06 Νοεμβρίου 2016

Εκπομπή #33 | Δ' ΚΥΚΛΟΣ - Αντίσταση και περιθωριοποίηση




Εισαγωγή-κατακλυσμός στα θέματα του νέου κύκλου. Ο επερχόμενος ζόφος. Από το Τι να κάνουμε; στο Ε, και τι να κάνουμε; Σε καιρούς ευμάρειας, λέει, ο λαός παθητικοποιείται ενώ σε καιρούς κρίσης υπερσυντηρητικοποιείται! Και πότε κάνει ξαστεριά ρε σύντροφοι; Ζίου ζίτσου απάντηση στο «επιχείρημα» ότι για να κάνεις συνεπή κριτική στο Σύστημα πρέπει είτε να ζεις στις βουνοκορφές και να τρως ρίζες, είτε σε χαρτόκουτα άστεγος στην πόλη.Από τα σούπερ-υποκείμενα της συνωμοσιολογίας, που σχεδιάζουν την ιστορία όπως τα συμφέρει, στις σούπερ-δομές των στρουκτουραλομεταδομιστών, που κάνουν ακριβώς το ίδιο άνευ υποκειμένων at all! Τελικά ποιος κάνει την ιστορία; Και ποιος ή ποια τελοσπάντων έντυνε τον Miles Davis; Όλα στο φως! Μια εκπομπή  προθέρμανσης με εκπληκτική μουσική!




και όλες τις ηχογραφημένες εκπομπές του RadioBubble εδώ.


12 σχόλια:

παπαδόπουλος είπε...

Oι ελιτ της συνομωσιολογίας σχεδιάζουν την ιστορία όπως τους συμφέρει, ενώ οι υπερψαγμένοι στουκτουραλομεταδομηστές (καλό!) έχουν, επιτέλους, συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία είναι μια διαδικασία χωρίς υποκείμενο που παράγεται από τις δομές. Αγαπητέ HolowSky, τι δεν καταλαβαίνεις και ρίχνεις ρετσινιά σε φαλακρούς πανστρουκτουραλιστές; Mήπως είσαι ιδεαλιστής;
Κατά τη γνώμη μου, και λίγα είπες.

Ο David Graeber, στο Toward an Anthropological Theory of Value, αφού παρουσιάζει και κριτικάρει την ερμηνεία της θεωρία του Μως για το δώρο από τον Μπουρντιέ, "αναρωτιέται" πώς γίνεται να βρίσκουμε συντηρητικές και οικονομικίστικες θεωρίες στην καρδιά της κριτικής θεωρίας.
No one could doubt his own integrity and good intentions. Why, then, his insistence on discounting the importance of integrity and good intentions in human affairs?
(κριτική θεωρία ονομάζει γενικά τον ακαδημαικό μαρξισμό του 60 που επηρρέασε τους ανθρωπολόγους, δηλαδή τον αλτουσερ και την παρέα του).
και συνεχίζει:

I suspect it emerges from a flaw in the very project of critical theory. When Marxism, semiotics and the rest burst on the academic scene in the 1960s and ‘70s, they were seen above all as ways to probe beneath the surface of reality. The idea was always to unmask the hidden structures of power, dominance, and exploitation that lay below even the most mundane and ordinary aspects of daily life. Certainly such things are there to be found. But if this is all one is looking for, one soon ends up with a rather jaundiced picture of social reality. The overall effect of reading through this literature is remarkably bleak; one is left with the almost Gnostic feeling of a fallen world, in which every aspect of human life is threaded with violence and domination. Critical theory thus ended up sabotaging his own best intentions, making power and domination so fundamental to the very nature of social reality that it became impossible to imagine a world without it. Because if one can’t, then criticism rather loses its point. Before long, one had figures like Foucault or Baudrillard arguing that resistance is futile (or at least, that organized political resistance is futile), that power is simply the basic constituent of everything, and often enough, that there is no way out of a totalizing system, and that we should just learn to accept it with a cer- tain ironic detachment. And if everything is equally corrupt, then pretty much anything could be open for redemption.

Αγαπητέ izi, η κριτική στον Φουκώ κλπ. είναι ότι κατα κάποιο τρόπο φυσικοποιούν την ιστορία, θέτοντας για παράδειγμα την εξουσία (έτσι γενικά, ότι και αν σημαίνει αυτό) ως συστατικό των πάντων, και ειδικά των ανθρώπινων σχέσεων. Το ίδιο και με τον Λεβί-Στρώς που ανάγει το συμβολικό στις νοητικές δομές του εγκεφάλου.

Καλώς σας βρήκαμε και καλή συνέχεια!

HollowSky είπε...

@ Παπ, δεν τον έχω μελετήσει, αλλά βλέπω πως είναι ωραιότατος ο Graeber! Χειροκροτώ! Καλώς σε βρήκαμε κι εμείς!

Φρανς είπε...

«Παρά τις ανατρεπτικές αξιώσεις του και την επαναστατική φρασεολογία που χρησιμοποίησε αφειδώς, ο στρουκτουραλισμός αποτελεί σίγουρα το καλύτερο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια κριτική, που υπερτονίζει τον καθοριστικό ρόλο του ‘‘συστήματος’’, το βάρος των καταναγκασμών και των συμβάσεων, καθώς και την εξάρτηση των ατόμων από αυτά, μπορεί τελικά να αυτοακυρωθεί μιας και καταργεί συνολικά αυτό ακριβώς [το υποκείμενο] που μπορεί να θέσει σε κάποια χρήση όλες αυτές τις γνώσεις … Αντί να προκαλέσει την προσδοκώμενη χειραφέτηση, η τέτοιου είδους κριτική καταλήγει να λειτουργεί σαν προτροπή υπέρ του οπορτουνισμού και της αδιαφορίας … Το πιθανότερο λοιπόν είναι ότι, μια θεώρηση των πραγμάτων όπως η παραπάνω, θα διαπλάσει μια γενιά διανοουμένων, οι οποίοι θα διατυμπανίζουν υπέρμετρες αξιώσεις στο πεδίο της κριτικής και, την ίδια στιγμή, τρομακτικές ικανότητες κομφορμισμού στην πράξη ─ σε σημείο που οφείλουμε ν’ αναρωτηθούμε αν αυτό που πραγματικά ήθελαν, ήταν η ένταξη μάλλον παρά η άρνηση» (Bouveresse, Le philosophe chez les autophages, 1984)

izi είπε...

Πολύ ωραία τα σχόλια σας.
Ευχαριστούμε φίλοι μας.

Το ότι ο Λεβι-Στρως και ο Φουκω θέτει την εξουσία ως συστατικό των πάντων, από όσο τους έχω διαβάσει-και φυσικά δεν καταλαβαίνουμε κι όλοι τα ίδια- δεν θα ρίσκαρα να το υποστηρίξω. Παρ'ολα αυτά ακόμη και να ισχύει δεν είναι και κάτι που με απογοητεύει και με αποκαρδιώνει όσο τον Graeber. Αντιθέτως.

Επίσης, πού μπορεί να αναχθεί το συμβολικό αν όχι σε νοηματικές δομές (όπως η γλώσσα);
Η μήπως δεν είναι δομές; Και τι είναι;
Δυστυχώς δεν έχω το χρόνο, αλλά δεν έχει και νόημα, να αποδελτιώσω αποσπάσματα από τους δύο τρεις τέσσερις στοχαστές ερευνητές φιλοσόφους, όπως ο Φουκώ ο Στρώς ο Τσόμσκι ή κι ο Λακάν, που φανερώνουν την επιπολαιότητα μιας κριτικής που προσάπτει "συνομωσιολογικές" διαστάσεις στο έργο τους.
(βέβαια το τρολάρισμα τους έχει πάντα ενδιαφέρον)

Όσο για τον Μπουβερες προβλέπει(το 1984!!!) αυτό που είχε συμβεί πολύ πριν το προβλέψει.
Και αυτό, λυπάμαι που το λέω, είναι κλασσικό κομφορμιστικό κόλπο.
Το κάνει "το κόμμα" 90 χρόνια.

Λοιπόν ετοιμάζομαστε για την ερχόμενη Τεταρτη.
Κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο και θα συζητηθεί.

παπαδόπουλος είπε...

αγαπητέ izi,

το πρόβλημα με αυτούς τους στοχαστές είναι ότι χρησιμοποιούν μια γλώσσα λάστιχο, και όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση από τις (συντριπτικές) κριτικές προς αυτούς, μπορούν πάντα να υποστηρίξουν ότι δεν εννοούσαν αυτό, ότι δεν τους καταλάβαμε καλά κλπ. κλπ. Κι έτσι σου τη βγαίνουν πάντα απο τ'άριστερά, κι έτσι έχουν και δίκιο. Αλλά πάλι αυτό μπορεί να είναι απλώς η δική μου γνώμη και εντύπωση.

Όσο για το συμβολικό, το ότι δεν υπάρχει χωρίς κ'αποιου είδους δομές, δεν σημαίνει ότι ανάγεται σε αυτές. Τελικά το συμβολικό είναι αλγεβρικό ή ιερό; Μάλλον θα πρέπει να εξετάσουμε τις σχέσεις του συμβολικού με το φαντασιακό για να πάρουμε απάντηση. Για λακαν, Λεβί-Στρώς κλπ, το φαντασιακό είναι κάτι "κακό" και η λύτρωση έρχεται απο τη γλώσσα και τις δομές.. ότι και αν σημαίνει αυτό..

Η πολύ σωστη κατηγορία της συνομωσιολογίας γι αυτούς τους στοχαστές είναι ότι λένε τα ίδια πράγματα με τους συνομωσιολόγους, αλλά βασίζονται σε μια "αντικειμενική" ανάλυση της δομής που προκαλεί την ιστορία..

περιμένουμε τη συνέχεια!

Παπαδόπουλος είπε...

Συγγνώμη που επιμένω.
Νοητικές δομές-νοηματικές δομές. Άλλο νοημα και άλλο νοηση. πχ το τελευταίο κείμενο του χακινγκ που ανεβάσατε. Δεν είμαι σιγουρος ότι ένας στρουκτουραλομεταδομιστης καταλαβαίνει τη διαφορά. Και αυτό για να αποφύγει την κατηγορία του ιδεαλισμού..

izi είπε...

Φίλε Παπ, τι θα πει "γλωσσά λάστιχο"?
Οι "συντριπτικές κριτικές" έχουν ασκηθεί από τον οποιονδήποτε στον οποιονδήποτε;
Πες μου κάποιον που καταθέτει μια άποψη σε γλώσσα μπετόν αρμε.
Το κωφάλαλο του ουρανού;
Για να δούμε τελικά, όταν θα υποδείξεις εσύ ή όποιος άλλος τη γλώσσα-ατσάλι, αν βρέχει ή δεν βρέχει;
http://dangerfew.blogspot.gr/2014/03/b.html

Η διάφορα μεταξύ νοητικής και νοηματικής δομής είναι στο ότι η πρώτη είναι μια κατασκευή εντός του πραγματικού και η δεύτερή μια προϋπόθεση του.

Δεν είμαι ρομπότ :-)

izi είπε...

Διόρθωση
Οι "συντριπτικές κριτικές" έχουν ασκηθεί από τον οποιονδήποτε στον οποιονδήποτε
(δίχως ερωτηματικό)

παπαδόπουλος είπε...

φίλε izi,

το γλώσσα-λάστιχο το πήρα απο τον Καστοριάδη σε ένα διασκεδαστικό κείμενό του για τον Αλτουσσέρ (De la langue de bois à la langue de caoutchouc, Quelle Democratie?, Tome 1).

Όμως, γενικά, όπως λέει και ο Μανόλης Λαμπρίδης,
”Το βασικό θεωρητικό λάθος του στρουκτουραλισμού έγκειται στο ότι θεωρεί προνομιακή τη θέση μιάς έννοιας της “δομής”, δίνοντάς της οιονεί οντολογική (μεταφυσική) σημασία. Και κατά την ανάπτυξη τού λόγου του προβαίνει αφενός σε καταχρηστικές γενικεύσεις (extrapolations) και αφ’ετέρου σε συρρίκνωση άλλων δεδομένων. (...) Η ακρίβεια γυρίζει στο αντιθετό της. Η γνώση αυτοκαταστρέφεται κάτω από το σήμα της απόλυτης γνώσης. Η επιστημονικότητα χρεοκοπεί πλανώμενη ανάμεσα στην αναλογία και την ταυτολογία, στη μεταγλώσσα και την περιττολογία”. (Σημείωμα του μεταφραστή στο Henri Lefebvre, Αρχαίοι και νέοι Ελεάτες, Ερασμος).

Επίσης, σε ένα άλλο διασκεδαστικό κείμενο, ο Jean-Marc Mandosio αφού υποστηρίζει ότι η έννοια της épistémè δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που οι σύγχρονοί του Φουκώ ιστορικοι ονόμαζαν mentalité ή απλώς κοσμοθεώρηση, λέει ότι μια τέτοια κοινότοπη λέξη δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει φρίκη στο εκλεπτυσμένο πνευμα ενός Φουκώ. Και συνεχίζει για τη γλώσσα του (πραγματικά συγγνώμη που δεν τολμάω να το μεταφράσω, αλλά κάποιες δοκιμές μου μού φάνηκαν απαράδεκτες..):
“Il y a chez lui, comme chez la plupart de ses contemporains à prétention philosophique, une prolifération conceptuelle qui est surtout, à bien y regarder, une inflation verbale. On croirait, à les lire, que l’acte de penser doit nécessairement se traduire par des formulations extravagantes. (...) cette productivité langagière a bien plutot pour fonction de signaler au lecteur qu’il a sous les yeux les écrits d’un puissant penseur, dont les recherches éminemment novatrices ne peuvent se dire que dans un langage inouï et ne sont pas à la portée du premier venu. (...) Que les concepts en question, comme dans le cas de Foucault, soient souvent flous ou à géometrie variable n’est pas gênant; bien au contraire, c’est la garantie pour les commentateurs qu’ils auront du travail..” (Longévité d’une imposture: Michel Foucalt, Editions de L’Encyclopedie des Nuisances).

Όπως η κριτική στους στρουκτουραλομεταδομιστές και στη γλώσσα-λάστιχο τους δεν είναι καινούρια, έτσι δεν είναι καινούρια (ούτε δική μου..) η κριτική στον νατουραλισμό του Λεβί-Στρώς. Ο ίδιος ο Σάλινς την κάνει και στο «Χρήσεις και καταχρήσεις της βιολογίας», και στο «Πολιτισμός και Πρακτικός λόγος». Επίσης, ποτέ δεν έγραψα ότι ο Λεβί-Στρώς θέτει την εξουσία ως συστατικό των πάντων.

Θα συμφωνήσω στο ότι απ’όλους έχουμε να μάθουμε κάτι. Το θέμα είναι να αναγνωρίσουμε τα όρια τέτοιων θεωριών και να δούμε τις αξιώσεις που έχουν γι αυτές οι ίδιοι οι εκφραστές τους. Και σε τελευταία ανάλυση, να εξετάσουμε το αν πρόκειται για ξαναζεσταμένες συντηρητικές και οικονομικίστικες θεωρίες ντυμένες με εξωτικές λέξεις. Όπως λεει και πάλι ο Λαμπρίδης “ο παραμικρός κοινωνικός τρανταγμός έρχεται να φανερώσει την αποτυχία” τους να συστηματοποιήσουν/δομήσουν την πραγματικότητα.

HollowSky είπε...

Ο ίδιος ο Φουκώ έχει δώσει μια καλή, και πολύ διασκεδαστική, εξήγηση για κάποιες όψεις του "γαλλικού φιλοσοφικού βερμπαλισμού", όπως αφηγείται ο John Searle, που ήταν φίλος του Φ. κι εκτιμούσε πολύ το έργο του. Απολαύστε την
>>> https://www.youtube.com/watch?v=yvwhEIhv3N0
:-) :-)) :-)))

παπαδόπουλος είπε...

καλό!
ευχαριστούμε!

izi είπε...

Ελήφθη φίλε παπαδόπουλε.
Ναι με υπερκάλυψες και συμφωνώ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1900 190cm 1917 1929 1940 1955 1965 1968 1980 2008 Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Πούσκιν/Александр Пушкин Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλεξάντερ Σμέμαν/Александр Шмеман Αλεξάντερ Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντρ Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξης Ασλάνογλου Αλεξίς ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνσελμ Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι αυτοπεριστροφή Αφρική Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βίκτορ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βικτόρ Ουγκώ/Victor Hugo Βικτόρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτορ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαντίμιρ Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλαρίες Γαλλία Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γουίλιαμ Τζέης/William James Γουίλιαμ Χηρστ/William Hearst Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές ελε Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Εντουάρ Βιλ/Edouard Will εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ετιέν Nτε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαν Πιέρ Ντιτέιγ/Jean Pierre Duteuil Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζαν-Πολ Σαρτρ/Jean-Paul Sartre Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζυλιέν ντε Λα Μετρί/ Julien de La Mettrie ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιμάνουελ Καντ/Emmanuel Kant Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλομάγνος Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλοντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορνήλιος Καστοριάδης κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέον Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστική Διεθνής/Internationale Lettriste Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουί ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μαξ Μπένετ/Max Bennet Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μίκης Θεοδωράκης Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικολάι Γκόγκολ/Николай Гоголь Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες ΟΟΣΑ Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πινοσέτ Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέϋμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Charles Fourier Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνει Λιουμέτ/Sidney Lumet ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός Σκοτ Έιστον/Scott Asheton σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συνείδηση Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέημς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρ. Σάουλ/John R. Saul Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στ. Μιλλ/John St. Mill Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Το καταραμένο απόθεμα Τομάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φερντινάν Σελίν/Ferdinand Céline Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος-Μάριος Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Β. Μουρνάου/Friedrich W. Murnau Φρίντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρίντριχ Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρίντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χανς Μ. Εντσενσμπέργκερ/Hans M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χάρι Χόλε Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χόρχε Λουίς Μπόρχες/Jorge Luis Borges Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος χρόνος ψυχή ωφελιμισμός beton7 Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune Les Lèvres Nues lifestyle Malaguena memento mori Metz Miles Davis Monty Python Muppet Show Necrology nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Reggae Renty robe de chambre Rock RSA Salon De Vortex sexbox Soul Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets