15 Φεβρουαρίου 2009

Ανοιχτή επιστολή προς τη σύνταξη της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας"



 Κύριοι, 

Χαιρόμαστε που σαν βασική λεζάντα στο εξώφυλλο του σημερινού «Έψιλον» (15.02.2009), δανειστήκατε το τίτλο της παρέμβασής μας εναντίον της πτωματολαγνικής έκθεσης Bodies («Χαμένα Κορμιά», 7.02.2009). Λυπούμαστε ωστόσο που το κάνατε με αμφιλεγόμενο τρόπο, ο οποίος περισσότερο προβάλλει τελικά, παρά προσβάλλει καίρια την έκθεση αυτή! Σε κάθε περίπτωση η ένσταση στην έκθεση δεν είναι -ούτε και θα έπρεπε να είναι- μόνο για το «πόθεν έσχες» των πτωμάτων, αλλά συνολικότερα ένσταση για το ίδιο το «concept» που τα έφερε, δυστυχώς υπό την αιγίδα δημόσιων φορέων και θεσμών, στην Τεχνόπολη: ένσταση δηλαδή, όχι μόνο για κάποιες νομικές πτυχές, αλλά επί της ουσίας του πράγματος. 
Ακόμα και νόμιμα να είχαν αγοραστεί αυτά τα νεκρά σώματα, ούτε η τέχνη, ούτε η επιστήμη, ούτε βεβαίως η παιδαγωγική θα μπορούσαν να δικιολογήσουν την περιφορά ανά την υφήλιο ενός γδαρμένου και «πλαστινοποιημένου| νεκρού ... τενίστα! Δεν θα πρέπει να σας διαφεύγει, ότι, όταν οι σύγχρονες κοινωνίες επέτρεψαν τη χρησιμοποίηση νεκρών σωμάτων ως «υλικού», δεν το έκαναν προς ... τέρψη, ούτε προς ... συμμόρφωση κανενός, αλλά αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια της ιατρικής έρευνας και της διδασκαλίας της, και με μοναδικό στόχο της τη θεραπεία ασθενειών. 
Ο λόγος γι' αυτή την περιχαράκωση ήταν (και πρέπει να παραμείνει) σαφής και αδιαπραγμάτευτος, ακριβώς διότι αφορά τα ανθρωπιστικά θεμέλια των σύγχρονων κοινωνιών και την περιφρούρησή τους: έξω, δηλαδή, από το ιατρικό-θεραπευτικό πλαίσιο, η χρησιμοποίηση και η επεξεργασία νεκρών ανθρώπινων σωμάτων ως «υλικού» δεν προάγει ούτε τη γνώση, ούτε κάποια αισθητική ποιότητα, αλλά τη επικίνδυνη νάρκωση θεμελιωδών αντανακλαστικών του πολιτισμένου ανθρώπου και την ύπουλη εισαγωγή στο βάθος της προσωπικότητάς του μιας εκπλεπτυσμένης αναισθητοποίησης απέναντι στη φρίκη, πυροδοτώντας μια «λεπτή» διαδικασία απανθρωπισμού, τα αποτελέσματα της οποίας δεν είναι άγνωστα και ασαφή, αφού τα είδαμε σχετικά πρόσφατα στην ιστορία, στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. 
Ελπίζουμε ότι οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες σας αντιλαμβάνονται, τώρα, το μέγεθος της προσβολής. 
Με ανάμικτα συναισθήματα,
οι happyfew
15 Φεβρουαρίου 2009





40 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ε, καλά τώρα...
τρομερή εφημερίδα και εξαιρετικό περιοδικό.
Σ'αυτό δεν γράφει ο (πρώην μήπως ?-) δικός σας? Χα!
Είναι απαίσιοι.

Ανώνυμος είπε...

Μα ναι! Πολυ σπαστικό αυτο το "αμφιλεγόμενη έκθεση". Μαμαμού σκέτο!


Είμαι περίεργη να δω τι θα σας απαντήσουν.

Ανώνυμος είπε...

Μου θυμίζετε τις θεούσες που κάνουν ντου κατά καιρούς στις διάφορες Μπιενάλε.Τα ίδια σκατά είστε τελικά...Συνωμοσιολογίες, παλιοκομμουνιστικές θεωρίες και εγώ απλώς απορώ:δεν σας προβληματίζει το γεγονός πως από δέκα εκατομμύρια Έλληνες οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από τη συγκεκριμένη έκθεση είστε εσείς;Τόσο έξυπνοι είστε λοιπόν;Όλοι οι άλλοι τρώνε κουτόχορτο εκτός από σας;Νομίζω πως το μόνο που σας ενοχλεί είναι πως τα δικά σας πτώματα απλώς θα τα φάνε τα σκουλήκια.

Ανώνυμος είπε...

Θα φταίει που δεν είναι εντελώς ξεκάθαρη η θολούρα (και που ακόμα πέφτουμε όπως έλεγε στην ανάρτηση "οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου" ο hollowsky)...

Ανώνυμος είπε...

εσκασε κι η 5η φάλαγγα, ανωνύμως.
καλως τηνε κι ας αργησε.

Ανώνυμος είπε...

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα σκουλήκια που θα φάνε (ενδεχομένως) το πτώμα μου.
Έχω όμως πρόβλημα με τα σκουλήκια που προσπαθούν να με φάνε εν ζωή.

Γνωμοδότης είπε...

Τα ίδια σκατά είστε τελικά...Συνωμοσιολογίες, παλιοκομμουνιστικές θεωρίες και εγώ απλώς απορώ:δεν σας προβληματίζει το γεγονός πως από δέκα εκατομμύρια Έλληνες οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από τη συγκεκριμένη έκθεση είστε εσείς;Τόσο έξυπνοι είστε λοιπόν;Όλοι οι άλλοι τρώνε κουτόχορτο εκτός από σας;

Εσένα δεν σε προβληματίζει ότι το βλακώδες αυτό επιχείρημα θα μπορούσε να ειπωθεί σε κάθε περίπτωση που οι πολλοί έχουν άδικο;

Π.χ. ναζί απευθυνόμενος στους αντιτιθέμενους στο Χίλτερ Γερμανούς, το 1933: "Απορώ, δεν σας προβληματίζει το γεγονός πως από τριάντα εκατομμύρια Γερμανούς οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από την εκλογή του Χίτλερ είστε εσείς;".

Το σωστό και το λάθος δεν είναι θέμα στατιστικής.

(Όσο για το ότι είναι οι "μόνοι έλληνες που ενοχλήθηκαν" αυτό που το ξέρεις; Έβγαλες το ενοχλόμετρο και το μέτρησες; Ο Γκάλοπ είσαι;)

Νομίζω πως το μόνο που σας ενοχλεί είναι πως τα δικά σας πτώματα απλώς θα τα φάνε τα σκουλήκια.

Ενώ το δικό σου το ονειρεύεσαι τενίστα στις γκαλερί;

βαγγελης ιντζιδης είπε...

είμαι κατά της όποιας διαχείρισης νεκρών πτωμάτων με σκοπό το κέρδος και τη χειραγώγηση ακόμα και του συμβάντος του θανάτου.
είμαι υπέρ της προσφοράς του σώματος του νεκρού εφόσον εν ζωή το έχει δηλώσει είτε για πειράματα στα εργαστήρια της ανατομίας είτε για δωρεά οργάνων.
ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Την Ευρώπη από τον πολιτικό φιλελευθερισμό μέχρι και τον ριζοσπαστικό κοινοτισμό (σοσιαλδημοκρατία, σοσιαλισμός) δεν υπάρχει πολιτικός νους, δηλαδή ιδιότητα του πολίτη [citizenship]που να μην το βλέπει έτσι.
Και πολιτικό νου δεν διαθέτουν μόνον οι μερικοί (few) αλλά και πολλοί άλλοι, που ακόμα κι αφού είχαν δει την έκθεση και χωρίς να είναι να είναι επικίνδυνοι (danger)θεώρησαν το προβληματικό του πράγματος.
Κατά συνέπεια στη χώρα μας οι εννοιολογικές διακρίσεις, ο στοχαστικός φιλελεύθερος αλλά και η στοχαστική αριστερά κοιτάζουν με αποτροπιασμό τέτοια θεάματα όπου το σώμα δεν αναπαρίσταται σε καμμιά φωτογραφία ή σε κάποιο γλυπτό αλλά γίνεται το ίδιο γλυπτό.
Η παραίτηση της Διευθύντριας από το Μουσείο της Επιστήμης, Λονδίνο νομίζω (πρωϊ-πρωί γράφοντας το σχόλιο αυτό ξεχνάω), δεν μας προβληματίζει;
Γιατί να μας προβληματίσει... έτσι κι αλλιώς και ο Τόμας Μαν (φιλελεύθερος γερμανός εθνιστής) και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (μαρξιστής) καίγονταν στην πυρά (ως βιβλία) της Νυρεμβέργης. Και οι δύο πολιτικές δεν χωρούσαν στα κρεματόρια του ναζισμού.
Δε μας προβληματίζει;
Αφιερωμένο στη μνήμη της Sophie Scholl, της δεκαοχτάχρονης γερμανίδας που εκτελέστηκε από τους ναζί πριν την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου με συνοπτικές δικαστικές διαδικασίες επειδή αυτή η "άρεια" ακριβώς επειδή ήταν πολίτης της γερμανόφωνης σκέψης του Καντ, του Χέγκελ, του Νίτσε, του Μαρξ την προβλημάτισε στα 18 της χρόνια και αντέδρασε. Αφιερωμένο στη μνήμη των παιδιών με νοητικές και άλλες αναπηρίες των γερμανικών οικογενειών που τα παρέλαβαν σε ένα κουτί από στάκτες ακριβώς επειδή πάνω στα σώματά τους δοκιμάστηκαν οι πρώτες πρόβες μαζικής εξόντωσης με αέρια υπό το πρόσχημα "μεταδοτικής"νόσου.
Αφιερωμένο στα ξεκοιλιασμένα πτώματα Έλλήνων πολιτών που φωτογραφήθηκαν ως "τέχνη" από τους ναζί στο Δίστομο΄.
Αφιερωμένο από τους ναζί της κυβέρνησης του Ισραήλ που θεώρησαν τα πτώματα νεκρών παιδιών ένα αναμενόμενο και "φυσικό" επακόλουθο γεγονός πολέμου, όταν βομβάρδιζαν καταφύγια.
και ουκ έστι τέλος του καταλόγου.
Για να θυμόμαστε ότι ζούμε εδώ κάτω ανάμεσα στους νεκρούς όπως θα έλεγε και ο ΄Ιψεν.
Αλλά τι τα θέλετε
ίδιο σκώρ (γεν.του σκα.ός)είναι(;) είμαστε(;) όλοι
Βαγγέλης Ι,
Προτείνω στο Διευθυντή του επόμενου ΄Αουσβιτς να ταριχεύει τα πτώματα και να τα εκθέτει ώστε να ισχυρίζεται ότι κάνει τέχνη.
Β.Ι.

aloga είπε...

Γεια χαρά

1. Συμφωνώ με την ανοιχτή επιστολή εκτός από το αρχικό "Κύριοι". (Η Ελευθεροτυπία....ΧΑ)

2. Σχετικά με το Anonymous said...

Θα ήθελα να του πω τα εξής:

α. Πώς γνωρίζει ότι δέκα εκατομμύρια έλληνες δεν ενολήθηκαν από την συγκεκριμένη έκθεση;
β. Αμφιβάλει ότι η πλειονότητα πράγματι τρώει κουτόχορτο αγόμενη και φερόμενη από τα ΜΜΑ στα περισσότερα θέματα;
γ. Μήπως νομίζει ότι η αντίδρασή του είναι λίγο παρορμητική και ότι πρέπει να αναθεωρήσει ολίγα σχετικά με τις απόψεις του αλλά και με τον εαυτό του; Δηλαδή να ψαχτεί κάπως μήπως και του συμβαίνει τίποτα;


Πάμε τώρα στα γενικά....

Με τι ασχολείστε αγαπητοί φίλοι...

Μου θυμίζετε κάποιον που προσπαθεί με υπέρτατη επιμέλεια να στερεώσει με στόκο ένα πετραδάκι σε κάποιο τοίχο που καταρρέει....


Με την αγάπη μου

just me είπε...

Δεν έχω, δυστυχώς, χρόνο, να συμβάλω αναλυτικά, αλλά ούτε τον λόγο βρίσκω ύστερα από όσα εμβριθή έχουν γραφτεί εδώ και σε άλλους ιστοτόπους για το θέμα.

Αναφανδόν και ανυποχώρητα υπέρ της άποψής σας επί της ουσίας του θέματος.

Σκεπτική ως προς το αίτημα της ακύρωσης της έκθεσης, καθώς θεωρώ αφενός ότι σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση ελλοχεύει το άνοιγμα του ασκού του Αιόλου, σε μια χώρα όπου το μέτρο, η ευθυκρισία, η πνευματική εγρήγορση και η "πολιτειότητα" (τι όρος κι αυτός) φθίνουν κάθε μέρα και πιο πολύ, αφετέρου ότι σχεδόν πάντα η απαγόρευση είναι η ενσάρκωση της τραγικής ήττας του Λόγου.

Να είστε καλά.

βαγγελης ιντζιδης είπε...

αγαπητή just me
δίχως τις πολυλογίες μου
η φράση σου για την ήττα του Λόγου
θέτει το πρόβλημα
σε μια χώρα όπου ηγεμονεύει η ιδέα πως ο Λόγος είναι κανονιστικό προκρούστειο νεκροκρέβατο. Κι αυτό υπό το κράτος της άγνοιας του
άρον τον(την)κρέβατον και περιπάτει
Σαββατιάτικα.
Περί μνησικακίας τουτέστιν!
Σε ευχαριστώ για αυτό το σχόλιο
έχουμε πολλή και ωραία δουλειά μέχρι να αγρέψουμε το μεγαλείο!

HollowSky είπε...

@ Justeme,

σ' ευχαριστούμε θερμά για την επί της ουσίας του πράγματος συμφωνία. Είναι χαρά και ανακούφιση να βλέπει κανείς ότι το σκάνδαλο δεν περνάει απαρατήρητο.

Τώρα, σε σχέση με το αίτημα της ακύρωσης της έκθεσης. Δεκτό και πολύ κατανοητό να είναι κανείς σκεπτικός απέναντί του. Θέλω όμως να διευκρινίσω το εξής.

Εάν η έκθεση αυτή φιλοξενούνταν σε κάποια ΙΔΙΩΤΙΚΗ αίθουσα τέχνης ή συνεδριάσεων ή ό,τι άλλο ιδιωτικό, τότε ασφαλώς θα γράφαμε μεν την κριτική μας, εντονότατα όπως τώρα, αλλά ΔΕΝ θα κλείναμε το κείμενό μας με αίτημα ακύρωσής της. Διότι τότε, σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε πράγματι να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου.

Από τη στιγμή όμως που αυτή η έκθεση γίνεται σε ΔΗΜΟΣΙΑ αίθουσα τέχνης και υπο την αιγίδα ΘΕΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (Δ. Αθηναίων = θεσμός τοπικής αυτοδιοίκησης) - δηλαδή με υπονοούμενη τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ως δημότες και πολίτες -, τότε νομίζουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε την ακύρωση χωρίς να ανοίγουμε κανένα ασκό του Αιόλου.

Δεν ξέρω αν το έκανα πολύ σαφές...

Ανώνυμος είπε...

Το σχόλιο του Βαγγέλη Ιντζίδη στις 9.09 με καλύπτει απόλυτα. Όσο και αν δεν αρέσει σε αρκετούς δήθεν φιλελεύθερους και δήθεν προοδευτικούς, η στάση αυτής της έκθεσης απέναντι στους νεκρούς έχει θεμελιακές ομοιότητες με την γενικότερη στάση των ναζί απέναντι στους ανθρώπους, νεκρούς ή ζωντανούς.

Και μπράβο στους Dangerfew που πήραν την πρωτοβουλία και ανακίνησαν το όλο θέμα.

Ειμαι περίεργος παιδιά να δω τι θα σας απαντήσει αυτή η "προοδευτική" (τρομάρα της!)φυλλάδα, η Ελευθεροτυπία.

Ανώνυμος είπε...

Είναι προφανές ότι δεν θα απαντήσουν.
Τα άρθρα είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πληρωμένα μιας και το "ε" είναι διαφημιστικός κατάλογος. Αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες και το χειρότερο είναι ότι εκτός από τις πέτρες το γνωρίζουν και ντρέπονται γι αυτό, και όσοι εργάζονται και αρθρογραφούν εκεί. Γι αυτό δεν απαντούν.
το να απαντήσεις εννοεί ότι έχεις κάτι να πεις. Τι να απαντήσουν ρωτάω?
Ποιοι?
Τώρα κοροϊδευόμαστε?

Για την έκθεση ανάλογα και ακόμη πιο διαφημιστικά, έγραψε και η Καθημερινή και Τα νέα, και όλοι όσοι έγραψαν η για να ξεχρεώσουν υποχρεώσεις ή για να βγάλουν τα προς το ζην.
Συνήθως στέλνεται ένα δελτίο τύπου και διάφορα τσουτσεκάκια το αναμεταδίδουν.
Αλλοι πάνε και πιο πέρα, το κάνουν πιο περίπλοκο.
Να σου συνεντεύξεις από διάσημους ψυχαναλυτές να σου συζητήσεις που στρέφουν το ενδιαφέρον προς όσα είναι λυμένα από πριν και τα αφήνουν να φανούν ως εκκρεμή(πχ. η προέλευση των πτωμάτων)και τα λοιπά τεχνάσματα.
Για τον βλάκα που μίλησε για συνωμοσιολογίες και παλαιοκομουνισμούς απάντησε πολύ σωστά ο Γνωμοδότης.
Το 1933 σε έξι χρόνια έγινε 1939.
Το 2009 σε έξι χρόνια θα είναι 2015.
Βλέπουμε λοιπόν, διότι πολλοί από εμάς θα είμαστε δυστυχώς ζωντανοί.
Το αυγό του φιδιού έχει σκάσει.
Ελπίζω να μην σαπίζουμε τότε -μαζί με τους happyfew - σε κανένα κελί με την κατηγορία του συντηρητικού του παλαιοκομμουνιστή του θρήσκου του -δεν ξέρω και από που είστε- Εβραίου Αλβανού κτλ.
Παίδες επειδή οι "ανώνυμοι" είναι κάμποσοι χμμ σκεφτείτε παλαιοκομμουνιστικά και ταμπουρωθείτε από τώρα.

HollowSky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
HollowSky είπε...

@ Δύστροπη Πραγματικότητα και Seek and Destroy,

πράγματι διεφεύγει σε πολύ κόσμο η ομοιότητα αυτής της ιστορίας με το ναζισμό στο ειδικό βέβαια σημείο της εκλεπτυσμένης αναισθητοποίησης απέναντι στην φρίκη - βασικό βήμα για να επέλθουν μετά οι γνωστές φρικαλεότητες.

Ίσως κάποιοι θεωρούν ότι τέτοια αίσχη δεν μπορεί να ξανασυμβούν μιας κι έχουμε πολύ προοδεύσει πολιτισμικά, λένε, απο τότε.

Εκείνο που ξεχνούν - και οι σαχλαμάρες ότι ο Χίτλερ ήτανε τρελός (μακάρι να ήταν, αλλά δεν ήτανε καθόλου!) αυτό έκαναν να ξεχαστεί -, είναι πως ο ναζισμός δεν βγήκε από τα σπλάχνα κάποιας "καθυστερημένης" κοινωνίας, δεν ήταν έργο "άξεστων μουζίκων" ...

... αλλά ξεπήδησε μέσα από μια κοινωνία εξαιρετικά πολιτισμένη, δημοκρατική και πάρα πολύ πολιτικοποιημένη!

βαγγελης ιντζιδης είπε...

"Οι νεκροί ταξιδιώτες (αποζητώντας μιας νύχτας ύπνο η λογική)" στο substatum (είσοδος από metissage-συγχωρέστε με δεν ξέρω να το κάνω απευθείας με λινκ)
Eμπνευσμένο από την ανάρτηση της Πόλυς Χ. και την δική σας παράλληλα ανάρτηση-δράση-αφόρμηση.
Β.Ι.

βαγγελης ιντζιδης είπε...

@hollow sky
και δεν είναι τυχαίο πως εκεί όπου συνετάχθη το σύνταγμα της Βαϊμάρης εκεί στο ίδιο κτίριο εκεί έγινε και το ιδρυτικό συνέδριο των ΝΑΖΙ και εκεί στον ίδιο χώρο πρωτοβρέθηκαν Σίλερ,Γκαίτε. Σχετικά στο Γκαίτε-Σίλερ-Χαφίζ-Δημοκρατία της Βαϊμάρης-Μπούχενβαλντ-Aλέξανδρος (metissage)Στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (γραμμένο για το αθηναϊκό Δεκέμβρη του 08 από τη Γερμανία)
β.ι.

Πόλυ Χατζημανωλάκη είπε...

Άλλη μια επαρκής κριτική στην Καθημερινή της 15/2 από το Γάλλο ψυχίατρο και ψυχαναλυτή Σαρλ Μελμάν. Μια καινούργια απόλαυση: Η νεκροσκοπία


Νάστε καλά.

Ανώνυμος είπε...

Ευτυχώς που σιγα σιγά κάποιες σοβαρες φωνές ξεσηκώνονται και στην Ελλάδα εναντίον αυτου του αίσχους!

Κάλιο αργα παρά ποτε!

Ανώνυμος είπε...

Agaphtoi yparxoyn ki alloi mazi mas...as enwthoume!! :-)


http://www.antinews.gr/?p=5269

https://www.blogger.com/comment.g?blogID=1199201257098504921&postID=8836082080950127653

Ανώνυμος είπε...

Και εδώ κάτι σκέφτονται ίσως:

http://protovouliaxorou2009.blogspot.com/2009/02/blog-post_17.html

Ανώνυμος είπε...

A-M-A-Z-I-N-G:

ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ABC ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ:

http://www.youtube.com/watch?v=LQLjOWp34O8

http://www.youtube.com/watch?v=5RIYJeN_mIc&feature=related

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=AqKvYUO7C7w&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=-dNCQZFZ7M0&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=ncpCd4qR0-w&feature=related

Ανώνυμος είπε...

Στη Γαλλία π.χ. δεν πέρασε στο ντούκου.

δείτε εδώ (στα γαλλικά)

http://www.lyoncapitale.fr/ind
ex.php?menu=01&article=5688

την απορριπτική εισήγηση της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για θέματα ηθικής στις Επιστήμες της Ζωής και της Υγείας.

docta ignorantia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
HollowSky είπε...

Αξίζει να προσέξουμε και αυτό - από το blog της Πόλυς Χατζημανωλάκη (waxtablets.blogspot.com):


Δείτε εδώ (στα γαλλικά)

http://www.lyoncapitale.fr/index.php?menu=01&article=5688

την άκρως αρνητική γνωμάτευση της (Γαλλικής) Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για θέματα Επιστημών της Ζωής και της Υγείας.

Συνοψίζω εν τάχει τα βασικά σημεία του κειμένου:
1. Διατυπώνονται επιφυλάξεις αρχής για το ανθρώπινο σώμα ως "εμπόρευμα θεάματος" και για την ανάμιξη των λειτουργιών.
Δεν είναι δηλαδή σαφές αν πρόκειται για έκθεση καλλιτεχνική, επιστημονική ή παιδαγωγική. Ενδεχομένως να υπάρχουν πλευρές αισθησιασμού που ολισθαίνουν στην ηδονοβλεψία.
Σε αυτό το πλαίσιο σύγχυσης, φαίνεται ότι η δήθεν παιδαγωγική και επιστημονική πρόθεση της έκθεσης δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.
2. Εισάγεται τεχνικιστικό βλέμμα στο σώμα:
Παρά το ότι η προέλευση των σωμάτων θεωρείται "πιστοποιημένη" , αυτά τα σώματα είναι σκοπίμως αποατομικευμένα, ανώνυμα και η διαδικασία της πλαστινοποίησης παρουσιάζεται ως μια διαδικασία τεχνική και βιομηχανική. Πρόκειται για μια προσέγγιση που θυμίζει την μεταχείριση των πτωμάτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον τελευταίο πόλεμο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι το κάθε ένα από αυτά τα πτώματα είχε μια ατομική ζωή, που θα έπρεπε να μπορείς αν όχι να αφηγηθείς, τουλάχιστον να ονομάσεις - και που η δωρεά του σώματος δεν θα έπρεπε να σβήσει.
3. Για την αναπαράσταση του θανάτου:
Η ιδέα ότι μπορείς να προσεγγίσεις το θάνατο του άλλου χωρίς ρίσκο, υποθέτει ότι αυτός ο άλλος είναι τόσο ανωνυμοποιημένος που δεν συντρέχει καμμία αναφορά σε οποιαδήποτε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Έτσι, εντελώς ανώνυμα, τα σώματα που εκτίθενται δεν υπήρξαν πια άτομα, Η έκθεση τους και (η αντικειμενοποίησή τους) αποτελούν προσβολή στην ταυτότητά τους και επομένως στην αξιοπρέπειά τους. Οι περισσότεροι πολιτισμοί απέφευγαν τέτοιες μορφές έλειψης σεβασμού σε ένα πραγματικό λείψανο.

Ανώνυμος είπε...

"2. Εισάγεται τεχνικιστικό βλέμμα στο σώμα:
Παρά το ότι η προέλευση των σωμάτων θεωρείται "πιστοποιημένη" , αυτά τα σώματα είναι σκοπίμως αποατομικευμένα, ανώνυμα και η διαδικασία της πλαστινοποίησης παρουσιάζεται ως μια διαδικασία τεχνική και βιομηχανική. Πρόκειται για μια προσέγγιση που θυμίζει την μεταχείριση των πτωμάτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον τελευταίο πόλεμο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι το κάθε ένα από αυτά τα πτώματα είχε μια ατομική ζωή, που θα έπρεπε να μπορείς αν όχι να αφηγηθείς, τουλάχιστον να ονομάσεις - και που η δωρεά του σώματος δεν θα έπρεπε να σβήσει."

Hollow sky αυτοί οι φουκαράδες που κάποτε ήταν συνάνθρωποί μας υποβάλλονται μεταθανάτια, μέσα στα πλαίσια αυτού του άθλιου θεάματος, σε έναν βαρύ εξευτελισμό.

Αυτό το κάτι, που απομένει μετά τον θάνατο σε ένα σώμα και σε βοήθάει να το αναγνωρίσεις ως κάτι που κάποτε ήταν άνθρωπος όπως εσυ, το έχουν στερήσει από αυτά τα σώματα στην έκθεση στο Γκάζι.

Κατά κάποιον τρόπο τα έχουν "απανθρωποποήσει", τα έχουν κάνει να μοιάζουν, και τους συμπεριφέρονται, σαν να ήταν από πάντα αντικείμενα δίχως ζωή. Ως προς αυτό το τελευταίο η στάση των διοργανωτών, και ίσως και ενός μέρους του κοινού έχει πάει μέχρι στιγμής να δει αυτή την έκθεση, δεν βρίσκεται και πολύ μακριά από την στάση πολλών ναζιστών οι οποίοι βλέπαν τους άλλους ανθρώπους σαν αντικείμενα και όχι σαν ανθρώπους.

Γιάννης

HollowSky είπε...

@ Γιάννη Δύστροπη Πραγματικότητα,

αυτό ακριβώς - ότι έχουμε να κάνουμε με μια ναζιστική νοοτροπία - ήταν από τη πρώτη στιγμή το σημείο που μάς ξεσήκωσε και θελήσαμε να αναδέιξουμε μιλώντας για αναισθητοποίηση απέναντι στη φρίκη και απανθρωπισμό.

Είναι το σημείο-κλειδί της υπόθεσης και θα επιμείνουμε σε αυτό κεντρικά.

Δανάη Tal είπε...

Διάβασα το post από ένα μήνυμα που ήρθε στο κινητό μου Δες αυτό :dangerfew.blogspot.com και πες μου τη γνώμη σου. Το διάβασα πλάγια, και "έτρεξα" στα σχόλια τα επώνυμα και τα ανώνυμα.μετά από όλα αυτά βρέθηκα να με βασανίζει η ερώτηση : τη γνώμη μου για αυτό που συμβαίνει; ή τη γνώμη μου για αυτό που διάβασα;
Τη γνώμη μου για αυτό που συμβαίνει προτιμώ να την πώ ως ενεργός πολίτης, να σαμποτάρω την έκθεση, να μην ασχοληθώ καθόλου με την θεματική της, να αδιαφορήσω (όχι από απάθεια) για τη νέα τάση της μοντερνίζουσας τέχνης το πτώμα της οποίας περιφέρεται με πολλές ευκαιρίες στις γκαλερί απανταχού του δυτικού πολιτισμού και φυσικά να εκφράσω την αντίθεσή μου δημόσια και ιδιωτικά ευκαιρίας δοθείσης...
Το να πώ τη γνώμη μου για αυτό που συμβαίνει εδώ, σε αυτό το blog μου δίνει την εντύπωση συμμετοχής στο έγκλημα που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη κοινωνία μας : virtual συνομιλίες αποξενωμένων ανθρώπων εμφανώς εξαρτημένων από την ευκολία του να προσφέρουν τη γνώμη τους και να μαθαίνουν τη γνώμη των άλλων απλά πατώντας ένα "enter".
Από την πληθώρα των σχολίων φαίνεται ότι είστε μια ωραία λέσχη, ανταλλάσετε απόψεις, συμφωνείτε, διαφωνείτε, εμπλουτίζετε τις γνώσεις σας χαίρομαι πραγματικά... κρίμα που δεν είμαι τόσο διαβασμένη να σας παραθέσω κάποιο τσιτάτο αλλά "τρέχοντας " στο blog διαπίστωσα ότι το έχετε κάνει ήδη... (σημείωμα Octavio Paz) για τον μηδενισμό και τον ηδονισμό...)
ωστόσο, η έκθεση είναι ένα πραγματικό γεγονός, έχει στοιχίσει αυτό που λένε οι ιταλοί ένα σάκο λεφτά, είναι τμήμα μιας ευρύτερης πολιτιστικής πολιτικής και οποιαδήποτε αντιπαράθεση ή απαίτηση πρέπει να εκδηλωθεί σε πραγματική διάσταση... όλα τα άλλα είναι απλά προσωπικά φετίχ και διάθεση του ελεύθερου χρόνου...

izi είπε...

Alma, κάνεις λάθος.
Βιάζεσαι.
Ρώτα πρώτα τριγύρω, μάθε και ξαναπέρνα.

[ασε τώρα κι αυτά τα περί virtual συνομιλιών δεν τα σχολιάζω, γιατι καθώς θα ξέρεις ,όσο αδιάβαστη κι αν είσαι, και τους τυπογράφους κάποτε (και την "ευκολία τους", τα "προσωπικά φετίχ" και την διάθεση του ελεύθερου χρόνου τους) θέλησαν να τους κάψουν]

HollowSky είπε...

Alma,

ευχαριστώ που είπες τη γνώμη σου. Να 'σαι καλά και καλό σαββατοκύριακο.

Ανώνυμος είπε...

Τουμπεκί ψιλό η Ελευθεροτυπία... Κάποιοι αντί να ενοχλούνται με την έκθεση πτωμάτων, ενοχλούνται με όσους την καταγγέλουν! Α ρε βρεμμένη σανίδα...

Ανώνυμος είπε...

http://www.skai.gr/master_story.php?id=112038

Ανώνυμος είπε...

ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΛΥΡΙΚΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ 26/2 ΣΤΙΣ 19;00 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΓΚΙΝΗ ΤΟΥ ΕΜΠ.

βαγγελης ιντζιδης είπε...

Φίλοι-μερικώς ή [μερικοί και] επικίνδυνοι:)
μετά από ολονύκτια βάσανο
Αγαπητές και αγαπητοί
φίλες και φίλοι των dangerfew σας προσκαλώ στο ποιητικό ξόρκι για προστασία από τη μαύρη γούνα της αντιποίησης (που δεν είναι μόνον οι ολοκληρωτικοί αλλά και η ποιήτρια που επιβάλλεται ως θεσμός αλλά και κάθε μνησίκακος)
"Ding an sich: το ποίημα που διάβασε τον εαυτό του στο δωμάτιο του Ιμμάνουελ Καντ"
Είσοδος από το metissage [http://vintzidis.blogspot.com] δεξιά στήλη στο [substratum]κλικάρετε επάνω
Βαγγέλης Ιντζίδης

Ardizoglou είπε...

ολη αυτη η ιστορια επικυρωνει με τον πιο προφανη τροπο την αποιεροποιηση της ανθρωπινης υπαρξης και της ιδιας της ζωοποιου δυναμης που μας κινει σε αυτον τον κοσμο. Ειναι ενα απο τα συμπτωματα της παντελους αγνοιας του συγχρονου δυτικου πολιτη για την ιδια του τη ζωη και το ρολο του σε αυτον τον κοσμο. ..

Ανώνυμος είπε...

ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 8 μμ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κτιριο Γκίνη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ "ΒΟΔΙΕΣ"

για σκηνοθέτες-ηθοποιούς που μισούν τον Bob Wilson,

για χορευτές-χορογράφους που αντιλαμβάνονται τον αποπροσωποποιητικό χαρακτήρα των release τεχνικών,

για εικαστικούς που ενοχοποιούν τον Chris Burden η τον Damien Hirst,

για αυτούς-ες που όταν αγγίζουν τον-την σύντροφό τους αγγίζουν την ιστορια του-της και όχι την μάζα του-της.

Ανώνυμος είπε...

ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 8 μμ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κτιριο Γκίνη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ "ΒΟΔΙΕΣ"

για σκηνοθέτες-ηθοποιούς που μισούν τον Bob Wilson,

για χορευτές-χορογράφους που αντιλαμβάνονται τον αποπροσωποποιητικό χαρακτήρα των release τεχνικών,

για εικαστικούς που ενοχοποιούν τον Chris Burden η τον Damien Hirst,

για αυτούς-ες που όταν αγγίζουν τον-την σύντροφό τους αγγίζουν την ιστορια του-της και όχι την μάζα του-της.

Ανώνυμος είπε...

ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 8 μμ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κτιριο Γκίνη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ "ΒΟΔΙΕΣ"

για σκηνοθέτες-ηθοποιούς που μισούν τον Bob Wilson,

για χορευτές-χορογράφους που αντιλαμβάνονται τον αποπροσωποποιητικό χαρακτήρα των release τεχνικών,

για εικαστικούς που ενοχοποιούν τον Chris Burden η τον Damien Hirst,

για αυτούς-ες που όταν αγγίζουν τον-την σύντροφό τους αγγίζουν την ιστορια του-της και όχι την μάζα του-της.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets