06 Απριλίου 2016

Εκπομπή #28 | Τέχνη, κοινωνία, πολιτική




Τέχνη, κοινωνία, πολιτική.Τι κάνει ο καλλιτέχνης μέσα σ' ένα κόσμο που καίγεται.Ποια είναι η απόσταση ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση; Για την πολυτιμότητα του παρόντος και γιατί αυτή δεν έχει καμμιά σχέση με την επιταγή "ζήσε το παρόν". Τέχνη και Τεχνική. Πώς να μη σκεφτόμαστε μηχανικά, πώς να μην είμαστε μηχανές, πώς να μη ζούμε σαν γρανάζια μηχανής: τρεις προσεγγίσεις -φιλοσοφία, τέχνη, πολιτική.

Three Thoughts/ Einsturzente Neubauden

Τετάρτη, 6 Απριλίου 
ώρα 16.00 με 18.00

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έκανα ένα σχόλιο και μου αφιερώσατε ολόκληρη εκπομπή. Οφείλω, λοιπόν, ένα ευχαριστώ και κάποιες διευκρινίσεις: το ερώτημά μου δεν αφορούσε τον καλλιτέχνη, αλλά εμάς. Σε ποιο βαθμό δηλαδή μας χρειάζονται ο καλλιτέχνης κι η κοινωνία -κι όταν λέω "μας", εννοώ τις συζητήσεις μας για την τέχνη. Και για να αλλάξω λίγο το ερώτημα, σε ποιο βαθμό είμαστε χρήσιμοι. Θα δώσω ένα παράδειγμα:
ακούγοντας την εκπομπή σας ένιωσα τόσο ζεστά και οικεία που, παίρνοντας ύστερα το λεωφορείο για το κέντρο -επιτρέψτε μου την παρέκβαση- κι ενώ καθόμουν στις πίσω θέσεις, άρχισα να γράφω ποιήματα. Είναι βέβαιο ότι είχα σαγηνευτεί στην ιδέα του ποιητή, αυτό όμως που είναι περίεργο, είναι ότι δεν συνάντησα καμιά δυσκολία: το πνεύμα μου ήταν πρόθυμο κι η σάρκα μου συναίνεσε με τα χίλια. Κι αν σας ρωτούσα γιατί κάνατε ακόμα μια συμβατική εκπομπή στο ραδιόφωνο -συμβατική σε εισαγωγικά, καθώς σαγηνεύσατε έναν ακροατή, κι αυτό δεν είναι λίγο- γιατί κάνατε λοιπόν ακόμα μια εκπομπή και δεν τινάξατε το σύμπαν στον αέρα, θα περίμενα ν' ακούσω ότι έχετε βρει άλλους τρόπους για να το κάνετε αυτό κι ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι και δικός σας ο σταθμός· στην χειρότερη, θα περίμενα να μου πείτε ότι δεν είσαστε καλλιτέχνες, ή ότι είσαστε αλλά δεν έχετε βρει ακόμη τον τρόπο για ν' αλλάξετε τη ζωή και τον κόσμο - πάντα δημιουργώντας. Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν ότι, μπροστά στις επιταγές του πνεύματος -κι ενώ κάνετε ραδιόφωνο- το σώμα σας δεν δυσαρεστείται αλλά ακολουθεί πρόθυμα, πειθήνια θα'λεγα - αθόρυβα και χωρίς φασαρίες. Και λογικά, από ένα σημείο και μετά, κάνοντας ραδιόφωνο, όλα θα γίνονται φυσικά. Με άνεση. Χωρίς διαμαρτυρίες.

Απ'αυτή την άποψη μπορούμε και συζητάμε για τον καλλιτέχνη, όμως αυτό δεν μας απαλλάσσει απ' την ευθύνη του ερωτήματος: σε τι συνίσταται η ηθική της ευχαρίστησής μας; υπηρετούμε μια άνεση και μια ολοκληρία, ναι, αλλά αυτή η υπηρεσία τι εξυπηρετεί;

Καταλαβαίνετε τι εννοώ - είμαστε καλά παιδιά: εσείς κάνετε ραδιόφωνο κι εγώ, όταν σας ακούω, γράφω ποιήματα. Αλλά αν δεν γίνει κανείς αχάριστος, αήθης και κακός, πώς θα μπορέσει να διαβάσει, ας πούμε, Ζαρατούστρα; για να μη μιλήσουμε, βέβαια, για τους Ψαλμούς του Δαυίδ... Κι όταν λέω να μπορέσουμε να διαβάσουμε, εννοώ να αναπτύξουμε με το ανάγνωσμα μια σχέση προσωπική, να το εντάξουμε στην προσωπική μας μυθολογία. Να πούμε ναι ρε φίλε, τώρα μιλάς στην καρδιά μας - δηλαδή, στο σώμα μας... Τώρα, επιτέλους, σε καταλαβαίνουμε, όπως δεν καταλάβαμε ποτέ κανέναν καλλιτέχνη!

Για να κλείσω λοιπόν: δεν πιστεύω στον καλλιτέχνη και στις συζητήσεις γι' αυτόν. Ή μάλλον πιστεύω, αλλά πρόκειται για μια πίστη που δεν με αφορά γιατί δεν αφορά το σώμα μου. Ή που το αφορά αλλά με τους όρους των άλλων - εκείνων που αδικούν το έργο του με τις εκτιμήσεις τους και τις αναλύσεις τους - ακριβώς γιατί μιλώντας, υπηρετούν μια χαρά που αντίκειται στις επιθυμίες του. Γιατί φαντάζομαι ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πρόβλημα, τόσο πνευματικό όσο και σωματικό, που ζητάει τη λύση του.

Μπορούμε να βρούμε μια ασχολία, μια συζήτηση, έστω, που ν' αφορά το σώμα μας σ'όλο το καλό του και το κακό του; έτσι, φαντάζομαι, ότι δεν θα τον αδικήσουμε.

Και κάτι άλλο παιδιά: η αλήθεια δεν είναι ποτέ χρήσιμη - φέρνει εμπόδια στο σώμα. Κι όσον αφορά την ελευθερία, από τη μεριά μου, ξεχάστε το - υπάρχουν μόνο καθορισμοί.

Αυτά και στο επανιδείν.

panagiotis είπε...

Στην βάση της οπτικής του Ντεμπόρ νομίζω ότι βρίσκονται η αντίληψη του όλα είναι πολιτικά και κατ’ επέκταση μια χιλιαστική αντίληψη της επανάστασης, η οποία θα λύσει με μαγικό τρόπο όλες τις αντιφάσεις, αντιλήψεις που ήταν κυρίαρχες την δεκαετία του 70.
Σήμερα έχουμε περάσει σε μια νέα φάση όπου αυτό που κυριαρχεί είναι περισσότερο το όλα είναι κοινωνικά.
Αυτό θα μπορούσε να συνδεθεί και με το εύστοχο σχόλιο του Anonymous περί συζήτησης-μη συζήτησης για την τέχνη με το παρακάτω σχόλιο του Hirschhorn:

[…]The only social relationship I wanted to take responsibility for was the relationship between me, as an artist, and the inhabitants. The artwork didn’t create any social relationship in itself; the artwork was just the artwork – autonomous and open to developing activities. An active artwork requires that first the artist gives of himself. The visitors and inhabitants can decide whether or not to create a social relationship beyond the artwork. This is the important point.[…]

Όχι Άλλες Κολεκτίβες όπως λέει κι ο IZI.

HollowSky είπε...

@ Ανώνυμε, σε ξαναευχαριστούμε! Το παλεύουμε όπως μπορούμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι το μυστικό του πώς "να τινάξεις το σύμπαν στον αέρα" δεν το έχουμε. Εδώ δεν ξέρουμε καν το μυστικό πώς "να δημιουργήσεις το σύμπαν"! :-)

Θέλω να πω δυο λόγια πάνω στην τελευταία φράση σου: "Κι όσον αφορά την ελευθερία, από τη μεριά μου, ξεχάστε το - υπάρχουν μόνο καθορισμοί". Φυσικά υπάρχουν καθορισμοί, αλλά η ύπαρξη καθορισμών δεν αναιρεί την ελευθερία. Απεναντίας, ασκούν την ελευθερία. Βέβαια, σύμφωνα με μια ορισμένη φιλοσοφία, αληθινή ελευθερία δεν είναι το να επιλέξω απλώς πώς θ' αποκριθώ στους χ καθορισμούς, αλλά, "πριν" από αυτό, το να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα κάνω "μετά" αυτή την επιλογή. Όμως αυτή η ιδέα οδηγεί κατευθείαν σε αδιέξοδο, διότι θέτει ένα παλαβό όρο: σε τελική ανάλυση, ο όρος "να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω" συνεπάγεται επίσης το "να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω", κ.ο.κ., μέχρι τελικής πτώσεως λόγω ανεπανόρθωτου στραμπουλήγματος. Δεν λέω ότι η δική σου αξιωματική θέση στηρίζεται στη φιλοσοφία αυτή, ωστόσο δεν βλέπω μέσα από ποιου άλλου είδους σκεπτικό μπορεί να πει κανείς ότι "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί".

Θα υπάρξει κι άλλη εκπομπή για τον καλλιτέχνη.


HollowSky είπε...

@ Παναγιώτη, συμφωνώ με την επισήμανσή σου για τον πολιτικό "χιλιασμό", αλλά θεωρώ ότι αντίστοιχο λάθος κάνει και η σημερινή ιδέα ότι "όλα είναι κοινωνικά". Κοινωνία δεν υπάρχει χωρίς πολιτικό μομέντουμ, δηλαδή χωρίς το να συσκέπτονται και ν' αποφασίζουν οι άνθρωποι, που συγκροτούν μια κοινωνία, πάνω στο πώς θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν δεδομένων των χ ή ψ προβλημάτων που παρουσιάζονται ενώπιόν τους και θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνύπαρξή τους. Ίσως καλύτερο είναι να ειπωθεί, ότι το θέμα είναι να μην αυτονομείται το πολιτικό από το κοινωνικό.

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...

@ HollowSky, (ο Ανώνυμος είμαι) νομίζω ότι η ύπαρξη καθορισμών, όπως την εννοείς -το πώς θ'αποκριθεί κανείς στους χ καθορισμούς- δεν ασκεί την ελευθερία αλλά δημιουργεί μια ταυτότητα οιονεί ελεύθερη απ' τους καθορισμούς των άλλων. Ακόμα όμως κι αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν παύουμε να αξιολογούμε τα πράγματα προκειμένου να επιλέξουμε - δηλαδή, να προκρίνουμε την καλή πλευρά των πραγμάτων έναντι της όποιας κακής.

Και για να μην παρεξηγηθώ σχετικά με την έννοια του καλού και κακού, δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που γίνεται κάποιος κωλόπαιδο επειδή έτσι του κάπνισε, αλλά σ' εκείνη που αναδεικνύει κανείς την κακή πλευρά των πραγμάτων στο όνομα, αποκλειστικά, του καλού, που καταλήγει δηλαδή στο κακό από αναγκαιότητα, που οδηγείται εκεί, ψυχή τε και σώματι, από ακραία συνέπεια του καλού. Από αυτή την άποψη, το κακό είναι το όριο του καλού - δηλαδή εκείνο το σημείο πέρα απ'το οποίο δεν υπάρχει πλέον καλό. Σαν τα άκρα του σύμπαντος, πέρα απ'τα οποία δεν υπάρχει απολύτως τίποτα εκτός του δημιουργού: του καλού μας Θεού.

Τον διαχωρισμό αυτόν ανάμεσα σε καλό και κακό πιστεύω ότι την πληρώνει, ερήμην του πνεύματος, το σώμα. Που, τοποθετούμενο εξαρχής απέναντι απ' το είδωλο του κακού, απωθείται στην καρδιά των πραγμάτων. Αυτό που λέω είναι το εξής: όποιος προκρίνει την καλή πλευρά των πραγμάτων, πρέπει να την υποστηρίζει, σωματικά, ως τις ακρότατες συνέπειές της. Πρέπει να δίνει έναν κόσμο στον εαυτό του και στους άλλους γιατί το ζήτημα δεν είναι να δημιουργήσουμε, όπως είπες, αλλά το γεγονός ότι, θέλουμε δε θέλουμε, δημιουργούμε. Με τη μία επιλογή ή την άλλη.

Σ' όσους μιλούν με στόμφο -μ' αυτό το ενσώματο δέος- για το Καλό, εγώ απαντώ το εξής: η Ομορφιά είναι η έκβαση ενός πολέμου που δεν έχουμε πάρει χαμπάρι.

Φιλικά.

HollowSky είπε...

@ Φυσική Ιστορία, το ότι αξιολογούμε τα πράγματα, όπως δέχεσαι κι εσύ, δείχνει ακριβώς ότι διαθέτουμε ελευθερία! Η ίδια η χρήση ενεργητικών ρημάτων στη γλώσσα μας (όπως ενεργώ, αποφασίζω, επιλέγω, σκέφτομαι, κ.ά.) αυτό φανερώνει. Ειδάλλως, κάνοντας κάτι, θα λέγαμε "αποφάσισαν οι καθορισμοί να ...", όπως λέμε άλλωστε όποτε κάποιος άλλος αποφασίζει κάτι για εμάς.

Εάν κανείς υποστηρίζει με συνέπεια ότι "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί", τότε θα ώφειλε να πάψει εντελώς να χρησιμοποιεί τα ενεργητικά ρήματα που προανάφερα όταν σκέφτεται και μιλάει. Θα σου πρότεινα να το προσπαθήσεις για καμιά βδομάδα. Είμαι σίγουρος ότι τότε είναι που το σώμα σου θ' αρχίσει να παθαίνει απανωτές κράμπες! :-)

HollowSky είπε...

υ.γ. Θέλω μ' αυτά να πω ότι η σχέση σώματος-πνεύματος/λόγου είναι εντελώς στενή, όχι όμως με την έννοια ότι π.χ. το πνεύμα "καταπιέζει" το σώμα. Σε ό,τι αφορά το στόμφο, ναι, είτε μιλά κανείς με στόμφο για το Καλό, είτε για το Κακό, είναι σίγουρο ότι κάτι πολύ ριζικό δεν έχει πάρει χαμπάρι. Το πρόβλημα εδώ δεν βρίσκεται στο "Καλό-Κακό", αλλά στο στόμφο.

Esra είπε...

Ας μη βεβηλώνουμε την ίδια τη φύση με τετριμμένες, κατά τα άλλα, εμμονές...
Ας ασχοληθούμε με την Ποίηση (που σήμερα την έχουν ξεφτιλίσει ολοσχερώς) μέσα από έναν Ψαλμό που απο-ιδεολογικοποιεί τις δικαιολογίες των φτηνών εξουσιών του κόσμου τούτου και θεραπεύει όσους συμπονούν τα "καθορισμένα" χάνοντας χρόνο...

57


2 ΕΙ ΑΛΗΘΩΣ ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε; εὐθείας κρίνετε οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων; 3 καὶ γὰρ ἐν καρδίᾳ ἀνομίαν ἐργάζεσθε ἐν τῇ γῇ, ἀδικίαν αἱ χεῖρες ὑμῶν συμπλέκουσιν. 4 ἀπηλλοτριώθησαν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ μήτρας, ἐπλανήθησαν ἀπὸ γαστρός, ἐλάλησαν ψευδῆ. 5 θυμὸς αὐτοῖς κατὰ τὴν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως, ὡσεὶ ἀσπίδος κωφῆς καὶ βυούσης τὰ ὦτα αὐτῆς, 6 ἥτις οὐκ εἰσακούσεται φωνῆς ἐπᾳδόντων, φαρμάκου τε φαρμακευομένου παρὰ σοφοῦ. 7 ὁ Θεὸς συντρίψει τοὺς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, τὰς μύλας τῶν λεόντων συνέθλασεν ὁ Κύριος· 8 ἐξουδενωθήσονται ὡσεὶ ὕδωρ διαπορευόμενον· ἐκτενεῖ τὸ τόξον αὐτοῦ ἕως οὗ ἀσθενήσουσιν. 9 ὡσεὶ κηρὸς τακεὶς ἀνταναιρεθήσονται· ἔπεσε πῦρ ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ οὐκ εἶδον τὸν ἥλιον. 10 πρὸ τοῦ συνιέναι τὰς ἀκάνθας αὐτῶν τὴν ράμνον, ὡσεὶ ζῶντας, ὡσεὶ ἐν ὀργῇ καταπίεται αὐτούς. 11 εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν· τὰς χεῖρας αὐτοῦ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ. 12 καὶ ἐρεῖ ἄνθρωπος· εἰ ἄρα ἐστὶ καρπὸς τῷ δικαίῳ, ἄρα ἐστὶν ὁ Θεὸς κρίνων αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ.

Ανώνυμος είπε...

@ HollowSky, είμαστε αναγκασμένοι να μιλάμε στην ενεργητική. Η δυνατότητα επιλογής δεν αναιρεί την ανάγκη, ίσα ίσα που την τονίζει. Αν λυνόταν το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας, νομίζεις ότι θα 'μασταν ελεύθεροι να καθόμαστε; το καθισιό είναι ποιότητα υπεράνθρωπη. Αν η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη, το καθισιό τον κατασπαράζει. Αυτή η επιδοκιμασία, που φτάνει ως το σώμα, σχετικά με την ελευθερία, είναι η άλλη όψη του τρόμου. είναι νομίζω ενδεικτικό το ότι αγωνιζόμαστε για δημόσιους χώρους κι όχι για δημόσιο βίο. Πράσινο, παιδικές χαρές, τραγούδια - και ξύλο: μίσος για το σώμα.

HollowSky είπε...

@ Φυσική ιστορία, δεν βλέπω γιατί "είμαστε αναγκασμένοι να μιλάμε στην ενεργητική", ενώ διαθέτουμε και παθητική λ.χ. φωνή. Απεναντίας, στο ότι έχουμε παθητική αλλά και ενεργητική φωνή, βλέπω ένα εκφραστικό πλούτο -και όχι κάποιον εξαναγκασμό: από τι ή ποιον άλλωστε-, που φανερώνει ακόμα περισσότερο το ότι δεν υπάρχουν μόνο καθορισμοί στη ζωή μας.

Το παράδειγμα που φέρνεις με το καθισιό είναι ωραίο, αλλά δείχνει ακριβώς το σκεπτικό λάθος εξαιτίας του οποίου οδηγείσαι στο "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί". Ασφαλώς, εάν ορίσουμε σαν ελευθερία το να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση (π.χ. το αιώνιο καθισιό, ή ανάποδα την ατέρμονη δράση), ή να έχουμε μια ιδιότητα (να κινούμαστε τηλεπαθητικά στο χωρόχρονο, να μεταμορφωνόμαστε κατά βούληση σε αετούς, κ.ο.κ.), που είναι από την ίδια μας τη φύση αδύνατα, τότε το συμπέρασμα θα είναι "αφού αυτό είναι αδύνατον, άρα δεν υπάρχει ελευθερία"! Ελπίζω ότι καταλαβαίνεις πως πρόκειται για στημένο συμπέρασμα και κλασική σοφιστεία.

Εδώ και τελειώνω διότι, συγγνώμη μεν αλλά βαριέμαι τα σοφίσματα.

Ανώνυμος είπε...

@ HollowSky επίτρεψέ μου και το λήγω εδώ: όταν ακούω για ελευθερία, τραβάω το πιστόλι μου. Δεν είναι η χειρονομία μου φασιστική - η αλήθεια κι η άγνοια είναι. Φιλικά.

HollowSky είπε...

@ Φυσική ιστορία, για δες: εγώ πάλι, όταν ακούω για πιστόλι, τραβάω την ελευθερία μου! :-) Φιλικά, εννοείται. Και με νέες συμφωνίες κι ωραίες αντιπαραθέσεις!

izi είπε...

Η ελευθερία δεν καθορίζεται, οι καθορισμοί μπορούν να βοηθήσουν σε μια σκιαγράφηση της, συνήθως όμως καμουφλάρουν την έλλειψή της.
Οι καθορισμοί και οι ερμηνείες γίνονται και ευκολίες ώστε να παρατήσουμε τα ζητήματα που θίγει η ιδέα της ελευθερίας* στους ειδικούς ανίδεους. Λάθος. Η ελευθερία υπάρχει και γίνεται να μας συναντήσει σε πολύτιμες στιγμές. Οι στιγμές αυτές είναι χειροπιαστές, έχουν σώμα. Να μην εγκαταλείπουμε το όραμα της περιπλάνησης μας.
"Η ελευθερία είναι η γνώση πως η ελευθερία κινδυνεύει", η ελευθερία χάνεται όταν αγνοήσουμε το τυχαίο, και μαζί το αναπόφευκτο τέλος των πραγμάτων. Η εμπειρία της ελευθερίας είναι καθοριστική και όχι ο καθορισμός της ελευθερίας. Υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους το βασικό συστατικό της ελευθερίας. Αυτό είναι μάλιστα που τους κάνει και ανθρώπους. Ο απαρχαιωμένος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που έχει εγκαταλείψει την πίστη στην μοναδικότητά/ελευθερία του και αντιδρά πια μόνον σε εντολές και "ερεθίσματα".



*δηλαδή, φιλικά πάντα, η ριζική αλλαγή "του κόσμου του πολίτη" σε ανθρώπινη κοινωνία
:-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1900 190cm 1917 1929 1940 1955 1965 1968 1980 2008 Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Πούσκιν/Александр Пушкин Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλεξάντερ Σμέμαν/Александр Шмеман Αλεξάντερ Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντρ Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξης Ασλάνογλου Αλεξίς ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνσελμ Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι αυτοπεριστροφή Αφρική Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βίκτορ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βικτόρ Ουγκώ/Victor Hugo Βικτόρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτορ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαντίμιρ Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλαρίες Γαλλία Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γουίλιαμ Τζέης/William James Γουίλιαμ Χηρστ/William Hearst Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές ελε Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Εντουάρ Βιλ/Edouard Will εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ετιέν Nτε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαν Πιέρ Ντιτέιγ/Jean Pierre Duteuil Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζαν-Πολ Σαρτρ/Jean-Paul Sartre Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζυλιέν ντε Λα Μετρί/ Julien de La Mettrie ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιμάνουελ Καντ/Emmanuel Kant Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλομάγνος Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλοντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορνήλιος Καστοριάδης κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέον Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστική Διεθνής/Internationale Lettriste Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουί ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μαξ Μπένετ/Max Bennet Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μίκης Θεοδωράκης Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικολάι Γκόγκολ/Николай Гоголь Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες ΟΟΣΑ Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πινοσέτ Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέϋμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Charles Fourier Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνει Λιουμέτ/Sidney Lumet ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός Σκοτ Έιστον/Scott Asheton σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συνείδηση Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέημς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρ. Σάουλ/John R. Saul Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στ. Μιλλ/John St. Mill Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Το καταραμένο απόθεμα Τομάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φερντινάν Σελίν/Ferdinand Céline Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος-Μάριος Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Β. Μουρνάου/Friedrich W. Murnau Φρίντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρίντριχ Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρίντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χανς Μ. Εντσενσμπέργκερ/Hans M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χάρι Χόλε Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χόρχε Λουίς Μπόρχες/Jorge Luis Borges Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος χρόνος ψυχή ωφελιμισμός beton7 Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune Les Lèvres Nues lifestyle Malaguena memento mori Metz Miles Davis Monty Python Muppet Show Necrology nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Reggae Renty robe de chambre Rock RSA Salon De Vortex sexbox Soul Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets