588

Georgia είπε...

Μα, ναι, καλά τα λες άνθρωπε του προηγούμενου comment, αληθεύει, θα έδιναν 6 εκατομμύρια.

Μπράβο Danger Few για το ιστολόγιό σας, διότι μαθαίνουμε κι εμείς οι νεότεροι.

Μου απαντάει κάποιος στην απορία μου, παρακαλώ πολύ;
Γιατί είναι ο κύριος σκοπός να επιστραφούν τα ελγίνεια;
Ποιός είναι ο σκοπός αυτού του σκοπού;;

Georgia είπε...

βρήκα κάτι.

http://www.livemint.com/2009/07/08212854/A-new-museum-a-new-argument.html

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...

mmesOEG - hallo guys :D

http://spamerus.info

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор αγάπη Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μανάν/Pierre Manent Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets