06 Απριλίου 2016

Εκπομπή #28 | Τέχνη, κοινωνία, πολιτική




Τέχνη, κοινωνία, πολιτική.Τι κάνει ο καλλιτέχνης μέσα σ' ένα κόσμο που καίγεται.Ποια είναι η απόσταση ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση; Για την πολυτιμότητα του παρόντος και γιατί αυτή δεν έχει καμμιά σχέση με την επιταγή "ζήσε το παρόν". Τέχνη και Τεχνική. Πώς να μη σκεφτόμαστε μηχανικά, πώς να μην είμαστε μηχανές, πώς να μη ζούμε σαν γρανάζια μηχανής: τρεις προσεγγίσεις -φιλοσοφία, τέχνη, πολιτική.

Three Thoughts/ Einsturzente Neubauden

Τετάρτη, 6 Απριλίου 
ώρα 16.00 με 18.00

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έκανα ένα σχόλιο και μου αφιερώσατε ολόκληρη εκπομπή. Οφείλω, λοιπόν, ένα ευχαριστώ και κάποιες διευκρινίσεις: το ερώτημά μου δεν αφορούσε τον καλλιτέχνη, αλλά εμάς. Σε ποιο βαθμό δηλαδή μας χρειάζονται ο καλλιτέχνης κι η κοινωνία -κι όταν λέω "μας", εννοώ τις συζητήσεις μας για την τέχνη. Και για να αλλάξω λίγο το ερώτημα, σε ποιο βαθμό είμαστε χρήσιμοι. Θα δώσω ένα παράδειγμα:
ακούγοντας την εκπομπή σας ένιωσα τόσο ζεστά και οικεία που, παίρνοντας ύστερα το λεωφορείο για το κέντρο -επιτρέψτε μου την παρέκβαση- κι ενώ καθόμουν στις πίσω θέσεις, άρχισα να γράφω ποιήματα. Είναι βέβαιο ότι είχα σαγηνευτεί στην ιδέα του ποιητή, αυτό όμως που είναι περίεργο, είναι ότι δεν συνάντησα καμιά δυσκολία: το πνεύμα μου ήταν πρόθυμο κι η σάρκα μου συναίνεσε με τα χίλια. Κι αν σας ρωτούσα γιατί κάνατε ακόμα μια συμβατική εκπομπή στο ραδιόφωνο -συμβατική σε εισαγωγικά, καθώς σαγηνεύσατε έναν ακροατή, κι αυτό δεν είναι λίγο- γιατί κάνατε λοιπόν ακόμα μια εκπομπή και δεν τινάξατε το σύμπαν στον αέρα, θα περίμενα ν' ακούσω ότι έχετε βρει άλλους τρόπους για να το κάνετε αυτό κι ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι και δικός σας ο σταθμός· στην χειρότερη, θα περίμενα να μου πείτε ότι δεν είσαστε καλλιτέχνες, ή ότι είσαστε αλλά δεν έχετε βρει ακόμη τον τρόπο για ν' αλλάξετε τη ζωή και τον κόσμο - πάντα δημιουργώντας. Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν ότι, μπροστά στις επιταγές του πνεύματος -κι ενώ κάνετε ραδιόφωνο- το σώμα σας δεν δυσαρεστείται αλλά ακολουθεί πρόθυμα, πειθήνια θα'λεγα - αθόρυβα και χωρίς φασαρίες. Και λογικά, από ένα σημείο και μετά, κάνοντας ραδιόφωνο, όλα θα γίνονται φυσικά. Με άνεση. Χωρίς διαμαρτυρίες.

Απ'αυτή την άποψη μπορούμε και συζητάμε για τον καλλιτέχνη, όμως αυτό δεν μας απαλλάσσει απ' την ευθύνη του ερωτήματος: σε τι συνίσταται η ηθική της ευχαρίστησής μας; υπηρετούμε μια άνεση και μια ολοκληρία, ναι, αλλά αυτή η υπηρεσία τι εξυπηρετεί;

Καταλαβαίνετε τι εννοώ - είμαστε καλά παιδιά: εσείς κάνετε ραδιόφωνο κι εγώ, όταν σας ακούω, γράφω ποιήματα. Αλλά αν δεν γίνει κανείς αχάριστος, αήθης και κακός, πώς θα μπορέσει να διαβάσει, ας πούμε, Ζαρατούστρα; για να μη μιλήσουμε, βέβαια, για τους Ψαλμούς του Δαυίδ... Κι όταν λέω να μπορέσουμε να διαβάσουμε, εννοώ να αναπτύξουμε με το ανάγνωσμα μια σχέση προσωπική, να το εντάξουμε στην προσωπική μας μυθολογία. Να πούμε ναι ρε φίλε, τώρα μιλάς στην καρδιά μας - δηλαδή, στο σώμα μας... Τώρα, επιτέλους, σε καταλαβαίνουμε, όπως δεν καταλάβαμε ποτέ κανέναν καλλιτέχνη!

Για να κλείσω λοιπόν: δεν πιστεύω στον καλλιτέχνη και στις συζητήσεις γι' αυτόν. Ή μάλλον πιστεύω, αλλά πρόκειται για μια πίστη που δεν με αφορά γιατί δεν αφορά το σώμα μου. Ή που το αφορά αλλά με τους όρους των άλλων - εκείνων που αδικούν το έργο του με τις εκτιμήσεις τους και τις αναλύσεις τους - ακριβώς γιατί μιλώντας, υπηρετούν μια χαρά που αντίκειται στις επιθυμίες του. Γιατί φαντάζομαι ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πρόβλημα, τόσο πνευματικό όσο και σωματικό, που ζητάει τη λύση του.

Μπορούμε να βρούμε μια ασχολία, μια συζήτηση, έστω, που ν' αφορά το σώμα μας σ'όλο το καλό του και το κακό του; έτσι, φαντάζομαι, ότι δεν θα τον αδικήσουμε.

Και κάτι άλλο παιδιά: η αλήθεια δεν είναι ποτέ χρήσιμη - φέρνει εμπόδια στο σώμα. Κι όσον αφορά την ελευθερία, από τη μεριά μου, ξεχάστε το - υπάρχουν μόνο καθορισμοί.

Αυτά και στο επανιδείν.

panagiotis είπε...

Στην βάση της οπτικής του Ντεμπόρ νομίζω ότι βρίσκονται η αντίληψη του όλα είναι πολιτικά και κατ’ επέκταση μια χιλιαστική αντίληψη της επανάστασης, η οποία θα λύσει με μαγικό τρόπο όλες τις αντιφάσεις, αντιλήψεις που ήταν κυρίαρχες την δεκαετία του 70.
Σήμερα έχουμε περάσει σε μια νέα φάση όπου αυτό που κυριαρχεί είναι περισσότερο το όλα είναι κοινωνικά.
Αυτό θα μπορούσε να συνδεθεί και με το εύστοχο σχόλιο του Anonymous περί συζήτησης-μη συζήτησης για την τέχνη με το παρακάτω σχόλιο του Hirschhorn:

[…]The only social relationship I wanted to take responsibility for was the relationship between me, as an artist, and the inhabitants. The artwork didn’t create any social relationship in itself; the artwork was just the artwork – autonomous and open to developing activities. An active artwork requires that first the artist gives of himself. The visitors and inhabitants can decide whether or not to create a social relationship beyond the artwork. This is the important point.[…]

Όχι Άλλες Κολεκτίβες όπως λέει κι ο IZI.

HollowSky είπε...

@ Ανώνυμε, σε ξαναευχαριστούμε! Το παλεύουμε όπως μπορούμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι το μυστικό του πώς "να τινάξεις το σύμπαν στον αέρα" δεν το έχουμε. Εδώ δεν ξέρουμε καν το μυστικό πώς "να δημιουργήσεις το σύμπαν"! :-)

Θέλω να πω δυο λόγια πάνω στην τελευταία φράση σου: "Κι όσον αφορά την ελευθερία, από τη μεριά μου, ξεχάστε το - υπάρχουν μόνο καθορισμοί". Φυσικά υπάρχουν καθορισμοί, αλλά η ύπαρξη καθορισμών δεν αναιρεί την ελευθερία. Απεναντίας, ασκούν την ελευθερία. Βέβαια, σύμφωνα με μια ορισμένη φιλοσοφία, αληθινή ελευθερία δεν είναι το να επιλέξω απλώς πώς θ' αποκριθώ στους χ καθορισμούς, αλλά, "πριν" από αυτό, το να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα κάνω "μετά" αυτή την επιλογή. Όμως αυτή η ιδέα οδηγεί κατευθείαν σε αδιέξοδο, διότι θέτει ένα παλαβό όρο: σε τελική ανάλυση, ο όρος "να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω" συνεπάγεται επίσης το "να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω", κ.ο.κ., μέχρι τελικής πτώσεως λόγω ανεπανόρθωτου στραμπουλήγματος. Δεν λέω ότι η δική σου αξιωματική θέση στηρίζεται στη φιλοσοφία αυτή, ωστόσο δεν βλέπω μέσα από ποιου άλλου είδους σκεπτικό μπορεί να πει κανείς ότι "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί".

Θα υπάρξει κι άλλη εκπομπή για τον καλλιτέχνη.


HollowSky είπε...

@ Παναγιώτη, συμφωνώ με την επισήμανσή σου για τον πολιτικό "χιλιασμό", αλλά θεωρώ ότι αντίστοιχο λάθος κάνει και η σημερινή ιδέα ότι "όλα είναι κοινωνικά". Κοινωνία δεν υπάρχει χωρίς πολιτικό μομέντουμ, δηλαδή χωρίς το να συσκέπτονται και ν' αποφασίζουν οι άνθρωποι, που συγκροτούν μια κοινωνία, πάνω στο πώς θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν δεδομένων των χ ή ψ προβλημάτων που παρουσιάζονται ενώπιόν τους και θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνύπαρξή τους. Ίσως καλύτερο είναι να ειπωθεί, ότι το θέμα είναι να μην αυτονομείται το πολιτικό από το κοινωνικό.

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...

@ HollowSky, (ο Ανώνυμος είμαι) νομίζω ότι η ύπαρξη καθορισμών, όπως την εννοείς -το πώς θ'αποκριθεί κανείς στους χ καθορισμούς- δεν ασκεί την ελευθερία αλλά δημιουργεί μια ταυτότητα οιονεί ελεύθερη απ' τους καθορισμούς των άλλων. Ακόμα όμως κι αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν παύουμε να αξιολογούμε τα πράγματα προκειμένου να επιλέξουμε - δηλαδή, να προκρίνουμε την καλή πλευρά των πραγμάτων έναντι της όποιας κακής.

Και για να μην παρεξηγηθώ σχετικά με την έννοια του καλού και κακού, δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που γίνεται κάποιος κωλόπαιδο επειδή έτσι του κάπνισε, αλλά σ' εκείνη που αναδεικνύει κανείς την κακή πλευρά των πραγμάτων στο όνομα, αποκλειστικά, του καλού, που καταλήγει δηλαδή στο κακό από αναγκαιότητα, που οδηγείται εκεί, ψυχή τε και σώματι, από ακραία συνέπεια του καλού. Από αυτή την άποψη, το κακό είναι το όριο του καλού - δηλαδή εκείνο το σημείο πέρα απ'το οποίο δεν υπάρχει πλέον καλό. Σαν τα άκρα του σύμπαντος, πέρα απ'τα οποία δεν υπάρχει απολύτως τίποτα εκτός του δημιουργού: του καλού μας Θεού.

Τον διαχωρισμό αυτόν ανάμεσα σε καλό και κακό πιστεύω ότι την πληρώνει, ερήμην του πνεύματος, το σώμα. Που, τοποθετούμενο εξαρχής απέναντι απ' το είδωλο του κακού, απωθείται στην καρδιά των πραγμάτων. Αυτό που λέω είναι το εξής: όποιος προκρίνει την καλή πλευρά των πραγμάτων, πρέπει να την υποστηρίζει, σωματικά, ως τις ακρότατες συνέπειές της. Πρέπει να δίνει έναν κόσμο στον εαυτό του και στους άλλους γιατί το ζήτημα δεν είναι να δημιουργήσουμε, όπως είπες, αλλά το γεγονός ότι, θέλουμε δε θέλουμε, δημιουργούμε. Με τη μία επιλογή ή την άλλη.

Σ' όσους μιλούν με στόμφο -μ' αυτό το ενσώματο δέος- για το Καλό, εγώ απαντώ το εξής: η Ομορφιά είναι η έκβαση ενός πολέμου που δεν έχουμε πάρει χαμπάρι.

Φιλικά.

HollowSky είπε...

@ Φυσική Ιστορία, το ότι αξιολογούμε τα πράγματα, όπως δέχεσαι κι εσύ, δείχνει ακριβώς ότι διαθέτουμε ελευθερία! Η ίδια η χρήση ενεργητικών ρημάτων στη γλώσσα μας (όπως ενεργώ, αποφασίζω, επιλέγω, σκέφτομαι, κ.ά.) αυτό φανερώνει. Ειδάλλως, κάνοντας κάτι, θα λέγαμε "αποφάσισαν οι καθορισμοί να ...", όπως λέμε άλλωστε όποτε κάποιος άλλος αποφασίζει κάτι για εμάς.

Εάν κανείς υποστηρίζει με συνέπεια ότι "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί", τότε θα ώφειλε να πάψει εντελώς να χρησιμοποιεί τα ενεργητικά ρήματα που προανάφερα όταν σκέφτεται και μιλάει. Θα σου πρότεινα να το προσπαθήσεις για καμιά βδομάδα. Είμαι σίγουρος ότι τότε είναι που το σώμα σου θ' αρχίσει να παθαίνει απανωτές κράμπες! :-)

HollowSky είπε...

υ.γ. Θέλω μ' αυτά να πω ότι η σχέση σώματος-πνεύματος/λόγου είναι εντελώς στενή, όχι όμως με την έννοια ότι π.χ. το πνεύμα "καταπιέζει" το σώμα. Σε ό,τι αφορά το στόμφο, ναι, είτε μιλά κανείς με στόμφο για το Καλό, είτε για το Κακό, είναι σίγουρο ότι κάτι πολύ ριζικό δεν έχει πάρει χαμπάρι. Το πρόβλημα εδώ δεν βρίσκεται στο "Καλό-Κακό", αλλά στο στόμφο.

Esra είπε...

Ας μη βεβηλώνουμε την ίδια τη φύση με τετριμμένες, κατά τα άλλα, εμμονές...
Ας ασχοληθούμε με την Ποίηση (που σήμερα την έχουν ξεφτιλίσει ολοσχερώς) μέσα από έναν Ψαλμό που απο-ιδεολογικοποιεί τις δικαιολογίες των φτηνών εξουσιών του κόσμου τούτου και θεραπεύει όσους συμπονούν τα "καθορισμένα" χάνοντας χρόνο...

57


2 ΕΙ ΑΛΗΘΩΣ ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε; εὐθείας κρίνετε οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων; 3 καὶ γὰρ ἐν καρδίᾳ ἀνομίαν ἐργάζεσθε ἐν τῇ γῇ, ἀδικίαν αἱ χεῖρες ὑμῶν συμπλέκουσιν. 4 ἀπηλλοτριώθησαν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ μήτρας, ἐπλανήθησαν ἀπὸ γαστρός, ἐλάλησαν ψευδῆ. 5 θυμὸς αὐτοῖς κατὰ τὴν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως, ὡσεὶ ἀσπίδος κωφῆς καὶ βυούσης τὰ ὦτα αὐτῆς, 6 ἥτις οὐκ εἰσακούσεται φωνῆς ἐπᾳδόντων, φαρμάκου τε φαρμακευομένου παρὰ σοφοῦ. 7 ὁ Θεὸς συντρίψει τοὺς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, τὰς μύλας τῶν λεόντων συνέθλασεν ὁ Κύριος· 8 ἐξουδενωθήσονται ὡσεὶ ὕδωρ διαπορευόμενον· ἐκτενεῖ τὸ τόξον αὐτοῦ ἕως οὗ ἀσθενήσουσιν. 9 ὡσεὶ κηρὸς τακεὶς ἀνταναιρεθήσονται· ἔπεσε πῦρ ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ οὐκ εἶδον τὸν ἥλιον. 10 πρὸ τοῦ συνιέναι τὰς ἀκάνθας αὐτῶν τὴν ράμνον, ὡσεὶ ζῶντας, ὡσεὶ ἐν ὀργῇ καταπίεται αὐτούς. 11 εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν· τὰς χεῖρας αὐτοῦ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ. 12 καὶ ἐρεῖ ἄνθρωπος· εἰ ἄρα ἐστὶ καρπὸς τῷ δικαίῳ, ἄρα ἐστὶν ὁ Θεὸς κρίνων αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ.

Ανώνυμος είπε...

@ HollowSky, είμαστε αναγκασμένοι να μιλάμε στην ενεργητική. Η δυνατότητα επιλογής δεν αναιρεί την ανάγκη, ίσα ίσα που την τονίζει. Αν λυνόταν το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας, νομίζεις ότι θα 'μασταν ελεύθεροι να καθόμαστε; το καθισιό είναι ποιότητα υπεράνθρωπη. Αν η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη, το καθισιό τον κατασπαράζει. Αυτή η επιδοκιμασία, που φτάνει ως το σώμα, σχετικά με την ελευθερία, είναι η άλλη όψη του τρόμου. είναι νομίζω ενδεικτικό το ότι αγωνιζόμαστε για δημόσιους χώρους κι όχι για δημόσιο βίο. Πράσινο, παιδικές χαρές, τραγούδια - και ξύλο: μίσος για το σώμα.

HollowSky είπε...

@ Φυσική ιστορία, δεν βλέπω γιατί "είμαστε αναγκασμένοι να μιλάμε στην ενεργητική", ενώ διαθέτουμε και παθητική λ.χ. φωνή. Απεναντίας, στο ότι έχουμε παθητική αλλά και ενεργητική φωνή, βλέπω ένα εκφραστικό πλούτο -και όχι κάποιον εξαναγκασμό: από τι ή ποιον άλλωστε-, που φανερώνει ακόμα περισσότερο το ότι δεν υπάρχουν μόνο καθορισμοί στη ζωή μας.

Το παράδειγμα που φέρνεις με το καθισιό είναι ωραίο, αλλά δείχνει ακριβώς το σκεπτικό λάθος εξαιτίας του οποίου οδηγείσαι στο "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί". Ασφαλώς, εάν ορίσουμε σαν ελευθερία το να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση (π.χ. το αιώνιο καθισιό, ή ανάποδα την ατέρμονη δράση), ή να έχουμε μια ιδιότητα (να κινούμαστε τηλεπαθητικά στο χωρόχρονο, να μεταμορφωνόμαστε κατά βούληση σε αετούς, κ.ο.κ.), που είναι από την ίδια μας τη φύση αδύνατα, τότε το συμπέρασμα θα είναι "αφού αυτό είναι αδύνατον, άρα δεν υπάρχει ελευθερία"! Ελπίζω ότι καταλαβαίνεις πως πρόκειται για στημένο συμπέρασμα και κλασική σοφιστεία.

Εδώ και τελειώνω διότι, συγγνώμη μεν αλλά βαριέμαι τα σοφίσματα.

Ανώνυμος είπε...

@ HollowSky επίτρεψέ μου και το λήγω εδώ: όταν ακούω για ελευθερία, τραβάω το πιστόλι μου. Δεν είναι η χειρονομία μου φασιστική - η αλήθεια κι η άγνοια είναι. Φιλικά.

HollowSky είπε...

@ Φυσική ιστορία, για δες: εγώ πάλι, όταν ακούω για πιστόλι, τραβάω την ελευθερία μου! :-) Φιλικά, εννοείται. Και με νέες συμφωνίες κι ωραίες αντιπαραθέσεις!

izi είπε...

Η ελευθερία δεν καθορίζεται, οι καθορισμοί μπορούν να βοηθήσουν σε μια σκιαγράφηση της, συνήθως όμως καμουφλάρουν την έλλειψή της.
Οι καθορισμοί και οι ερμηνείες γίνονται και ευκολίες ώστε να παρατήσουμε τα ζητήματα που θίγει η ιδέα της ελευθερίας* στους ειδικούς ανίδεους. Λάθος. Η ελευθερία υπάρχει και γίνεται να μας συναντήσει σε πολύτιμες στιγμές. Οι στιγμές αυτές είναι χειροπιαστές, έχουν σώμα. Να μην εγκαταλείπουμε το όραμα της περιπλάνησης μας.
"Η ελευθερία είναι η γνώση πως η ελευθερία κινδυνεύει", η ελευθερία χάνεται όταν αγνοήσουμε το τυχαίο, και μαζί το αναπόφευκτο τέλος των πραγμάτων. Η εμπειρία της ελευθερίας είναι καθοριστική και όχι ο καθορισμός της ελευθερίας. Υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους το βασικό συστατικό της ελευθερίας. Αυτό είναι μάλιστα που τους κάνει και ανθρώπους. Ο απαρχαιωμένος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που έχει εγκαταλείψει την πίστη στην μοναδικότητά/ελευθερία του και αντιδρά πια μόνον σε εντολές και "ερεθίσματα".



*δηλαδή, φιλικά πάντα, η ριζική αλλαγή "του κόσμου του πολίτη" σε ανθρώπινη κοινωνία
:-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουδοβίκος Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot Μώρις Ντρούρι/Maurice Drury Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets