22 Νοεμβρίου 2008

Ψυχρή Ιδεολογία




Το ανεβάζω συμπληρωματικά στο πιο κάτω σχετικό ποστ του Hollowsky, το οποίο  με βρίσκει σύμφωνο. Το ανεβάζω για να μην ξαναξεχνιόμαστε. Για καλό και για κακό.

Οικειοποιούμενος την εναντίωση στην οικονομική «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και απομονώνοντας την, μπορείς να βάζεις ανθρώπους να δουλεύουν δίχως να αμείβονται, να βγάζεις κουπόνια και να παίρνεις οικονομικές ενισχύσεις, να προδίδεις ανενδοίαστα αυτούς που θα τολμήσουν να πλήξουν τα συμφέροντα του αφεντικού σου, να καταφέρεσαι σε κάθε ευκαιρία ενάντια στον οποιονδήποτε δημοκρατικό θεσμό δίχως καμία απολύτως κύρωση, να εξευτελίζεις ανθρώπους κατά βούληση, να λογοκρίνεις, να συκοφαντείς, να κάνεις σήμερα συνέδρια που «συζητούν» για την ιστορική αναγκαιότητα των «δικών της Μόσχας», και να μοσχοπουλάς σηματάκια κονκάρδες κτλ. 

Επίσης, μπορείς να μεσολαβείς έχοντας κέρδος από συναλλαγές που αφορούν στην ενεργειακή πολιτική μιας ολόκληρης χώρας, στις μαζικές της συγκοινωνίες και στα δημόσια έργα της.
Μπορείς μάλιστα να απαλλάσσεσαι από δημόσια χρέη, μιας και αυτά είναι πάντα «προς όφελος των καπιταλιστών», και συγχρόνως να λαμβάνεις χρήματα από αυτούς για να υπάρχεις ως ο επίσημος φορέας της «φωνής της εργατιάς».

Εν ολίγοις μπορείς μέσα στην ασφάλεια της κοινοτοπίας που ο ίδιος δημιούργησες με τον "πολιτικό" λόγο σου, να δικιολογείς τα πάντα προς όφελός σου και κυρίως, να κάνεις τους αφελείς πιστούς σου προβλέψιμους.

Ακριβώς τα ίδια και χειρότερα μπορείς να ξανακάνεις και με το "αγαπάτε αλλήλους". Η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία η "εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο" συνδυασμένη με "αντιαμερικανισμό" (που κρατά από τότε που ο πρώτος σιβηριανός κυνηγός τσακώθηκε με τον πρώτο αμερικάνο για αρκουδοτόμαρα) έχει "πωληθεί χρυσάφι". Μια χώρα που ποτέ δεν απεξαρτήθηκε από τον άξονα της ορθοδοξίας (των πατριαρχείων δηλαδή) και τα συμφέροντά τους.

Ειδικότερα τα λεγόμενα και "μεταπολιτευτικά" χρόνια ο Μαρξισμός-Λενινισμός,  η Χριστιανορθοδοξία και ο πατριωτισμός πάνε χέρι χέρι, και αποκτουν χρήμα κι εξουσία (μιας και μόνον αυτό τους ενδιαφέρει), πίσω και πάνω στην πλάτη του διεφθαρμένου πλήθους που "λαό" το ανεβάζουν "εκμεταλλευόμενο" το κατεβάζουν, πότε εξαγοράζοντας το με ρουσφέτια και πότε κολακεύοντας το αποδίδοντας του -ως ο διαχειριστής αυτών- ηρωισμούς και αγώνες για δήθεν "ανεξαρτησίες" και λοιπές επισφαλείς έννοιες (χρυσοφόρες εξίσου).


Aν βρείτε χρόνο (ξανα)διαβάστε την "Ψυχρή Ιδεολογία" του Κώστα Παπαιωάννου.

Για να μην ξεχνιόμαστε.



51 σχόλια:

HollowSky είπε...

@ izy said: "...μπορείς να βάζεις ανθρώπους να δουλεύουν δίχως να αμείβονται , να βγάζεις κουπόνια και να παίρνεις οικονομικές ενισχύσεις, να προδίδεις ανενδοίαστα αυτούς που θα τολμήσουν να πλήξουν τα συμφέροντα του αφεντικού σου, να καταφέρεσαι σε κάθε ευκαιρία ενάντια στον οποιονδήποτε δημοκρατικό θεσμό δίχως καμία απολύτως κύρωση, να εξευτελίζεις ανθρώπους κατά βούληση, να συκοφαντείς ...".

Όμως - για να μην ξαναξαναξεχνιόμαστε - όόόλα αυτά τα φριχτά, φίλε, τα έκανες από αρχαιοτάτων χρόνων (πριν εμφανιστούν οι τύποι που καταγγέλλεις), και μπορείς μια χαρά να τα κάνεις, ΧΩΡΙΣ να οικειοποιηθείς ούτε την εναντίωση στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ούτε το αγαπάτε αλλήλους, κ.ο.κ.

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Ή μάλλον το θέμα είναι αυτό για τον μηδενισμό της μόδας, για να κάνει παιχνιδάκι με τις "απομαγεύσεις" και τις "αποδομήσεις" ...

Το καίριο θέμα είναι άλλο.

Είναι ότι τόσο η εναντίωση στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όσο και η αγάπη, αγγίζουν το νεύρο της ύπαρξής μας, μιλάνε στην πιο βαθιά μας δίψα και στην ουσιαστική αλήθεια μας!

Δεν είναι δηλαδή απλό "υλικό" για ψιλή κουβεντούλα και για διανοητικές τρικλοποδιές.

Χωρίς εναντίωση στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, και χωρίς αγάπη, δεν είσαι άνθρωπος.

Κι ας λένε ό,τι θέλουνε οι έμποροι της απελπισίας.

izi είπε...

δεν διαφωνώ όπως και είπα.
Διαφωνώ βέβαίως με το "όόόλα αυτά τα φριχτά, φίλε, τα έκανες από αρχαιοτάτων χρόνων (πριν εμφανιστούν οι τύποι που καταγγέλλεις)"
Για σκέψου το.

είμαι ενάντια στην εκμετάλλευση και υπέρ της αγάπης και της βαθύτερης κατανόησης.
Είμαι ενάντια σε κάθε απομάγευση, είμαι ενάντια στον νεο κυνισμό.
Σου έχω δώσει κάποια άλλη εντύπωση ?-))

HollowSky είπε...

1. Το έχω σκεφτεί. Λες τη σκλαβιά να την ανακάλυψαν εδώ και μόλις 2000 χρόνια;
2. Όχι.

izi είπε...

1. την εθελοντική (μ'αγάπες και λουλούδια) ναι, λεω ότι την ανακάλυψαν οχι 2000 χρονια αλλά πολύ πιο προσφατα.
2.ουφ, και με τρόμαξες.

HollowSky είπε...

Δεν ξέρω τι ακριβώς έχεις κατά νου όταν λες για εθελοντική σκλαβιά (με αγάπες και λουλούδια).

Όμως, ακόμα και για την περίπτωση που αναφέρεις στο post, δηλαδή του ιστορικού κομμουνισμού, δεν είχαμε ακριβώς οικειοποίηση της εναντίωσης στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Με άλλου είδους επιχειρήματα προχώρησε ο σταλινισμός: αυτά με τα οποία προχωράει και ο φιλελευθερισμός και γενικά κάθε ωφελιμισμός. Τα περί "πρωταρχικής ικανοποίησης των υλικών αναγκών" και, κατ' επέκταση, περί "οικονομίας".

Βλέπε εδώ:

http://www.happyfew.gr/www/archives/news/news01.htm

:-) :-))

izi είπε...

Εχει πλάκα αλλά αυτό ακριβώς το απόσπασμα είχα σκοπό να το παραθέσω αμέσως μετά το πόστ και το ξέχασα. Το συμπληρώνω αμέσως.

Πάντως το βασικό τους επιχείρημα θα πρέπει να παραδεχτείς ότι ήταν "αν δεν είσαι μαζί μας είσαι με τους άλλους" και ότι "εάν είσαι μαζί μας είσαι με το δίκιο του λαού, είσαι ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο" κτλ.
Τώρα άλλο είναι "η παράταση της χρεοκοπίας της νεωτερικότητας που εξαπλώνεται από το απέεεεραντο κύμα του σκεπτικισμού που την διαδέχτηκε" και άλλο το "αποκλείουμε (ή εκτελούμε) αυτόν που τολμά να ερευνήσει και να αμφισβητίσει" ως αυτόν που βάζει διανοητικές τρικλοποδιές ή ως "έμπορο απελπισίας"
Ο Χριστιανισμός ο Κομμουνισμός ή ο Ανθρωπισμός ο Φιλελευθερισμός ο Βουδισμός μπορεί να κρατήσει συντροφιά στο ανθρώπινο πνεύμα για αιώνες ξέρεις. Δεν χρεοκοπούν οι ιδέες εύκολα, μάλλον δεν χρεοκοπούν καθόλου.
Νομίζω βέβαια ότι κάποιες "σβήνουν στο μυαλό των ανθρώπων"
Η Ιστορία από την άλλη χρεοκοπεί.

Επίσης νομίζω ότι κάποιες έννοιες εκχυδαίζονται από την ιστορική τους σύνδεση με τα αίσχη και τις αδυναμίες της ανθρωπότητας, οπότε τι κάνουμε?
Κάνουμε υπομονή εως ότου να έρθη ο καιρός να τις "ξαναρίξουμε" αποφορτισμένες και φρέσκιες "στο τραπέζι", ή μήπως στο μεταξύ βρίσκουμε άλλες μιας και αυτές έχουν από καιρό "καεί"?

HollowSky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
HollowSky είπε...

Σίγουρα Izy μου, άλλο το να ερευνά κανείς και άλλο να ξεπέφτει στον ατέρμονο σκεπτικισμό. Όπως, όμως, άλλο το να είναι βέβαιος για κάποια πράγματα και άλλο να ξεπέφτει στην απολυτοκρατία και τον ολοκληρωτισμό.

Άλλωστε, όπως υπάρχει η οικειοποίηση για πονηρούς σκοπούς της εναντίωσης στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο - που επισήμανες -, υπάρχει και η οικειοποίηση για πονηρούς λόγους τόσο του ερευνητικού πνεύματος όσο και της εναντίωσης στην απολυτοκρατία.

Πώς;(Δια)στρέφεις το ερευνητικό πνεύμα και την εναντίωση στην απολυτοκρατία προς τον ατέρμονο σκεπτικισμό και τον ισοπεδωτικό σχετικισμό.

Έτσι, αντί για τον "σκεπτόμενο-ενημερωμένο πολίτη" (στη θέση του "ηλίθιου φανατικού οπαδού"), διαπλάθεις έναν άνθρωπο με μυαλό-κουρκούτι από τις άπειρες "πληροφορίες" και τα ατέλειωτα ερωτηματικά, έναν άνθρωπο που φοβάται να διατυπώσει αυστηρή κρίση και ισχυρή θέση μπας και θεωρηθεί απολυτοκράτης, έναν άνθρωπο ανίκανο να σου αντισταθεί!

Αυτό δεν είναι το μοντέρνο κόλπο;

izi είπε...

Από όσο καταλαβαίνω, στην κουβέντα συμβαίνει το εξής. Εγώ υπενθυμίζω τον κινδυνο να ξεπέσουμε σε ολοκληρωτικά συμπεράσματα που μπορούν, όπως πολλές φορές συνέβει στο παρελθόν, να οδηγήσουν σε τραγέλαφα κοινωνικά μορφώματα, σε βάρος της ίδιας της κοινωνίας του ανθρώπου. Εσύ τον αντιστοιχο κίνδυνο να ξεπέσουμε σε μια ατέρμονη σκεπτικιστική μανία, σε αδιέξοδες "απορίες" και ανούσιους ή αποπροσανατολιστικούς προβληματισμούς, που στην πραγματικότητα επιτρέπουν απάνθρωπες εξουσίες. Και οι δυο συμφωνούμε στους παραπάνω κινδύνους.

Επίσης συμπεραίνουμε ότι ο σύχρονος δυτικός καπιταλισμός έχει επιβάλει την απολυταρχία του και μέσω του αέναου σκεπτικισμού και ότι η εκμετάλευση ανρώπου από άνθρωπο, ή ελλειψή νοήματος, ή ακύρωση κάθε ουσίας πού έχει η συνύπαρξη , η αλληλοστήριξη και εν τέλη η αλήθεια, κυριαρχούν ήδη, με πολύ φανερά όσο και εξαιρετικά αμφίβολα για την συνέχεια αποτελέσματα.
Τέλεια. Ένα μάτσο χάλια το λοιπόν.
Τώρα τι μένει να κάνουμε?

HollowSky είπε...

Το συνόψισες πολύ ωραία. Έτσι είναι στο διάλογό μας!

Τώρα, τι μένει να κάνουμε;

Γι' αυτό είχα γράψει στο post, ότι τον υπ' αριθμόν ένα θέμα είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, συμπληρώνοντας: "Όχι μόνον η εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης του άλλου, αλλά και η εκμετάλλευση των συναισθημάτων του, της θέλησής του, της αγάπης του, της θλίψης του, του κορμιού του, της σκέψης του – κάθε μορφής εκμετάλλευση σε κάθε χώρο και χρόνο της ζωής".

Ήθελα και θέλω να πω, σε αυτό - στην αγάπη για τον άνθρωπο και στο σεβασμό του ανθρώπινου προσώπου - δεν κάνουμε σκόντο! Είμαστε απόλυτοι! Και για να είμαστε εδώ απόλυτοι, πρέπει (δε γίνεται αλλιώς) να ερευνούμε διαρκώς το ποσό και την ποιότητα του ενδιαφέροντός μας για τον άνθρωπο ... συνδυάζοντας το απόλυτο (σημείο στήριξης) με το σχετικό (έρευνα).

Αυτή είναι η βάση, λέω.

Τώρα, παραπέρα μπορούμε να πούμε κι άλλα για το τι να κάνουμε, δηλαδή πώς να είμαστε ακλόητοι χωρίς να πέφτουμε σε απολυτοκρατία και ερευνητικοί χωρίς να πέφτουμε σε σχετικοκρατία.

Π.χ. ότι: η απόλυτη αλήθεια υπάρχει μεν, αλλά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός!

Ανώνυμος είπε...

Ωραίο απόφθεγμα αυτό! ("η απόλυτη αλήθεια υπάρχει αλλά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός") Όμως δεν μπορώ να το εννοήσω - εχτός αν ξεπέσουμε στη μεταφυσική.

Θέλω να πω ότι δυσκολεύομαι να θεμελιώσω, σε διανοητικό επίπεδο (όχι σε ηθικό), την αντίθεση στη σχετικοκρατία.

Γεγονός είναι ότι η ομίχλη διαλύεται όταν αρχίζω να κάνω κάτι. Κανείς όμως δεν μπορεί, τότε, να με βεβαιώσει ότι κάνω το "σωστό".

Η άλλη λύση βέβαια είναι να μην κάνει κανείς ποτέ τίποτα...

Δεν ξέρω, πολύ μπερδεμένος είμαι σ' αυτά, και δεν μπορώ να κάνω τον έξυπνο.

HollowSky είπε...

Κι όμως Μπουκανιέρο είναι εύκολο να θεμελιωθεί (και) διανοητικά η αντίθεση στη σχετικοκρατία.

Ιδού:

Ψάχνουμε για να βρούμε κάτι, ρωτάμε για να λάβουμε απαντήσεις. Δεν ψάχνουμε για να ψάχνουμε, ούτε και ρωτάμε για να ρωτάμε.

Ή αλλιώς:

Ο ίδιος ο ερευνητικός νους κινείται κυκλωτικά (όχι κυκλικά, κυκλωτικά), γύρω από ένα θέμα. Δεν κινείται όπου λάχει, σκεδαστικά, στα κουτουρού.



Πάμε τώρα στο άλλο που λες, πως όταν αρχίζεις να κάνεις κάτι, τότε κανείς δεν μπορεί να σε βεβαιώσει ότι κάνεις το "σωστό".

Εδώ ξάφνου εγκαταλείπεις το πεδίο του λόγου (ή της διανοητικής θεμελίωσης, όπως λες), περνάς στο πεδίο της "καθαρής" πράξης (κάνω κάτι) και πάλι ξάφνου ζητάς εδώ λόγο, διανοητική θεμελίωση: "Να με βεβαιώσει κανείς" - προφανώς εννοείς να σε βεβαιώσει δια του λόγου, όχι π.χ. με μια φάπα ή έστω όχι μόνο με μια φάπα αλλά και με λόγο (παφ!-"λάθος το κάνεις ρε παλιοζαγάρι").

Πρέπει να το ξεκεθαρίσεις λιγάκι μέσα σου αυτό το μπέρδεμα (όπως φαίνεται τουλάχιστον έτσι όπως το γράφεις).

Πάντως, εάν, ενώ πράττεις, ζητάς να σε βεβαιώσει ο λόγος αν κάνεις το σωστό ή όχι, τότε σκαρφαλώνουμε παραπάνω εδώ και βλέπουμε ένα πρώτο βασικό κριτήριο: Αν πράττεις στα κουτουρού, τότε ΣΕ ΒΕΒΑΙΩΝΩ ότι δεν κάνεις το σωστό!

docta ignorantia είπε...

Προσθέτω και εγώ το αλατοπίπερο μου:

"Κι όμως Μπουκανιέρο είναι εύκολο να θεμελιωθεί (και) διανοητικά η αντίθεση στη σχετικοκρατία.

Ιδού:

Ψάχνουμε για να βρούμε κάτι, ρωτάμε για να λάβουμε απαντήσεις. Δεν ψάχνουμε για να ψάχνουμε, ούτε και ρωτάμε για να ρωτάμε".

Νομίζω πάντως, αν και δεν καταλαβαίνω επ' ακριβώς τι εννοείς Έναστρε, πως η αντίθεση στη σχετικοκρατία δεν μπορεί να θεμελιωθεί διανοητικά δεδομένου ότι φτάνει κανείς στη σχετικοκρατία στην προσπάθεια του να θεμελιώσει διανοητικά μια απόλυτη θέση. Φτάνει ψάχνοντας να βρει μια απάντηση και εν τέλει η μόνη απάντηση που παίρνει είναι αυτή του προοπτικισμού και του σχετικισμού.

Νομίζω πως η αντίθεση στη σχετικοκρατία είναι περισσότερο ζήτημα πίστης και απόφασης (και ως γνωστόν η πίστη είναι ένα "άλμα στο παράλογο" και η απόφαση μια "στιγμή τρέλας", για να θυμηθούμε τον Κίρκεγκωρ). Ενδέχεται οι πεποιθήσεις να προηγούνται της κριτικής επεξεργασίας. Το παρέχει κανείς ένα επιχείρημα για να δικαιολογήσει στον εαυτό του ή στον άλλο τη στάση του απέναντι σε κάτι δε συνιστά διανοητική θεμελίωση καθώς η διανοητική θεμελίωσή διεκδικεί για τον εαυτό της μια καθολική ισχύ. Επομένως, είναι τόσο εύκολο να θεμελιωθεί "διανοητικά η αντίθεση στη σχετικοκρατία" όσο εύκολο είναι να αποφασίσει κανείς όχι αν θέλει να ψάχνει για να ψάχνει ή αν θέλει να ψάχνει για να βρίσκει αλλά αν θέλει να είναι πολέμιος ή μη της σχετικοκρατίας (μαζί μ' ό,τι συνεπάγεται γι' αυτόν αυτή του η στάση). Ίσως αυτή η προσωπική δέσμευση να μην έχει ανάγκη τη διανοητική θεμελίωση για να υπάρξει.

Αυτά, κουβέντα να γίνεται...

HollowSky είπε...

Αγαπητέ μου Docta, το ερώτημα δεν αφορούσε τη διανοητική θεμελίωση της απολυτοκρατίας αλλά, απλώς, της αντίθεσης στη σχετικοκρατία.

Ανώνυμος είπε...

Προς Docta Ignorantia.

Με τον προοπτικισμο χανουμε τη δυνατοτητα διακρισης και με τη σχετικοκρατια τη δυνατοτητα αποτιμησης των γεγονοτων και των ιδεων. Ομως η δυνατοτητα διακρισης και αποτιμησης των γεγονοτων και των ιδεων αποτελει αναγκη του ανθρωπινου νοος. Διοτι ο ανθρωπινος νους δεν ειναι οπως του υπολογιστη. Δεν αρκειται στη συλλογη και αναλυση data. Ουτε ασφαλως στην απλη περιγραφη του πραγματικου. ο.ε.δ

docta ignorantia είπε...

Δε διαφωνώ φυσικά. Ούτως ή άλλως, η φράση "απλή περιγραφή του πραγματικού" δε βγάζει για μένα και πολύ νόημα.

(Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνουν τα αρχικά στο τέλος του μηνύματος σου)

Ανώνυμος είπε...

Προς Docta Ignorantia.

ο.ε.δ., συντομογραφα του οπερ εδει δειξαι, οπου

α) οπερ: ουδετερο της αρχαιας αντωνυμιας οσπερ, ηπερ, οπερ (= ο οποιος/η οποια/το οποιο ακριβώς).
β) εδει: παρατατικος του αρχαιου τριτοπροσωπου ρηματος δει (= πρέπει).
γ) δειξαι : απαρεμφατο ενεργητικου αοριστου του ρηματος δεικνυω/δεικνυμι (= δειχνω, αποδεικνυω)

Οπερ εδει δειξαι σημαινει "αυτο ακριβως που επρεπε να αποδειξουμε" και ειναι μια φραση που χρησιμοποιειται στο τελος μιας μαθηματικης η και λογικης αποδειξης, δηλωνοντας οτι το αποτελεσμα ειναι αυτο που ζητηθηκε να αποδειχτει.

Ο.ε.δ. λοιπον, με αυτα που σας εγραψα (και δεν διαφωνειτε), η διανοητικη θεμελιωση της αντιθεσης στην σχετικοκρατια (και τον προοπτικισμο επισης).

Ανώνυμος είπε...

Να θυμίσω ότι ή "αλήθεια" είναι η a priori συνθετική κρίση, το ζωτικό ψέμα του ανθρώπου, όπως μαθαίνουμε στο σχολείο:-))
που δίχως αυτό ίσως και να μην είχαμε σταθεί στα πόδια μας.
Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορεί να θεώρηθει η αλήθεια.

Ανώνυμος είπε...

Προς Virtus Dormitiva.

Ουαι! Και μονον η εκφραση "η αληθεια ειναι το ζωτικο ψεμμα" δηλωνει βαθυτατη συγχυση. Των καιρων μας τη συγχυση. Που μοιαζουν να επιδιωκουν την επαληθευση των σκοτεινων οραματων του Ερικ Αρθουρ Μπλερ, οταν ελεγε "Η ελευθερια ειναι σκλαβια".

Ουδεμια συγχυση δεν πρεπει να υπαρχει μεταξυ αληθειας και ψευδους!

Ακομη και η ταοϊστικη φιλοσοφια, κατα την οποια τα αντιθετα δεν αποκλειονται αμοιβαιως αλλα αλληλοσυμπληρωνονται δεν διαπραττει τετοια συγχυση.

Πραγματι, η ταοϊστικη "αλληλοσυμπληρωση των αντιθετων" επισυμβαινει με τροπο συγκεκριμενον: η υπερβολη του ενος οδηγει, οχι στην εκμηδενιση αλλα, παραδοξως, στην αναδυση του αλλου. Τουτο ομως δεν σημαινει, οπως εχει νομισθει απο επιδερμικες αναγνωσεις του ταοϊσμου, επειδη, δηθεν, η αναπτυξη του ενος οδηγει στην αναδυση του αλλου ωσαν, δηθεν, το ενα να προκυπτει εγγενως απο το αλλο - κατι που θα σημαινε οτι, τροπον τινα, "το γιν ειναι γιαγκ". Ουδεποτε ο ταοϊσμος υιοθετησε μια τετοια εκφραση, την οποια παντοτε θεωρησε αφρονα και βλασφημη.

Εκεινο που, κατα τον ταοϊσμο, συμβαινει ειναι ακριβως τουτο: η αναπτυξη του ενος οδηγει, εν τελει, στο "θανατο" του, δια του οποιου ("θανατου" του) αναδυεται στο προσκηνιο το αντιθετο του, οχι επειδη "προκυπτει εγγενως" αλλα επειδη, καθοσον αναπτυσσετο εκεινο, τουτο τελουσε υπο εκλειψη!

Πραγμα που σημαινει οτι ουδεμια συγχυση μεταξυ του ενος και του αλλου υφισταται, ακομη και σε μια φιλοσοφια που δεν πρεσβευει τον αλληλοαποκλεισμο αλλα την αλληλοσυμπληρωση των αντιθετων.

Τελοσπαντων, ολα αυτα για να τονισω: ας απαγκιστρωθουμε απο την τρεχουσα διανοητικη αποτελματωση.

Αλλο η αληθεια, αλλο το ψευδος.

Ευθυνη μας να τα διακρινουμε!

Ας μην την αποποιούμεθα αυτη τη ζωτικη ευθυνη, υιοθετωντας αβασανιστα την κυριαρχη συγχυση.

Ανώνυμος είπε...

"ας απαγκιστρωθουμε απο την τρεχουσα διανοητικη αποτελματωση. "

Αγαπητέ μου φιλόφρων, έχει ενδιαφέρον εδώ το πως εννοείς το "τρέχων".
Ισως να είναι τρέχων από το "εν οιδα ότι ουδέν οίδα" ίσως πάλι να είναι "τρέχων" από το "Πέραν του καλού και του κακού" ίσως και από το "ελευθερία είναι η γνώση της αναγκαιότητας" που σημαίνει είμαι ελευθερος όταν γνωρίζω πως είμαι σκλάβος".
Ενδιαφέρον επαναλαμβάνω το "τρέχων" που τρέχει "από κτίσεως κόσμου" και όχι σαφώς από τον "Eric Arthur Blair" (καλή εξυπνάδα κι αυτή).
Αναστοχάσου σε έννοιες όπως η"επινόηση" ή η "ανακάλυψη".
Όταν την επινόηση την εννοείς ώς "ανακάλυψη" μάλλον τότε δημιουργείται το πρόβλημα μιας βασικότατης σύγχισης ή οποία μας ταλαιπωρεί εδώ και πολλούς αιώνες.

Επίσης να σημειώσω για το σύνολο της πολυ ωραίας συζήτησης, ότι η διάσταση αλήθειας και ψεύδους προφανώς και δεν μπορεί να αποτελέσει και την αποκλειστική πηγή της σημασίας.

Συμφωνώ πως είναι σίγουρα ευθήνη κάποιων να συντηρούν τα ζωτικά ψεύδη με τα οποία ο άνθρωπος "επικρατεί" νομίζοντας ότι ασκεί εξουσία ακόμη και στην φύση την ίδια.
Διχως αυτά είμαστε 100% χαμένοι.
Ανύπαρκτοι.
Είναι όμως και ευθήνη κάποιων άλλων να τα επισημαίνουν.

χαιρετω.

υγ. α να μήν ξεχάσω, στην ταοιστική φιλοσοφία η έννοια του αντιθέτου έχει παραδηλώσεις φόρμας ή κίνησης.

Στην ταοιστική σκέψη η αλήθεια δεν έχει καμία θέση.
Αυτός είναι ένας βλακώδης "δυτικομορφισμός"

Ανώνυμος είπε...

Προς Virtus Dormitiva.

Ισως να μην εχετε προσεξει οτι εκεινος που ειπε "Εν οιδα, οτι ουδεν οιδα", ουδολως παραιτηθηκε απο την αναζητηση της αληθειας. Τουναντιον!

Ισως επισης να μην εχετε προσεξει οτι εκεινος που θελησε να σταθει "Περαν του καλου και του κακου", εσταθη τελικως πριν απο το καλο και το κακο - και δεν εννοω, φυσικα, με αυτο οτι κατεληξε παραφρων.

Ίσως τελος να μην προσεξατε οτι εκεινος που ειπε "Ελευθερια ειναι η γνωση της αναγκαιοτητας" υπηρξε μεγας κρατικιστης και ουδολως φιλος της ελευθεριας - ο δε αλλος που τον επανελαβε λιγο αργοτερα, οραματιστηκε ενα "βασιλειο της Ελευθεριας" περαν της αναγκαιοτητας.

Προσωπικως παντως δεν εννοω την επινοηση ως ανακαλυψη. Δεν ειναι επινοηση λ.χ. η αναγκη του νοος να διακρινει και να αποτιμα τα γεγονοτα και τις ιδεες, και ως εκ τουτου να μην ησυχαζει με τον προοπτικισμο και την σχετικοκρατια.

Η ανακαλυψη της αληθειας απαιτει οντως πολυ κοπο. Για τουτο και πολλοι την αποφευγουν. Ευκοποτερον εστι να υποθετεις οτι αληθεια δεν υπαρχει η οτι ειναι απλη επινοηση η ζωτικο ψεμμα, κ.τ.τ.. Σε απαλλασσει απο βασανα.

Ανώνυμος είπε...

Από τα βάσανα, σε απαλλάσουν οι βεβαιότητες.
Η "ανακάλυψη της αλήθειας" φυσικά και απαιτεί κόπο.
Το πικρό είναι ότι κάποιοι είναι εκεί πριν από σένα. Πάντα.
Και το χειρότερο ότι κάποιοι θα έρθουν και μετά. Αμέσως μετά.
Φιλόφρων μιλάμε για real traffic!μπουνιές κλωτσες βρισίδια, κορναρίσματα.
Και θα γνωρίζεις τα επακόλουθα φαντάζομαι...
Τα λένε και "τροχονόμο"


υγ. "Δεν ειναι επινοηση λ.χ. η αναγκη του νοος να διακρινει και να αποτιμα τα γεγονοτα και τις ιδεες"
χμ...είσαι τόσο σίγουρος.
Πάντως ή ανάγκη μάλλον είναι η μητέρα της επινόησης.
The mother of Invation...για να θυμηθούμε κι ένα καλό παλιο και άξιο μουσικόν σύνολον.

docta ignorantia είπε...

"Οπερ εδει δειξαι σημαινει "αυτο ακριβως που επρεπε να αποδειξουμε" και ειναι μια φραση που χρησιμοποιειται στο τελος μιας μαθηματικης η και λογικης αποδειξης, δηλωνοντας οτι το αποτελεσμα ειναι αυτο που ζητηθηκε να αποδειχτει"

Δεν χρειαζόταν άνθρωπε μου να γράψεις όλο αυτό το κατεβατό! Γνωρίζω την έκφραση. Η παρένθεση είχε ρητορική σημασία. Αυτό που δε καταλαβαίνω είναι γιατί επί του προκειμένου νοιώθεις την ανάγκη να συμπληρώσεις τα λεγόμενα σου με αυτή την έκφραση. Δεν καταλαβαίνω επίσης τις προθέσεις και τις αξιώσεις της παρεμβολής σου για να ξέρω αν αστοχείς ή ευστοχείς σ' αυτό που θέλεις να πεις. Ποιο είναι το συγκεκριμένο αντικείμενο της διαφωνίας σου ή έστω της ένστασης σου;

Νομίζω πως πριν λάβει μέρος κανείς στις συνηθισμένες διαδικτυακές λεκτικές κονταρομαχίες θα πρέπει τουλάχιστον να είναι βαθιά συνειδητοποιημένος περί του τι αποζητά από το διάλογο (ο οποίος εδώ διεξάγεται απρόσωπα, με πολύ περίεργους και απωθητικούς όρους για μένα).

Ανώνυμος είπε...

α) Προς Docta Ignorantia.

Συγγνωμη αλλα δεν κατανοω την προσφυγη σε ρητορικα σχηματα οταν μια ερωτηση μπορει να τεθει ευθεως μεταξυ δυο συνομιλητων. Για την ακριβεια απαξιω να την κατανοησω.

Περαιτερω, αδυνατω να κατανοησω τις αποριες σας που αφορουν στις προθεσεις και τις αξιωσεις μου. Εχουν νοημα;

Κατεθεσα τη θεση μου στο θεμα που συζητατε εδω, δηλαδη στο εαν γινεται να θεμελιωθει διανοητικα η αντιθεση στη σχετικοκρατια. Επειδη ακριβως υπηρξε θεμα να αποδειχτει κατι (εαν δυναται να θεμελιωθει διανοητικως η αντιθεση στη σχετικοκρατια), για τουτο, ολοκληρωνοντας τα επιχειρηματα μου - με τα οποια εξ αλλου είπατε (ελπιζω οχι ρητορικως) οτι δεν διαφωνειτε -, κατέληξα με το ο.ε.δ. Που το ασυνηθιστο; Που το προβλημα; Που παραβιασα τις αρχες του διαλογου μαζι σας; Ποιες λεκτικες κονταρομαχιες μου προσαπτετε;

Και παλι συγγνωμη αλλα δεν εχω ουδεμια διαθεση να σας ακολουθησω σε τετοιου ειδους στροφες μιας φιλοσοφιζουσας συζητησης σε ψυχολογιστικες παρακαμψεις περι προθεσεων, κ.τ.τ.

Συγχωρειστε μου την αδυναμια. Εφοσον μαλιστα κι εσεις απο την πλευρα σας αισθανεστε καποια (σεβαστη ασφαλως) απωθηση για τον απροσωπο διαλογο, δεν βλεπω γιατι να ταλαιπωρουμεθα.

β) Προς Virtus Dormitiva.

Σιγουροτατος ειμαι οτι η αναγκη του νοος να διακρινει και να αποτιμα τα γεγονοτα και τις ιδεες δεν αποτελει επινοηση. Τουτη ομως η βεβαιοτης δεν αποτελει καθολου λυση βασανων, οπως ισως πιστευετε για καθε ειδους βεβαιοτητα. Αντιθετως, τουτη η βεβαιοτης αποτελει ακριβως συμβολαιο με τα βασανα!

Επιτρεψτε μου επι τη ευκαιρια να σας επισημανω οτι απο τα βασανα δεν σας γλυτωνει ουτε η ερευνητικη ανησυχια, ουτε και οι βεβαιοτητες. Απο τα βασανα σας γλυτωνει - παντοτε προσκαιρα, εννοειται - μονον η ελαφρομυαλια, η αναβλητικοτητα και η τεμπελια.

Αυτα που λετε για τις μπουνιες, κ.τ.τ., συγγνωμη αλλα τα θεωρω ολιγον τι εξυπνακισμους.

Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλή συζήτηση.
Πάντως ο φιλόφρων όντως δείχνει λίγο μπερδεμένος.
Τι να εννοεί? ποιοι φέρουν τον φιλοσοφικό λόγο της την τρέχουσας διανοητικής αποτελμάτωσης? Οι "Γερμανοι" οι "Γάλλοι" οι "Βρετανοί"?
Ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις παρακαλώ.

Ανώνυμος είπε...

Πραγματικά πολύ ωραία συζήτηση!

Χωρίς να θέλω να την χαλάσω, να πω πως δεν είναι σωστό αυτό που έγραψε ο/η VIRTUS DORMITIVA, οτι "στην ταοιστική σκέψη η αλήθεια δεν έχει καμία θέση.Αυτός είναι ένας βλακώδης 'δυτικομορφισμός'.".

Ίσως ο/η V.D. δεν γνωρίζει βασικές πηγές του ταοϊσμού.

Μια πρόχειρη ματιά στο TAO TE CHNIG, LAO TSU (μετάφραση από το πρωτότυπο Gia-Fu Feng και Jane English, εκδόσεις Vintage, Νέα Υόρκη):

&8.
"In dealing with others, be gentle and kind / In speech, be true".
&19.
"It is more important / To see simplicity / To realize one's true nature".
&28.
"Being the stream of the universe / Ever true and unswerving / Become as a child once more [...] Being an example to the world / Ever true and unwavering / Rerutn to the infinite [...] Ever true and ressourcefull / Return to the state of the uncarved block".
&34.
"It does not show greatness / And is therefore truly great".
&38.
"A truly good man is not aware of his goodness [...] A truly good man does nothing [...] When a truly kind man does something, he leaves nothing undone".
&78.
"The truth often sounds paradoxical".
&81.
"Truthfull words are not beautifull / Beautifull words are not truthful".

Ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

Προς Moeb.

Ουτε οι Βρετανοι, ουτε οι Γαλλοι, ουτε οι Γερμανοι. Διοτι η βλακεια, οπως και η ευφυια, δεν έχουν συνορα.

Οσο για ονοματα και διευθυνσεις, το ονομα ενος βλακος μολις μου το εδωσατε. Λεγεται (η εστω υπογραφει ως) Moeb. Τη διευθυνση του δεν γνωριζω και ουτε επιθυμω να μαθω.

Με τις υγειες σας.

Ανώνυμος είπε...

«Και θέλετε γνωρίσει την αλήθεια (μου), και η αλήθεια (μου)θέλει σας ελευθερώσει»

Αγαπητέ φιλόφρονα, κι εγώ θεωρώ εξυπνακισμό την πληθυντική απεύθυνση αλλά δεν το είπα.
όπως εξυπνακισμό θεωρώ και τις αντιστοιχίες λόγων και πράξεων Σωκράτους Νίτσε Ενγκελς κτλ.
Επίσης το ότι κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε πάλι ...
Τέλος πάντων πριν το υπονόησα τώρα το διασαφηνίζω.
Η ανάγκη του νόος, οδηγεί σε επινοήσεις και ουδέποτε σε ανακαλύψεις. Αυτές οι επινοημένες λοιπόν "ανακαλύψεις" γίνονται τέτοιες δια της επιβολής. Τις λέμε αλήθειες για συντομία (τα λέμε και με διάφορα άλλα ονόματα, και πάντα είναι "για το καλό των πολλών" και για την "ελευθερία" τους). Για αυτές τις αλήθειες αξίζει να μαχόμαστε αρκεί να είναι οι δικές μας, αυτές που μας βολεύουν, αυτές που επιβάλαμε και οφείλουμε να συντηρούμε επιβεβλημένες.
Επίσης οφείλουμε να τις επιβάλουμε στους ανόητους υπάνθρωπους. Έτοιμες.
Προπαίδεια.
Τώρα αν σπάει ο διάολος το ποδάρι του και εμφανίζονται πότε ο Σωκράτης ή ο Πλάτων, πότε ο Νίτσε πότε ο Μάρξ, ο Νέυτων ο Μπορ, πότε ο Σρεντιγκερ ή ο Αινστάιν και επαληθεύουν τα όσα επινοούν,διαψεύδοντας τις αλήθειες μας, ε τότε ελισσόμαστε. Άλλον τον εκτελούμε άλλον τον απειλούμε άλλον τον βραβεύουμε, άλλον τον χρησιμοποιούμε άλλον τον συκοφαντούμε ή τον υμνούμε κτλ.
Αργά ή γρήγορα θα έρθουν κι οι επόμενοι.

Εξ ον δεν γίνεται να θεμελιωθεί διανοητικά η αντίθεση στη σχετικοκρατία.

Δεν βλέπω και κάπου την ανάγκη δηλαδή, αφού υπάρχει τρόπος.

Τώρα σχετικά με τα πρόσωπα και τα απρόσωπα, δεν έχω κανένα πρόβλημα.
Δηλαδή το ίδιο μου κάνει, και ας τα αφήσουμε κατά μέρος. Εν ολίγοις docta, keep your cool.

Για το Ταο λέω ότι η δυτική αντίληψη για την αλήθεια δεν έχει καμία σχέση με αυτήν που το Ταο προτάσσει.
Αυτό που εννοούμε εμείς ως αλήθεια δηλαδή, το επινόημα, το ζωτικό ψεύδος δεν σχετίζεται με το Τάο. Πράγματι θα έπρεπε να το επισημάνω.

Καλό search πάντως περαστική φίλη.

&8.
"In dealing with others, be gentle and kind / In speech, be true".

Ανώνυμος είπε...

«Και θα αγαπάς την αλήθεια σου με όλη την καρδιά σου, και με όλη την ψυχή σου, και με όλη τη διάνοιά σου, και με όλη τη δύναμή σου».

Ανώνυμος είπε...

Προς Virtus Dormitiva.

Ποτε εκανα, και μαλιστα "παλι" (;), οτι δεν σας καταλαβαινω; Ουδεποτε εκανα κατι τετοιο με σας. Ουτε καν ειπα οτι δεν σας καταλαβαινω! Να μου απευθυνε αυτη τη μομφη ο Docta Ignorantia (στον οποιον, και μονο σε αυτον, ειπα πως δεν τον καταλαβαινω), ενταξει. Αλλα εσεις; Τωρα ναι, πραγματικα δεν σας καταλαβαινω!

Κατα τα λοιπα:

α) Ειναι αβασιμη η δηλωση σας οτι "η αναγκη του νοος οδηγει σε επινοησεις και ουδεποτε σε ανακαλύψεις" [μα ποια "αναγκη του νοος"; ετσι γενικα; μηπως θελετε να πειτε, η αναγκη του νοος για διακριση και αποτιμηση των γεγονοτων και των ιδεων, οπως προειπα; τελοσπαντων].

Μηπως για εσας η ανακαλυψη π.χ. των μικροβιων ηταν επινοηση; Η μηπως δεν προηλθε απο την αναγκη του ανθρωπινου νοος να διακρινει και να αποτιμησει τα γεγονοτα (εν προκειμενω τα σχετιζομενα με ζυμωσεις και περαιτερω με ασθενειες);

β) Δεν εχει απολυτως καμια λογικη η προσπαθεια σας να συμπερανετε απο τις αλληλοσφαγες, επιβολες, κ.τ.τ. που παραθετετε, οτι δεν μπορει να θεμελιωθει διανοητικα η αντιθεση στη σχετικοκρατια.

Φυσικα και μπορει να θεμελιωθει διανοητικα! Οτι μπορει να απαγχονιστει εκεινος που θα κανει αυτη τη θεμελιωση, ειναι αλλης ταξης ζητημα και ο απαγχονισμος του δεν αναιρει καθολου το γεγονος οτι τη θεμελιωσε διανοητικα ...

... οπως αλλωστε το γεγονος οτι μπορει ενας γονεας να επεβαλε με λιγο ξυλο στο παιδι του να πλενει καθε βραδυ τα δοντια του, δεν αναιρει καθολου το γεγονος οτι ειναι αληθεια πως το πλυσιμο των δοντιων βοηθαει στην καλυτερη υγεια τους.

Συγχεετε, λοιπον, ανομοια πραγματα και ετσι δεν αποδεικνυετε αυτο που θελετε να αποδειξετε.

γ) Τελος, εφοσον επικροτειτε οπως βλεπω το ταοϊστικο παραθεμα της περαστικης φιλης "in speech be true", ας ειστε ειλικρινης.

Δεν ειχατε πει "ότι η δυτική αντίληψη για την αλήθεια δεν έχει καμία σχέση με αυτήν που το Ταο προτάσσει".

Ειχατε πει ότι "στην ταοιστική σκέψη η αλήθεια δεν έχει καμία θέση.Αυτός είναι ένας βλακώδης 'δυτικομορφισμός'."

Αυτα.

izi είπε...

@ hollow
πάνω που φάνηκε να καταλήγουμε κάπου...
μπήκε σφήνα ο πειρατής και ξανάναψε η κουβέντα.
Μένω στο "να είμαστε ακλόητοι χωρίς να πέφτουμε σε απολυτοκρατία και ερευνητικοί χωρίς να πέφτουμε σε σχετικοκρατία".

Αυτό το τελευταίο "Π.χ. ότι: η απόλυτη αλήθεια υπάρχει μεν, αλλά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός!" Τι το ήθελες?

Ανώνυμος είπε...

... και κατι τελευταιο, που παρελειψα.

Προς Virtus Dormitiva.

δ) Ουδολως αντιστοιχισα "λογια με πραξεις" των Σωκρατη, Νιτσε, Χεγκελ. Αντιστοιχισα λογια με λογια. Η "μαιευτικη" του Σωκρατη ηταν διανοητικη μεθοδος προσπορισμου της αληθειας. Οι θεωριες του Νιτσε εμειναν τελικως πριν απο το καλο και το κακο. Το θεωρητικο εργο του Χεγκελ διαπνεεται απο κρατικισμο (οπως του προσαπτει νωριτερα απο καθε αλλον ο Μαρξ στην κριτικη της χεγκελιανης φιλοσοφιας του δικαιου).

Χαιρετω.

Ανώνυμος είπε...

a)"Σιγουροτατος είμαι οτι η ανάγκη του νοος να διακρίνει και να αποτιμά τα γεγονότα και τις ιδέες δεν αποτελεί επινόηση."
Υποστήριξα όχι ότι αποτελεί επινόηση αλλά ότι γεννά επινοήσεις.
Η ανακάλυψη των μικροβίων είναι η κατεξοχήν επαληθεύσιμη επινόηση. Πολύ καλό παράδειγμα Μπράβο.

Το "πάλι" ήταν εμφατικό.

β)Δεν κατάλαβα τίποτα. (όσοι ανέφερα, νόμισα ότι αρνήθηκαν κάποιες θεμελιώδεις αλήθειες και όχι την σχετικοκρατία)

γ) στο περί ταο όπως προείπα παρέλειψα το "μας" μετά το "αλήθεια"
Έκανα Λάθος.

δ)ο Σωκράτης και ο Χέγκελ, επινόησαν ΔΕΝ ανακάλυψαν αλήθειες, ο Νίτσε κατέδειξε αυτές ως επινοήσεις και όχι ως αλήθειες.

Τέλος πάντων, χονδρικά πιστεύω ότι αν η αλήθεια ήταν κάπου και περίμενε να την ανακαλύψουμε, μάλλον θα είμαστε σε ακόμη δυσκολότερη θέση, ή δεν θα ήμασταν καθόλου.
Καλό είναι να ελπίζουμε πάντως.

Αυτά

Ανώνυμος είπε...

Ειναι φοβερο να πεθάνεις στην θάλασσα από δίψα.Πρέπει λοιπόν να αλατίσετε τόσο την αλήθεια σας ώστε να μην μπορεί πια - να σβήσει την δίψα;

Ανώνυμος είπε...

Η θάλασσα είνε για να κολυμπάμε και να ψαρεύουμε. Όχι για να πίνουμε. Άσε που άμα το άλας μωρανθεί, φασκελοκουκούλωστ'τα!

:-) :-))

Έλα μωρέ ΠΑΝΑΘΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

(ώπα, για άλλο μπλογκ ήταν αυτό το τελευταίο)

Ανώνυμος είπε...

ΕΙΣΤΕ ΓΙΑ ΔΕΣΙΜΟ!

Ανώνυμος είπε...

Οι καταγγελίες σας είναι πολύ σοβαρές και θα μελετηθούν με προσοχή. Επιτήδειοι, που μάς είχαν διαβεβαιώσει ότι είναι δυνατόν να θεμελιωθεί διανοητικά η αντίθεση στη σχετικοκρατία, μάς απέσπασαν σαν προκαταβολή το πόσον των 300.000 ευρώ με πρόσχημα ότι αφού ρίξουν τα θεμέλια, θα σηκώσουν και πολυκατοικία 8 ορόφων με 3 ρετιρέ. Δεν έκαναν τίποτε όμως και τώρα είμαστε άστεγοι. Οι δικαιολογίες τους στα παράπονά μας, ήταν ότι κάποιοι έστειλαν την Αρχαιολογική μόλις έριξαν τα θεμέλια, και σταμάτησαν τα έργα επειδή, δήθεν, από κάτω βρίσκονταν τα ερείπια της Ακαδημίας του Αριστοτέλη. Ευχαριστούμε.

Ανώνυμος είπε...

Παρατάω τώρα την κουβέντα και φευγω.
Θα αγωνιστω δίπλα στον Δημοκρατικό Στρατό λίγο έξω από την Λειβαδιά.
Φιλόφρωνα, αν σε πετύχω και είσαι με τους Αμερικανοτσολιάδες μην μου πιάσεις την κουβέντα. Θα σου φάω το λαρύγγι.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ.

Ανώνυμος είπε...

αγαπητέ κ. έναστρε,
σας έστειλα ένα ημεηλ, αλλά μου το γύρισε πίσω. παρακαλώ, αν θέλετε, να μου πείτε το μεηλ σας.
σας ευχαριστώ για το χρόνο σας Γιάννης

Ανώνυμος είπε...

@ izi
Θέλεις να πεις ότι όλη αυτή η φασαρία και το κατεβατό δημιουργήθηκε από την ταπεινή κι ασήμαντη παρέμβασή μου;;

Κι έπειτα, ποιος είναι αυτός ο "Νοός" για τον οποίο γίνεται τόσος λόγος; Απ' το όνομα, Ολλανδός μου φαίνεται...

Ανώνυμος είπε...

ολα τόσο σεμνα, όλα τοσο σεμνά, όλα τοσο βαριεστιμένα, τοσο ξέπνοα, ολα τόσο καλοπροέραιτα, όλα

Ανώνυμος είπε...

Θελω να μου χαριστε μια γαρδένια
θέλω στον κήπο να φυτέψω ενα φυτο
για να μην έχω πια καμία έννοια
θα γινω κηπουρος και με κορμί στητό

όταν μιλαν οι άλλοι εγω δε θα μιλω
κι άμα μιλώ θα λέω λίγα
ολημερίς θα σκάβω θα γελώ
και το πολύ-πολύ θα κυνηγώ μια μύγα.

Ω ναι, αυτό θα κάνω να το δείτε
και θα 'μαι έτσι ήρεμος πολύ
εσείς να πατε τώρα να πνιγείτε
κι εγώ θα κοιμωθώ ως το πρωί.

Ανώνυμος είπε...

Μη μου μιλάτε πια γι' Απολυτοκρατία
τρέχω στο δρόμο με ξέπλεκα μαλιά
για μένα πια μόνο Ξυπολυτοκρατία
και για παρέα να χω δυο σκυλιά

Μη λέτε λέξη περί Σχετικοκρατίας
φοράω σοσονάκια παιδικά
δε μ' ενδιαφέρει ο λόγος της αιτίας
διαβάζω κόμικς και φτηνά περιοδικά

Μιλήστε μου για κάτι επιπολαιο
πήτε μου ξάφνου στεκαμάν
δεν έχω με τη σκέψη εγω συμβόλαιο
χοροπηδώ και είμ ο Πίτερ Παν

Ανώνυμος είπε...

Ο ένας ξερει τόσα που χωράνε
μεσα σ' ένα κλουβί για καναρίνια
τ' ακούς ολημερίς να κελαηδάνε
και γυρω να γελάνε τα χαμίνια

Ο άλλος ξέρει και δεν ξερει
φοράει παλτό με όρθιο γιακά
κρυμένο εχει το πιπέρι
θα μαγειρέψη λέει μουσακά

Ήρθαν και φάγανε μα δεν τις είδα
τις σκέψεις του μεσημεριου
βρήκα μονάχα μια κοτσίδα
σκόρδα στο πιάτο του τυριού

HollowSky είπε...

Χαχαχαχαχαχά!

Απολαυστικά τα ποίματα των [εξάδελφων;] Πρόκα!


@ Γιάννη τ.

το e-mail μου βρίσκεται τώρα στο "προφίλ" μου - κάνε κλικ κι έφυγες.

Ανώνυμος είπε...

"ποιος είναι αυτός ο "Νοός" για τον οποίο γίνεται τόσος λόγος; Απ' το όνομα, Ολλανδός μου φαίνεται..."

αχ βρε κουτό τι ρωτάς;

Ολλανδός είνε

Αφου γράφεται Νοος και προφέρετε Νους

Φαν Ντερ Νους που λενε; Απαυτός.

HollowSky είπε...

Καλά, δεν τολμάω να ξαναμπώ εδώ και βλέπω της μουρλής το κάγκελο!

Χαχαχαχαχά!

Τι έγινε, έπεσε υστερικός γελωτοκλονισμός ρε παιδιά;

Απόλαυση, να 'στε καλά άπαντες οι σχολιαστές.

Ανώνυμος είπε...

μ' άρεσε που υπήρξε
μια βαριεμάρα
κι ενα ωχαδερφέ
τι λεμε τώρα
πάμε να φαμε κανά σουβλάκι
έτσι εχασε τη παρτίδα
ο δογματισμός
ζήτω

Ανώνυμος είπε...

Κουβέντα να γίνεται;


SKEPSI-COLA!


Δροσίζει, τονώνει, ανακουφίζει.

Τώρα και σε ξύλινο μπουκάλι.


SKEPSI-COLA!


Κουβέντα να γίνεται δικέ μου.

Ανώνυμος είπε...

Η θεωρία-τυφλοσούρτης περί "γνωστών-άγνωστων-υποκινούμενων" ... που την είδαμε πέρσι, στις πυρκαγιές, και στη βερσιόν περί "ασύμμετρης απειλής" ... όχι μόνο πάλιωσε αλλά πλέον αχρηστεύτηκε από τα γεγονότα.

Γιατί δεν είναι δυνατόν αυτό το γενικευμένο μπάχαλο σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας να έγινε από τους 100, 200, 300, άντε 500 "γνωστούς-άνγωστους".

Εκτός κι αν δεχτούμε πως έχουν υπερφυσικές δυνάμεις: πετούν με την ταχύτητα του φωτός, βρίσκονται ταυτόχρονα σε πολλά διαφορετικά μέρη, κ.ο.κ.

Και καλά να την προμοτάρει (ακόμα) μια αποδεδειγμένα ανίκανη και φαύλη κυβέρνηση για να κάνει πάσα τις αμαρτίες της ...

... αλλά να τη χάφτουν κάποιοι που δεν έχουν τέτοιο συμφέρον, είναι ανεξήγητο - εκτός κι αν ποτέ δεν έχουν νιώσει την νεανική απελπισία και το αίμα τους να βράζει ανακατεμένα σ' ένα παράξενο κοκτέιλ, που ζητάει να σκάσει πάνω σε ό,τι μοιάζει ψεύτικο, στημένο, βρώμικο, ματαιόδοξο.

Το πράγμα δεν μπαλώνεται πλέον!

Μιλάμε για ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ κρίση συνάνθρωποι, καταλάβετέ το και μη νομίζετε πως άμα κρύψουμε το κεφάλι μας στο χώμα, λύσαμε το πρόβλημα.

Χρειάζονται σοβαρές πολιτικές πρωτοβουλίες αποκατάστασης του αισθήματος ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ, που έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από την κυρίαρχη Φαυλοκρατία ...

... μόνο που κανένας δεν είναι σε θέση να τις αναλάβει.

presuntos είπε...

Προς κάτι γεροπαράξενους φιλολόγους,

ελπίζω εδώ που δημοσιεύω να το βρούνε. Εγώ είμαι πολύ πιο μικρός, σε σχέση μ'αυτούς, πιο κοντά μάλλον ηλικιακά στον bukanieros. Η σχετικοκρατία δε με άφησε ούτε εμένα ανεπηρέαστο. Παρ'ολ'αυτά, προσπάθησα και προσπαθώ να την καταπολεμήσω στην αναζήτηση αντικειμενικών απόλυτων αληθειών. Ομολογώ πως τις νιώθω μόνο σε συνδυασμό με έναν ηθικό άξονα : Είναι αλήθεια ότι αντικειμενικά καλό να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Είναι αλήθεια ότι είναι αντικειμενικά καλό να μην εκμεταλλεύεται άνθρωπος άνθρωπο.
Είναι αντικειμενικά καλό να μάχεται κανείς για τα ιδανικά του.
Οι μέθοδες μπορεί να ποικίλουν, αυτή όμως είναι η κατευθυντήρια γραμμή μου και δε με ενδιαφέρει αν κάποιος την αντικρούσει. Γιατί απλά θα του πω ότι θέλω να κάνω αυτό, και το θεωρώ αντικειμενικά καλό. Κι αν προσπαθήσει να αποδείξει το αντίθετο, προφανώς θα παραστήσει το δικηγόρο του Διαβόλου, οπότε απορρίπτω τη θέση του ως υστερόβουλη και κακοπροαίρετη, στο συγκεκριμένο θέμα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets