26 Νοεμβρίου 2014

Τι είναι οικονομία;

«‘‘Κάθε πράγμα έχει την τιμή του’’, λέει το λαϊκό ρητό και δεδομένου ότι τα περισσότερα πράγματα απ’ όσα κυκλοφορούν σήμερα έχουν πράγματι μια τιμή, μέσα από αυτό το πρίσμα έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με την οικονομία ο καθένας, χωρίς να είναι οικονομολόγος. Αυτή η τιμή είναι το νούμερο που αναγράφεται στην ετικέτα και δείχνει το χρηματικό ποσό που ζητάει εκείνος που πουλάει από εκείνον που αγοράζει, για να του παραχωρήσει την ιδιοκτησία του πωλούμενου πράγματος. Γιατί, εμπορεύματα είναι τα πράγματα που έχουν μια [χρηματική] τιμή. −Και βέβαια υπάρχει και τιμή που έχει να κάνει με την προσωρινή παραχώρηση ενός πράγματος, χωρίς μεταβίβαση της ιδιοκτησίας του: είναι η τιμή του ενοικίου που ζητάει ο εκμισθωτής από τον ενοικιαστή.

Ορισμένοι συγγραφείς πιστεύουν πως είναι πολύ σοφό ν’ αναρωτηθούν σήμερα πάνω στην έννοια
της λέξης ‘‘οικονομία’’. Σκέφτονται ότι δεν έχουμε προσδιορίσει με ακρίβεια το αντικείμενο της οικονομικής επιστήμης κι ότι πρέπει οπωσδήποτε να αποσαφηνιστεί ‘‘τι είναι αυτό, για το οποίο μιλούν οι οικονομολόγοι’’. Ωστόσο οι παλιότεροι συγγραφείς δεν είχαν τέτοιες ανησυχίες. Γι’ αυτούς το πράγμα ήταν απλό: η οικονομία μιλάει για τα πλούτη, γι’ αυτά που φτιάχνουν την περιουσία.

Λοιπόν, το να ξεκινήσει κανείς από εκεί, ήταν κι εξακολουθεί να είναι το καλύτερο: τα πλούτη δεν φτιάχνονται μόνο από τα ακριβά πράγματα, δηλαδή από πράγματα που πουλιούνται σε υψηλές τιμές, αλλά κι από πράγματα που πουλιούνται φθηνά, αρκεί να είναι σε μεγάλη ποσότητα. Πράγμα που σημαίνει, ότι τα πλούτη φτιάχνονται από πράγματα που αποτιμώνται σε συνάρτηση με τη χρηματική τιμή τους.

Κι αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ‘‘οικονομία’’: ανθρώπους που δρουν είτε σαν πωλητές, είτε σαν αγοραστές (ή είτε σαν εκμισθωτές, ή ενοικιαστές). Με άλλα λόγια, οικονομία είναι η ανθρώπινη διάδραση κάτω από την οπτική, και στην προοπτική, της χρηματικής τιμής. Δεν είναι παρά ένας ορισμένος τρόπος θεώρησης της δραστηριότητας των ανθρώπων∙ είναι η θεώρηση της δραστηριότητάς τους κάτω από μια συγκεκριμένη οπτική.»

Πωλ Ζοριόν, Η σχέση μεταξύ αξίας και τιμής (Ιούλιος 2008)


Σημ. HS. Πολύ βασική, αλλά θαμμένη κάτω από τόνους «θεωρητικού» οίστρου, κοινοτοπία, που είναι απαραίτητο να μην ξεχνάμε, ειδικά όταν μας δένουν τα μάτια και μας τρέχουν στους άγονους δαίδαλους της «αξιο-λογίας». Χωρίς να ασπαζόμαστε τη συνολική οπτική του Ζοριόν, αποσπάσματα από το συγκεκριμένο άρθρο του θα παρουσιάσουμε και στη συνέχεια των αναρτήσεών μας περί αξίας, χρήματος και μαγείας (αυτό το συνδετικό «και» παρακαλώ, μην το ξεχνάτε!), διότι περιέχει πλήθος από σημαντικές παρατηρήσεις. Προς το παρόν ας συγκρατήσουμε δυο πράγματα:

1. Τη συνάφεια αυτού που λέει εδώ ο Ζοριόν για «το νούμερο που αναγράφεται στην ετικέτα» με αυτά που λέει ο Φουρκέ για τη «δυνητική ή πλασματική αξία»∙

και

2. Την επισήμανση του Ζοριόν, ότι η λεγόμενη ‘‘οικονομία’’ δεν είναι παρά «ένας ορισμένος τρόπος θεώρησης της δραστηριότητας των ανθρώπων, η θεώρηση της δραστηριότητάς του κάτω από μια συγκεκριμένη οπτική», την οπτική της χρηματικής τιμής. Με άλλα λόγια, η οικονομία δεν έχει να κάνει καθόλου, ούτε με την παραγωγή, ούτε με την κατανάλωση, ούτε με τη χρησιμότητα, ούτε με τη χρηστικότητα, ούτε με την ανθρώπινη φύση, ούτε με τις λεγόμενες «υλικές ανάγκες» και την ικανοποίησή τους, ούτε με τίποτα από όλες αυτές τις παραπλανητικές λέξεις, με τις οποίες αυτή η θεώρηση προσπαθεί να δικαιωθεί. 

9 σχόλια:

περαστικός είπε...

καλά αφού το ρίξαμε στα τόσο απλά να ρωτήσω, λεγόμενη "οικονομία" δεν υπάρχει και στην φύση, στα είδη κτλ. ;

HollowSky είπε...

Περαστικέ, δεν μιλάμε για την έννοια της οικονομίας γενικά (οι θεολόγοι π.χ. μιλούν και για "θεία οικονομία"). Μιλάμε γι' αυτό που μας συστήνεται, στην κοινωνία όπου ζούμε, ως "οικονομία" και "οικονομική επιστήμη".

Βέβαια ποιος ξέρει, μπορεί, ίσως, να υπάρχει οικονομία και στη φύση, όπως λες (δεν ξέρω τι λένε πάνω σ' αυτό οι αρκούδες και τα ποτάμια)... Αλλά γεγονός είναι, αν έχεις προσέξει, ότι το υπουργείο εθνικής οικονομίας, οι οικονομικές σελίδες των εφημερίδων, οι οικονομολόγοι που βγαίνουν στον τηλεοπτικό άμβωνα, οι οικονομικές σχολές, καθώς και οι εθνικοί και διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, δεν ασχολούνται με την τακτοποίηση των οικονομικών των μαϊμούδων, ή των σκουληκαντέρων, αλλά με τα οικονομικά ημών των ανθρώπων. Και μάλιστα, πιο συγκεκριμένα, με τα λεγόμενα μπικικίνια, ή μαλλί, κοινώς το χρήμα. Φαίνεται πώς υπάρχει λόγος γι' αυτό και για το ότι δεν τους έχει περάσει απ' το μυαλό ότι θα μπορούσαν να ασκήσουν την οποιαδήποτε "οικονομική πολιτική" χωρίς κομπιουτεράκι κι αριθμητήριο.

Έτσι δεν είναι;

περαστικός είπε...

Έτσι και χειρότερα.
Αυτό που ρωτάω, δε το διατύπωσα σωστά. Λάθος.Ξανά.
Οι οικονομικοί όροι, η ανθρώπινη τέλος πάντων λογιστική προσέγγιση δεν μεταφέρεται και εκτός του πολιτισμικού πολιτικού αστικού κοινωνικού γηπέδου, εκεί που το χρήμα δε μετρα;
Βλέπω δυο αρκούδες να ζευγαρώνουν, σκέφτομαι "πόσα αρκουδάκια γεννούν οι αρκούδες;"
μια αρκούδα η αρσενική μου ορμάει επειδής με έπιασε να κάνω μάτι, σκέφτομαι πόσοι τόνοι θα πέσουν πάνω μου (;), τι πίεση έχουν τα σαγόνια μιας αρκούδας(;)
Της ξεφεύγω με έναν ελιγμό, γλιστράει πέφτει, ξαναρχίζω τους υπολογισμούς σχετικά με την κατηφόρα, τι κλιση έχει (;) πια αντίσταση αναπτύσσει το πέλμα της (;), πράγματι στα πενήντα μέτρα φρενάρει και ξαναρχίζει τον ανήφορο, με τι ταχύτητα(;) κι εγώ αρχίζω να τρέχω προς το αυτοκίνητο, πάλι τί ταχύτητα έχω(;) βλέπω τη πεθερά μου μέσα να βάζει γρήγορα τις ασφάλειες,ενώ ταυτόχρονα μαλώνει με τη γυναίκα μου που διαφωνεί ελαφρά από ότι καταλαβαίνω, ψάχνω τα κλειδιά επιβραδύνω πόσο (;) η αρκούδα πλησιάζει πότε θα με φτάσει(;)τα κωλοκλειδία είναι ανακατεμένα με κάτι @#$^να ψιλά που τα φυλάω για τα διόδια ....καταστροφή
μμμμ τώρα κατάλαβα να το το χρήμα πάλι!

παπαδόπουλος είπε...

HollowSky,

επανέρχομαι στο θέμα της οικονομίας και της κριτικής της οικονομίας, επειδή συνήθως ψάχνω για ομοιότητες και όχι για διαφορές ανάμεσα στις προσεγγίσεις. Ελπίζω να μην κουράζω.

Σύμφωνοι ότι η εργασία δεν παράγει την κοινωνία ως κοινωνία. Επίσης, σύμφωνοι ότι η εργασίακη θεωρία της αξίας είναι δεμένη στο φαντασιακό της αστικής κοινωνίας.
Είχες πεί σε ένα σχόλιό σου ότι αυτό που κάνει την κοινωνία αυτό που είναι, είναι μια μη-οικονομική συνθετική δραστηριότητα. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η έννοια της εργασίας στον Μαρξ δεν είναι ακριβώς αυτή η δραστηριότητα ("πράξη") που παράγει και αναπαράγει τον άνθρωπο και τον κόσμο του ανθρώπου. Και αν αυτή η δραστηριότητα, έτσι ορισμένη, δεν περιλαμβάνει ασφαλώς και τη θέσμιση και φυσικά την αξιοδότηση (αφού ο άνθρωπος είναι ακριβώς ο κόσμος του ανθρώπου).

Νομίζεις οτι θα μπορούσαμε να πούμε ότι το γεγονός ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα φαίνεται σαν εργασία (εδώ με την έννοια της commodity producing-labour) είναι ένα ιστορικό γεγονός (δηλαδή όχι φυσικό). Ιστορικό, δηλαδή αποτέλεσμα της δραστηριότητας των ανθρώπων, άρα της θέσμισης. Το να το λέμε ιστορικό με αυτήν την έννοια δεν είναι σαν να λέμε ότι είναι ένας συγκεκριμένος "τρόπος θεώρησης της δραστηριότητας των ανθρώπων" και όχι Η δραστηριότητα των ανθρώπων (πανταχού παρούσα και "φυσική"); Επίσης, έτσι δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η ιδέα της αξίας είναι ιστορική, δηλαδή δημιούργημα της δραστηριότητας των ανθρώπων ("δηλαδή το ότι κάτι έχει αξία για το μέγιστο δυνατό αριθμό ατόμων, έχει μια κοινωνικά αναγνωρισμένη ύπαρξη." που λέει και ο Ορλεάν), δηλαδή είναι μια κοινωνική κατασκευή, θέσμιση;

Ίσως ο ίδιος ο Μαρξ σε μερικά σημεία "γείωσε" αυτή τη δραστηριότητα λέγοντας ότι οι ιστορικά προσδιορισμένες μορφές της ανάγονται στο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων (δηλαδή την τεχνική), πράγμα που καταλήγει σε έναν τεχνολογικό ντετερμινισμό και μπαρμπούτσαλα. Επίσης, ίσως οι μαρξιστές (ή "μαρξιστές") έδωσαν βάση μόνο σε αυτά τα σημεία του Μάρξ που ήταν συμβατά με το πολιτικό τους προταγμα, κάνοντας τον μαρξισμό αυτό που έγινε μέσα στην ιστορία (που θα έλεγε και ο κορνήλιος). Αλλά ίσως επίσης τους κάνουμε μεγάλη χάρη χαρίζοντάς τους τον, λέγοντας οτι η "μαρξική θεωρία της αξίας" (ότι και άν σημαίνει αυτό) είναι εργαλειακή. Στο κάτω κάτω, υπάρχει "μαρξική θεωρία της αξίας"; Αν δεν κάνω λάθος, στον πρόλογο του Μαρξισμος και Φιλοσοφία, ο Λυκιαρδόπουλος γράφει ότι πρέπει να διαβάζουμε το Κεφάλαιο σαν την κόλαση του Δάντη. Τι άλλο μπορεί να εννοεί αν όχι ότι η αξία (οπώς και η εργασία κλπ.), όπως περιγράφεται εκεί, δεν είναι η "μαρξική αξία" αλλά η αξία όπως μας συστήνεται στην κόλαση της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας.

Αν και είμαι σίγουρος ότι το έχετε υπ όψιν σας, για τη συζήτηση σας στέλνω σε λινκ ένα παλιό κείμενο του τερζάκη, που σε μερικά σημεία μου φαίνεται να μοιάζει με την λογική του παραπάνω κειμένου, αν και μάλλον χρησιμοποιεί ορολογία που διαφωνείτε:

http://fotisterzakis.gr/Keimena/17_pseudos_ths_oikonomias.htm

HollowSky είπε...

Περαστικέ, άλλο να λογαριάσεις πόσα κιλά είναι οι άνθρωποι (λογιστική σκέψη) κι άλλο να πεις ότι η κοινωνική σχέση μεταξύ των ανθρώπων οφείλει να καθορίζεται από τα κιλά τους (οικονομία).

HollowSky είπε...

Παπ., θα επανέλθω στο πολύ ενδιαφέρον σχόλιό σου πιο μετά. Αυτή τη στιγμή, εισαγωγικά ας πούμε, θα σε παραπέμψω σε μια ανάρτησή μας που δεν ξέρω αν την έχεις διαβάσει αλλά είναι εντελώς σχετική με το θέμα και τη μέθοδο προσέγγισης σε αυτό:
http://dangerfew.blogspot.gr/2014/03/blog-post_26.html

HollowSky είπε...

Αγαπητέ Παπ.,
για να απαντήσουμε σε αυτό που λες, πρέπει να δούμε πώς εννοεί ο Μαρξ την εργασία. Όπως το βλέπω εγώ,

1) Τη θεωρεί ως την ουσιώδη δραστηριότητα του ανθρώπου, αυτήν που διακρίνει τον άνθρωπο ως είδος, αυτήν που τον κάνει άνθρωπο και που εξανθρωπίζει τον κόσμο.
2) κι εξίσου σημαντικό, Θεωρεί ότι ωθείται από την ανάγκη και καθόλου από την ελευθερία.
3) Τη θεωρεί κάτω από το αποκλειστικό πρίσμα του τεχνικού μετασχηματισμού της Φύσης, δηλαδή σύμφωνα με τη μυθολογία του homo faber και του «πρακτικού λόγου», που αντιλαμβάνεται το πολιτισμικό ως εποικοδόμημα του εμπειρικού.

Δεν βλέπω λοιπόν με ποια εννοια θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αυτό που εννοεί ο Μαρξ ως εργασία είναι παρόμοιο με αυτό που προσπαθούμε να αναδείξουμε ως μια μη-οικονομική συνθετική δραστηριότητα πολιτισμικής τάξης (θέσμιση, κ.λπ.).

Τώρα, σε ό,τι αφορά την ιστορικότητα της εργασίας, θα έλεγα ότι αυτό που παρουσιάζεται σαν «δουλειά» (και ταιριάζει με αυτό που εννοεί ο Μαρξ ως εργασία), δεν είναι παρά η δραστηριότητα που απομένει σε όσους –τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων!- έχουν αποκλειστεί από την ουσιώδη δραστηριότητα του ανθρώπου, η οποία δεν είναι ο τεχνικός μετασχηματισμός της Φύσης και τα παρόμοια, αλλά η μη-οικονομική συνθετική δραστηριότητα της παραγωγής πολιτισμού.

Όσο για την οικονομία, όπως είπα και στον Περαστικό, είναι άλλο να ζυγίζεις το βάρος των ανθρώπων (λογιστική σκέψη) και άλλο να λες ότι η κοινωνική σχέση τους καθορίζεται από τα κιλά τους (οικονομία). Δηλαδή η οικονομία είναι μια ιδέα πάνω στο τι καθορίζει την κοινωνική σχέση.

Αλλά αυτό σημαίνει ότι η οικονομία «κατέστη πραγματική» σήμερα που η κοινωνική σχέση καθορίζεται από τα κιλά («ώρες εργασίας», «μισθός») των ανθρώπων; ΟΧΙ! Διότι ούτε σήμερα η κοινωνική σχέση καθορίζεται από τα κιλά («ώρες εργασίας», κ.λπ.) των ανθρώπων! Η κοινωνική σχέση καθορίζεται από το ότι οι μεν αποκλείουν τους δε από την οργάνωση του κόσμου. Η κοινωνική σχέση καθορίζεται από τους τρόπους με τους οποίους οργανώνεται και θεσμίζεται αυτός ο αποκλεισμός. Τα … κιλά (οι ώρες εργασίας, ο μισθός, κ.λπ.) είναι απλώς ένας δείκτης. Ε, δεν καθορίζει το θερμόμετρο τον πυρετό, έτσι δεν είναι;

παπαδόπουλος είπε...

αγαπητέ HollowSky,

όπως το θέτεις, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Ποιός μπορεί να πεί ότι μετά την κριτική του Σάλινς (μιας κι ανέφερες "πρακτικό λόγο") ή του Παπαιωάννου (μιας κι ανέφερες για το πολιτισμικό ως εποικοδόμημα του εμπειρικού) ο Μαρξ και ο μαρξισμός είναι ο ίδιος με πριν;
Έχω όμως μερικές παρατηρήσεις στα σημεία σου για την εργασία στον Μαρξ:

Κατα τη γνώμη μου, όπως αναφέρεις κι εσύ στο 2, το ζήτημα συνδέεται άμεσα με την σχέση ελευθερίας και ανάγκης. Αν θεωρήσουμε την ελευθερία ως επίγνωση της αναγκαιότητας, τότε όλος ο μαρξισμός πρέπει να απορριφθεί. Και αυτό επειδή, σε αυτή την περίπτωση, η εργασία (όλη η "δραστηριότητα του ανθρώπου") υποκινείται από κάποια υποτιθέμενη αναγκαιότητα. Νομίζω σε αυτό συμφωνούμε.
Αν όμως θεωρήσουμε την ελευθερία ως άρση (ξεπέρασμα) της αναγκαιότητας, τί συμβαίνει; Ίσως, θα έλεγε κάποιος, οι δύο προσεγγίσεις είναι ισοδύναμες, στο βαθμό που και για τις δύο προυποτίθεται μια αναγκαιότητα.

Ωστόσο, όπως το βλέπω εγώ, στη δεύτερη περίπτωση, μπορεί κανείς να διακρίνει ότι η εργασία (πράξη) είναι έκφραση και "εκδήλωση της επιθυμίας" (για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Thomas Lepeltier από το "σκεφτόμαστε έξω απο το κεφάλι μας") να κάνουμε τα πράγματα που μας ορίζουν ως ανθρώπους. Και φυσικά, αυτό που μας ορίζει ως ανθρώπους δεν είναι το γεγονός ότι πάμε στην κουζίνα για να πιούμε νερό, αλλά το ότι θεσμίζουμε και κάνουμε τέχνη.
Οπότε στη δεύτερη περίπτωση η εργασία ΔΕΝ υποκινείται απο την ανάγκη, αλλά από την επιθυμία να είμαστε άνθρωποι.
Χωρίς να είμαι κανένας ιδιαίτερος μαρξολόγος, έχω την εντύπωση ότι ο ίδιος ο Μαρξ είναι αμφίσημος σε αυτό. Αλλά μας απαγορεύει κανένας να τον διαβάσουμε σε μια προοπτική που μας ενδιαφέρει, πετωντας απο πάνω του ότι μας φαίνεται αποκρουστικό; Αναρωτιέμαι, δεν ξέρω.

HollowSky είπε...

Το πρόβλημα, αγαπητέ Παπ., είναι ότι η κατά Μαρξ εργασία δεν είναι -όπως κι αν τη δει κανείς- μια δραστηριότητα συνθετική ανθρώπινης κοινωνίας. Υποστηρίζοντας την εργασία ως ουσιώδη δραστηριότητα του ανθρώπου (όχι μόνο στα Χειρόγραφα του 1844, στο ξεκίνημά του, αλλά και 30 χρόνια αργότερα, στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα), μιλάει βέβαια για συνεργασία και για ένωση των παραγωγών. Ωστόσο η συνεργασία, η ένωση ακόμα και η συμμαχία ΔΕΝ είναι αυτό που συνθέτει κοινωνία! Γιατί;

Διότι η συνεργασία, η ένωση και η συμμαχία έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση μιας κατάστασης ανάγκης και ορίζονται από αυτό που θα λέγαμε "επιβίωση", ενώ η κοινωνία δεν θεμελιώνεται με άξονα την ανάγκη αλλά τον τρόπο ζωής, κάτι πολύ διαφορετικό από την "επιβίωση".

Στον Μαρξ τέτοιας λογής σκέψη δεν υπάρχει και όταν πάει να διακρίνει το "βασίλειο της ελευθερίας" από το "βασίλειο της ανάγκης", αντιλαμβάνεται την ελευθερία με όρους ριζικά ατομιστικούς (ή τυπικά νεωτερικούς αν θέλεις), σαν "απαλλαγή από την ανάγκη" (όπως το θέλει άλλωστε κι ο τεχνολογικός μεσσιανισμός) και όχι σαν κοινωνική σύνθεση "τρόπου ζωής".

Με άλλα λόγια, στον Μαρξ, η "επιθυμία να είμαστε άνθρωποι" φτάνει το πολύ έως την ιδέα της συνεργασίας-ένωσης-συμμαχίας...

Ότι αυτή η ένδεια έχει να κάνει με το ότι η φιλοσοφία του δεν του επέτρεπε να συλλάβει π.χ. το συμβολικό παρά σαν ... "ψευδή συνείδηση" -και όχι σαν πηγή κοινού κοινωνικού Λόγου-, είναι για μένα ξεκάθαρο και δεν βλέπω πώς θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε κάποια αμφισημία του σε αυτό.

Όλα αυτά σημαίνουν, άραγε, ότι τον πετάω στο καλάθι των αχρήστων; Νομίζω πως είναι αρκετά φανερό, από διάφορες αναφορές εδώ, ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets