12 Οκτωβρίου 2010

ΤΕΣΤ αρ 2.: Τι (θα λέγατε πως) είναι Ελευθερία;


Πιστεύετε (ή θεωρείτε, αν το πιστεύετε δεν σας αρέσει) πως η ελευθερία είναι:

1)  άρση περιορισμών ("να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται")

ή

2) θέση ενός ηθικού διλήμματος ("να πραγματώσω  μια δυνατότητα που μου δίνεται ή να μην την πραγματώσω;")



39 σχόλια:

Άντα είπε...

Αν το βρω, τι κερδίζω;

HollowSky είπε...

@ Άντα (Π;...),

μα δεν το έχεις καταλάβει; Θα κερδίσεις την ελευθερία σου!

Λοιπόν; Τι διάλεξες;

Costas N. Kouremenos είπε...

Γιατί το θέτεις σαν 'ή α ή β'; Εγώ το β το βλέπω σαν μια υποπερίπτωση του α.

Ετυμολογία (από Λεξ. Μπαμπινιώτη):
από ινδοευρ. ρίζα *leudh- (-λευθ-), που σήμαινε "αυξάνω, αναπτύσσομαι". Απαντά ήδη στα μυκηναϊκά (e-reu-te-ro ελεύθερος, e-reu-te-ro-se = ηλευθέρωσε) και στον Όμηρο. Ετυμολογικά συνδέεται περισσότερο προς λέξεις που σε άλλες Ι.Ε. γλώσσες δηλώνουν το 'λαό' (πρ. γερμ. Leut-e, ρωσ. ljud-i), παρά με το ελεύσομαι.

Δεν μας εξηγεί όμως τι είναι αυτό το ε- στην αρχή, ούτε τι είναι το -ερ- στη μέση. Άρα, δεν με βοηθάει και πολύ.

aloga είπε...

@Costas N. Kouremenos

Το θέμα δεν είναι το τι νομίζει ο Μπαμπινιώτης ότι είναι ελευθερία αλλά το τι σημαίνει για σένα ( όχι προσωπικά αλλά γενικώς) η λέξη ελευθερία.
Εκτός αν γενικώς αισθάνεσαι αυτό που σου λένε ότι πρέπει να αισθάνεσαι (όχι εσύ αλλά γενικώς).

Για μένα είναι απίστευτη η ιστορία να περιμένω (δηλαδή να περιμένει κάποιος) από τον Μπαμπινιώτη να με (τον) διαφωτίσει για την σημασία της λέξης ελευθερία. Απίστευτη...

aloga είπε...

Απαντώντας και στο αρχικό ερώτημα, θεωρώ ότι η ελευθερία είναι μια αίσθηση και όχι αποτέλεσμα διανοητικής επεξεργασίας (δεδομένου ότι η θέση διλήμματος απαιτεί διανοητική επεξεργασία για την επίλυσή του). Επομένως θεωρώ ότι ποιο πολύ ταιριάζει το α' ενώ αποκλείεται το β'.

Ανώνυμος είπε...

το 2ο

Βασίλης Ν. είπε...

Αν αναλογιστούμε ότι το (α) κάλλιστα θα μπορούσε, ανάμεσα σε άλλα, να σημαίνει και: να εξορίσω/φυλακίσω/εξολοθρεύσω όλους τους Εβραίους (ή τους Ρομά, ή τους κομμουνιστές, ή τους εξτρεμιστές που δεν αποδέχονται τους κανόνες του παιχνιδιού της σύγχρονης "δημοκρατίας", ή...) επειδή ακριβώς μπορώ να το κάνω, καθώς έτσι πραγματώνω μια δυνατότητά μου, τότε απομένει το (β) για να μου διασφαλίσει την ελευθερία επιλογής να πράξω (το καλό ή το κακό) ή όχι.

Προσωπικά, έχω εδώ και καιρό επιλέξει το (β).

HollowSky είπε...

@ Κώστα,
δεν είναι το β' υποπερίπτωση του α' διότι το α' πάει να πει, πως άπαξ και μου δίνεται μια δυνατότητα, θα την πραγματώσω - ενώ το β' πάει να πει πως θα το εξετάσω το πράγμα κι ότι μπορώ και να αρνηθώ να την πραγματώσω.

@ Αloga,
μια ερώτηση για να καταλάβω: όταν διαχωρίζεις την "αίσθηση" από τη "διανοητική επεξεργασία", τι κερδίζεις; σε τι σε βοηθάει αυτό;

@ Βασίλη,
κι εγώ το ίδιο...

aloga είπε...

@hollowsky

Εμένα δεν με βοηθάει σε τίποτα. Απλώς εγώ θέλω να βοηθήσω να γίνουν κατανοητά κάποια πράγματα. (Προφανώς δεν εννοούσες σε τι με βοηθάει αλλά σε τι βοηθάει γενικώς) Όθεν:

Η διανοητικη επεξεργασία γίνεται από το λογιστικό μέρος του εγκεφάλου και βασίζεται στην βάση δεδομένων την οποία έχει ο κάθε άνθρωπος και η οποία σχεδόν εξ ολοκλήρου έχει τοποθετηθεί μέσα του μέσω της κουλτούρας του και της εν γένει εκπαίδευσής του.
Αν κάποιος προσεγγίζει την ελευθερία με αυτόν τον τρόπο, αυτό που γνωρίζει για την ελευθερία, είναι αυτό που του είπαν στο σχολείο στις εθνικές γιορτές, αυτό που άκουσε από την μαμά και τον μπαμπά ή αυτό που διάβασε στον κάθε Μπαμπινιώτη.

Για μένα όμως η ελευθερία δεν είναι κάτι που αποφασίζεις ή συμπεραίνεις ότι είναι αλλά κάτι το οποίο το αισθάνεσαι μέσα σου, πέρα από σκέψεις και αναλύσεις όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Όταν γενικώς κάτι, πέρα από σκέψεις, σε εμποδίζει είτε σωματικά είτε ψυχολογικά είτε κάπως αλλιώς, να κινηθείς ή γενικότερα να εκφραστείς .

Και φυσικά δεν αισθάνεσαι κάτι ως αποτέλεσμα διανοητικής επξεργασίας.

blackbedlam είπε...

Ενδιαφέροντα αλλά και πολύπλοκα τα θέματα που θίγεται και μου αρέσει.
Στην δική μου την συνείδηση έχει εμπεδωθεί η άποψη της υλιστικής φιλοσοφίας, θιασώτης της οποίας είμαι, ότι "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι η γνώση της αναγκαιότητας".( ΕΝΓΚΕΛΣ)
Ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος όταν απελευθερώνεται από την άγνοια.Όταν γνωρίζει τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας και με βάση τις γνώσεις προσπαθεί να τις αλλάξει προς όφελός του και προς όφελος της κοινωνίας στην οποία ζει.
Η ελευθερία συνίσταται στην ικανότητα του ανθρώπου να παίρνει αποφάσεις, έχοντας επίγνωση του προβλήματος.

HollowSky είπε...

@ Aloga,
καταλαβαίνω τι θες να πεις. Ούτε κι εγώ υποστηρίζω ότι η διανοητική επεξεργασία άποτελεί τον καλό κι αξιόπιστο οδηγό, όμως νομίζω πως από την πλευρά σου εμπιστεύεσαι υπερβολικά το "αίσθημα" - λες και δεν μπορούμε μια χαρά να έχουμε "παραισθήσεις" και "ψευδαισθήσεις" (να, τις προάλλες ένιωθα, λόγω ίωσης, σαν να είχα 39 πυρετό αλλά δεν είχα...). Ούτε το ά-λογο αίσθημα αποτελεί λοιπόν αξιόπιστο φίλο, ούτε βέβαια και η αν-αίσθητη σκέψη.

@ Black Bedlam,
χμμμ ... απ' όσο ξέρω, αυτό τον "υλιστικό" (;) ορισμό της ελευθερίας (= συνείδηση της αναγκαιότητας) ο Ένγκελς τον δανείστηκε από τον "αντικειμενικό ιδεαλιστή" Χέγγελ, που το είχε διαβάσει στον Σπινόζα. Για μένα τον φτωχό, η "γνώση της αναγκαιότητας" είναι απλώς αυτό που λέει: γνώση της αναγκαιότητας. Δεν είναι ελευθερία.

buccaneer είπε...

...κι αν είναι η άρνηση της αναγκαιότητας;

izi είπε...

...κι αν η αναγκαιότητα είναι άρνηση;

Γεωργία είπε...

Μα.. το β φυσικά.
Είμαι κατασκευασμένη με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Ο οργανισμός μου λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Η φύση λειτουργεί με τον δικό της συγκεκριμένο τρόπο.
Όλα λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Το μόνο που υπάρχει είναι κανόνες, κανόνες, κανόνες.
Η Γη γυρίζει σύμφωνα με μια φορά.
Άμα θέλω να γυρίζει με αντίστροφη φορά τότε όσο κι αν εναντιώνομαι δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα.
Άρα, το μόνο που έχω να κάνω είναι να προσαρμοστώ όσο το δυνατόν πιο αυθεντικά, πιο ελεύθερα, μέσα σε όλους αυτούς τους κανόνες που διέπουν την ύπαρξή μου και τη ζωή μου.

Γεωργία είπε...

Τώρα έριξα μια ματιά και στα προηγούμενα σχόλια. Η γνώση της αναγκαιότητας σου αφήνει το περιθώριο να επιλέξεις εάν θα ακολουθήσεις την αναγκαιότητα ή αν θα την πολεμήσεις. Έχω την ελευθερία να επιθυμώ και να προσπαθώ να γυρίζει η Γη με την αντίθετη φορά. Η επιλογή για "εναντίωση στην φορά περιστροφής της Γης" περιέχει μέσα της μικρότερο ποσοστό ελευθερίας από την επιλογή της "συγκατάθεσής μου με τη φορά περιστροφής της Γης και ακολούθως έκφραση της ελευθερίας μου σε άλλους τομείς παίρνοντας ως δεδομένο τον περιορισμό της φοράς της Γης".
Απλοϊκές, βιαστικές, αθώες και παιδικές σκέψεις μιας μικρής.

aloga είπε...

@hollowsky

Για να καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ πρέπει να ξέρεις ...."κινέζικα"

Θα πω μόνο λίγα ακόμη.

1. Δεν μίλησα εγώ για αισθήματα αλλά για αίσθηση.
Υπάρχει διαφορά.
Προς το παρόν σε αφήνω να τη διερευνήσεις μόνος σου.

2.Στην προσέγγισή μου πλησιάζει κάπως η Black Bedlam όταν λέει:
..." Ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος όταν απελευθερώνεται από την άγνοια.Όταν γνωρίζει τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας και με βάση τις γνώσεις προσπαθεί να τις αλλάξει προς όφελός του και προς όφελος της κοινωνίας στην οποία ζει. "
Όμως δεν απελευθερώνεσαι από την άγνοια με πληροφορίες και διανοητικές επεξεργασίες αλλά με γνήσια απευθείας προσέγγιση της ζωής. Χωρίς διανοητικά φίλτρα.
Τότε μπορείς να γνωρίσεις τους νόμους της φύσης κλπ και όχι όταν τους ανακαλύψουν και σε πληροφορήσουν γι αυτούς οι "επιστήμονες".
Βέβαια εν προκειμένω το θέμα είναι τι είναι η ελευθερία και όχι πώς χειρίζονται την ελευθερία οι γνήσια ελεύθεροι και όχι βέβαια όσοι σκέφτονται ή φαντάζονται ότι είναι ελεύθεροι.

3. Αλλά ας έρθουμε και στο άλλο που θέτει η Black Bedlam.

Πώς καταλαβαίνει (ή καταλαβαίνεις) την λέξη γνώση, στην φράση: "..."ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι η γνώση της αναγκαιότητας..." Διανοητικά;

Θέλω να πω (με άλλα λόγια) ότι η ελευθερία είναι μια βιωματική κατάσταση και για να την καταλάβεις (γνωρίσεις πραγματικά)πρέπει να έχεις βιώσει για παράδειγμα την έλλειψή της.... μπλα μπλα μπλα μπλαμπλά μπλαμπλά...

aloga είπε...

Θέλω ακόμη να προσθέσω ότι θα ήθελα πολύ να πω κάτι για την προσέγγιση της Γεωργίας. Όμως αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ να το κάνω με γραπτό λόγο γιατί θέλει πολύ συζήτηση.
Ίσως κάποτε, γίνει αυτή η συζήτηση, πίνωντας καφέ σε κανα καφενείο (ή βιβλιοπωλείο ας πούμε.) occasione data.

Γεωργία είπε...

@ aloga. Αν ποτέ γίνει αυτή η συζήτηση, η Γεωργία θα ήθελε πολύ να ακούσει κι αυτή.

izi είπε...

Η γνώση της αναγκαιότητας προϋποθέτει την αναγκαιότητα της γνώσης. Πρόκειται για κλασσικό φαύλο κύκλο για λογικό σφάλμα και σόφισμα και αυτό που είπε ο hollowsky ισχύει. Δηλαδή η γνώση της αναγκαιότητας είναι η γνώση της αναγκαιότητας ,συνεπώς η φράση δεν λέει τίποτα, χρησιμεύει ως ευκολομνημόνευτο τσιτάτο εντυπωσιασμού. Για ξανακούστε το, πείτε το και φωναχτά απ'έξω σας, λανσάρετε το σε κάνα καφενείο της γειτονιάς και θα δείτε. Όλοι θα μείνουν άναυδοι, όλοι θα πούν "Τι είπε ο άνθρωπος!" ενώ αν πείτε, "Ο "νόμος της αιτιότητας" δεν είναι νόμος αλλά μορφή ενός νόμου" μάλλον θα σας επιτεθούν γιατί θα νομίσουν ότι τους βρίζετε.
Η αν δηλώσετε ότι "Τα γεγονότα του μέλλοντος δεν μπορούμε να τα συμπεράνουμε από τα γεγονότα του παρόντος", και πως η "Πίστη στην αιτιακή πλοκή είναι μια δεισιδαιμονία" τότε πια δύσκολα θα βγείτε από κει μέσα.

Η Ελευθερία προσδιορίζεται σε σχέση με τη θέση ενός ηθικού διλήμματος. Μόνο εάν (αυθαίρετα)θεωρήσουμε πως οι "αναγκαιότητες" προσδιορίζονται απαντώντας σε ηθικά διλήμματα η φράση του Ενγκελς ισχύει, αν θεωρήσουμε ότι αναγκαιότητα είναι αναγκαιότητα -πχ. κάποια στιγμή πρέπει να κάνω κακά, το γνωρίζω άρα είμαι ελεύθερος/δεν το γνωρίζω κάποια κρίσιμη στιγμή θα έχω σοβαρά προβλήματα κίνησης και συναναστροφής-τότε είναι σόφισμα.

Να ξεκαθαρίσω ότι
τάσσομαι υπέρ του πλανόδιου φιλόσοφου, του σοφιστή, του απατεώνα, του τσαρλατάνου της πολεμικής, του όποιου παιγνιώδους τέλος πάντων.
Για αυτό με απασχολεί ο Μαρξ ο Νίτσε ο Παπαιωάννου, ο Καστοριάδης, ο Κονδύλης, και διάφοροι άλλοι πολεμοχαρείς παιχνιδιάρηδες και όχι η Φουτ, η Ανσκομπ, η Μαρθα Νασμπάουμ ή η Ροζαλντιν Χερστχαουζ κι η Ρουθ Μαρκους κι ο κάθε συστηματικός αναλυτικός.

izi είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
izi είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
izi είπε...

Τάσσομαι ως "Τάσος"

HollowSky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
HollowSky είπε...

Λοιπόν,

επειδή έχω την καχυποψία, εξ ιδίων κρίνων, ότι υποτιμούμε την πραγματικότητα των νοητικών και αισθησικών παρα-νοήσεων και παρ-αισθήσεων, ότι παραγνωρίζουμε τη δύναμη του συμφέροντος, και επίσης ότι κάποιες φορές φτιάχνουμε θεωρίες που θα μας βολέψουν ώστε να είμαστε ... και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, που λέγανε παλιά (ειδικά οι επιστημονίζουσες θεωρίες που τα ρίχνουν όλα στα "φυσικά" δεδομένα, είναι μανούλες σε αυτό), λέω:

Και πείτε λοιπόν ότι έχουμε μαζέψει όλες τις απαραίτητες γνώσεις, κι έχουμε μια χαρά οξυμένη αίσθηση, κι όλα μια χαρά, κι έρχεται η ρημάδα η στιγμή που μπορούμε (έχουμε τη δυνατότητα) να πούμε ψέμματα χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να μας ξεμπροστιάσουν κι είναι μάλιστα και βολικό για τη διατήρηση κάποιων ισορροπιών ...

.. τι κάνουμε τότε ως ελεύθερα όντα ω αδέρφια;

Κοντολογίς: Γιατί να πω την αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;

HollowSky είπε...

Λόγω του ενδιαφέροντός της και των δυνατών σχολίων σας, συνεχίζω αυτή την κουβέντα σε νέο post.

OK?

Costas N. Kouremenos είπε...

@aloga (σχόλιο αρ. 5),
Επί της ουσίας απάντησα ("Εγώ το β το βλέπω σαν μια υποπερίπτωση του α"), αλλά φαίνεται όταν διαβάζεις πηδάς αράδες. Όσο για το ότι θεωρείς (όχι εσύ αλλά γενικώς) το στοχασμό για τη σχέση ετυμολογίας-περιεχομένου, σημαίνοντος-σημαινομένου, "απίστευτη ιστορία", ε, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Άλλωστε, όλα είναι "μια αίσθηση και όχι αποτέλεσμα διανοητικής επεξεργασίας" (σχόλιο αρ. 6), οπότε ο καθένας είναι...ελεύθερος να το προσεγγίζει όπως θέλει.

@hollowsky (σχόλιο αρ. 9),
Το α, δηλ. ότι "[δεν υπόκειμαι σε περιορισμούς] να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται" δεν σημαίνει ότι την πραγματώνω κιόλας. Εκεί εισέρχεται το δέον, δηλαδή το β. Ίσως να μην καταλαβαίνω, ή ίσως η διατύπωση του α να είναι ασαφής.

HollowSky είπε...

@ Κώστα,
δεν μου φαίνεται ασαφής η διατύπωση του α, "άρση περιορισμών (να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται)" - δεν λέει "να πραγματώσω ή να μην πραγματώσω", λέει σκέτα "να πραγματώσω".

Ανώνυμος είπε...

frrrrrr, κίτρινη κάρτα στο χολοσκαι.
"Να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται" πραγματώσω - δυνατότητα - δίνεται, έχει σαφές συμφραζόμενο της επιλογής.
Άλλη μια και βγαίνεις από το παιχνίδι

HollowSky είπε...

Ρε δεν καταπίνεις τη σφυρίχτρα σου παλιοκόρακα, που θα με πεις εμένανε στημένο, εσύ ο καραπουλημένος!

aloga είπε...

@Γεωργία
Μα με την Γεωργία θα γίνει η συζήτηση.
Και για να πραγματοποιηθεί αυτό, φυσικά και θα πρέπει να είναι παρούσα.

Γεωργία είπε...

@aloga.
Ευχαρίστως.

Vicky είπε...

Ελευθερία είναι το α. (υπό όρους)όταν του αφαιρώ όλους τους περιορισμούς διότι δεν τους γνώρισα ποτέ .....Ελευθερία είναι το β. (υπό όρους)όταν αγκαλιάζω όλα τα διλληματα ...Ελευθερία είναι να μην υπάρχει λόγος να μπουν όροι.... Ελευθερία είναι να μην είχε τεθεί το παραπάνω ερώτημα...

HollowSky είπε...

Vicky, αν σκεφτείς ότι η πιο ελεύθερη δραστηριότητα του ανθρώπου είναι το παιχνίδι, και πως δεν μπορεί να υπάρξει παιχνίδι χωρίς κανόνες, όρους, περιορισμούς -οι οποίοι δεν απαγορεύουν αλλά απεναντίας επιτρέπουν να γίνει παιχνίδι-, τότε ίσως να αποσυνδέσεις την ελευθερία από ορισμούς που την θέτουν ως γενική ανυπαρξία όρων, περιορισμών, κανόνων.

Vicky είπε...

Hollowsky συμφωνώ ότι το παιχνίδι είναι ό,τι πιο κοντινό στην ελευθερία .... είναι όμως ίδιο το παιχνίδι για δυο παιδιά που απλώς παίζουν - δεν ξέρουν καν τι σημαίνει παιχνίδι - και ίδιο για τον ενήλικα που τους προτρέπει "παίξτε παιδάκια μου πάιξτε...";Δε θυμάμαι... δυστυχώς μόνο ανάμνηση παιχνιδιου μπορώ να έχω πια..Μπορώ να προσπαθώ να παίζω αλλά παιχνίδι δεν το λες...κάπως έτσι και με την ελευθερία... θεωρώ ότι δεν μπορούμε να την ορίσουμε... με το που την ορίζουμε τη χάνουμε..

Ξεκουρδίζι είπε...

Νομίζω πως ο hollowsky θα αναφέρεται περισσότερο στο αγωνιστικό παιχνίδι. Δυο παιδιά που παίζουν φυσικά και δεν δίνουν δεκάρα για τους περιορισμούς και σ αυτό βασίζεται και η αρχή της επιτήρησης...ότι δηλαδή "θα χτυπήσουν" Έτσι ξεκινά και η "θεωρία" του "επικίνδυνου κόσμου" που βλέπουμε στις αμερικάνικες περιπέτειες.
Ελευθερία δεν έχει να κάνει και με την επιλογή της πράξης αλλά κυρίως με τη δυνατότητα της.
Το παιχνίδι του παιδιού, το άσκοπο και δίχως κανόνες, είναι ότι πιο κοντινό στην ελευθερία, Το αγωνιστικό παιχνίδι είναι ότι πιο μακρινό.
Τώρα κουβέντα στην κουβέντα μπορεί να αποδειχτεί-όπως έχει γίνει στο παρελθόν - πως ελευθερία είναι ένα ηθικό σύστημα-πακέτο π.χ που έχει από πριν απαντήσει στα βασικά διλήμματα. Είναι κι αυτό σωστό.
Τέτοιοι χώροι ελευθερίας υπάρχουν πολλοί. Προσφέρουν γαλήνη και χαρά πληρότητα και αρχικά ελευθερία.
Μπορεί όχι σε όλους τους ανθρώπους αλλά σε κάποιους σίγουρα. Συνήθως αυτοί, οι ελεύθεροι, θέλουν να ελευθερώσουν κι άλλους κι αρχίζουν τα προβλήματα με όσους δε θέλουν να λευτερωθούν.
Συνήθως επίσης οι χώροι αυτοί σταδιακά χάνουν την ευρυχωρία τους και σε συνθλίβουν.
Επίσης στις ημέρες μας τις ημέρες της ελευθερίας που προσφέρει ο θησαυρισμός συντετριμμένοι κι αποκαήδες πασχίζουμε να βρούμε χώρο να κρυφτούμε μιας κι η λευτεριά δεν αντέχεται!
Έτσι υπάρχουν χώροι για όλους μας τους καημένους να διαλέξουμε, υπάρχουν συστήματα όπως στο προ-πο παλιά, με παραλλαγές, και υπάρχουν κι οι αναβιώσεις παλαιών συστημάτων-ρετρό.
Αυτά είναι τα καλύτερα!

Εμένα μου αρέσει πολύ το πάνκ και η τέχνη με λίγο από κομμουνισμό...(αναρχοκαλλιτεχνία "κι έτσι", που πε κι ένας φίλος)

HollowSky είπε...

Vicky και Ξεκουρδίζι, όχι δεν μιλάω για το αγωνιστικό παιχνίδι, μιλά για το παιχνίδι-παιχνίδι! Δυο παιδιά που παίζουν "κλέφτες κι αστυνόμους", ή αν το βρίσκετε αυτό πολύ "αγωνιστικό", δυο παιδάκια που παίζουν τ' αδέρφια (ενώ μπορεί να είναι και στην πραγματικότητα αδέρφια), ακόμα κι ένα παιδί που παίζει μόνο του στήνοντας "κόσμους" (=όχι κουτουρού, όχι ό,τι νάναι, όχι κάτι το απροσδιόριστο κι όμως ούτε εντελώς προσδιορισμένο) με ό,τι πρόχειρο υλικό βρει μπροστά του...

Πάντα ο άνθρωπος ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝΕΙ ΚΟΣΜΟΥΣ. Η ίδια η τέχνη, πάρε πχ φίλε Κουρδίζι τη μουσική, το πάνκ, πάιζοντας πάνω-κάτω-γύρω σε 9 νότες όλες κι όλες έκανε τα μουσικά παιχνίδια του. Ακόμα και για να βγει μπροστά σαν πανκ, έπαιζες με κανόνες: πχ δεν ντυνόσουνα ούτε και φερόσουνα σαν γιάπης, ούτε σαν παππούς, ούτε σαν μεταλλάς ...

Η ίδια η αναρχία με κανόνες παίζει. Δεν γίνεται αλλιώς, δεν είναι αυτό το πρόβλημα, δεν βρίσκεται στον κανόνα καθεαυτόν η ανελευθερία!

Vicky είπε...

Μπορεί να γίνει πολύ συζήτηση και για «χώρους ελευθερίας» και για «συστήματα». Μπορεί με αυτή την οπτική να τέθηκε και το αρχικό ερώτημα και ίσως εγώ το αντιλήφθηκα διαφορετικά. Από δική μου όμως αδυναμία ή προτίμηση, δε μπορώ να δω την ελευθερία μέσα από αυτό το πρίσμα. Μου αρέσει να θεωρώ πχ ότι το πανκ είναι κάτι πέρα από ένα σύνολο κανόνων, που ακολουθούνται ή αντίστροφα δεν ακολουθούνται λχ ντύσιμο συμπεριφορά κλπ. Επίσης μου αρέσει πολύ η αοριστία και το κουτουρού. Γράφω «μου αρέσει» γιατί τελικά μόνο από θέση γούστου και προτίμησης μπορούν να συζητούνται κάποια θέματα. Μου αρέσουν λοιπόν όλα τα παιχνίδια, αρκεί να μην έχουν έπαθλο. Μου αρέσει το παιχνίδι των παιδιών που είναι απλό και όχι των ενηλίκων που μπορεί να είναι πχ, λυτρωτικό, διδακτικό, εκπαιδευτικό, ποιητικό κλπ κλπ. Επίσης μου αρέσει η Τέχνη σα μία ανάγκη εσωτερική, τόσο του ανθρώπου να δημιουργήσει τον κόσμο όσο και του κόσμου να αναδημιουργείται ή και να δημιουργείται. Νομίζω ότι κανείς καλλιτέχνης δε θέλει να αισθάνεται ότι τη στιγμή που δημιουργεί ακολουθεί ένα σύστημα κανόνων – όσο κι αν στην πράξη το κάνει- ούτε ότι εντάσσεται σε κάποιο ρεύμα – νέο, ρετρό ή οτιδήποτε άλλο – ούτε ότι δημιουργεί ένα καινούριο ρεύμα. Ούτε καν ότι δημιουργεί κάτι! Θα αισθανόταν ήδη εξαρχής δέσμιος! Μου αρέσει να βλέπω την ελευθερία σα μια ανάμνηση που αρχίζει να ξεθωριάζει ήδη από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. Αυτή την ανάμνηση πιστεύω ότι νοσταλγεί ο άνθρωπος συνέχεια και με αυτή προσπαθεί να προσδιορίσει το περιεχόμενο της ελευθερίας του. Το πώς ζούμε στην πραγματικότητα βέβαια είναι αναμφισβήτητα διαφορετικό. Όλοι ακολουθούμε κανόνες. Αλλά δεν ορίζουμε με το σύστημα αυτό κανόνων το περιεχόμενο της ελευθερίας. Τουλάχιστον όχι της δικής μας προσωπικής ελευθερίας. Μπορεί βέβαια να ορίζουμε την ελευθερία κάποιων άλλων έτσι, την οποία και προασπιζόμενοι συνθλίβουμε, όπως γράφει ο ξεκουρδίζει. Από τη δική μου όμως οπτική όλοι οι κανόνες ή περιορισμοί ή όροι ή ορισμοί αφορούν τη ζωή. Και η ζωή ουδεμία σχέση έχει με την ελευθερία.

Vicky είπε...

Συγχωρέστε με αν τώρα σας χαλάω τη συζήτηση με αυτά τα δύο λινκ, αλλά μερικές φορές τα τραγούδια τα λένε καλύτερα. Μου ήρθαν και τα δύο στο νου.
https://www.youtube.com/watch?v=o4XebU_Nqik
https://www.youtube.com/watch?v=1pzjYNeSXvg

Ξεκουρδίζι είπε...

Hollow
Δεν είπα ότι το πανκ και η τέχνη δεν έχουν κανόνες, Το αντίθετο, το πανκ και η τέχνη έχουν ανταγωνισμούς επίσης εξόν και είναι αγωνιστικά. Εμένα αυτά μου αρέσουν κι ας είναι ανταγωνιστικά.
Κατά τα άλλα, κατρακυλούν σε έναν αμμόλοφο, πιτσιλιούνται στο ποτάμι ή στην μπανιέρα, πετάνε ο ένας στον άλλο ξερόχορτα, τρέχουν, φωνάζουν, χοροπηδάνε, κυλιούνται κοιμούνται κτλ.

Επειδής ο Χαϊζινχα ξέχασε να παίζει πραγματικά θα την πληρώσουμε εμείς, και θα το κάνουμε όλο game.
Δες ξανά το Ζαμπρισκι πόιντ (αυτή τη φοβερη σκηνή, μπας και σκιρτήσει το παιδί μέσα σου :-) http://www.dailymotion.com/video/xav3o1_zabriskie-point-death-valley-scene_shortfilms

ΔΕΝ ΣΤΗΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ "ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ". Μαλακίες στηνουν μιας και
ο κόσμος στήνεται από τη στιγμή που μπαίνουν οι κανόνες, εκ των υστέρων όταν πια το παιδί μιλά.
Δε λέω ότι δε μου αρέσει ο κόσμος αυτός ή ότι θέλω ένα κόσμο δίχως κανόνες ή πως η αναρχία δεν έχει κανόνες γλώσσα κτλ.
Λέω ότι ο άνθρωπος που παίζοντας στήνει κόσμους είναι καταδικασμένος σε μια θλιβερή ενότητα. Την ενότητα του τζόγου που υπονόησε κι ο Ηράκλειτος.
Και "παιχνίδι" στο "παιχνίδι" θα την ανοίξει και την τελευταία πόρτα...είναι κοντά.
Αυτή είναι μια συνείδηση που μπορεί να συμβάλει και στην ελευθερία του.

Άκου κι αυτό (και για τη Vicky)σχετικόν, ναι ναι.
http://youtu.be/-ujBsVpvZOc

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор αγάπη Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μανάν/Pierre Manent Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets