10 Απριλίου 2013

Η εργασία δεν παράγει κανένα πλούτο!


Διόνυσος και  Πλούτος

«Η εργασία παράγει τον πλούτο των κοινωνιών»
Πρίμο: Διεθνής Χορωδία Αστών Οικονομολόγων
Σεκόντο: Ηνωμένοι Εργατιστές


«Ποτέ κανείς δεν πλούτισε δουλεύοντας»
Λαϊκή σοφία


Ενάντια στη διεθνή χορωδία με τα δεξιά πρίμα και τ' αριστερά σεκόντο της, παίρνουμε σθεναρά το μέρος της λαϊκής σοφίας και διακηρύσσουμε: Η εργασία δεν παράγει κανένα πλούτο! Ούτε αυτοσκοπός της είναι η παραγωγή. Ούτε σήμερα, ούτε ποτέ. Η εργασία παράγει πράγματα. Η παραγωγή πραγμάτων δεν είναι ούτε αυτοσκοπός, ούτε πλούτος. Τα πράγματα δεν είναι πλούτος.
 

Πλούτος δεν είναι η δραστηριότητα που παράγει πράγματα. Πλούτος είναι η δραστηριότητα που ορίζει τα πράγματα, η δραστηριότητα που ορίζει ποια πράγματα έχουν ενδιαφέρον και ποια δεν έχουν, ποια έχουν αξία και ποια δεν έχουν, ποια αξίζει να παρακινήσουν τον άνθρωπο και ποια όχι.


Γι’ αυτό, ούτε η παραγωγή, ούτε η κατανάλωση πραγμάτων είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο πλούσιο. Πλούσιος δεν είναι εκείνος που παράγει πράγματα. Πλούσιος δεν είναι εκείνος που μαζεύει πράγματα. Πλούσιος δεν είναι εκείνος που καταναλώνει πράγματα. Κλείστε τ’ αφτιά σας στις ψαλμωδίες των αστών οικονομολόγων και των εργατιστών! Το συμφέρον τους είναι κοινό: Να μην αποκαλυφθεί η αληθινή φύση του πλούτου ώστε να μην αποκαλυφθεί κι ο δικός τους κοινωνικός ρόλος στο παιχνίδι συγκάλυψης της αληθινής φύσης του πλούτου.


Πλούσιος είναι εκείνος που είναι σε θέση να ορίσει και να θεσμοθετήσει κοινωνικά τι έχει αξία και τι δεν έχει αξία, τι έχει ενδιαφέρον και τι δεν έχει ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Πλούσιος είναι εκείνος που είναι σε θέση να οργανώσει τους άλλους ώστε να εργάζονται υπακούοντας στο δικό του ορισμό του πλούτου, σε αυτό που εκείνος έχει ορίσει ως ενδιαφέρον και αξιόλογο για τον άνθρωπο.


Ποια «εργασιακή δύναμη» και ποιος «νόμος της αξίας» λοιπόν; Ανέκαθεν η κεντρική κοινωνική διαπάλη γινόταν κι εξακολουθεί να γίνεται γύρω από τον ορισμό του πλούτου, γύρω από το τι αξίζει και τι δεν αξίζει να παρακινήσει τον άνθρωπο, και όχι γύρω από μαθηματικούς τύπους, οικονομικές παραμέτρους και λοιπά στατιστικά πυροτεχνήματα. Ανέκαθεν η κεντρική κοινωνική διαπάλη αφορούσε κι εξακολουθεί να αφορά στην αποκάλυψη ή τη συγκάλυψη του κυρίαρχου κάθε φορά ορισμού του πλούτου. 

Ανέκαθεν η κεντρική κοινωνική διαπάλη κρινόταν και κρίνεται από τη διατύπωση και την ενεργοποίηση ενός νέου, βαθύτερου, πλατύτερου και αυθεντικότερου ορισμού του Λόγου για τον οποίο αξίζει να ζούμε.


Όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες…






23 σχόλια:

izi είπε...

Dynamite

Ανώνυμος είπε...

Ποτέ κανείς δεν πλούτισε δουλεύοντας ο ίδιος.
Οι αξίες καθορίζονται με την ισχύ φυσικά και όχι με την εργασία, αλλά η εργασία στηρίζει τον κόσμο των αξιών. Ο εξαναγκασμός στην παραγωγη δηλαδη.
Μιλάμε για έναν κόσμο που για να υπάρξει πρεπει να παράγει αξίες και για να παράγονται συνεχώς αξίες πρέπει το πλήθος να δεσμεύεται και να εξαναγκάζεται στην παραγωγή τους.

HollowSky είπε...

Ανώνυμε/η,
καλή η παρατήρηση, αλλά με την επιφύλαξη για το "πρέπει να παράγει αξίας (...) για να παράγονται συνεχώς αξίες".

Οι αξίες ποτέ δεν παράγονται με την έννοια που δίνουμε στον όρο παραγωγή, δηλ. μιας τυπικά μηχανικής-τεχνικής διαδικασίας αναπαραγωγής. Δεν υπάρχει "παραγωγή" αξιών.

Η αξία εδράζεται στην κρίσιμη ποιοτική διαφοροποίηση: κάτι είναι αξία όταν αναδεικνύεται ως ξεχωριστό και μοναδικό μέσα από τον αδιαφοροποίητο "σωρό".

Η δραστηριότητα που επιτελεί αυτή την διαφοροποίηση-ανάδειξη, δεν είναι μια παραγωγή (με τον παραπάνω τρέχοντα τεχνικό όρο). Είναι μια ελεύθερη δημιουργία.

Οι αξίες αποτελούν έργο ελεύθερης δημιουργίας. Κι έτσι δεν μπορούν να "παράγονται συνεχώς", όπως λ.χ. παράγονται τα εμπορεύματα. Μπορούν όμως (και αυτό γίνεται!) να αιχμαλωτίζουν το ενδιαφέρον και να θέτουν κόσμο στην υπηρεσία τους. Οι απλοί υπηρέτες (ή και δούλοι) αξιών δεν τις παράγουν, απλώς τις αναπαράγουν.



stratos είπε...

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, Γιάννη - ειδικά η κατάληξή του. Μου φαίνεται όμως ότι ο ορισμός του πλούτου μπερδεύεται εδώ με τον ορισμό της ισχύος - σαν να λέει δηλαδή ότι πλούτος είναι ό,τι μπορεί να ορίσει τι είναι πλούτος, ή, αλλιώς, πλούτο έχει όποιος δίνει τον ορισμό του πλούτου (ή των αξιών) - αυτό όμως είναι ισχύς. Θα προτιμούσα έναν ορισμό του πλούτου όπως τον όριζες εσύ, εφόσον θα είχες τον πλούτο να τον ορίσεις.

Ανώνυμος είπε...

Σωστότατο. Οπότε, μιλάμε για έναν κόσμο που για να υπάρξει πρεπει να δημιουργεί αξίες και για να δημιουργούνται αξίες πρέπει το πλήθος να δεσμεύεται και να εξαναγκάζεται στην συνεχή αναπαραγωγή τους.

Ναι πολύ καλύτερα έτσι

HollowSky είπε...

Στράτο,
ωραία παρατήρηση! Πλούτος και ισχύς οπωσδήποτε συναρτώνται, όμως δεν ταυτίζονται. Πράγματι, εκείνο που έθεσα είναι ότι ο πλούτος είναι κάτι που ορίζουμε (ή ορίζουν άλλοι για εμάς).

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να σπάσει η "Μαγεία" των απολιθωμένων λέξεων, θέλω δηλαδή να περάσουμε από τα ουσιαστικά στα απαρέμφατα κι από εκεί στα ρήματα: π.χ. από το θεσμός στο θεσμίζειν κι από το θεσμίζειν στο εγώ-εσύ-αυτός-εμείς-εσείς-αυτοί θεσμίζουμε.

Έτσι, πιστεύω, θα βρεθούμε στην περιοχή του Συμβολικού Λόγου, δια του οποίου πλάθονται οι πολιτισμοί και ο οποίος είναι Ρήματα Προσώπων, που δεν καταργούν τα ουσιαστικά και τ' απαρέμφατα αλλά τα ζωντανεύουν.

Gareth είπε...

Πως να φύγουμε από την περιοχή του συμβολικού λόγου των ατομικών ενεργειών-υπάρχει φυσικά και η χορωδιακή εκφορά που αν την παραβλέψουμε, αν παραβλέψουμε δηλαδή το ρόλο της στο "πλάσιμο" του πολιτισμού ίσως και να "κάτσει" το κέικ.
Και εδώ που τα λέμε κάτι τέτοιο έχει συμβεί-έχει κάτσει- με το ιδεολογικό καπέλωμα που επέβαλαν αρχικά οι εν τάξη θρησκείες στον πολιτισμό. Ο χριστιανισμός συγκεκριμένα σε αμερική, ρωσία και ευρώπη.
Και η ειρωνεία είναι ότι το επέβαλε επικαλούμενος ακριβώς αυτόν τον συμβολικό λόγο.
Προσωπικότητα και εργασία, και το θαύμα της αναπαραγωγής.... του πολλαπλασιασμού. Κεντρικές αξίες του πολιτισμού του ποιμένα, του ψαρά του μαραγκού και του θαυματοποιού εργοστασιάρχη που θα μας θρέψει...
Μόνο που "εργασία" είναι η λέξη της κυρίαρχης τάξης για τον καταναγκασμο και "προσωπικότητα"
η λέξη για τον σκλάβο.
...
in god we trust πάντα!
Μετά ήρθε κι η "επανάσταση"!

Ανώνυμος είπε...

Στον καπιταλιστικό κόσμο ως κεντρική αξία καθορίζεται η εργασία, και από κεί και πέρα βγαινουν ο Νόμος της αξίας, της υπεραξίας κτλ. υπολογιστικά

Αυτο που μας ενώνει είναι η ελπίδα για ένα κόσμο δίχως καταναγκασμό και εκμετάλλευση...

panagiotis είπε...

Επιχειρώντας μια σύνδεση με την καταπληκτική ανάρτηση του izi «Ο Τελευταίος Εβραίος της Βίνιτσα»:


[…]Εξωραΐζοντας τον σεξουαλικό τουρισμό που έχει καταδικαστεί από μια "σεξουαλική ηθική» που δεν είναι παρά μια μορφή «ελέγχου του πληθυσμού» και «καταπίεσης των επιθυμιών», ο ανθρωπολόγος S.Roux βλέπει στις συζητήσεις και τα δώρα που ανταλλάσσονται μεταξύ των πελατών του σεξουαλικού τουρισμού και τις ταϊλανδέζες μασέζ μια "διάσταση χειραφέτησης." Γι 'αυτόν υπάρχει σ’ αυτό "μια απελευθερωτική διάσταση της εργασίας του σεξ.". Επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά ότι, το Arbeit Macht Frei ρίχνει τη σκιά του πολύ πέρα από την πύλη του Άουσβιτς.[…]

Jacques Guigou

xereth είπε...

Φοβερή σύνοψη hollow!
Παναγιώτη μπράβο, αυτά που λέει ο ανθρωπολόγος είναι το αντίθετο ακριβώς από αυτό που ονομάζει ο Hollow πλατύτερο και αυθεντικότερο ορισμό του λόγου για τον οποίο αξίζει να ζούμε και όντως "επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά ότι, το Arbeit Macht Frei ρίχνει τη σκιά του πολύ πέρα από την πύλη του Άουσβιτς"
Κάτω η εργασία!

LATIN NATIN FATIN είπε...

ΒΑΣΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ!!!!

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα έρευνας της UNICEF για την περίοδο 2099-2010, σε ό,τι αφορά την ΥΛΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ των παιδιών η Ελλάδα καταλαμβάνει την 25η θέση σε σύνολο 29 ανεπτυγμένων χωρών παγκοσμίως, ενώ το 15% του παιδικού πληθυσμού της διαβιώνει σε νοικοκυριά το εισόδημα των οποίων είναι μικρότερο από το 50% του εθνικού μέσου εισοδήματος. Πρόκειται για ποσοστό υπερδιπλάσιο από αυτό των σκανδιναβικών χωρών και της Ολλανδίας και ένα από τα μεγαλύτερα στη Δυτική Ευρώπη.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΜΩΣ στα στατιστικά στοιχεία συντελέστηκε, όταν τα παιδιά ρωτήθηκαν πόσο ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΑ είναι από τη ζωή τους: Η Ελλάδα εκτοξεύτηκε στην 5η θέση της κατάταξης, η Ισπανία ανέβηκε από τη 19η στην 3η θέση, ενώ η Ιταλία σκαρφάλωσε 7 θέσεις.
Σημαντική ΠΤΩΣΗ μετά τις απαντήσεις των παιδιών είχαν η Γερμανία και το Λουξεμβούργο, με την πρώτη να καταποντίζεται από την 6η στην 22η θέση και το δεύτερο από την 7η στη 17η θέση.

από εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63810302


Το ερώτημα γιατί τα παιδιά των Γερμανών, που είναι υγιή και πλούσια, είναι δυστυχισμένα, σε σχέση με τα φτωχά ελληνόπουλα θέτει η γερμανική εφημερίδα WELT σχολιάζοντας την έκθεση της Unicef. Όπως λέει ο Χανς Μπερτμαν, καθηγητής του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου, μέλος της UNICEF, τα γερμανόπουλα δηλώνουν ότι είναι λυπημένα. Η εφημερίδα αναρωτιέται πως γίνεται και τα παιδιά των Γερμανών που έχουν τα πάντα, είναι λυπημένα σε σχέση με τα παιδιά των Ελλήνων.

από εδώ: http://www.newsbeast.gr/world/arthro/517115/giati-ta-ellinopoula-einai-pio-eutuhismena-apo-ta-plousia-paidia-mas/

Ανώνυμος είπε...

latin nantin fatin αυτα στοιχεία τα κρύβουμε γιατί κινδυνευουμε να μας ρίξουνε κανα "ειδικό χαράτσι ευτυχίας"!


Ανώνυμος είπε...

Το προσόν της ανάρτησης είναι οτι βοηθαει το μυαλό μας να ξεκολήσει από τη πσγίδσ των οικονομίστικων ορισμών και προσεγγίσεων της κστάστασης, που μας σπρωχνουν συνέχεια να ψάχνουμε οικονομίστικες λύσεις στην κρίση.

buccaneer's gambit είπε...

Σωστά!

Ονειρμός είπε...

Aς θυμηθούμε μερικά πράγματα.

Για τον Μάρξ, η ''αναγκαία εργασία'' έχει μια βιολογική και μια πολιτιστική πτυχή αδιαχώριστα. Δεν σου λέει πόσες θερμίδες θέλει ο εργάτης, αλλά ότι υπάρχει και το ποσό ενέργειας που χρειάζεται για να αναπαράγει τη σωματική του ύπαρξη.
Στην ''Κριτική του Προγράμματος της Γκότα'' είναι γνωστό ότι ο Μάρξ κάνει κριτική στο ότι η εργασία παράγει το πλούτο. Υπάρχει και η γη. Επίσης, η εργασία είναι πάντοτε κοινωνική, συνδυασμένη εργασία, όπως και η κατανάλωση είναι πάντα κοινωνική κατανάλωση (Grundrisse).
O Goedelier όντας μαρξιστής δεν έχει πρόβλημα να πει ότι ακριβώς ο προσδιορισμός του ορίου αναγκαίας εργασίας-υπερεργασίας είναι ''αυθαίρετος'' ή καλύτερα αντικείμενο ιστορικής διαπάλης. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πάντοτε θα υπάρχει το ''κάτω'' και το ''πάνω'' από αυτό το όριο, που ορίζουν το πλεόνασμα και την έλλειψη, την υπερισχύ και την αδυναμία. Δομικά οι δύο αυτές θέσεις (ανεστραμμένη όψη η μία της άλλης)διατηρούνται, όπου και να μπει το όριο.
Το θέμα λοιπόν είναι ποιός ιδιοποιείται τον πλούτο κλπ κλπ, όποιον και αν είναι το ιστορικό όριο. Πάντα τίθεται αυτό το ζήτημα. Ο Μάρξ έχει απολύτως ιστορικοποιήσει το θέμα του πλούτου, όταν πάλι στα Grundrisse σε γνωστό απόσπασμα (νομίζω το έχετε ανεβάσει παλιότερα) λέει πως άλλο πράγμα σήμαινε ο πλούτος στην Αρχαία Αθήνα.
Το ότι σημαίνει η επανάσταση επαναπροσδιορισμό του πλεονάσματος, της έλλειψης και του ορίου τους,.
Το θέμα είναι να επιλυθεί το πρόβλημα της επιβίωσης (να μην πεινάει κανείς) για να ανοιχτεί ελεύθερο το πεδίο της επιθυμίας. Αλλά και για το απλό αυτό θέμα της επιβίωσης και της ιδιοποίησης των όρων της ύπαρξης, χρειάζεται επανάσταση.

Ονειρμός είπε...

Όταν επιλυθεί για τον καθένα το πρόβλημα της επιβίωσης χωρίς την ανάγκη να προσφέρει κανείς τον εαυτό του σε κάποιον εκμεταλλευτή, θα θιγεί και το ίδιο το όριο. Ο σκοπός είναι βέβαια η υπέρβαση του ορίου με τρόπο που δεν επαναφέρει ένα ακόμη όριο (κακό άπειρο του Χέγκελ, από πεπερασμένο σε πεπερασμένο)

HollowSky είπε...

@ Ονειρμός,

μα φυσικά, οι πρώτοι εργατιστές ήταν οι συγγραφείς του Προγράμματος της Γκότα και με αυτό το Πρόγραμμα για πρότυπο χτίστηκε όλος ο εργατισμός - η ανάρτηση έκλεισε ευθύς εξαρχής το μάτι επ' αυτού.

Από εκεί και πέρα,

1. Φράσεις όπως "υπάρχει και το ποσό ενέργειας που χρειάζεται για να αναπαράγει τη σωματική του ύπαρξη", δεν λένε τίποτα απολύτως, ή μάλλον δεν λένε τίποτα περισσότερο από το ότι για να ζει κανείς ... δεν πρέπει να πεθαίνει - κι αλίμονο σ' όποιον πάει να χτίσει πάνω σε τέτοια χώματα.

2. Το ποιος ιδιοποιείται τον πλούτο ασφαλώς είναι ένα θέμα, πλην όμως δεν είναι το θέμα, διότι η ιδιοποίηση ΕΠΕΤΑΙ της παραγωγής, η οποία με τη σειρά της ΕΠΕΤΑΙ της διοργάνωσης των κοινωνικών δυνάμεων, που κι αυτή με τη σειρά της ΕΠΕΤΑΙ της κοινωνικής κατασκευής, η οποία πάλι ΕΠΕΤΑΙ της περί του "ποιοί είμαστε ως κοινωνία" διαπάλης, δηλαδή της διαπάλης γύρω από το Λόγο για τον οποίο αξίζει να ζούμε και να συμβαδίζουμε ως κοινωνικά όντα.

3. Επομένως, η επιβίωση, ως "ιδιοποίηση των όρων υπαρξης" είναι ακριβέστερα ιδιοποίηση των όρων ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ, στο κέντρο των οποίων όρων, ως άξονας, βρίσκεται κάθε φορά η απάντηση στο "για ποιο Λόγο ζούμε και συνυπάρχουμε εμείς ως κοινωνία" - αυτή ακριβώς η απάντηση από την οποία εξαρτάται και διακρίνεται κάθε φορά ΑΥΤΗ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κοινωνία από ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κοινωνία.


izi είπε...

"Για ποιο Λόγο ζούμε και συνυπάρχουμε εμείς ως κοινωνία";
Αυτό το ερώτημα, ή ίσως το επιτακτικό αίτημα μιας απάντησης, το οφείλουμε στον πολιτισμό και έρευνα του είναι καθοριστική όπως επισημαίνεις για τον ορισμό του κοινωνικού πλούτου και των αξιών του.
Οι απορίες παράγουν τις αξίες.
Οι απαντήσεις την κατάρευσή τους.

HollowSky είπε...

@ Ιζι,

σωστότατος ... με μια μικρή διόρθωση: Οι απορίες παράγουν τις αξίες αλλά οι απαντήσεις δεν παράγουν ακριβώς την κατάρρευσή τους. Οι απαντήσεις παίρνουν τις νεογέννητες αξίες και τις βάζουν μέσα στον κύκλο της ιστορικής ζωής - στον οποίο, φυσικά, καραδοκεί ο ιστορικός θάνατος, που έρχεται τόσο πιο γρήγορα όσοοι απαντήσεις "ξεχνούν" τις απορίες που τις γέννησαν και υψώνονται, έτσι, σε τετελεσμένα και κλειστά δόγματα.

beyond είπε...

Συμφωνώ με όλους σας και σας χαιρετώ...Επειδή η θεωρία με έχει κουράσει τώρα τελευταία, και για να αποδείξω έμπρακτα ότι παραλογίζεστε (πράγμα όχι κακό, το αντίθετο) προτείνω τώρα που μάλλον θα μείνω άνεργος (πράγμα που με γεμίζει ενθουσιασμό για τις δυνατότητες που μου δίνει να ανα-προσδιορίσω το νόημα της ζωής) να με στηρίξετε με το περίσσευμά σας, αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε ότι δεν θα υπάρχει μεταξύ μας κάποια μισθιακή, ή άλλη εργασιακή σχέση. Χωρίς όρια λοιπόν. Και σας υπόσχομαι πως όποτε μου καπνίσει, συμφώνως προς τις ιδιοτροπίες μου και τα πάθη μου, θα σας προσφέρω αρκετά ρητορικά δημιουργήματα, ελπίζω κάποιας αξίας-μη αξίας, ή εν πάσει περιπτώσει κάποιας νοηματοδοτικο-σημασιακο-φαντασιακής "ουσίας" (μη πω αξίας και έχουμε ρίγη..)
Περιμένω προτάσεις..

izi είπε...

@Ονειρμός
Αν και χαλάει το αποφθεγματικό ύφος:-), συμφωνώ βέβαια και έτσι είναι πιο ολοκληρωμένο.
Αυτό είναι πάντως και το πρόβλημα του επιστημονισμού που φτάνει και στις ημέρες μας.
Όλος ο πειραματισμός, η κριτική και η έρευνα προυποθέτει ένα καθολικό μοντέλο.
Οι παρατηρήσεις επί αυτού οδηγούν στα "συμπεράσματα" που είναι αυτές οι παγιωμένες αλήθειες που λές.

Δεν υπάρχει το βλέποντας (όχι μόνο μπροστά αλλά ολόγυρα) και κάνοντας.
Αυτά τα "συμπεράσματα" λειτουργούν σαν ηρεμιστικό στην πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Έτσι την κατ εξοχήν ανήσυχη, φουρτουνιασμένη και ασταθή θα λεγαμε υπόσταση του, την ακυρώνουν ακινητοποιώντας την.
Όταν εμφανιστούν λοιπόν οι αμφιβολίες και αρχίζουν να κλονίζουν το κλειστό οικοδόμημα, ο άνθρωπος αντιλαμβανόμενος την καταιγίδα που έρχεται, την πρωθύστερη κατάσταση του, που αποξενομένος, δειλός και κομφορμιστής πλέον δεν μπορεί να βαστήξει, σκέφτεται "εντάξει, δεν είναι έτσι, αλλά ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ?!" και αμέσως φροντίζει και κατασκευάζει την επόμενη βεβαιότητα για να κουρνιάσει εκ νέου σε καταστολή εκεί.
Και πάει έτσι συνέχεια ...

εριουτζενα δώσε το σήμα για τον έρανο...

HollowSky είπε...

@ Eriugena,
μα εννοείται! Ως παραλογιζόμενοι που είμαστε, θα σε στηρίξουμε, φυσικά, με τους πιο παράλογους τρόπους που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος!
:-)

katabran είπε...

και μιιλάμε τώρα για τους "νέους σκλάβους" που διαφέρουν από τους δουλοπάροικους του Παλαιού Καθεστώτος μόνο στο ότι συνειδητοποιούν την άδικη μοίρα τους που τους καταδικάζει στη φτώχεια, ενώ παράγουν πλούτο...

αλλά ποιος Χολοσκάει;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор αγάπη Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μανάν/Pierre Manent Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets