10 Δεκεμβρίου 2007

Το λεγόμενο "ασφαλιστικό" δεν είναι ζήτημα λογιστικό

Ήτανε, λέει, ένα γεροντάκι. Σκάλιζε και φρόντιζε μια μικρούλα μηλιά. Περνάει ένας νεαρός κι αρχίζει την πλάκα:

- Α βρε γέρο, τι την ποτίζεις και τη σκαλίζεις τζάμπα τη μηλιά; Σάμπως θα κερδίσεις τίποτε από δαύτην; Όταν θα κάνει το πρώτο της μήλο, εσύ θα είσαι μακαρίτης από καιρό!

Και το γεροντάκι τού απαντάει:

- Παλικαράκι μου κουτό, όπως παιδί γεύτηκα καρπούς από δέντρα που φύτεψαν και φρόντισαν γεροντάκια χωρίς να προλάβουνε να τα χαρούν, έτσι κι εγώ θ' αφήσω πίσω μου καρπούς για τους επόμενους.

Που σημαίνει: Αν ο καθένας κοιτάζει μόνο έως εκεί που φτάνει η σκιά του, ή το πιο άμεσο συμφέρον του, θα ΄ρθει η ώρα που όσες λογιστικές κι αν κάνουν τα παιδιά του, δεν πρόκειται να τη γλυτώσουνε την ψάθα.


28 Νοεμβρίου 2007

Η Βιοτεχνολογία και ο Δράκος

Έχω ένα κακό νέο και ένα καλό.
Το κακό είναι, ότι καταστράφηκαν οι σοδειές μας
και δεν έχουμε να φάμε παρά μόνο σκατά.
Το καλό είναι, ότι θα φτάσουνε για όλους.
(από τον Κήνσορα Τζιανφράνκο)

Στην προχτεσινή Ελευθεροτυπία (26/11/2007) διάβασα ένα άρθρο του Τάκη Μίχα υπέρ των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων (ΓΤΠ) με τον (δήθεν) ουδέτερο τίτλο «Βιοτεχνολογία και τροφή». Θ’ ασχοληθώ λίγο με αυτό, επειδή το θεωρώ εντελώς χαρακτηριστικό μιας ορισμένης προπαγάνδας υπέρ των ΓΤΠ -και της κυρίαρχης σκέψης γενικά-, η οποία μάλιστα φοράει το μανδύα της... «απροκατάληπτης και νηφάλιας επιστημονικής συζήτησης» και χρησιμοποιεί τρία ρητορικά τεχνάσματα.

Τέχνασμα πρώτο: Σοκ και δέος! Πράγματι, το άρθρο ξεκινάει κουνώντας απειλητικά στον αναγνώστη το φάσμα της παγκόσμιας πείνας, με το γνωστό δημοσιογραφικό τέχνασμα των μεγάάάάάλων αριθμών που «κόβουν την ανάσα»: τόσα εκατομμύρια θα πεινάσουν, τόσα εκατομμύρια θα διψάσουν, τόσα εκατομμύρια θα πεθάνουν, κ.ο.κ. Αφού λοιπόν φτιάξει το κατάλληλο κλίμα «συζήτησης», δηλαδή: «με το μαχαίρι στο λαιμό (του οποιουδήποτε ενδέχεται να εκφέρει αντιρρήσεις ασφαλώς)», … περνάει στο 

Δεύτερο τέχνασμα: Η λύση είναι ΜΙΑ κι εμείς την ξέρουμε καλά. Ποια είναι ακριβώς; Ε, δεν θα κάτσουμε να την ψειρίσουμε κιόλας! Εδώ ο κοσμάκης ψοφολυσσάει της πείνας! Η λύση είναι γενική, ένα γενικό πλαίσιο, μια γενική ιδέα: «Η τεχνολογία, κυρίες και κύριοι». Γενικώς και αορίστως. Ό,τι κάνει η τεχνολογία είναι καλό! Προσκυνάτε! Αμέ; Μπρίκια κολλάμε; Η αγία Τεχνολογία, δηλαδή, εν προκειμένω, η τεχνολογία των μεταλλαγμένων προϊόντων διατροφής. Άφεριμ!

Τέχνασμα τρίτο: Ο κακός δράκος -όλα τα παραμύθια έχουν δράκους. Για να κλείσει ωραία λοιπόν ο κύκλος , ή μάλλον η περικύκλωση, της ρητορείας, που ξεκίνησε με τρόμο, επιστρατεύεται και πάλι ο φόβος. Κι έτσι ο καλός δημοσιογράφος βγάζει απ' το καπέλο του τον Κακό, που μάλιστα δεν είναι απλώς κακός αλλά και τρελός (ανορθολογικός κατά το savoir vivre -άλλωστε από τον Χίτσκοκ ίσαμε τον Τζέιμς Μποντ, όλοι οι κακοί είναι και ολίγον τι σαλεμένοι), ναι τρελός αφού εναντιώνεται σε κάτι το τόσο αυτονόητα Αγαθό όπως είναι η αγία τεχνολογία: 
«Όμως η χρήση της σωτήριας τεχνολογίας παρεμποδίζεται από αντιλήψεις που δεν είναι κατ’ ανάγκη ορθολογικές», επισημαίνει με θλίψη ο Τ.Μ, και επαυξάνει τσιτάροντας από το άρθρο ενός Άγγλου, τέως βουλευτή του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και υπέρμαχου (ασφαλώς, ασφαλώς) των ΓΤΠ, που λέει:

«Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία οι λαϊκές αντιλήψεις δεν ήταν τόσο μακριά από τα επιστημονικά δεδομένα».

Γουάου! Πόσα δεν ξέρουμε! Πόσα ξέρετε εσείς!

Τετριμμένο το κόλπο βέβαια, αφού το επαναλαμβάνουν αυτούσιο εδώ πάρα πολλές δεκαετίες τώρα. Πάει ως εξής: Οι λαϊκές αντιλήψεις, ο «λαουτζήκος» δηλαδή όπως τον λένε, είναι πάντοτε ημιπάλαβες, sorry ανορθολογικές, και στέκονται μακριά από την πεφωτισμένη Τεχνοεπιστήμη, το σωτήριο έργο της οποίας διακήρυξε εδώ και πολλούς αιώνες ο προπάππους της τεχνοκρατικής ελίτ και οραματιστής της Νέας Ατλαντίδας, Φραγκίσκος Μπέικον, γράφοντας μεταξύ άλλων τα εξής πεφωτισμένα (πάρτε βαθιά ανάσα!): 

«Θα υποβάλλουμε επίσης τα ζώα σε πειραματική έρευνα με κάθε λογής δηλητήρια, αντίδοτα, φάρμακα και χειρουργικές επεμβάσεις (…) Άλλα από αυτά θα τα κάνουμε μεγαλύτερα και μακρύτερα από την πραγματική τους φύση, και άλλα νάνους. Έτσι ώστε να τα κάνουμε άλλα μεν γονιμότερα και άλλα στείρα και ανίκανα προς αναπαραγωγή»...
αφού ασφαλώς
... «ο αληθινός και νόμιμος σκοπός των επιστημών, είναι η εισαγωγή νέων εφευρέσεων και τεχνικών μέσων στην ανθρώπινη ζωή». 
Καταλάβαμε, καταλάβαμε! Ποιος ορθολογικός άνθρωπος δεν θα πετούσε το σκουφί του από τη χαρά του με όλα τούτα τα θαύματα! Λένε, λοιπόν, και ξαναλένε: 

«Μας περικυκλώνουν συμφορές! Μοναδική σωτηρία, η Τεχνολογία! Μόνο που την εμποδίζουν οι λαϊκές προκαταλήψεις, φόβοι και ανορθολογισμοί!».

Έτσι, πασχίζουν στην ουσία να αποκλείσουν εκ των προτέρων μια συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο να ευθύνεται -και έως ποιου βαθμού- η ίδια η τεχνολογία, ή καλύτερα: το ίδιο το τεχνικό πνεύμα (το οποίο εκφράζουν με λιβανωτούς τέτοια άρθρα), για τις συμφορές αυτές. Αποκλείεται π.χ. το ενδεχόμενο να συζητηθεί, μήπως οι συμφορές αυτές οφείλονται λ.χ. στην υπέρμετρη διόγκωση της Τεχνόσφαιρας σε βάρος της Βιόσφαιρας, με όλα τα επακόλουθά της όπως είναι η «αστυφιλία», η επιβολή της μονοκαλλιέργειας, η καταστροφή του εδάφους, η δηλητηρίαση του υδροφόρου ορίζοντα, κ.ο.κ. Όποιος αποτολμά να θέσει έστω και το παραμικρό ερωτηματικό, αντιμετωπίζεται σαν ύποπτος για … ανορθολογισμό, σκοταδισμό, φονταμενταλισμό, τεχνοφοβία και δεν συμμαζεύεται!

Και το αστείο είναι, ότι αυτοί οι νεοφιλελεύθεροι τεχνολάτρες είναι, υποτίθεται, πολέμιοι του ολοκληρωτισμού!  Μχουαχαχαχαχαχαχά! 

Υ.Γ. Όσοι θέλουν (και πρέπει) να εξετάσουν σφαιρικότερα το θέμα της βιοτεχνολογίας, ας επισκεφθούν το «Ξενοδοχείο των Ξένων» (τχ 7) στην ιστοσελίδα http://www.disobey.net/hotel/


18 Νοεμβρίου 2007

Γουρουνίσιο χιουμοράκι

συγγνώμη γουρουνάκια μου
Το σημερινό τεύχος του ΕΨΙΛΟΝ της προοδευτικής ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ αφιερώνεται, λέει, στους άντρες. Οποία αγαλλίασις!

Εξώφυλλο; Η φάτσα ενός γουρουνιού (!) συνοδευόμενη από το ακόλουθο πνευματώδες (!!) τσιτάτο μιας αμερικανίδας συγγραφέως ονόματι Σίνθια Χάμελ: "Δεν είναι όλοι οι άντρες γλοιώδη γουρούνια. Κάποιοι άντρες είναι ανόητες καμηλοπαρδάλεις, κάποιοι θλιμμένα κουταβάκια, κάποιοι ανασφαλή βατράχια. Αλλά, αν δεν δοθεί προσοχή, αυτά τα γουρούνια μπορεί να τα χαλάσουν όλα για όλους τους άλλους" (!!!).

Ωραία... Ευχαριστούμε για το αφιέρωμα παιδιά!


Φαντάζομαι πως το να διαμαρτυρηθεί κανείς γι' αυτό το εξώφυλλο, τον κατατάσσει αυτόματα είτε στους αντιδραστικούς φαλλοκράτες, είτε στους ανθρώπους "που δεν καταλαβαίνουν από χιούμορ".


Ας φανταστούμε λοιπόν, με την ίδια ακριβώς χιουμοριστική διάθεση το επόμενο εξώφυλλο του προοδευτικού "Ε", που θα είναι αφιερωμένο στις γυναίκες:

Φωτογραφία: Κοντινό πλάνο σε μια κλώσσα!

Γαρνιρισμένο με το πνευματώδες απόφθεγμα ενός βαλκάνιου συγγραφέα, που  θαεπισημαίνει: "Δεν είναι όλες οι γυναίκες κλώσσες. Κάποιες γυναίκες είναι ανόητες γατούλες, κάποιες θλιμμένα χαμστεράκια, κάποιες ανασφαλείς αλεπουδίτσες. Αλλά, αν δεν δοθεί προσοχή, αυτές οι κλώσσες μπορεί να τα χαλάσουν όλα για όλες τις άλλες".


Γέλια και χαρές που θα πέσουν και τότε, ... έτσι δεν είναι;
Συγχαρητήρια που θα ακουστούν για το "λεπτό χιούμορ", ... σωστά;

Ή μήπως  κάνω λάθος;

Βρε πώς μοιράζεται η τράπουλα της "προοδευτικής" πολιτικής ορθότητας!!!




12 Νοεμβρίου 2007

Ζωνιανά και κρατικός ανθρωπισμός

Διάβασα στον "Ιό" της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ του Σαββάτου 10/11/2007, το εξής:

"Ενδιαφέρον σχόλιο του συναδέλφου Γιώργου Τουτουδάκη για την υπόθεση των Ζωνιανών βρήκαμε στην ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού 104,4 του Αγίου Νικολάου (http://www.104fm.gr/): 'Ο μόνος τρόπος για να πάψουν όλα αυτά, είναι να σκύψει το κράτος με αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον πάνω από την περιοχή, για να δείξει σε όλους αυτούς τους ξεχασμένους ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα σ' αυτή τη ζωή πέρα από τη χασισοφυτεία, τα όπλα, τη ζωοκλοπή και τα 4Χ4. Θα πρέπει όμως να οπλιστεί και με απίστευτα αποθέματα υπομονής και να χωνέψει, επιτέλους ότι ο τσαμπουκάς της καταστολής δεν έχει αποτέλεσμα'". [τα bold δικά μου, H.S.]
Πράγματι ενδιαφέρον αυτό το σχόλιο, αλλά και επειδή φανερώνει τη φύση και το όριο της ουτοπικής σκέψης.


Διότι δεν υπήρξε ποτέ, ούτε υπάρχει, ούτε και θα υπάρξει επί του πλανήτη Γη κράτος, ικανό να "σκύψει με αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον" σε οποιαδήποτε περιοχή ... ούτε βεβαίως και κράτος, ικανό να οπλιστεί "με απίστευτα αποθέματα υπομονής"!

Το κράτος είναι ένας απρόσωπος μηχανισμός ισχύος και δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο. Η αγάπη, το αληθινό ενδιαφέρον και τα απίστευτα αποθέματα υπομονής, τού είναι εντελώς ξένα κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Έτσι, η ουτοπική σκέψη που κάνει επίκληση στον κρατικό ανθρωπισμό φανερώνει απλώς, παρά τις οπωσδήποτε αγαθές προθέσεις της, ότι στηρίζει τις ελπίδες της στη μεταβίβαση των προβλημάτων και των λύσεών τους σε έναν απρόσωπο μηχανισμό ισχύος.


Σε αυτή την προοπτική όμως, τα μη-τεχνική προβλήματα, τα προβλήματα που αφορύν δηλαδή σε θέματα παιδείας και ποιότητας του κοινωνικού δεσμού, δεν λύνονται. Απλώς, μπαλώνονται στην επιφάνεια και επιδεινώνονται σε βάθος.



02 Ιουλίου 2007

Ηθ(ο)ικολογική ομοβροντία και άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε



Ακόμα δεν έχει καλά καλά σβύσει η φωτιά που εξαφάνισε το ελατόδασος της Πάρνηθας, και διαβάζω δεξιά κι αριστερά κάτι απαράδεκτες ηθικολογίες του τύπου
"φταίμε όλοι μας", 
"είμαστε όλοι υπεύθυνοι", 
"τη δική μας αδιαφορία πλήρωσε η Πάρνηθα", και τα τοιαύτα.

Άμα είναι έτσι κ.κ. ηθικολόγοι, να πάμε τότε όλοι μας φυλακή σαν εμπρηστές! Και να παραιτηθούμε όλοι μας από την όποια δουλειά μας, σαν ένδειξη ότι αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας για το τραγικό αυτό γεγονός. Και φυσικά πρώτοι πρώτοι εσείς, κ.κ. ηθικολόγοι, ώστε να δώσετε το καλό παράδειγμα των λόγων σας!

Αστειότητες. 
Όταν ένα καράβι βρίσκει ξέρα, δεν φταίνε εξίσου όλοι, οι μούτσοι, οι ναύτες, οι καμαρότοι, ο λοστρόμος, ο ασυρματιστής και ο καπετάνιος. 

Αλλά και κάτι πολύ χειρότερο: Διότι αυτή η ισοπεδωτική γενίκευση των ευθυνών, ήταν και είναι πάντοτε η τέλεια πατέντα ώστε να μην αποδοθούν οι ευθύνες στους υπεύθυνους, να μην την πληρώσει κανείς κι έτσι να ξαναγίνουν τα ίδια, προς κροκοδείλιο ... απελπισμό των ηθικολόγων.

Η ταχύτητα διασποράς και αποδοχής αυτής της ηθικολογίας, πραγματικά αποτελεί ένα εξαιρετικά ανησυχητικό σημάδι των κρίσιμων καιρών μας.



22 Ιουνίου 2007

Κακοπαθήματα της κριτικής σκέψης



Τα παίρνω μ' εκείνους τους περί την παιδεία "ειδήμονες| (επί της ουσίας μέλη της τεχνοκρατικής ελίτ) που, ενώ το παίζουνε διαφωτιστές και λένε όλο καμάρι, πως ύψιστη αξία τους είναι "η κριτική σκέψη" και πως μόνη τους έγνοια το να τη μεταδώσουν στις νέες γενιές ..., μόλις ασκηθεί κριτική στα δικά τους τα πονήματα, δηλώνουν αφ΄υψηλού ότι δεν δέχονται κριτική παρά μόνον από "εξειδικευμένους επιστήμονες"!



18 Ιουνίου 2007

Μανιφέστα 4 | Οι Eγωπαθείς Lόγιοι


Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
(1821-1881)
"Κι είναι ακόμη αλήθεια, πως όλοι αυτοί οι κύριοι, ταλέντα δεύτερης κατηγορίας, στερεύουν εδώ στη χώρα μας με τον πιο αξιοθρήνητο τρόπο μόλις φτάσουν σε μια σεβαστή ηλικία, και στερεύουν χωρίς καν να το πάρουν είδηση κι οι ίδιοι. Αποδείχνεται συχνά ένας συγγραφέας, που τού είχαν αποδώσει αμέτρητο βάθος ιδεών και περίμεναν πως θα επιδράσει εξαιρετικά και σοβαρά στην κοινωνική εξέλιξη, να μην έχει στο τέλος άλλο από μια βασική ιδέα τόσο πλαδαρή και τιποτένια, που κανένας να μη σκέφτεται πια να λυπηθεί που τα κατάφερε και στέρεψε τόσο γρήγορα. Όμως, τ' ασπρομάλλικα γεροντάκια, δεν το παίρνουν χαμπάρι και θυμώνουν. Η αυταρέσκειά τους, στο τέλος ακριβώς τής σταδιοδρομίας τους, παίρνει διαστάσεις που είναι ν' απορείς [...]

Εδώ κι ένα χρόνο περίπου διάβασα ένα άρθρο του σε κάποιο περιοδικό, που είχε την αξίωση να φαντάξει σαν ποιητής μιάς ποίησης γεμάτης αφέλεια και ψυχολογικό βάθος. Μιλούσε για το ναυάγιο ενός πλοίου που έγινε κάπου έξω απ' τις ακτές τής Αγγλίας. Βρέθηκε να ' ναι αυτόπτης μάρτυς κι είδε να σώζουν τούς ναυαγούς και να βγάζουν απ' τη θάλασσα τούς πνιγμένους. Όλο αυτό το άρθρο, αρκετά μεγάλο και πομπώδες, το ' χε γράψει με μοναδικό σκοπό να περιαυτολογήσει. Διάβαζες συνεχώς ανάμεσα στις γραμμές: '
Ενδιαφερθείτε για το άτομό μου, κοιτάχτε τι άνθρωπος ήμουνα κείνες τις στιγμές. Τι σάς νοιάζει αυτή η θάλασσα, η τρικυμία, οι απότομοι βράχοι, τα συντρίμμια τού καραβιού; Αρκετά σάς τα περιέγραψα όλ' αυτά με τη παντοδύναμη πένα μου. Τι την κοιτάτε αυτή την πνιγμένη μάνα με το νεκρό παιδί της στα νεκρά της μπράτσα; Κοιτάξτε καλύτερα εμένα που δεν είχα τη δύναμη να υποφέρω αυτό το θέαμα. Να που τούς γύρισα την πλάτη μου. Να που μ' έπιασε φρίκη και δεν είχα τη δύναμη να γυρίσω το κεφάλι μου. Να που κλείνω σφιχτά τα μάτια μου - πολύ ενδιαφέρον δεν είναι;' ".

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Δαιμονισμένοι, 
τόμος πρώτος
(μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, εκδόσεις Γκοβόστη)


03 Ιουνίου 2007

Μανιφέστα 3 | Ναρκισισμός και Εξουσία

Κρίστοφερ Λας (1932-1994)
Η κοινωνία μας είναι λοιπόν ναρκισιστική με μια διπλή έννοια. Άνθρωποι με ναρκισιστική προσωπικότητα, αν και δεν είναι κατ' ανάγκη πιο πολυάριθμοι από παλιότερα, παίζουν ένα σημαντικότατο ρόλο μέσα στη σύγχρονη κοινωνία και συχνά υψώνονται σε εξέχουσες θέσεις. Οι διασημότητες αυτές, καθώς τις θεριεύει η δουλική κολακεία τών μαζών, δίνουν τον τόνο τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική ζωή, μιάς και ο μηχανισμός παραγωγής διασημοτήτων δεν αναγνωρίζει όρια μεταξύ τού δημόσιου και τού ιδιωτικού επιπέδου [...]

Η νεωτερική καπιταλιστική κοινωνία, όχι μόνο δίνει την περιωπή στούς ναρκιστιστές αλλά φέρνει στην επιφάνεια και ενισχύει τα ναρκισιστικά χαρακτηριστικά καθενός ανθρώπου. Και το κάνει με πολλούς τρόπους: διαφημίζοντας ανενδοίαστα το ναρκισισμό και με πάμπολλες ελκυστικές μορφές` υποσκάπτοντας την πατρική αυθεντία και δυσκολεύοντας έτσι να παιδιά να ενηλικιωθούν` κυρίως όμως, δημιουργώντας άπειρες παραλλαγές γραφειοκρατικής εξάρτησης.

Κρίστοφερ Λας, «Η κουλτούρα τού ναρκισισμού» 

30 Απριλίου 2007

Μανιφέστα 2 | Ποίηση και Κόσμος


Ιζιντόρ Ντυκάς,
"Λωτρεαμόν"
(1846-1870)
"Οι ποιητικοί στεναγμοί αυτού του αιώνα δεν είναι παρά σοφιστείες [...]

Το να περιγράψεις τα πάθη δεν είναι τίποτα. Αρκεί να έχεις γεννηθεί λιγάκι τσακάλι, λιγάκι όρνεο, λιγάκι πάνθηρας. Να περιγράφουμε τα πάθη για να τα υποτάξουμε σ' ένα υψηλό ήθος, όπως ο Κορνήλιος, είναι κάτι άλλο [...]


Η ποίηση πρέπει ν' αποσκοπεί στην πρακτική αλήθεια. Διατυπώνει τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις θεμελιώδεις αρχές και τις δευτερεύουσες αλήθειες τής ζωής [...]


Πέρασε ο καιρός της προσωπικής ποίησης, με τις σχετικές ταχυδακτυλουργίες της και τις διαστροφές της. Ας ξαναπιάσουμε το άφθαρτο νήμα τής απρόσωπης ποίησης, που κόπηκε ξαφνικά με τη γέννηση τού αποτυχημένου φιλόσοφου τού Ferney και την έκτρωση τού μεγάλου Βολταίρου".

Isidore Ducasse, κόμης του Λωτραμόν, Ποιήματα Ι, ΙΙ (1870)
μετάφραση Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία, 1981



26 Απριλίου 2007

Άνθρωποι του βιβλίου...

... δεν είναι μόνον οι επώνυμοι "δημιουργοί", ούτε οι εκδότες.
Ακούστε λοιπόν:


ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ
στα πλαίσια του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ, Αττικής

  • επειδή η γνώση είναι δύναμη στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία…
  • επειδή ως εργαζόμενοι έχουμε ανησυχίες, προβληματισμούς, ιδέες, οράματα…
  • επειδή ως βιβλιοϋπάλληλοι ζούμε τόσο κοντά στον κρυμμένο θησαυρό των τυπωμένων σελίδων…
  • επειδή ο ορίζοντας των συνδικάτων δεν σταματά στις οικονομικές και θεσμικές διεκδικήσεις…

  • ΔΙΑΛΕΞΗ 3η
    Κυριακή 29 Απρίλη, 7.00 μ. μ.
    στα γραφεία μας

Θέμα:
«Παιδί, παιχνίδι και αστικός χώρος»

εισηγήτρια: Καίσαρη Βενετία (διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής, εργαζόμενη στο χώρο του Βιβλίου)

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου, Αττικής
Μεσολογγίου 5 & Κωλέττη, Β' όροφος, ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 210 - 3820537

17 Απριλίου 2007

Ένας γκαντέμης απολογητής...

Στη χτεσινή «Ελευθεροτυπία» (Δευτέρα, 16/4) ένας από τους ένθερμους εγχώριους απολογητές του νεοφιλελευθερισμού και της κοινωνιοβιολογίας, ο Τάκης Μίχας, επιδόθηκε σε μια συγκινητική προσπάθεια να αποδείξει ότι δεν υπάρχει καμιά «έκρηξη της βίας» στην ωραία εποχή μας.

Με τη βοήθεια μιας διάλεξης του καθηγητή Στίβεν Πίνκερ από το διασημότατο ΜΙΤ (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης), ο κ. Μίχας επισήμανε την εξάλειψη, τουλάχιστον στις «ανεπτυγμένες χώρες» λέει, μιας μακριάς σειράς βίαιων πρακτικών, όπως «τα βασανιστήρια σαν μέθοδος ψυχαγωγίας, η δουλεία σαν μορφή μείωσης του εργατικού κόστους, οι κατακτήσεις σαν διακηρυγμένος στόχος κυβερνήσεων, η γενοκτονία σαν τρόπος απόκτησης εδαφών, ο ακρωτηριασμός σαν συνήθης ποινή, η θανατική ποινή για πλημμελήματα και διαφορές απόψεων, η δολοφονία σαν μέθοδος αλλαγής κυβερνήσεων, ο βιασμός σαν λάφυρο πολέμου, το πογκρόμ σαν τρόπος διασκέδασης».

Τέέέέλεια! 


Μόνο που ...

... το ίδιο βράδυ σύμπασα η ανθρωπότητα πληροφορήθηκε από τα δελτία ειδήσεων ότι σ’ ένα άλλο Πολυτεχνείο στην πατρίδα του δόκτορος Πίνκερ και Γη της Επαγγελίας του νεοφιλελευθερισμού, κάποιος τυπάκος εκτέλεσε εν ψυχρώ 32 ανθρώπους, φοιτητές και καθηγητές! Γιατί; Γιατί έτσι!

Γκλουπ! Σνορτ! Μπλάντι Μέρι! Τι λένε τώρα;


Υ.Γ. Να ρωτήσω άραγε τον κ. Μίχα αν στην επόμενη διάλεξή του ο δρ Πίνκερ θα φοράει … αλεξίσφαιρο γιλέκο, ή θα με πούνε κακό;



Τιλτ, φάκιν τιλτ και πάλι γκαντεμ' τιλτ!





21 Μαρτίου 2007

INTOTHEPILL

clips/intothepill.net/clips


CLIPS by


23. March - 28. April 2007
Opning Friday, 23. March, 7pmr

Kunstverein Tiergarten |
Galerie Nord
Turmstraße 75 EG
10551 Berlin

Fon (+49 30) 20 09 33 - 453
Fax (+49 30) 20 09 33 - 457

www.kunstverein-tiergarten.de

Tuesday - Saturday : 2 - 7 pm


Jofroi Amaral B Ulrike Helms D Justin Sanchez F
Sandra Becker 01 D Wolfgang Hille D Martina Schmücker D
Rémi Bragard F Nataly Hocke D Ernst Spiessberger A /
Leïla Brett F intothepill.net GR Marion Habringer A
Wolfgang Bretter A Lucie Jaubert F Thomas Steiner A
Catherine Burki F Klara Kohler A / Franz Frauenlob A Herbert Christian Stöger A
Johannes Burr CH / Emmanuel Lacoste F Vassiliea Stylianidou GR / D
Aljoscha Begrich D Eirini Linardaki GR / Vincent Parisot F Cedric Torne F
Mathieu Dagorn F Sabine Linse D / Alexander Laudenberg D Fred Trialon F
Gilles Desplanques F Andrea Loux CH Barbara Ueber D
Marcell Esterhazy H Elsa Martini ALB / Suela Qoshja ALB Nicole Wendel D
Anna Faroqhi D Monsieur Moo F Norbert Wiesneth D
Sandra Ferreri F Lydia Möst D Petra Wimmer A /
Roland Fuhrmann D Sabine Reinfeld D Margit Greinöcker A
Jörn Gerstenberg D Arnold Reinthaler A René Wirths D
Fred Gobert B Remi Rivoire F Z6 Florian Knoppe A /
Pablo Gomez Alvarez COL Corinna Rosteck D Robert Hinterleitner A
Marie Grégoire F

_______________________________ ____________________________________ __________________________


Concept and realization : Barbara Ueber, Herbert Christian Stöger, Mathieu Dagorn.


The exhibition will also be presented at the gallery Histoire de l'Oeil in Marseille in autumn 2007.
Librairie Histoire de l'oeil - 25, rue Fontange, 13006 Marseille
http://www.histoiredeloeil.com/

17 Μαρτίου 2007

Μανιφέστα 1 | Νους ορά και νους ακούει

Νίκος Εγγονόπουλος
(1907-1985)
"Νους ορά και νους ακούει". Αυτό που διάβασα στα "Προλεγόμενα", μού ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την πεποίθηση που έχω ότι όλα είναι αντανακλάσεις εμάς των ίδιων. Δηλαδή τα πάντα, όλα τα ερεθίσματα που δεχόμαστε, φιλτράρονται από τον νου μας και κατόπιν μάς προβάλλονται σαν εξωτερικά, ουδέτερα δήθεν, ερεθίσματα. Η ... αντικειμενική πραγματικότητα είναι φάρσα ή, έστω, (αναγκαία) συνθήκη. Όλα είναι εγώ. Γι' αυτό οφείλουμε να ζούμε όπως σκεπτόμαστε και όχι αντιστρόφως.

10 Μαρτίου 2007

Για τα νιόβγαλτα ταλέντα


Για τα νιόβγαλτα ταλέντα 
(που ζητούν την άδεια του γκαλερίστα τους για να ανοίξουν το στόμα τους
αλλά και τους παλαιότερους που ξεχάστηκαν.



Τηλεγραφικά.
Aπό τα αρχεία του hf και του hollowsky


15 Ιανουαρίου 1964


Άσκγερ Γιόρν, 

προς τον 

Χάρυ Γκουγκενχάιμ:



"Στο διάολο εσύ και τα λεφτά σου μπάσταρδε. ΣΤΟΠ. Αρνούμαι το βραβείο. ΣΤΟΠ. Δεν το ζήτησα ποτέ. ΣΤΟΠ. Με ποταπότητα ανακατεύεις τον καλλιτέχνη, παρά τη θέλησή του, με τη διαφήμισή σου. ΣΤΟΠ. Απαιτώ δημόσια διαβεβαίωση ότι δεν έχω συμμετάσχει στο γελοίο παιχνίδι σου".

---------------------------



09 Μαρτίου 2007

Όψιμοι εκπρόσωποι της ζωγραφικής








Karen Kilimnik
David Godbold
Sean Shanaham
Karel Funk
Mosekwa Langa











Οι όψιμοι εκπρόσωποι της πανάρχαιας τέχνης της ζωγραφικής που από τις στάχτες της ξαναγεννιέται, τείνουν όλο και περισσότερο να θυμίζουν, όπως λέει και ο Σ.Ρ , τις ντόπιες "κυρίες του Κολωνακίου, που αμέσως μετά το Anahata Yoga τους , βγαίνουν για ψώνια στην Πανεπιστημίου"


Όλα τα έργα που βλέπετε παραπάνω είναι δημιουργίες του 21ου αιώνα μ.Χ. Οι καλλιτέχνες είναι γεννημένοι μετά το ‘60 (εκτός της Karen γ.1955) και τα βιογραφικά τους συμπληρώνουν πάνω από πέντε κόλλες Α4.

Κινητά

Από έγκυρη πηγή μάθαμε ότι στις συνελεύσεις «του χώρου» και γενικότερα του αριστερού συνονθυλεύματος, από τις Αγριόχηνες των Εξαρχείων ως την ΚΝΕ (από όπου προήλθε και η πληροφορία) οι συμμετέχοντες καλούνται να κλείνουν τα κινητά τους, όχι για να μην διακοπεί το “session” της αυτογνωσίας τους, αλλά λέει για να μην τους εντοπίσουν!!! Αυτό ήταν πάντα αστείο μεν, αλλά τώρα πια…ακόμη γελάω και ήθελα απλά να το μοιραστώ (επαναλαμβάνω, ΔΕΝ ΤΟ ΕΒΓΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ, που για να περιαυτολογήσω και λίγο, θα μπορούσα)

25 Ιανουαρίου 2007

Υπάρχουν τα Σφαγεία;


Γελάσαμε αρκετά, τούτο το Σαββατοκύριακο, με αφορμή μια βιβλιοκριτική για ένα πρόσφατο μυθιστόρημα: «[ο συγγραφέας] για τη σκηνογραφία της ιστορίας του επινοεί τον συνοικισμό “Σφαγεία”, μια προσφυγική γειτονιά που...». Προφανώς, η κυρία που έγραψε αυτές τις γραμμές κινείται σε άλλες γειτονιές, λιγότερο προσφυγικές και μάλλον βορειότερες υποθέτω. Και στο κάτω-κάτω, πώς μπορεί να υπάρχει μια συνοικία με τόσο μπανάλ όνομα; Εδώ γειτονιές, περιοχές ή και ολόκληροι δήμοι σπεύδουν ν’ αλλάξουν το όνομά τους (ή τουλάχιστον να εξευγενίσουν την ορθογραφία του), αν τυχόν δεν είναι αρκετά κομιλφό.

Έτυχε όμως να δούμε και μια συνέντευξη του ίδιου του μυθιστοριογράφου, σε λογοτεχνικό περιοδικό. Αυτός, φυσικά, δεν διεκδικεί τη δόξα της επινόησης, γράφει όμως: «Τα Σφαγεία είναι μια παλιά γειτονιά, η οποία έχει ουσιαστικά διαλυθεί». Ίσως, όπως σχολίασε μια φίλη γέννημα-θρέμμα των Σφαγείων, επειδή χτίστηκαν εκεί μόνο δυο πολυκατοικίες την τελευταία εικοσαετία. Μα είναι ρυθμός ανάπτυξης αυτός;

Όλ’ αυτά, ίσως να μην ακούγονται πολύ αστεία. Βγάζουν πάντως κάποιο γέλιο άμα τα διαβάζεις σε απόσταση 5 ή 10 λεπτών από τα επινοημένα και/ή ουσιαστικά διαλυμένα Σφαγεία – και συντροφιά με δυο φίλους που μένουν εκεί.

22 Ιανουαρίου 2007

Οι γνωστές αθλιότητες...


... για όσους δεν τις γνωρίζουν.


Εδώ δεν θέτω θέμα για το αν το βρέφος υπάρχει, διότι υπάρχει και αυτό και χιλιάδες άλλα. Παρακάτω θα δείτε πως οι εταιρίες του μαρκετινγκ μπορούν να αποκτήσουν εύκολα και φτηνά: 


  1. τεράστια μειλινγκ λιστς, και
  2. μια άμεση σφυγμομέτρηση για την διάσταση της άγνοιας, της αφέλειας καθώς και της (δια)φθοράς του κριτιρίου του κόσμου -αυτό που αυτοί οι επιτήδειοι ονομάζουν "ευαισθησία" κάνοντας ακόμα μια λέξη με εκπληκτικό ενδιαφέρον να χάσει το νοημά της. Μια σφυγμομέτρηση για το αγοραστικό δυναμικό εν τέλει.

Το έκαναν παλαιότερα -τη σφυγμομέτρηση- και διάφοροι από τον θρησκόληπτο χώρο καθώς αντίστοιχα και οι κομμουνιστές και οι νεοφιλελεύθεροι "φιλάνθρωποι". Τώρα αυτά πέρασαν στις "εταιρίες".

Το παρακάτω ηλεκτρονικό γράμμα συνόδευε και μια φρικαλέα φωτογραφία του καμένου βρέφους καθώς και το αμίμητο "αν δεν προωθήσεις το γράμμα είσαι άκαρδος"!!!

If you don't forward this...you don't have a heart!

Alexandra came out of a rigging fire alive,
but now has to fight for her life and a normal future. She is 14 months old and she has burnt skin all over her body, damage facial bones (as a result of very high temperature).
She does not have half of her face.
She is in hospital in Cracow - Poland and one of the best specialist is looking after her.
However she still has to go through many surgeries and then long rehab.
Unfortunately her parents do not have any more money.
Therefore we are asking for your help.
For each forwarded email her parents will get 3 cents. Please help them and forward this email to as many people as you can.

16 Ιανουαρίου 2007

Άνθρωπος και Μηχανή


Σήμερα που ακούγονται και γράφονται πολλά φοβερά και τρομερά για τις «έξυπνες» Μηχανές, μπορούμε μάλλον να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα: υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ ανθρώπου και ρομπότ, και ποιες είναι αυτές;


Η Μηχανή λοιπόν, ακόμα κι η πιο εξελιγμένη κι «έξυπνη», παρεμβαίνει στην ύλη και τη μετασχηματίζει χωρίς όμως να ενδιαφέρεται αν αυτός ο μετασχηματισμός μπορεί να έχει συνέπειες για τη φύση, για την κοινωνία και για τις ανθρώπινες σχέσεις. Η Μηχανή δουλεύει, κυριολεκτικά.
  

Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που κυριολεκτικά δουλεύουν αλλά δεν εργάζονται, δεν δημιουργούν. Άνθρωποι αναγκασμένοι να δουλεύουν σαν μηχανές. Και άνθρωποι που αδιαφορούν, όπως οι Μηχανές, για το αν οι πράξεις τους μπορεί να έχουν συνέπειες πάνω στους συνανθρώπους του και το σύμπαν. Και μη νομίσετε πως αυτοί είναι μόνον οι γιάπηδες. Είναι εξίσου όλοι εκείνοι οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, οι πολιτικοί, οι βιομήχανοι, οι επιχειρηματίες καθώς κι οι κάθε λογής «καθημερινοί» άνθρωποι, εμείς που ζούμε και δρούμε σαν «έξυπνες» Μηχανές: «Εμείς και οι ανακαλύψεις μας, οι θεωρίες μας, τ’ αριστουργήματά μας, το κόμμα μας, οι ιδέες μας, οι ορέξεις μας, οι επιθυμίες μας να είμαστε καλά κι όλοι οι άλλοι ας πάνε στράφι» … αν, εννοείται, δεν «μας προσκυνούν».



Θα έλεγα μάλιστα πως τέτοιας λογής ανθρώπους πριμοδοτεί η σημερινή κατάσταση πραγμάτων, όπου (με διάφορα προσχήματα και περιτυλίγματα) βασιλεύει ετούτη η «νέα ελευθερία» του «Εγώ Πάνω Απ’ Όλους Κι Όλα».

Όταν όμως είμαστε έτσι, τότε δεν είμαστε διόλου ελεύθεροι, όπως νομίζουμε. Δεν είμαστε παρά «έξυπνες» Μηχανές, δηλαδή δουλευταράδες (ακόμα κι εκτός δουλειάς) και επομένως κανονικότατοι δούλοι – του τεράστιου μηχανικού «Εγώ» μας.




08 Ιανουαρίου 2007

Τεχνοεξιτάρισμα παντού!

Λοιπόν, δεν ξέρω πώς περάσατε εσείς τις γιορτές αλλά εγώ, από … ψυχογεωγραφικής άποψης, την έβγαλα στον τόπο διαμονής μου. Όπως κι οι περισσότεροι φίλοι μου φέτος. Έχουμε φτάσει μάλλον σε μια ηλικία, όπου δεν έχεις να φροντίσεις μόνο για τον εαυτό σου, ούτε για τους μικρότερους αλλά και για τους γεροντότερους. Είναι κι αυτή η φροντίδα μια ενδιαφέρουσα «αλλαγή παραστάσεων», που μάλιστα βάζει σε άκρα δοκιμασία το Εγώ-Συλλέκτης. Ίσως μας δοθεί μιαν άλλη φορά η ευκαιρία να πούμε γι’ αυτά τα ταξιδάκια στα υψίπεδα της τραγωδίας.



Το θέμα είναι ότι ένα ωραίο απόγευμα κάναμε το λάθος να πάμε σε κάποια από τις in παραλιακές καφετέριες, για να συνδυάσουμε ηλιοβασίλεμα με κάποια από τις περιέργες παραλλαγές του καφέ, με τις οποίες έκανε ωραία πλάκα εδώ η Rosalia. Καλά να πάθουμε! Αφού δεν μάθαμε από την πρόσφατη επίσκεψή μας στην κάποτε υπέροχη Θεσσαλονίκη με την κατεστραμμένη πλέον, από τέτοιας λογής μαγαζιά, παραλία … Διότι υποστήκαμε δια κανένα 2ωρο μια από τις μορφές της σύγχρονης δικτατορίας του high κι όποιον πάρει ο Χάρος, τουτέστιν το να κάθεσαι απογευματιάτικα φάτσα στη θάλασσα υπό τους εκκωφαντικούς ήχους μιας μουσικής, που θα κόλλαγε μόνο σε νυχτερινή εξόρμηση για τρελό χορό και που φυσικά προξενούσε πονόλαιμο μεν σε όποιον προσπαθούσε να μιλήσει στους διπλανούς του, λυκόπιασμα δε στους περί τον τράχηλο μύες σε όποιους προσπαθούσε να τον ακούσει.


Φυσικά, όπως διαπίστωσα παρατηρώντας τον κόσμο γύρω, η λύση στην οποία κατέφευγαν οι περισσότεροι έπειτα από προσπάθειες ενός τετάρτου, ήταν η ΑΦΑΣΙΑ. Βουβοί, μ’ ένα ηλίθιο χαμόγελο να ψιλοκουνάνε το κεφάλι τους στο ρυθμό του νταμπαντούμπα όπως οι κωπηλάτες στα κάτεργα, δίνοντας έτσι και την απατηλή εντύπωση ότι σε κάτι λένε «ναι», ενώ ταυτόχρονα έπαιζαν με ψυχοπαθητική λύσσα τα πλήκτρα των κινητών τους στέλνοντας οι απόντες sms σε απόντες – ένα τέλειο τρελοκομείο!


Συγγνώμη που ρωτώ, αλλά είμαι από άλλον τόπο και χρόνο: Αυτό το must του high ανά πάσα ώρα και στιγμή αποτελεί μήπως αποκύημα σκοτεινών συμφερόντων της απληστείας ψυχιάτρων, που δεν αρκούνται στην άφθονη πελατεία που τους παρέχουν ένα εκατομμύριο περιστάσεις της σύγχρονης ζωής; Ή μήπως αρχίζουμε να μεταλλασσόμαστε σε κάποιο είδος δίποδων φυτών; Κάτι άλλο γιατρέ μου;




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets