01 Φεβρουαρίου 2010

Έντεκα θέσεις για την κοινωνία της ταχυπρόσβασης


ΣΥΝΤΟΜΕΥΣΕΙΣ

Ο εκπίπτων μοντέρνος καπιταλισμός στήριξε την κυριαρχία του μέχρι σήμερα στην οικειοποίηση και στην πραγμάτωση των ερμηνειών που του έδωσαν οι κριτές και οι επικριτές του. Στον νέο κόσμο, που με βία θα αντικαταστήσει τον παλαιό , οι σχέσεις και οι συνθήκες παραγωγής θα θεωρούνται ως η αιτία της δυστυχίας ενός πάλαι ποτέ σκοτεινού μεσαίωνα. Το θέαμα δεν θα είναι παρά η σκόνη από τα ερείπια του παρελθόντος που θα σηκώνεται λίγα εκατοστά από το έδαφος σε κάθε μας βήμα.

Διατυπώνουμε στο μικρό κείμενο που ακολουθεί τις 11 πρώτες απο τις «Θέσεις για την κοινωνία της ταχυπρόσβασης» που αφορούν τον επερχόμενο αυτόν κόσμο.


Α. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

1.
H ζωή των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής εκδηλώνεται σαν μια τεράστια συσσώρευση πληροφοριών. Η αξία της αναπαράστασης αντικαθίσταται από την αξία της ταχυπρόσβασης [hi-Speedaccess] Οι συντυχίες και τα ενδεχόμενα που προκύπτουν, ανάγουν τις παραγωγικές σχέσεις σε συμβάντα που χαρακτηρίζονται από το κύρος του Αληθούς.

2.
Οι πληροφορίες που αποσπάστηκαν από κάθε πλευρά της ζωής, συγχωνεύονται σ' ένα κοινό ρεύμα.
Η άμεσα θεωρημένη πραγματικότητα στροβιλίζεται με απίστευτη ταχύτητα
μέσα στην ίδια της τη γενική ενότητα σαν ένας
κόσμος, αντικείμενο της ταχυπρόσβασης.
Η εξειδίκευση των πληροφοριών του κόσμου ξαναβρίσκεται,
ολοκληρωμένη, μέσα στον κόσμο της αυτονομημένης
πληροφορίας.
Η ταχυπρόσβαση γίνεται το φαντασιακό θεμέλιο της κοινωνίας.

3.
Η ταχυπρόσβαση παρουσιάζεται ταυτόχρονα σαν η ίδια η κοινωνία,
σαν ένα μέρος της κοινωνίας, και σαν όργανο ενοποίησης.
Η ενιαία κοινωνία συγκεντρώνει κάθε δεδομένο και κάθε αντίληψη στον ίδιο τομέα.
Επειδή ακριβώς ο τομέας αυτός είναι αδιαχώριστος, αποτελεί το χώρο του περιπλανώμενου δεδομένου και της υπερ-αληθούς αντίληψης και η ενοποίηση που πραγματοποιεί ακυρώνει δια παντός τον πρότερο γενικευμένο διαχωρισμό. Η ευτυχία είναι προ των πυλών.

4.
Η πληροφορία πλέον δεν είναι ένα σύνολο δεδομένων, αλλά μια κοινωνική
σχέση ατόμων μεσολαβημένη από δεδομένα.
Η πληροφορία δεν μπορεί να νοηθεί σαν κατάχρηση ενός
κόσμου συνάψεων, σαν ένα προϊόν των τεχνικών μαζικής
διάδοσης δεδομένων. Είναι μάλλον ένα κοσμοείδωλο
πραγματωμένο, μεταφρασμένο υλικά. Είναι μια θεώρηση
του κόσμου που έχει αντικειμενοποιηθεί.
Η ταχυπρόσβαση, είναι ταυτόχρονα το αποτέλεσμα και ο σκοπός του υπάρχοντος τρόπου παραγωγής.
Δεν είναι ένα συμπλήρωμα του πραγματικού
κόσμου, κάποιο πρόσθετο διακοσμητικό στοιχείο
του. Είναι η καρδιά της πραγματικής
κοινωνίας.
Μορφή και περιεχόμενο της πληροφορίας αποβλέπουν
στην ολική ανατροπή των συνθηκών και των στόχων του υπάρχοντος συστήματος. Η ταχυπρόσβαση είναι η διαρκής παρουσία αυτής της ανατροπής,
σαν κατοχή του μεγαλύτερου μέρους του χρόνου που βιώνεται έξω απ’ τη σύγχρονη παραγωγή.

5.
Η καθολική κοινωνική Πράξη με απόλυτη προϋπόθεση την ταχύτητα ενοποιεί
δεδομένο και πραγματικότητα.
Η κοινωνική πρακτική, ενώπιον της οποίας τίθεται το αυτόνομημένο δεδομένο, είναι επίσης η πραγματική ολότητα που εμπεριέχει η πληροφορία.
Στην θεαματικά ανεπτυγμένη κοινωνία το σχίσμα μέσα σ' αυτήν την ολότητα, την ακρωτηρίαζε σε τέτοιο βαθμό, ώστε το θέαμα να φαίνεται σαν σκοπός της. Η γλώσσα του νέου κόσμου συνίσταται από σημεία της άρχουσας διαδρομής που ακολουθεί η διανομή της πληροφορίας και που αποτελούν ταυτόχρονα τον έσχατο σκοπό αυτής της διανομής. Η ανθρωπότητα έχει πια την ευκαιρία να πραγματώσει τα δημιουργικά της οράματα.

6.
Η πληροφορία που επαναπροσδιορίζει την πραγματικότητα, έχει πραγματικά παραχθεί.
Την ίδια στιγμή η βιωμένη πραγματικότητα είναι υλικά κατακυριευμένη
απ’ την επιβολή των πληροφοριών και αναπαράγει μέσα της τη σύγχυση, δίνοντάς της μια ρητή συγκατάθεση. Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι παρούσα και στις δυο πλευρές. Κάθε έννοια, προσδιορισμένη μ' αυτόν τον τρόπο, δεν έχει σαν βάση παρά το πέρασμά της στο αντίθετο: η πραγματικότητα αναδύεται μέσα στην πληροφορία και η πληροφορία είναι πλέον αληθής.
Αυτή η αμοιβαία σχέση πληροφορίας και αλήθειας είναι η ουσία και το στήριγμα της υπάρχουσας κοινωνίας.

7.
Μέσα στον πραγματικά ανεστραμμένο κόσμο, το αληθινό ήταν μια στιγμή του ψεύτικου.
Στον νέο κόσμο η πραγματικότητα επικρατεί και το ψευδές γίνεται το εφιαλτικό ψεγάδι του κόσμου.

8.
Η κοινωνία που στηρίζεται στην ταχυπρόσβαση (ΗiSpeedaccess society) δεν είναι τυχαία ή επιφανειακά δυναμική είναι θεμελιωδώς ενδεχομενική. Μέσα στον κόσμο της ταχύπρόσβασης, η ανάπτυξη δεν είναι τίποτα, και ο σκοπός είναι το παν.

9.
Η πληροφορία τείνει πάντα να καταλήξει παντού, και τελικά στον νέο κόσμο είναι πανταχού παρούσα.

10.
Η πρώτη φάση της ολοκληρωτικής κατοχής της κοινωνικής ζωής από τα συσσωρευμένα αποτελέσματα της οικονομίας, οδήγησε προς μια γενικευμένη διολίσθηση απ’ το έχειν στο φαίνεσθαι απ το οποίο κάθε πραγματικό "έχειν" οφείλει ν' αντλεί το άμεσο κύρος και την τελική λειτουργία του.
Ταυτόχρονα, κάθε ατομική πραγματικότητα έγινε κοινωνική, άμεσα εξαρτημένη απ’ την κοινωνική δύναμη, διαμορφωμένη απ αυτήν.
Στον νέο κόσμο της ταχύτατης πρόσβασης της διάδοσης και της ενδελεχούς επιλογής οι θεαματική θέσμιση κατακρημνίζεται για να δώσει την θέση της στον πραγματικό κόσμο του ενδεχομενικού βίου.


11.
Οι εκάστοτε «υπεύθυνοι», μονάχα άλλαζαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι να τον προσπελάσουμε.

[αναδημοσίευση από το περιοδικό κοντέινερ #4 Φεβρουάριος 2010]
 

13 σχόλια:

HollowSky είπε...

Έχουμε πλέον ξεπεράσει τη φάση όπου το "είναι" ξέπεφτε σε "έχειν" (κι αυτό πολλά χρόνια πριν ανακαλύψει εκείνη τη φάση ο Γκι Ντεμπόρ).

Ο σημερινός άνθρωπος δεν "έχει" τεχνικά αντικείμενα αλλά είναι το σύνολο αυτών των αντικειμένων! Και "είναι" αυτά, διότι αν του αφαιρεθούν, η ζωή του χάνει το περιεχόμενό της και ο ίδιος παύει ν' αναγνωρίζει τον εαυτό του και την ίδια του την ύπαρξη.

Ας σκεφτούμε μόνο σε τι κατάσταση "μη-είναι" θα περιπέσει ο κόσμος της πόλης μας (και όχι μόνο) εάν για κάποιο λόγο εξαφανιστεί ο ηλεκτρισμός, τα αυτοκίνητα και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές.

Όσο για το "φαίνεσθαι", χωρίς αυτό το τεχνικό "είναι" δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε στιγμή.

Sammy είπε...

Η υπόθεση και η προτροπή σου Χολοου είναι λίγο "εύκολη". Το ίδιο μπορεί να σκεφτόμασταν χιλιάδες χρόνια πριν εάν για κάποιο λόγο δηλαδή εξαφανίζονταν ο τροχός από την ζωή μας ΈΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ.
Με την τεχνολογία και την δυνατότητα ταχύτατης πρόσβασης, δημιουργούνται νέοι τύποι εποπτείας και επομένως τα πάντα ανατρέπονται. Και όταν τα πάντα ανατρέπονται η "ευτυχία" είναι κοντά. Πολύ καλά τα λένε μέσα στο χάπι.

HollowSky είπε...

Sammuel,

δεν ισχύει καθόλου αυτό που λες για τον τροχό. Γιατί δεν ήταν ολόκληρη η ζωή προσαρτημένη σε και εξαρτώμενη από αυτόν. Ούτε ο τροχός συνδεόταν άρρηκτα με τα υπόλοιπα τεχνικά και μη αντικείμενα του βίου, έτσι που η εξαφάνισή του να τα καθιστούσε αμέσως άχρηστα. Και χωρίς τον τροχό, τα χωράφια θα οργώνονταν με το υνί και τα βόδια, τα ξύλα θα κόβονταν και θα μεταφέρονταν με τα γαϊδούρια, οι φωτιά για μαγείρεμα θα άναβε, οι συνελεύσεις και οι γιορτές του χωριού θα συνεχίζονταν... Ούτε και θα άλλαζε δραματικά το περιβάλλον του ανθρώπου.

Τώρα, αντίθετα, όλα τα τεχνικά αντικείμενα και μέσα αλληλοσυνδέονται και αλληλοεξαρτώνται σε βαθμό σχεδόν απόλυτο. Πάνω στον ηλεκτρονικό υπολογιστή λ.χ. έχει πια δομηθεί ένα σύστημα ροής πληροφοριών μεταξύ των διάφορων υποσυστημάτων και μέσα σε κάθε υποσύστημα, που αν αυτός εξαφανιστεί, τότε δεν θα υπάρχει τρόπος ανασυγκρότησής τους (αφού θα έχουν χαθεί όλες οι πληροφορίες + η διασύνδεσή τους) και δεν θα καταρρεύσει μόνο ένα ή δυο υποσυστήματα (όπως ας πούμε της μεταφοράς στο τροχό) αλλά ΟΛΑ.

Ταυτόχρονα, καθώς το περιβάλλον του ανθρώπου είναι πια σε μέγιστο βαθμό τεχνικό, θα βρεθεί στην ανατριχιαστική θέση να περιτριγυρίζεται από νεκρά τεχνικά αντικείμενα/μέσα. Για σκέψου πόσα από τα σχέδια και τις δράσεις σου θα πάνε, τότε, αυτομάτως στο πουθενά και πόσο ξεκρέμαστο θα σε αφήσει αυτό; Και για σκέψου σε πόσους θα συμβεί αυτό; Ενώ η εξαφάνιση του τροχού, άντε να άφηνε ξεκρέμαστους μόνο ας πούμε τους αγωγιάτες, όσους δλδ είχαν συνδέσει τη ζωή τους με αυτόν.

Sammy είπε...

Κάνεις μια μεταφορά ούτως ή άλλως. Δεν κάνεις?
Θα σου πω πια. Με την λέξη Τεχνική εννοείς τα πάντα και όχι ας πούμε τον ηλεκτρισμό μόνο.
Λές "όλα τα τεχνικά αντικείμενα"
Κι εγω σου λέω αν για παράδειγμα το 5000πΧ. εάν "όλα τα τεχνικά αντικείμενα" εξαφανίζονταν, θα είχαμε τώρα πυραμίδες?
Αν δεν είχαμε πυραμίδες θα είχαμε δομημένες θρησκείες? αν δεν είχαμε δομημένες θρησκείες θα είχαμε παραγωγικές σχέσεις? κτλ. καταλαβαίνεις ότι ο πολιτισμός είναι τεχνικός από πολύ παλαιά και όχι μετά την IBM.
Ο πολιτισμός είναι αλληλένδετος με την τεχνική ίσως και περισσότερο από όσο νομίζουμε ή νόμιζε ο Μαρξ για παράδειγμα. Αν και μάλλον ο συγκεκριμένος το γνώριζε.
Αυτο λοιπόν το "έχει πια" δεν είναι και τόσο τωρινό.
Η Τεχνική και το τεχνικό "είναι" είναι αυτή που θα φέρει την ανατροπή.


Και για να απαντήσω στην υπόθεσή σου. Σε κανένα "μη-είναι" δεν θα περιπέσει ο πολιτισμός μας αν σταματήσουν ή εξαφανιστούν τα τεχνικά μέσα. Απλά θα προκληθεί μια μικρή αναταραχή για λίγο και μετά θα βρούμε τον τρόπο ξανα.

Ανώνυμος είπε...

ΑΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ 'SAMMY' ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΤΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο SKY ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟς ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΚΤΛ TOTE ΜΑΛΛΟΝ ΛΙΓΟ ΔΥΣΚΟΛΟ 5.000.0000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΝΑ ΦΥΤΕΨΟΥΝ ΝΤΟΜΑΤΕς ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΙΑ Κ ΝΑ ΒΟΣΚΗΣΟΥΝ ΤΑ ΜΠΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΗΣΙΩΝ...ΙΣΩς ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΟΝΙΣΤΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΗς ΠΟΡΝΗς,ΑΛΛΑ Κ ΠΑΛΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΓΡΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑΜΕ...
ΤΕΛΟΣ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩς ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ ΟΤΙ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ Κ ΙΣΩς ΤΟΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΜΑΖΕΙ Κ ΚΑΝΑς ΠΟΛΙΤΙΣΜΟς ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ, ΜΑΛΛΟΝ ΠΡΟς ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ.

Υ.Γ. ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΤΗ ΕΧΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ!!!ΑΠΛΑ γαμάααατο!

REBEL(OS).

HollowSky είπε...

Sammy βιάζεσαι να ... προσπελάσεις!

Δεν διακρίνεις τη διαφορά ανάμεσα στα τεχνικά μέσα και τη σημερινή τεχνική ολότητα. Καταρχήν θρησκείες είχαμε και χωρίς τις πυραμίδες. Κατά δεύτερον, οι πυραμίδες δεν χτίστηκαν μόνο χάρη σε τεχνικά μέσα αλλά και χάρη στους εκατοντάδες χιλιάδες δούλους, που αυτοί δεν είναι τεχνικά μέσα αλλά ζωντανοί άνθρωποι.

Τρίτον, στις προηγούμενες κοινωνίες η τεχνική είχε ένα απόλυτο όριο: ότι δεν ήταν "εκμηχανισμένη" ούτε "αυτοκινούμενη". Δλδ για να σηκωθεί ένας βράχος ήθελε ας πούμε δυο τροχαλίες συν 50 δούλους, για να οργωθεί ένα χωράφι ήθελε ένα υνί συν δυο βόδια, για να προχωρήσει ένα αμάξι ήθελε ένα γάιδαρο, κ.ο.κ. Σήμερα, έχουμε περάσει προοδετικά από το τεχνικό μέσον στη μηχανή (τεράστια η διαφορά τους!), από τη μηχανή στο αυτόματο (άλλο ένα άλμα!) κι από εκεί στον ηλεκτρονικό υπολογιστή (στο χάος η διαφορά!).

Με άλλα λόγια: Μέχρι το 19ο αι. "υλική" βάση όλων των πολιτισμών υπήρξε ΚΥΡΙΩΣ η οργανική "ύλη": η ξυλεία, τα ζώα, οι δούλοι, οι εργαζόμενοι άνθρωποι. Αυτή επέβαλε τα όριά της στην τεχνική έκφραση. Πχ ο δούλος δεν μπορούσε να σηκώσει βάρος μεγαλύτερο από όσο του επέτρεπε η σωματική του διάπλαση, ούτε η ξυλεία (ή ακόμα και η ανόργανη πέτρα) μπορούσε να αποκτήσει ιδιότητες που δεν είχε από τη φύση της.

Από το 19ο αι. και μετά όμως το σκηνικό αλλάζει. Περνάμε στη μηχανή και αποδεσμευόμαστε από τις φυσικές δυνατότητες. Κλπ κλπ

Φυσικά ο πολιτισμός είναι, όπως λες, αλληλένδετος με την τεχνική. Η διαφορά είναι ανάμεσα στον πολιτισμό που εμπεριέχει την τεχνική και τον πολιτισμό που η τεχνική αποτελεί τον καθοριστικό του παράγοντα - κι από εκεί στη σημερινή κατάσταση, όπου η τεχνική εμπεριέχει τον πολιτισμό.

Τέλος, πολύ θα ήθελα να μου πεις (να φανταστείς έστω) πώς "θα βρίσκαμε τον τρόπο ξανά", όταν η συντριπτική πλειοψηφία αυτό που έχει μάθει είναι να ψάχνει να πατήσει κάποιο πλήκτρο, να γυρίσει κάποιο διακόπτη ή να ξεφυλλίσει κανένα φυλλάδιο με τεχνικές οδηγίες που και πάλι έχουν να κάνουν με πλήκτρα και διακόπτες!!!

(φυσικά δεν εννοώ ότι η ανθρωπότητα θα πάψει να υφίσταται. εννοώ ότι δεν θα τη βγάλει έτσι εύκολα καθαρή όπως νομίζεις.)

Sammy erectus είπε...

Καλώς. Ερμηνεύω το κείμενο ως συγκρατημένα ειρωνικό απέναντι 1. στον Μαρξ (και τις 11 θέσεις για τον Φοϋερμπαχ) 2. Στην "κοινωνία του θεάματος" του Ντεμπόρ (που έχει μεταστρέψει) 3. στην εμμονή με την ταχυ-πρόοδο.
Το κείμενο διατηρεί μια παραληρηματικότητα συγχρόνως ή μπας και δεν καταλαβαίνω?

Ναι αλλά έλα που αυτάπου πάει να ειρωνευτεί ολίγον ισχύουν.

πχ. "Η αξία της αναπαράστασης αντικαθίσταται από την αξία της ταχύπρόσβασης [hi-Speedaccess]
Οι συντυχίες και τα ενδεχόμενα που προκύπτουν, ανάγουν τις παραγωγικές σχέσεις σε συμβάντα που χαρακτηρίζονται από το κύρος του Αληθούς."
Αυτό στον (διαβολικά)αυτοματοποιημένο κόσμο θα ισχύει 100%

Κατά τα άλλα αγαπητέ Hollow μην διαστρέφεις όσα λέω κάνοντας λίγο τον κουφό λίγο τον αφηρημένο.

Όχι δεν θα υπήρχαν ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ δίχως τις ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ.

Το ότι η αυτοματοποίηση του κόσμου παρουσιάστηκε ως μονόδρομος πράγματι είναι εξοργιστικό μιας και στην βάση αυτής της αρχής έγιναν και συνεχίζονται εγκλήματα.
Πολύ άνετα τα εγκλήματα μπορούν να γίνουν και να επαναλαμβάνονται επ'άπειρο στην βάση της απο-αυτοματοποίησης του κόσμου κι έπειτα πάλι της αυτοματοποίησης.

Και προς το τέλος.
Είναι πολύ πιο δύσκολο να χειριστείς το λογισμικό ενός κομπιούτερ από το να θερίσεις ή να σπείρεις. Το λέω εξ αγροτικής πείρας.
Είναι πολύ πιο δύσκολο να συζητήσεις όπως εδώ από το να κόψεις ξύλα.
Επίσης είναι πολύ πιο εύκολο (και καθαρότερο) να ακινητοποιήσεις τον αντίπαλο για ένα εικοσιτετράωρο αποκλείοντας τον από τις επικοινωνίες του, βομβαρδίζοντάς τον με ψηφιακούς υιούς (ή απλά απειλώντας ότι θα τον αποκλείσεις από το google) από το να του κόψεις τα πόδια με το τσεκούρι.

Aν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δηλαδή το τεχνικοκεντρικό αυτοματοποιημένο σύστημα κατέρρεε, τότε μετά από ένα αρχικό χαμό που θα είχε και πάμπολλες ευεργετικές για τον πλανήτη απώλειες θα ξανάρχιζαν οι ανθρωποι από την αρχή. Σε καμία περίπτωση δεν θα έπεφταν σε κατάσταση ανυπαρξίας, μη-είναι κτλ.
Ευχής έργο θα ήταν να μην έχτιζαν πυραμίδες να μην δομούσαν μισαλλόδοξα συστήματα πίστεως όπως ο χριστιανισμός (και κυρίως η προτεσταντική του πλευρά) που υποστηρίζει ότι "η τεχνική περιέχει τον πολιτισμό" [!!!!]

Τότε θα σε ρωτήσω κάτι άλλο.
Τεχνικό ζήτημα είναι και το ζήτημα της γραφής, και τελικά και το ζήτημα της προφορικότητας του ανθρώπου τεχνικό ζήτημα είναι σαφέστατα. Ο λόγος επίσης βασικότατα.
Για σκέψου που πάει αυτή η λογική λοιπόν? Διότι και μην το αρνηθείς, μεγαλύτερη αυτοματοποίηση αυτής του λόγου καμία...για σκέψου.
(εκτός και αν είσαι από αυτούς που θεωρούν τον Λόγο "φύση")

HollowSky είπε...

Sammy,

θα με σκάσεις! Όταν λέω τεχνική, εννοώ ένα σύνολο μέσων που έχουν οργανωθεί έτσι ώστε να αντικαθιστούν τον άνθρωπο στην εκτέλεση ενός συνόλου πράξεων, και που επιλέγονται με κριτήριο την αποτελεσματικότητα ή αλλιώς τη λογική του "συντομότερου δρόμου".

Ο λόγος δεν είναι κάτι τέτοιο. Ούτε η γραφή αυτή καθαυτή. Αυτά που γράφω τώρα ή λέω, δεν με αντικαθιστούν όπως αντικαθιστά μια μηχανή την δυνατότητά μου π.χ. να σκάψω με τα νύχια μου. Ούτε είναι οπωσδήποτε επιλεγμένα με κριτήριο την αποτελεσματικότητα/
συντομότερο δρόμο όπως μια μηχανή.

Αυτά προς το παρόν, γιατί έχω τώρα να κάνω κάτι για το οποίο δεν έχω βρει αντικαταστάτη :-)))

get back είπε...

Οι εκάστοτε «υπεύθυνοι», μονάχα άλλαζαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι να τον προσπελάσουμε.

izi είπε...

Διαφωνώ με τον Hollow στο σημείο όπου διακρίνει στον σημερινό τεχνικό πολιτισμό κάποια συστηματικότητα. Νομίζω ότι η τυχαιότητα είναι καθοριστική στην σημερινή "τεχνική". Στην ουσία δηλαδή δεν έχουμε να κάνουμε με τεχνική αλλά με κάτι απόλυτα μεταβατικό.
Δείτε με ποιες προϋποθέσεις ένας χρήστης ηλεκτρονικού υπολογιστή ξεκινά την ημέρα του. Ποτέ δεν γνωρίζει αν θα καταφέρει αυτό το οποίο ξεκίνησε να κάνει. Μα ποτέ! Το λοιπόν, όπως τα είπαμε. Η ευτυχία είναι προ των πυλών.

Ανώνυμος είπε...

Νομιζω ότι ο όρος ταχυπυρόσβεση θα ηταν πιο δόκιμος.

Ενας φιλικά προσκείμενος αλλά καχύποπτος ως προς την δυνατότητα της γενίκευσης (πχ. "ο σημερινός άνθρωπος" ή "ο Δυτικοτραφής"?) και του καταστασιακού τσιτατισμού να αρθρώσουν μια σειρά δηλώσεων που να μην φέρουν οι ίδιες το στίγμα του tecno-talk και του reductionism (όπως κι αν λέγεται αυτό στα Ελληνικα)
Αταυτοποίητος

redopor είπε...

Πρέπει να μαι intothepill για να το καταλάβω? (δηλαδή να καταλάβω το είδος της πλάκας)

Ανεπρόκοπος είπε...

Αναρωτιέμαι γιατί όσα λέει ο hollow sky δεν είναι τόσο προφανή σε όλους. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι αγκιστρωμένος στην εγωιστική εμμονή ότι όλα είναι υπό τον έλεγχό του ενώ παράλληλα ο ίδιος βρίσκεται φυλακισμένος σ' έναν κατακερματισμένο κόσμο τεχνικής εξειδίκευσης, απομόνωσης, παθητικότητας και άγνοιας. Σίγουρα, η σημερινή εποχή είναι η αποθέωση της τεχνικής διαμεσολάβησης, όπου η πραγματικότητα έχει πάρει οριστικό διαζύγιο με την εικόνα της...
Για να απαντήσω στον izi, όμως, η υποκειμενική τυχαιότητα δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη πολιτισμική συστηματικότητα, η οποία, ακόμη και αν διαρρηχθεί, δεν αποτελεί ικανή συνθήκη της ευτυχίας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets