06 Φεβρουαρίου 2012

Να γίνει, λοιπόν, της Αλταμίρας!


«Μιλούν για “άνθρωπο των σπηλαίων” χωρίς ποτέ να ρίξουν μια ματιά εκεί ακριβώς που παραπέμπει αυτός ο χαρακτηρισμός. Έτσι, κατατρίβονται με όλα όσα υποτίθεται πως έκανε ο άνθρωπος των σπηλαίων, εκτός από εκείνο που πράγματι έκανε μέσα στα σπήλαια και για το οποίο έχουμε πραγματικά και ορατά δεδομένα. Βέβαια τα δεδομένα αυτά είναι λιγοστά, όπως συμβαίνει με όλα τα τεκμήρια της προϊστορικής εποχής, αλλά έχουν να κάνουν με τον πραγματικό και όχι με τον φανταστικό ροπαλοφόρο άνθρωπο των σπηλαίων. Εάν θέλουμε λοιπόν να μην υποτιμάμε την πραγματικότητα, οφείλουμε πολύ απλά να κοιτάξουμε κατάματα αυτά τα πραγματικά τεκμήρια και όχι να τα προσπερνάμε για χάρη φανταστικών επινοήσεων. […]

Όποιος θυμάται τα εφηβικά του χρόνια, δεν θα δυσκολευτεί να νιώσει πώς είναι όταν ένα αγόρι τρυπώνει, όπως ο Πίτερ Παν, κάτω από τις ρίζες όλων των δέντρων και προχωράει ολοένα και βαθύτερα ώσπου να φτάσει σ’ αυτό που ο Γουίλιαμ Μόρρις αποκαλούσε “οι ρίζες των βουνών”. Ας υποθέσουμε τώρα, ότι κάποιος με τον ίδιο απλό κι αμόλυντο ρεαλισμό που χαρακτηρίζει την παιδική ηλικία, κάνει ετούτο το ταξίδι ίσαμε το τέλος του∙ όχι ψάχνοντας να βγάλει κάτι από εκεί, ούτε για να κάνει φιγούρα από τις στήλες κανενός περιοδικού, μα απλά και μόνο γι’ αυτό που ίσως θα δει εκεί. Κι αυτό που επιτέλους βλέπει, είναι μια σπηλιά τόσο μακριά από το φως της μέρας όσο κι η σπηλιά του Ποσειδώνα, που λένε πως είναι κάτω από το πυθμένα της θάλασσας. Ανάβει ένα πυρσό και ξάφνου αυτή η μυστική πέτρινη αίθουσα φωτίζεται έπειτα από μια νύχτα που βάστηξε αμέτρητους αιώνες∙ κι ευθύς αποκαλύπτονται, πάνω στα τοιχώματά της, φαρδιά και ακανόνιστα περιγράμματα με διάφορους χρωματισμούς. Ακολουθεί με το βλέμμα του τις παράξενες γραμμές και ξάφνου καταλαβαίνει πως είναι δουλειά ανθρώπινου χεριού. Είναι σχέδια και ζωγραφιές ζώων, και φτιάχτηκαν όχι απλώς από άνθρωπο αλλά από αληθινό καλλιτέχνη! 

Με όλους τους περιορισμούς που ίσως έχουν σαν πρωτόγονα σχέδια, αποκαλύπτουν την ίδια αγάπη για τις μεγάλες, δυναμικές κι ελεύθερες κυματιστές γραμμές που δονεί κάθε άνθρωπο που ζωγραφίζει, ή που έχει δοκιμάσει να ζωγραφίσει, και για την οποία κανένας καλλιτέχνης δεν δέχεται την παραμικρή υπόδειξη από οποιονδήποτε επιστήμονα. Φανερώνουν το πειραματικό και περιπετειώδες πνεύμα του καλλιτέχνη, ένα πνεύμα που δεν αποφεύγει, αλλά προσπαθεί και παλεύει τα δύσκολα πράγματα − όπως το να ζωγραφίσει ένα ελάφι τη στιγμή που στρίβει το κεφάλι του και κοιτάζει προς την ουρά του με αυτή τη χαριτωμένη κίνηση, που βλέπουμε πολύ συχνά στα άλογα και που πολλοί σημερινοί ζωγράφοι ζώων δυσκολεύονται ν’ αποδώσουν με τόσην ομορφιά. Σε αυτήν και σε άλλες είκοσι λεπτομέρειες της ζωγραφιάς είναι ξεκάθαρο πως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα καλλιτέχνη, ο οποίος παρατήρησε τα ζώα με έντονο ενδιαφέρον και μάλλον με χαρά∙ δηλαδή, όχι απλώς ως καλλιτέχνης αλλά και σαν φυσιοδίφης − σαν ένας πραγματικά φυσικός φυσιοδίφης. […] 

Ο άνθρωπος που διακρίνουμε πίσω από τις τοιχογραφίες των σπηλαίων, είναι ολοκληρωτικά ανθρώπινος και δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τον “υπάνθρωπο”, που υποδεικνύουν οι αφαιρέσεις της εκλαϊκευμένης επιστήμης. Όταν οι μυθιστοριογράφοι, οι παιδαγωγοί και οι ψυχολόγοι κάθε είδους μιλούν για τον άνθρωπο των σπηλαίων, δεν έχουν ποτέ κατά νου αυτό που πραγματικά έκανε μέσα στις σπηλιές του. Όταν για παράδειγμα ο ρεαλιστής συγγραφέας ερωτικών μυθιστορημάτων γράφει: “Τα εγκεφαλικά κύτταρα του προικισμένου βαρόνου Ντάγκμαρ άρπαξαν φωτιά καθώς ένιωσε το πάθος του ανθρώπου των σπηλαίων να ξυπνάει μέσα του”, οι αναγνώστες του δεν περιμένουν βέβαια ότι εννοεί, πως ο βαρόνος Ντάγκμαρ θα πεταχτεί όρθιος και θα τρέξει να ζωγραφίσει βουβάλια στην αίθουσα ζωγραφικής του πύργου του. Κι όταν ο ψυχαναλυτής λέει στον ασθενή του: “Το υποσυνείδητό σας ταλαιπωρείται από απωθημένα πρωτόγονα ένστικτα”, δεν θέλει να του πει ότι απωθεί την παρόρμηση να ζωγραφίσει με τέμπερες, ή να μελετήσει προσεκτικά πώς στέκονται οι βίσωνες όταν γυρίζουν τα κεφάλια τους για να κοιτάξουν προς τα πίσω. Κι όμως, εκείνο που σίγουρα ξέρουμε από τα απτά τεκμήρια, είναι πως ο άνθρωπος των σπηλαίων ζωγράφιζε και μάλιστα μελετούσε άριστα τα θέματά του − ενώ δεν έχουμε κανένα απολύτως τεκμήριο ότι αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν η ωμή βία και η αμείλικτη βαναυσότητα. Κοντολογίς, ο άνθρωπος των σπηλαίων που συνήθως μας παρουσιάζουν, είναι απλώς μια μυθοπλασία ή μάλλον μια μουτζούρα∙ γιατί οι μύθοι έχουν τουλάχιστον κάποια φαντασιακή προσέγγιση της αλήθειας […]

Για να δούμε τον άνθρωπο όπως είναι, είναι και πάλι απαραίτητο να μην ξεχνάμε πως μόνο η απλότητα μπορεί να ξεκαθαρίσει την ομίχλη που έχουν συσσωρεύσει πάνω μας οι σοφιστείες. Και η απλούστερη αλήθεια για τον άνθρωπο είναι, πως πρόκειται για ένα πολύ παράξενο ον, μάλλον το πιο παράξενο απ’ όλα πάνω στη γη. […] Πλεονεκτεί και την ίδια στιγμή μειονεκτεί τρομερά. Δεν μπορεί να νιώσει καλά στο ίδιο του το πετσί, δεν μπορεί να εμπιστευτεί τα ένστικτά του, και είναι την ίδια στιγμή εκπληκτικά δημιουργικός και ανάπηρος. Τυλίγει το σώμα του με τεχνητές λουρίδες, που τις λέει ρούχα και βαστιέται από κάτι τεχνητά δεκανίκια που τα λέει έπιπλα. Το μυαλό του είναι ταυτόχρονα απίστευτα ελεύθερο και τρομερά περιορισμένο. […]

Μπορούμε να δεχτούμε τον άνθρωπο ως γεγονός μόνον εφόσον μας ικανοποιούν τα γεγονότα που δεν έχουν εξήγηση. Μπορούμε να τον δεχτούμε σαν ένα ζώο μόνο εάν δεχόμαστε πως ζούμε ανάμεσα σε μυθικά ζώα. Αν όμως θέλουμε μια αυστηρά λογική εξήγηση, μια αιτιακή ακολουθία γεγονότων και μια αναγκαιότητα για να εξηγήσουμε την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, τότε, για να τον δούμε σαν ένα συνηθισμένο πλάσμα, δεν γίνεται να σκεφτούμε παρά ότι ξεπήδησε μες από ένα πρελούδιο κι ένα κρεσέντο από συνεχόμενα θαύματα καταμεσής μιας θύελλας που τράνταξε συθέμελα το σύμπαν! […]

Άλλωστε η χαραυγή της ιστορίας αποκαλύπτει μια ήδη πολιτισμένη ανθρωπότητα. Ίσως μάλιστα ν’ αποκαλύπτει έναν ήδη αρχαίο πολιτισμό. […] Ταυτίζουν την προϊστορία με τη βαρβαρότητα. Σύμφωνα όμως με τα γραπτά τεκμήρια που έχουμε στα χέρια μας, η βαρβαρότητα και ο πολιτισμός δεν ήταν διαδοχικά στάδια σε μια προοδευτική πορεία της ανθρωπότητας. Ήταν καταστάσεις που συνυπήρξαν και εξακολουθούν να συνυπάρχουν. Υπήρχαν και τότε πολιτισμοί, όπως υπάρχουν και σήμερα. Υπήρχαν και τότε βαρβαρότητες όπως υπάρχουν και σήμερα. Και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη, ότι οι πρωτόγονες φυλές κυβερνούνταν από έναν αρχηγό-τύραννο, ότι η κυβέρνησή τους ήταν τυραννική! 

[…] Το μοντέρνο παραμύθι, που λέει ότι ο δυνατότερος κυβερνούσε χάρη στη μυική του μάζα, είναι απλώς ένα παραμύθι όπως αυτό με τους Εκατόγχειρες. Ακόμα και τον πιο δυνατό άνθρωπο του κόσμου, είκοσι άντρες μπορούν να τον ρίξουν κάτω σε κάθε κοινωνία, πρωτόγονη, αρχαία ή σημερινή. Φυσικά οι άνθρωποι μπορεί να θαυμάζουν, με μια ρομαντική και ποιητική έννοια, έναν πάρα πολύ δυνατό άντρα, όπως ακριβώς θαυμάζουν, με μια μυστικιστική και ηθική έννοια, τον πιο αγνό ή τον πιο σοφό άνθρωπο. Όμως η υποταγή στις ορέξεις ενός τυράννου είναι κάτι διαφορετικό κι έχει να κάνει με κοινωνίες που έχουν ήδη γεράσει, όχι με νεαρές κοινωνίες. […] 

Αυτό πάντως που γνωρίζουμε αποδεδειγμένα από την ιστορία, είναι πως η τυραννία προέρχεται συνήθως από την παρακμή άκρως δημοκρατικών κοινωνιών. Πράγματι, μπορούμε να πούμε ότι ο δεσποτισμός είναι μια εξαντλημένη δημοκρατία. Καθώς η εξάντληση των δυνάμεών της κατατρώει μια κοινότητα, οι πολίτες της χάνουν την επαγρύπνηση που απαιτεί η ελευθερία και προτιμούν να οπλίσουν ένα μόνο φρουρό, για να φυλάει την πόλη ενώ αυτοί κοιμούνται. […]

Είναι πολύ πιο πιθανό λοιπόν, η πρωτόγονη κοινωνία να ήταν μια εντελώς δημοκρατική κοινωνία. Μέχρι τις μέρες μας άλλωστε οι σχετικά απλές αγροτικές κοινότητες είναι μακράν οι δημοκρατικότερες κοινωνίες. Η δημοκρατία πάντοτε συγκρούεται με την πολυπλοκότητα του πολιτισμού. Μπορεί κανείς να πει, αν θέλει, πως η δημοκρατία είναι εχθρός του πολύπλοκου πολιτισμού μας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάει πως πολλοί από εμάς προτιμάμε τη δημοκρατία από αυτόν τον πολιτισμό, δηλαδή προτιμάμε τη δημοκρατία από την πολυπλοκότητα. Ανέκαθεν εκείνοι που αυτοδιαχειρίζονταν αληθινά τη μοίρα τους ήταν οι αγρότες, που καλλιεργούσαν τη γη τους ισότιμα και συναντιούνταν για να συναποφασίσουν στην πλατεία του χωριού τους. Το πιο πιθανό δεν είναι λοιπόν να κυβερνούνταν με αυτό τον τρόπο οι ακόμα πιο απλοί πρωτόγονοι άνθρωποι; […]».

G.K. Chesterton, The Everlasting Man (1925)
 * υπό έκδοση στα ελληνικά



Σημ.  H.S. Έχουμε αναφερθεί ξανά στη συστηματική δυσφήμιση των καταβολών του ανθρώπου από τον αστικό-νεωτερικό λόγο, δυσφήμιση την οποία καταγγέλει εδώ και ο Γκίλμπερτ Κιθ Τσέστερτον. Ίσως ν’ αναρωτηθούν κάποιοι αναγνώστες μας το λόγο που επιμένουμε σε αυτό το θέμα. Εξηγούμαστε.
Το θέμα δεν είναι μια άνευ όρων υπεράσπιση του ανθρώπινου παρελθόντος απέναντι στην πραγματικά καταιγιστική κατασυκοφάντησή του από τη νεωτερικότητα. Το θέμα είναι η στενή και άρρηκτη σχέση αυτής της κατασυκοφάντησης με την επικράτηση (σε όλο το πολιτικό φάσμα) της ωφελιμιστικής ιδεολογίας, η οποία −προς χάριν του κυρίαρχου συστήματος− βλέπει τον άνθρωπο σαν ένα ον ριζικά καθορισμένο από τη «φυσική σπάνη», κατακυριευμένο από ακόρεστη πείνα και ά-λογα ένστικτα. Ίσως ορισμένοι δυσκολεύονται να το κατανοήσουν αυτό. Μπορεί να πέφτει και ολίγον τι «απλουστευτικό» για τα υπερλεπτεπίλεπτα διανοητικά τους γούστα.
Ωστόσο, για εμάς, είναι ξεκάθαρο πως τούτη ακριβώς η ωφελιμιστική «ανθρωπολογία» προετοίμασε και σήμερα δικαιολογεί την επικράτηση του τεχνικού πνεύματος εξισώνοντας αυθαίρετα την Τεχνική, όχι μόνο με τον πολιτισμό αλλά με την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Είναι γνωστό λ.χ. το μοντέρνο ιδεολόγημα που θέλει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα ζώα ως “homo faber”, δηλαδή από την ικανότητα να φτιάχνει και να χειρίζεται εργαλεία, την οποία υποτίθεται ότι διαθέτει μόνον αυτός (κάτι που διαψεύδεται από πληθώρα τεκμηρίων από το ζωϊκό βασίλειο).
Σε τούτη την ωφελιμιστική «ανθρωπολογία» λοιπόν, στηρίζεται και η ιδέα ότι η κρίση οφείλεται, δήθεν, σε μια «μείωση της παραγωγικότητας» και πως, επομένως, από την κρίση μπορεί να μας βγάλει μόνο μια «αύξηση της παραγωγικότητας»!
Κάθε λογής σαχλαμάρα πρέπει να επιστρατευτεί, δηλαδή, προκειμένου να μην ειπωθεί το ουσιώδες: ότι σε κρίση (και της όποιας παραγωγικότητας, εντέλει!) οδηγεί μόνον ο κοινωνικός κατακερματισμός και η γενικευμένη αλληλοϋπονόμευση.  

Μια σημείωση για να κλεισουμε: Είμαστε βέβαιοι ότι σχεδόν οι πάντες συμφωνούν, πως είναι εντελώς αστεία (αν όχι επί σκοπώ εξαπάτησης) η ιδέα ότι μπορούν να βγάλουν την κοινωνία από την κρίση οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι, οι τεχνοκράτες και γενικότερα οι πολιτικές που την οδήγησαν στην κρίση. Θέλουμε λοιπόν να πιστεύουμε πως, το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν στο ότι εξίσου αστεία (αν όχι επί σκοπώ εξαπάτησης) είναι και η ιδέα ότι μπορούν να βγάλουν την κοινωνία από την κρίση οι περί του ανθρώπου ιδέες που την οδήγησαν στην κρίση. Αρκεί, ελπίζουμε, να έβλεπαν με ποιο τρόπο αυτές οι ιδέες συνδέονται −κι ακόμα περισσότερο: συνέχουν, προσφέρουν σημεία αναφοράς, προσανατολίζουν, δικαιολογούν και διαμορφώνουν− με τις πολιτικές αυτές. Σε τούτο έχουμε αφιερώσει το μεγαλύτερο ίσως μέρος των εδώ προσπαθειών μας.

19 σχόλια:

tamistas είπε...

Το απόσπασμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Πότε - από ποιες εκδόσεις να περιμένουμε το βιβλίο;

Μου θύμισε όσα (λίγα) έχω δει για τις πρωτόγονες κοινωνίες μοιράσματος, των τροφοσυλλεκτών.
Και, απ' την άλλη πλευρά, την ατυχή, αλλά τόσο διαδεδομένη, θεωρία του κοινωνικού δαρβινισμού.

HollowSky είπε...

@ tamistas,

χάρηκα που σού άρεσε το απόσπασμα.

Πότε θα βγει το βιβλίο; Μετά το Πάσχα, ελπίζω - ακόμα μεταφράζεται.

Από ποιές εκδόσεις; Έκπληξη!

...

Ράκος Κουρελάριος είπε...

Εξαιρετικό κείμενο! Αναμένουμε και την έκδοση του βιβλίου. Ευχαριστούμε!

HollowSky είπε...

@ Ράκ,

ευχαριστώ κι εγώ!

kafsokaliva είπε...

Πολύ ενδιαφέρον HollowSky!
Περιμένω το υπό έκδοση...

Ανώνυμος είπε...

Μια χαρά τα λέει ο Chesterton, άψογα, απλά ''δεν είναι «προοδευτικός»'' οπότε τα πράγματα τελειώνουν εκεί λόγο κατεστημένων ηθικομπουρδο(ιδεο)λογιών.

Καλά τώρα δεν το ξέρεις φίλε HollowSky;... Ευρωκεντρισμός ή χάος -εγώ ίσως και να σιγοψιθύριζα Αγγλισμός ή χάος... σσσ, μεταξύ μας, μη μας πάρουν είδηση.

Νομίζω θα επανέλθω, μου αρέσει το κείμενο. Είναι προσφορά η έκδοση του στα ελληνικά πράγματα.

Δημήτρης.

Υ.γ.1: Νομίζω και ο ζίζεκ έχει ασχοληθεί με τον Chesterton ή κάνω λάθος;
Υ.γ.2: δεικτικό χιούμορ. Πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος να είναι Άγγλος;...

HollowSky είπε...

@ Δημήτρη,

πάλι σωστός! Και ναι, ο Ζίζεκ έχει ασχοληθεί με τον Τσέστερτον. Πάντως η δηκτικότητά του βγάζει μια εγγλέζικη ψυχραιμία, νομίζω.

HollowSky είπε...

@ Καυσοκαλυβίτη,

αρκεί να στρωθεί στη δουλειά ο μεταφραστής... :-)

panagiotis είπε...

[…]Με άλλα λόγια, όπως σημειώνεται από Arendt, στον ωφελιμισμό, ότι οι άνθρωποι έχουν από κοινού δεν είναι ένας κόσμος, είναι μια φύση. Οδηγεί έτσι στο να γίνει ο άνθρωπος, η ανθρώπινη ζωή, το πρότυπο όλων των πραγμάτων. Η κριτική χάνει επομένως όλη την ισχύ της από τον ωφελιμισμό, είναι ουσιαστικά το θεμέλιο της κοινωνικοποιημένης κοινωνίας. Αυτό γίνεται σήμερα, η μεγιστοποίηση της ευτυχίας, όχι της ευτυχίας του ατόμου μεμονωμένα, αλλά της ευτυχίας του είδους, μέσω κυρίως βιολογικών κριτηρίων (παιδική θνησιμότητα, το προσδόκιμο ζωής, την άνεση του σώματος). Αυτή η ευτυχία "επίσημη" και "αφηρημένη" είναι ποσοτικοποιημένη, η συμμετοχή λιγότερο ή περισσότερο έντονη των ατόμων στην ευτυχία εξαρτάται από την ικανότητά τους να δεσμεύουν το ενδιαφέρον τους στο κυρίαρχο κοινωνικό συμφέρον.[…]
Jean-Louis Rocca

(ή από την ικανότητά τους να ταυτίζονται με το κυρίαρχο ανθρωπολογικό τύπο όπως λέει ο Hollowsky)

izi είπε...

"τον ανθρωπολογικό τύπο του κυρίαρχου"
είναι τελικά ακριβέστερο...

beyond είπε...

Η απέραντη ανοησία του νεωτερικού ωφελιμιστή ψευδο-ιστορικού "αφηγητή", που δεν είναι απαραίτητα "οργανικός" διανοούμενος της δεξιοαριστεράς ή αριστεροδεξιάς της "αξίας χρήσης", δεν περιορίζεται στις πανυβλακέστατες εικόνες του "πρωτόγονου", αλλά επεκτείνεται ακόμα και στις ανοητολογίες λ.χ περί μεσαίωνα. Άραγε δεν έχετε ακούσει τους αριστεροδεξιους-δεξιοαριστερούς να μιλούν για "εργασιακό μεσαίωνα"??
Νομίζετε μήπως πως αυτό είναι προϊόν αμάθειας και δια(σ)τροφής απο εγχειρίδια μ-λ για τους "νόμους" της εξέλιξης-προόδου και άλλες παπαρολογίες?
ΟΧΙ...είναι προϊόν πολιτικής και ιδεολογικής επιλογής. Η "πρόοδος" είναι η πίστη του ανίκανου να ζήσει αριστεροδεξιο-δεξιοαριστερού ωφελιμιστή..

HollowSky είπε...

@ Eriugena,

συμφωνώ πλήρως! Να προσθέσω ότι στο λεγόμενο "μεσαίωνα" υπήρχε λαϊκή κουλτούρα, κάτι που σχεδόν εξαφανίστηκε με την επικράτηση των "νέων χρόνων".

izi είπε...

δεν εξαφανίστηκε καν, αντίθετως αντιστράφηκε σε ισχυρό αντιλαϊκό "όπλο".

Ανώνυμος είπε...

ωχ, αχ, ιχ...
Καλά εάν αρχίσουμε τη ''πραγματεία περί της Προόδου'' ή ''τη κριτική της καθαρής Προόδου'' θα μας τη πέσουν οι -στιγμιαίες- ανίερες συμμαχίες (καθώς ο σκοπός αγιάζει τα μέσα βλέπετε) να μας κονιορτοποιήσουν, εμάς, τα απολιθώματα του ''μεσαιωνικού'' και ''αντιπροοδευτικού'' αντιδραστικού και συντηρητικού'' λόγου που τολμάμε να ασκούμε κριτική εις Πρόοδον!

Νομίζω είναι εμφανέστατο το ειρωνικό μου ύφος...
Χαιρετώ

Δημήτρης.

Υ.γ: Ξέρουν όλοι αυτοί πόσες φορές ο φύρερ -επίκαιρο- αναφέρει εις τον αγών του φράσεις όπως ''πρόοοδος της ανθρωπότητας'', ''πρόοδος του ανθρωπίνου γένους'', ''ανθρώπινη πρόοδος'' και σκέτο ''πρόοδος'';...

Ανώνυμος είπε...

Μ΄ αρέσει πολύ ο Τσέστερτον και το απόσπασμα μου άρεσε πολύ επίσης. Ο Τσέστερτον έχει γράψει και τον Άνθρωπο που τον έλεγαν Πέμπτη, μια μεταφυσική αστυνομική ιστορία, την οποία διάβαζα και ξαναδιάβαζα χωρίς να μπορώ να καταλάβω πού ακριβώς το πάει, μέχρι που σταμάτησα να προσπαθώ να καταλάβω, και τότε μου άρεσε ακόμα περισσότερο. Μπετατζής.

katabran είπε...

καλημέρα...
όπως και οι προλαλήσαντες...
αναζητώντας τα πρωτόγονα ένστικτά μου, πορεύομαι προς Αλταμίρα

Ανώνυμος είπε...

... αλλά πάει προς της κακομοίρας!

HollowSky είπε...

Δηλαδή θα επαληθευτεί το ρηθέν υπό των προφητών ...

We 'll be the passenger
We 'll ride through the city tonight
See the city's ripped insides
We 'll see the bright and
hollow sky
We 'll see the stars that shine so bright
The sky was made for us tonight


???

http://www.youtube.com/watch?v=hLhN__oEHaw&feature=related

Άλτα Μοίρα είπε...

Τώρα καταλαβαίνω για ποιο λόγο είσαστε "κολλημένοι" με την τέχνη! Πότε προβλέπετε να βγει αυτό το "υπό έκδοση" βιβλίο; Έχετε ακούσει κάτι;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор αγάπη Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μανάν/Pierre Manent Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets