18 Μαΐου 2013

Βία και Νομιμότητα 2013*

Aπό τότε που εμφανίστηκε η «νομιμότητα», και  ο κοινοβουλευτισμός, η βία όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, σε τελευταία ανάλυση, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής. Το κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση και ο ελεγκτικός και κατασταλτικός του μηχανισμός είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη.

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνουν σ' ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάνε εκεί αρκετό καιρό - όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που ονομάζεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό οριστεί ως «Κέντρο Κλειστής Φιλοξενίας Αλλοδαπών Κορίνθου», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά συνανθρώπους του, διαπράττει βία. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο “καλός πολίτης” φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της νομιμότητας. Αν σε ένα άτομο παρά τη θέληση του, στερήσουν άλλοι ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία ορίζεται ως «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

Η θεσμοθετημένη από την εξουσία βία, φυτρώνει πάνω στο οικονομικό έδαφος της εκμετάλλευσης. Ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας ως νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ' επιτακτικό κανόνα. Από τη στιγμή που οι διάφορες πράξεις βίας καθορίστηκαν σαν υποχρεωτικός κανόνας, το πράγμα αντικαθρεπτίζεται από την ανάποδη στο κεφάλι των νομομαθών, καθώς και στο κεφάλι των καιροσκόπων σοσιαλιστών: η «έννομος» τάξη παρουσιάζεται σαν ένα ανεξάρτητο δημιούργημα της «δικαιοσύνης» και η βία του κράτους σα μια απλή της συνεπεία, σα μια «κύρωση» των νόμων.

Σύμφωνα με την “λογική” των “μεταρρυθμιστών”, ενώ οι κυρίαρχοι στηρίζονται σε κάθε τους ενέργεια στη βία, μόνον όσοι υπόκεινται σε αυτήν, θα έπρεπε να αρνηθούν από την αρχή και για πάντα τη χρησιμοποίηση της βίας στην πάλη τους ενάντια στο σύστημα που τους καταδυναστεύει! Η νομιμότητα δίνει στη βία της κυρίαρχης τάξης, τη σφραγίδα του επιτακτικού και παντοδύναμου κοινωνικού κανόνα.

Η βία είναι και παραμένει το ύστατο μέσο της ανατροπής και του μετασχηματισμού, ο υπέρτατος νόμος των ανταγωνισμών, άλλοτε λανθάνων, άλλοτε εμφανής.
Δεν είναι η αγάπη προς τη βία ή ο επαναστατικός ρομαντισμός, αλλά σκληρή ιστορική ανάγκη, εκείνο που υποχρεώνει τα οργανωμένα καταπιεσμένα στρώματα να προετοιμάζονται για βίαιες συγκρούσεις αργά ή γρήγορα με την εξουσία, επειδή αναπόδραστα οι προσπάθειες τους θα σκοντάψουν σε ζωτικά συμφέροντα των κυρίαρχων. Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης , δεν είναι λιγότερο αποπροσανατολιστικό και, ουσιαστικά, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης.

Η ακριβής κατανόηση αυτής της ανάγκης, χρησιμοποίησης της βίας, τόσο στα διάφορα επεισόδια του πολιτικού αγώνα, όσο και για την τελική κατάλυση της εξουσίας, είναι εκ των προτέρων απαραίτητη, γιατί ίσα-ίσα η κατανόηση αυτή είναι που δίνει ορμή και αποφασιστικότητα στις ειρηνικές και νόμιμες μάχες και δράσεις.

Αν οι δυνάμεις της ανατροπής και του μετασχηματισμού αποφάσιζαν να παραιτηθούν εκ των προτέρων και δια παντός από τη χρησιμοποίηση της βίας, αν επιχειρούσαν να υποχρεώσουν τις μάζες να σεβαστούν την κυρίαρχη νομιμότητα, τότε όλοι οι πολιτικοί της αγώνες, κοινοβουλευτικοί συνδικαλιστικοί, τοπικοί και άλλοι, θα χρεοκοπούσαν αξιοθρήνητα, αργά ή γρήγορα, για να δώσουν τη θέση τους στην αχαλίνωτη κυριαρχία της αντιδραστικής βίας.

======================================================

* Γύρω από την "επικαιροποίηση" ενός κειμένου που ανήκει στην αρχαιολογία των ανατρεπτικών τακτικών, αναπαριστούμε συνοπτικά την πραγματικότητα της σημερινής μητρόπολης:

Η κάθοδος και το βλέμμα στον ουρανό, οι ρωγμές,  σκοτεινά σημάδια στον λαμπερό κόσμο του εξορθολογισμού, ο υπολογισμός της παρακμής, η συσσώρευση της υλιστικής "αλήθειας" και ο αυταρχισμός της, το επαναστατικό της προϊόν και η επακόλουθη απαξίωση του. 

Ο Γιάννης Γρηγοριάδης και ο Γιάννης Ισιδώρου παρουσιάζουν το νέο τους έργο στην ARTATHINA από τις 16 ως τις 19 Μαΐου με τίτλο ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ 2013!  ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ P28 @Platform Project]


35 σχόλια:

totemic είπε...

Μ αρεσει που και η διασκευή κρατάει την "αισιοδοξία" του πρωτοτυπου και μιλά για "δυνάμεις του μετασχηματισμού"...

Ανώνυμος είπε...

Μπα;
"Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης , δεν είναι λιγότερο αποπροσανατολιστικό και, ουσιαστικά, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης";;;

Όπως και να' χει δηλαδή είναι αντιδραστικό να θεωρούμε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης... Κρίμα! Η επέλαση μιας κουλτούρας που πριμοδοτεί την συμμετοχή στο πανηγύρι της ψηφοφορίας αλώνει και τους ριζοσπαστικούς χώρους. Βγαίνει από την πόρτα (όταν επικαλείται τον κοινοβουλευτισμό) και μπαίνει επίμονα από το παράθυρο (όταν επικαλείται την επαναστατική βία)...

Κ.

izi είπε...

Κ, Οι γενικές απεργίες και τα οδοφράγματα μπορούν να αποφασιστούν και να ξεκινήσουν μέσα από "πανηγυρια ψηφοφοριών". Η μήπως όχι...

τοτεμικ, γιατί δεν πιστευεις πως αναπτύσσονται σήμερα τέτοιες δυνάμεις;

izi είπε...

και βεβαια αυτό που διαπραγματευεται στην ουσία του το συγκεκριμένο έργο δεν είναι αυτό καθ αυτό το περιεχόμενο του κειμένου αλλά η δυνατότητες της αναπαράστασης και μετατόπισης της ιδεολογίας, για αυτό διαλέξαμε και διασκευασαμε το συγκεκριμένο κείμενο της Λούξεμπουργκ...

Κατα τα λοιπά εγώ έτσι κι αλλιως δεν βλέπω καμία βία στην γενική απεργία, ούτε στα λαικά οδοφράγματα. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ανώνυμος είπε...

Τόσο για τις γενικές απεργίες όσο και για τα οδοφράγματα έχω ένα είδος ιστορικής επίγνωσης (και όσο αφορά τα δεύτερα επιπλέον και μιας εμπειρικής) ότι η κοινωνική δυναμική κατακυρώνεται μόνον τύποις στις όποιες ψηφοφορίες αφού στην ουσία τις έχει ήδη "αφυδατώσει" ως διαδικασίες.

Το κείμενο αναφέρει:
"Η ακριβής κατανόηση αυτής της ανάγκης, χρησιμοποίησης της βίας, τόσο στα διάφορα επεισόδια της πολιτικού αγώνα, όσο και για την τελική κατάλυση της εξουσίας, είναι εκ των προτέρων απαραίτητη, γιατί ίσα-ίσα η κατανόηση αυτή είναι που δίνει ορμή και αποφασιστικότητα στις ειρηνικές και νόμιμες μάχες και δράσεις"

Ποιά είναι η ουσία αγαπητέ μου; Γιατί έχει σημασία αν δεν βλέπεις τελικά στις απεργίες και τα οδοφράγματα κάποια βία... αφού διατυπώνεται με σαφήνεια στο κείμενο ότι αυτή έχει ήδη προϋποτεθεί ανεξάρτητα με το αν θα εκβάλλει στην πραγματικότητα;

Κ.

Ανώνυμος είπε...

izi μη μπλέκεις με ιεχωβάδες. θα σε πάνε γραμμή-γραμμή και λέξη-λέξη από τα ιερά κείμενα μέχρι να σε βρει εγκεφαλικό. φιλικά Σ.

izi είπε...

Σ. δε νομίζω ότι θα με βρει το εγκεφαλικό.Τουλάχιστον από την ασυνεννοησία μου με τον Κ.
Ενδιαφέρομαι και εργάζομαι επί της ιεροποίησης στην οποία αναφέρεσαι οπότε κάθε συνεισφορά είναι δεκτή.
δν μπορώ να εξηγήσω άλλωστε κάτι περισσότερο γιατί αυτό που ο Κ. θεωρεί ως "επίγνωση" καποιοι αλλοι γνωρίζουμε πως είναι απλά "εντύπωση".

Κ.
Η βία δεν είναι για τους κυρίαρχους μόνο μια συστηματική τακτική αλλά μια ηθική κατηγορία (γι αυτούς επιτρέπονται τα πάντα)ενώ για όσους κινούνται προς τον μετασχηματισμό μονάχα ένα ευφήμερο εργαλείο.
Επαναλαμβάνω ότι δεν με ενδιαφέρει τι ακριβώς λέει το κείμενο καθ'εαυτό αλλά θα μπλέξουμε περισσότερο αν εξηγηθώ παραπέρα, το σημειώνω και πάλι γιατί μάλλον με την μια δεν το πιασες ...
Θα ανεβάσω όμως κάποιες φωτό αργότερα.

Ανώνυμος είπε...

izi με αυτό "Η βία δεν είναι για τους κυρίαρχους μόνο μια συστηματική τακτική αλλά μια ηθική κατηγορία (γι αυτούς επιτρέπονται τα πάντα)ενώ για όσους κινούνται προς τον μετασχηματισμό μονάχα ένα ευφήμερο εργαλείο" τα είπες όλα. απλά μη περιμένεις να το δεχτούν όσοι έχουν κάνει συστηματική τακτική τη βία παρόλο που δεν είναι κυρίαρχοι σήμερα. ίσως γιατί προπονούνται να γίνουν κυρίαρχοι αύριο. Σ.

Ανώνυμος είπε...

izi με αυτό "Η βία δεν είναι για τους κυρίαρχους μόνο μια συστηματική τακτική αλλά μια ηθική κατηγορία (γι αυτούς επιτρέπονται τα πάντα)ενώ για όσους κινούνται προς τον μετασχηματισμό μονάχα ένα ευφήμερο εργαλείο" τα είπες όλα. απλά μη περιμένεις να το δεχτούν όσοι έχουν κάνει συστηματική τακτική τη βία παρόλο που δεν είναι κυρίαρχοι σήμερα. ίσως γιατί προπονούνται να γίνουν κυρίαρχοι αύριο. Σ.

izi είπε...

Σ. πολύ καλά το λές, και εννοείται ότι έχουμε μπλέξει άσχημα με τα διάφορα προπονητήρια :)

totemic είπε...

Ιζι, ναι πιστεύω οτί υπάρχουν.
Τα σχόλια σου έλυσαν την παρεξήγηση που είχα στο μυαλό μου ήδη...

(ωχ, και κάπου εδώ πλακώνουν τα τσιταρίσματα -από τους "κυρίαρχους του αυριο" φαντάζομαι:)

Ανώνυμος είπε...

...ή αλλιώς, η βία και το ιερό, που λέει κι ο θείος Ρενέ...

Α.Ν.

Ανώνυμος είπε...

Τί να πώ; Scripta manent...

Δεν τα πάω καλά με τους κώδικες ούτε είμαι εξοικειωμένος με τις προσβολές.

Συγνώμη για την ενόχληση

...κατά τα άλλα καλά.

Κ.

HollowSky είπε...

Καλός Ίζι και συμφωνώ με τον Σ. ότι είναι πολύ ξεκάθαρο αυτό που είπες για τη συστηματική και ιεροποιημένη βία των κυρίαρχων και την εφήμερη όσων εργάζονται για το μετασχηματισμό του κόσμου προς κάτι καλύτερο.

Πραγματικά αυτή την κρίσιμη διαφορά χάνει πολύς κόσμος από τα μάτια του. ΟΧΙ όμως αναγκαστικά επειδή ψάχνονται να γίνουν οι αυριανοί κυρίαρχοι όπως λέει ο Σ. (μπορεί να παίζει κι αυτό, αλλά δεν παίζει μόνο αυτό). Πολλοί χάνουν αυτή τη διαφορά γιατί ο πόνος, τα χαστούκια, οι ταπεινώσεις, η εκμετάλλευση ... όλα αυτά θολώνουν το νου, δεν αντέχεις και θέλεις να τελειώνει γρήγορα όλο αυτό. Και γρήγορα σημαίνει πάντα δια της βίας.

Θέλει λοιπόν πολύ μεγάλες ψυχικές αντοχές, νομίζω, για να δει κανείς ότι αυτός ο δρόμος δεν βγάζει, ότι είναι φαύλος κύκλος. Για να δει κανείς ότι είναι άλλο να δίνεις ενστικτωδώς μια σπρωξιά σ' αυτόν που πάει να σε χτυπήσει, και άλλο ν' αρχίσεις να σκέφτεσαι, να επεξεργάζεσαι και να ταΐζεις αυτή τη σπρωξιά, να την κάνεις ιδέα, κι από εκεί ιδεολογία και σημαία,μετατρέποντάς την έτσι από απλή σπρωξιά σε ενέργεια και σειρά ενεργειών.

(συνέχεια από κάτω)

HollowSky είπε...

(συνέχεια)

Δυστυχώς, όταν κανείς δεν βλέπει, δε νιώθει στο πετσί του, αυτή αυτή την κρισιμη διαφορά, τότε πιάνεται στη φάκα του καθαγιασμού της βίας. Έτσι συστηματοποιεί τη βία, όπως οι κυρίαρχοι.

Τουλάχιστον οι αρχαίοι, όταν έλεγαν "Πόλεμος πατήρ πάντων" συμπλήρωναν αμέσως "και κάνει άλλους μεν ελεύθερους και άλλους δούλους" - δηλαδή δεν έτρεφαν την αυταπάτη ότι ο πόλεμος θα μπορέσει ποτέ να βάλει τέλος στο χωρισμό των ανθρώπων σε ελεύθερους και δούλους, απεναντίας τον συνέδεαν άρρηκτα με αυτό τον χωρισμό. Κι ως προς αυτό, η ματιά τους ήταν πιο καθαρή από εκείνων που καθαγιάζουν τη βία πιστεύοντας πως θα υπάρξει ένας "τελικός" πόλεμος (ο επαναστατικός) που θα βάλει τέλος στις τάξεις και στη διαίρεση των ανθρώπων σ' ελεύθερους και δούλους.

...

izi είπε...

Βεβαια αυτοί που συστηματοποιούν την βία δεν φτάνουν εκεί θολωμένοι από την εκμετάλλευση.
Η διαδικασία συστηματοποίησης και ιεροποίησης πατάει στο έδαφος των κυριαρχικών σχέσεων το οποίο καλλιεργεί.
Αυτό του χωρισμού που λέει hollow.

Ανώνυμος είπε...

Ρίχνοντας μια ματιά, πέρα απο το κείμενο το οποίο "δεν μπόρεσα να κατανοήσω" ενώ είναι "σαφές"... επισκέφτηκα το σάιτ της έκθεσης, μιας έκθεσης στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και η αφορμή δημοσίευσης του κειμένου και παραουσιάζεται το project που αποτελεί... την πρακτική αντανάκλαση του κειμένου (;). Στο σάιτ της "Art Athina 2013" λοιπόν διαβάζει κανείς ότι η έκθεςση τελεί υπό την αιγίδα τόσο του Δήμου Αθήνας όσο και του Υπουργείου Παιδείας. Α! Μάλιστα. Στην ετικέτα VIP(!!!) μπορεί επίσης να διαβάσει κανείς: "Το VIP πρόγραμμα προσφέρεται σε Έλληνες και ξένους συλλέκτες που επιλέγονται κατόπιν υποβολής αίτησης συμμετοχής. Μόνο 40 θέσεις διατίθενται σε VIP καλεσμένους ως μέρος του προγράμματος. Σε όλους τους VIP καλεσμένους προσφέρονται φιλοξενία, δικτύωση και ξεναγήσεις. Αεροπορικά εισιτήρια θα διατίθενται σε διακεκριμένους συλλέκτες μεγάλης φήμης ως μέρος του προγράμματος".
Και πάλι μάλιστα!
Όχι μόνο scripta manent λοιπόν αλλά και facta manent.

Προπονητήρια είπαμε;;;

Κ.

*ρε μπας κι αυτή η Ποταμιάνου που "συντονίζει" τα ριζοσπαστικά πονήματα είναι γόνος των γνωστών εφοπλιστών;

kick it against the pricks είπε...

Κ.
αμα σε ξαναδώ στο δρόμο να φοράς εκείνα τα nike θα γίνει της κακομοίρας...σβήσε τώρα το στριφτό σου drum, κλείσε το toshiba σου και συνέχισε την κλάψα παρακάτω.

Ανώνυμος είπε...

"Οι άνθρωποι που μιλάνε για επανάσταση και ταξική πάλη χωρίς να αναφέρονται ρητά στην καθημερινή ζωή... αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους"

Ρ. Βάνεγκεμ

Κ.

izi είπε...

K.
η Ποταμιάνου είναι φίλη μας.
(δεν νομίζω ότι σχετίζεται με την εφοπλιστική οικογένεια, ελπίζω -λόγω εστω του ενός Κ- να μην σχετίζεσαι κι εσύ με καμιά αναρχολενινιστική οικογένεια)
Κατα τα άλλα τι παριστάνεις;
Τον αφελή αναμάρτητο;
Αστο δε πάει μακριά...
(που να δεις τι σπρέυ μεγάλης πολυεθνικής χρησιμοποιήσαμε για να κάνουμε τα στενσιλ της Ρόζα Λ.)

Η ριζοσπαστική μας γραμμή είναι αλήθεια πως συμπίπτει περισσότερο με αυτή του Φρανκ Ζαππα και λιγότερο με αυτή του Ραούλ Βανεγκεμ, για τον οποίο τρέφουμε σχετική εκτίμηση.

Η δε καθημερινή ζωή είναι ρητή αναφορά μας. Απορώ.
Κάτι σα να σου διαφευγει.
Διάβασε το danger.few και ελπίζω ότι θα το διαπιστώσεις και θα μας εγκρίνεις.

--ο Ραούλ έχει πει πολλά τέτοια ευκολάκια
--τοτεμικ ή προβλέπεις το μέλλον ή είσαι ο ίδιος ο Κ. και μας πουλάς μούρη :-)

izi είπε...

http://dangerfew.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5.html

Ανώνυμος είπε...

Μα επειδή έχω κατανοήσει ότι έχετε σημείο αναφοράς την καθημερινή ζωή παρέθεσα και το αντίστοιχο τσιτάτο... Δεν ξέρω αν ο Ζάππα λέει δυσκολάκια κι ο Βάνεγκεμ ευκολάκια αλλά είχα τελικά άλλη εντύπωση για εσάς (δικό μου πρόβλημα μάλλον...)
Ευκολάκια πάντως -και μάλιστα φτηνά- είναι οι δικές σου αναφορές στα σπρέυ και του αλλουνού εκεί για τα Nike... Το μπλοκάρισμα -κι όχι η αναπαραγωγή- των εμπορευματικών σχέσεων είναι ένα μεγάλο ζητούμενο της καθημερινής ζωής κι από αυτή τη λογική μπορούμε να δούμε και να κρίνουμε και την ποιότητα της κάθε βίας. Αλλά τί γράφω εδώ; Είμαι σε λάθος σάιτ και καλώς με διορθώσατε...

Κ.

*δεν γνωρίζω την Ποταμιάνου και δεν έχω τίποτε προφανώς μαζί της. Ο προηγούμενος αστερίσκος μου ήταν ρητορική επίφαση γύρω από τα μεγέθη καχυποψίας που πυροδοτούνται μέσα σε τέτοιες "ριζοσπαστικές δομές" δημιουργίας...

Ανώνυμος είπε...

Επειδή η ρητορεία είναι το έσχατο μέσο της λάσπης-πλάνης που θέλει να βρει έδαφος, να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι:
Zappa= αρσενικό καραντουζένι,
ενώ Vanegeim = κλαμμένο μ..
Έτσι, παιδιά, με τον "Zappa" για ευνόητους λόγους...
:)

izi είπε...

Φιλε Κ. κάτι δε σου άρεσε, δε πειράζει.
Απο την αρχή, από το πρώτο σου σχόλιο, ερμηνεύεις ότι θέλεις όπως θέλεις, και μάλιστα παραθέτωντας το απόσπασμα που φαίνεται ότι δεν έχεις καταλάβει.

Με μεγάλο ενδιαφέρον θα άκουγα παρακάμπτοντας την ειρωνεία σου ένα παράδειγμα "ριζοσπαστικής δομής δημιουργίας"

Κατα τα άλλα ποτέ δεν είπα ότι ο Ζάππα έλεγε δυσκολάκια. Το οτι τα έπαιζε που και που όμως δε θα το αρνιόμουν.
Σημείωσα επίσης "ότι έχουμε μπλέξει άσχημα με τα διάφορα προπονητήρια". Είπα "έχουμε".

Τα δικά σου ευκολάκια περί εφοπλιστων προηγούνται των δικών μου περι πολυεθνικών σπρέυ.
Κι εδώ ερχόμαστε στο θέμα της τακτικής βίας και την αντιβίας.

Και τέλος πάντων λες: "Είμαι σε λάθος σάιτ ..."

Εμείς να "διορθώσουμε" το "σαϊτ" δεν το νομίζω


izi είπε...

http://dangerfew.blogspot.gr/2011/08/media-offer-8.html

Ανώνυμος είπε...

Κ. επειδή διαμαρτύρεσαι, λοιπόν ναι, από το πρώτο σχόλιό σου φαίνεται πως δεν κατάλαβες τι λέει το κείμενο της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

Να σου το κάνω δεκάρες: στο απόσπασμα που σχολίασες ("Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης , δεν είναι λιγότερο αποπροσανατολιστικό και, ουσιαστικά, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης"), η έμφαση είναι στο "ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ".

Δεν λέει δηλαδή ότι "Όπως και να' χει δηλαδή είναι αντιδραστικό να θεωρούμε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης", όπως νόμιζες.

Λέει πως είναι αποπροσανατολιστικό και αντιδραστικό να θεωρούμε σαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ κάποια από τις πολλές και διάφορες μορφές πάλης (κοινοβουλευτισμό, γενική απεργία, ή οδοφράγματα).

Σ.

totemic είπε...

Προβλέπω το μέλλον:-)
Ηθελα κι εγώ να επισημάνω το "αποκλειστικά" του αποσπάσματος που διέφυγε από τον Κ. αλλά με πρόλαβε ο Σ.

Προβλέψεις:
Αυτό που συμβαίνει συνήθως σε αυτό το σημείο, αν δεν αποχωρήσει το τρολ από την κουβέντα, είναι πως αρχίζει το "ναι αλλά εσύ είπες..." που τελος πάντων ότι είπες, το είπες μετά από την αλλα ντ άλλων τρολιά του περι πριμοδότησης του πανηγυριού της ψηφοφορίας κτλ.
(τουλάχιστον έχετε την τύχη να θεωρήστε ριζοσπαστικός χώρος)

Υπάρχει μια πολύ σπάνια σχεδόν απίθανη περίπτωση το τρόλ να ζητήσει συγγνώμη για την παράβλεψή του και την παρεξήγηση που αυτή προκάλεσε. Έτσι,μια στο εκατομμύριο, ξεκινούν μεγάλες φιλιές:-)

Ανώνυμος είπε...

Μια χαρά κατάλαβα το απόσπασμα της Λ. Το ζήτημα που έθεσα βρίσκεται στην ακόμη και ελάχιστη αποδοχή του κοινοβουλευτισμού ως διαδικασίας λήψης αποφάσεων κι όχι στην αποκλειστικότητα των οδογφραγμάτων ή των γενικών απεργιών.

Ριζοσπαστική δομή δημιουργίας θεωρώ το εγχείρημα της "+τεχνίας-"

Σόρρυ που δεν κατανόησα το "έχουμε" όπως το διατύπωσες για τα προπονητήρια αλλά δυστυχώς το ενέταξα σε ένα εξαρχής "κλίμα" ψιλοπαρείστικης εδώ ειρωνείας. Μισό κρίμα δικό σου (σας).

Προφανώς, προηγούνται τόσο οι "ιεχωβάδες" όσο και τα "προπονητήρια" της δικής μου αναφοράς για "γόνους εφοπλιστών" και αναφέρω και πάλι τα περί ρητορικής μου επίφασης.

Δεν ζήτησα να διορθώσετε τίποτε. Έγραψες: "Διάβασε το danger.few και ελπίζω ότι θα το διαπιστώσεις και θα μας εγκρίνεις". Επειδή δεν τίθεται θέμα έγκρισης... κι ακόμη παραπάνω διορθώσεων έγραψα ότι το λάθος είναι δικό μου (και το εννοώ αν μ' εννοείς)

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Μοφερισμός...;
Μούφα, δηλαδή, που λέει και η λέξη στην ηχητική της διάσταση :)

Ανώνυμος είπε...

Χο-χο-χο,
εγελάσαμεν και σήμερον!
;)

Ανώνυμος είπε...

Μουφερισμός είναι για όσους δεν προυφέρουν σωστά του ούμικρουν...
Π.Λ

izi είπε...

Λίγα λόγια για το έργο:
Η εγκατάσταση περιέχει ένα σχόλιο σχετικά με τον κοινοβουλευτισμό και αυτό βρίσκεται στο βίντεο με τίτλο Marilyn's Greek Election. Διακινδυνέυοντας να γίνουμε γραφικοί εκ της προφάνειας του συμβολισμού, παρεμβάλλουμε σε δύο σημεία των επικαίρων για τις εκλογές του 1952 (όπου είχε χαθεί η εικόνα από τα αρχεία) αντίστοιχα κινηματογραφικά πλάνα της ίδιας χρονιάς από την διάσημη στάρ με το άδοξο τέλος.

Την γνώμη μου για τις εκλογές τις συζητήσαμε και άλλες φορές με απώλειες (συγκεκριμένα εδώ: http://dangerfew.blogspot.gr/2009/09/blog-post_29.html)
γενικά εδώ (http://dangerfew.blogspot.gr/search/label/%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82)
όπου μπορείς να δεις και το σχετικό βίντεο

Το κείμενo, το προσεγγίζουμε όπως προσέγγιζε ο Frank Zappa ή οι Sex Pistols τα τραγούδια του Frank Sinatra, και ο Ασγκερ Γιορν τους φτηνούς πίνακες των παλαιοπωλείων. Ως αδρό υλικό που δίνει ευκαιρία για επαναδιατυπώσεις και αναπεριγραφές.

Δεν φαίνεται να είσαι εξοικειωμένος με τις "+τεχνίες" και τις πρακτικές τους, αν μιλάς για μεγαλοσυλλέκτες και εφοπλιστές.

Ρίξε πχ. μια ματιά σε μια "+τεχνία" εδώ http://www.nskstate.com/, ένα παράδειγμα με ενδιαφέρον.
Δες επίσης http://www.ough.gr/index.php?mod=articles&op=view&id=87&lang=en

(αν έχεις κι εσύ ένα συγκεκριμένο παράδειγμα της +τεχνίας όπως την εννοείς θα χαιρόμουν να το δω)

Το πρώτο "Κρίμα" το είπες εσύ, και έτσι φαίνεται σα να μπουκάρεις στην κουβέντα φουριόζος και εν μέρη προκατειλημμένος.
Άλλωστε ο κοινοβουλευτισμός δεν αναφέρεται καν στο κείμενο(και στο πρωτότυπο της Ρ.Λ που πρόσεχε τι έγραφε) ως "διαδικασία λήψης αποφάσεων" αλλά ως "μέσο πάλης". Και αν το σκεφτούμε με τους όρους της σύγκρουσης σαφώς και είναι.
Πως να καταλάβουμε κάτι άλλο από αυτό που γράφει το κείμενο;

Ανώνυμος είπε...

Δεν με κατάλαβες. Έγραψα:
+τεχνία-
ή συντεχνίαπλην
ή συντεχνία του αρνητικού

http://syntexnia.espivblogs.net/2011/12/02/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%BD/

αν και διατηρώ μια σχέση με το ιστολόγιο εδώ και καιρό χωρίς καμία απολύτως προκατάληψη... οφείλω να μεταφέρω πλέον την βαθιά μου δυσαρέσκεια... για πράγματα που -ομολογώ, με δική μου ευθύνη- δεν είχα κατανοήσει.

Δεν με ενδιαφέρουν ούε οι προσβολές ούτε ο εκχυδαϊσμός του όποιου διαλόγου. Έχουμε πήξει από δαύτα στην καθημερινή μας ζωή και δεν υπάρχει κανείς λόγος να αναπαράγουμε την διάχυτη παρακμή.

Θα κοιτάξω τους συνδέσμους στους οποίους με παραπέμπεις κι ελπίζω να περισώσω κάποια κομμάτια της αρχικής γοητείας.

Γειά και χαρά

Κ.

izi είπε...

Κοιταξέ τους Κ.
Νομίζω ότι θα σε ενδιαφέρουν περισσότερο σαν καλλιτεχνικές τακτικές.

Δεν είμαστε και τόσο μακρυα παρά την δυσαρέσκεια και την απο-γοήτευση σου.(και τα όσα -μυστηριώδη πραγματι- με δική σου ευθύνη δεν είχες κατανοήσει)

Καλή συνέχεια με την +τεχνία-

Ρεόπορτερ είπε...

Οι Dangerfew δεν τα παιρνουν από τους εφοπλιστές. Οι Dangerfew είναι εφοπλιστές. Ο περιώνυμος Izi έχει μίνι στόλο από 3 ποστάλια στις γραμμές της Νορβηγίας κι όσο για τον άλλον, τον Hollowsky, αυτός έχει 21 φορτηγά στον Ειρηνικό γι' αυτό και του βγαίνει πατσιφιστής τώρα τελευταία.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор αγάπη Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα/spectacle Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford. οικονομία λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουίντς/Peter Winch Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Μανάν/Pierre Manent Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος Χριστός χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards lifestyle Malaguena media memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal wobblies Zabriskie Point Zoviets