15 Φεβρουαρίου 2009

Ανοιχτή επιστολή προς τη σύνταξη της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας"

Κύριοι,


Χαιρόμαστε που, για βασική λεζάντα στο εξώφυλλο του σημερινού "Εψιλον" (15.02.2009), δανειστήκατε το τίτλο της παρέμβασής μας εναντίον της πτωματολαγνικής έκθεσης Bodies ("Χαμένα Κορμιά", 7.02.2009). Λυπούμαστε ωστόσο που το κάνατε με αμφιλεγόμενο τρόπο, ο οποίος περισσότερο προβάλλει τελικά, παρά προσβάλλει καίρια την έκθεση αυτή! Σε κάθε περίπτωση η ένσταση στην έκθεση δεν είναι - ούτε και θα έπρεπε να είναι - μόνο για το "πόθεν έσχες" των πτωμάτων, αλλά συνολικότερα ένσταση για το ίδιο το "concept" που τα έφερε, δυστυχώς υπό την αιγίδα δημόσιων φορέων και θεσμών, στην Τεχνόπολη: ένσταση δηλαδή, όχι μόνο για κάποιες νομικές πτυχές, αλλά επί της ουσίας του πράγματος.

Ακόμα και νόμιμα να είχαν αγοραστεί αυτά τα νεκρά σώματα, ούτε η τέχνη, ούτε η επιστήμη, ούτε βεβαίως η παιδαγωγική θα μπορούσαν να δικιολογήσουν την περιφορά ανά την υφήλιο ενός γδαρμένου και πλαστινοποιημένου νεκρού ... τενίστα! Δεν θα πρέπει να σας διαφεύγει, ότι, όταν οι σύγχρονες κοινωνίες επέτρεψαν τη χρησιμοποίηση νεκρών σωμάτων ως "υλικού", δεν το έκαναν προς ... τερψη, ούτε προς ... συμμόρφωση κανενός, αλλά αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια της ιατρικής έρευνας και της διδασκαλίας της, και με μοναδικό στόχο της τη θεραπεία ασθενειών.

Ο λόγος γι' αυτή την περιχαράκωση ήταν (και πρέπει να παραμείνει) σαφής και αδιαπραγμάτευτος, ακριβώς διότι αφορά τα ανθρωπιστικά θεμέλια των σύγχρονων κοινωνιών και την περιφρούρησή τους: έξω, δηλαδή, από το ιατρικό-θεραπευτικό πλαίσιο, η χρησιμοποίηση και η περιεργασία νεκρών ανθρώπινων σωμάτων ως "υλικού" δεν προάγει ούτε τη γνώση, ούτε κάποια αισθητική ποιότητα, αλλά τη επικίνδυνη νάρκωση θεμελιωδών αντανακλαστικών του πολιτισμένου ανθρώπου και την ύπουλη εισαγωγή στο βάθος της προσωπικότητάς του μιας εκλεπτυσμένης αναισθητοποίησης απέναντι στη φρίκη, πυροδοτώντας μια "λεπτή" διαδικασία απανθρωπισμού, τα αποτελέσματα της οποίας δεν είναι άγνωστα και ασαφή, αφού τα είδαμε σχετικά πρόσφατα στην ιστορία, στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ελπίζουμε ότι οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες σας αντιλαμβάνονται, τώρα, το μέγεθος της προσβολής.

Με ανάμικτα συναισθήματα,
οι happyfew
15 Φεβρουαρίου 2009



07 Φεβρουαρίου 2009

Χαμένα Κορμιά

[Ευχαριστούμε τους αναγνώστες μας και αναδιατυπώνουμε μετά από 46 σχόλια ]

Από την έκθεση στην Τεχνόπολη
Είναι ανατριχιαστικό, ότι κάποιος αγόρασε πτώματα ανθρώπων (από μια χώρα, όπου ο ανθρωπισμός βρίσκεται πολλούς βαθμούς υπό το μηδέν), τα «επεξεργάστηκε» και τα εκθέτει σε αίθουσες τέχνης ανά τον κόσμο. 

Είναι εξοργιστικό, ότι αυτή η έκθεση μεταμοντέρνας πτωματολαγνείας φιλοξενείται στη χώρα μας από ένα θεσμικό φορέα σε ένα δημόσιο χώρο όπως είναι η Τεχνόπολη. 


Είναι απογοητευτικό, ότι συνεπικουρείται από τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, που δεν νομίζουμε να συστάθηκε για να προάγει τον εθισμό των ανθρώπων στην περιύβριση νεκρών ―αφού τι άλλο είναι να παίρνεις από τ’ αζήτητα το νεκρό σώμα κάποιου δυστυχισμένου και να το στήνεις πάνω σ’ ένα βάθρο να βαστάει … ρακέτα του τένις; ή μήπως αυτό δεν ισχύει επειδή, απλώς, ο νεκρός αυτός «τενίστας» μάς είναι ξένος και άγνωστος; 


Είναι, τέλος, τραγικό που, όπως διαβάζουμε, υπό το πρόσχημα φτωχών δασκαλίστικων κοινοτοπιών, κάμποσα σχολεία έσπευσαν να δηλώσουν ενθουσιωδώς συμμετοχή σε τούτη τη λάσπη.


Οι σύγχρονες κοινωνίες υποτίθεται πως απάλλαξαν το ανθρώπινο σώμα από τα μεταφυσικά θρησκευτικά δεσμά, όχι για να το αφήσουν ακόμα πιο έκθετο στους επίγειους εξευτελισμούς αλλά για να το αποκαταστήσουν θετικά στην «υλικότητά» του. Φυσικά τούτο σήμαινε, επίσης, την παράδοση του σώματος, ως καθαρής πλέον «ύλης», ζωντανής ή νεκρής, στην έρευνα. Όχι άνευ όρων, παρόλα αυτά, ούτε και σε κάθε λογής «έρευνα».


Υπήρχε, φαίνεται, ακόμα ζωντανή η υποψία της ανθρώπινης δεινότητας, ή κάποια στοιχειώδης συναίσθηση της ανάγκης για μια έσχατη οριοθέτηση της κερδοσκοπίας. Έτσι ο ανθρωπιστικός σεβασμός της ανθρώπινης ακεραιότητας δεν συναινούσε στην περιφρόνηση του, συναφούς με αυτήν, σεβασμού του σώματος· ακόμα και του νεκρού. Γι’ αυτό το λόγο οι σύγχρονες κοινωνίες αποφάσισαν, σωστά, να επιτρέπεται η χρησιμοποίηση νεκρών ανθρώπινων σωμάτων μόνο εφόσον θα τηρείται μια σειρά αυστηρών δεσμευτικών προϋποθέσεων: αποκλειστικά για την ιατρική έρευνα και μέσα στα οριοθετημένα πλαίσια αυτής και της διδασκαλίας της, η οποία δεν αποσκοπεί στη «γνώση» γενικά και αφηρημένα ― που, έτσι, δεν διαφοροποιείται ποιοτικά από την απλή (έως και νοσηρή) περιέργεια ― αλλά πολύ συγκεκριμένα στη θεραπεία ασθενειών, και ολοκληρώνεται με τον περίφημο «όρκο του Ιπποκράτη» και τις ανθρωπιστικές δεσμεύσεις του.


Το σημείο αυτό είναι καίριο και αφορά το στοιχειώδες ανθρωπιστικό θεμέλιο των σύγχρονων κοινωνιών, διότι δηλώνει πράγματι μια ριζική πολιτισμική συμφωνία: ότι, έξω από αυτό το θεσμοθετημένο ιατρικό-θεραπευτικό πλαίσιο, η επεξεργασία και η περιεργασία νεκρών σωμάτων δεν προάγει ούτε τη γνώση, ούτε κάποια αισθητική ποιότητα (όπως ισχυρίζονται οι διοργανωτές και οι υποστηρικτές της έκθεσης), αλλά την αναισθητοποίηση βασικών αντανακλαστικών του πολιτισμένου ανθρώπου και την ύπουλη εισαγωγή στο βάθος της προσωπικότητάς του μιας εκλεπτυσμένης νάρκωσης απέναντι στη φρίκη.


Έτσι, εντελώς φυσιολογικά, αποτροπιασμό και ψυχική εξέγερση προκαλούσαν έως πρόσφατα, όχι μόνο τα αθέμιτα «ιατρικά πειράματα» στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά ακόμα και οι φήμες, ότι, στην καρδιά της πολιτισμένης Ευρώπης, νεκρά σώματα χρησιμοποιήθηκαν σαν υλικό για την παραγωγή σαπουνιών, ή ότι κομμάτια από το δέρμα νεκρών αφαιρέθηκαν και έγιναν αντικείμενο συλλογής για την … καλλιτεχνική αξία των τατουάζ τους.

Θεωρούμε επομένως άκρως ανησυχητικό ― ιδιαίτερα στο βαθμό που συνεπικουρείται από δημόσιους φορείς ―, το γεγονός ότι τώρα, στα χρόνια της μεταμοντέρνας λάσπης, μες από τούτη την έκθεση επεξεργασμένων πτωμάτων στην Τεχνόπολη, η ιδέα της χρησιμοποίησης πτωμάτων απελευθερωμένης από δεσμευτικούς ανθρωπιστικούς περιορισμούς επανέρχεται, συνοδευόμενη από ισχυρές δόσεις δήθεν αισθητικής δημιουργίας και επιστημονικού διδακτισμού σαν αναισθητικό για την ήπια καταστολή των όποιων αντιδράσεων.

Το διακύβευμα είναι σαφές. Αφορά τα αντανακλαστικά και το βαθμό αλλοτρίωσης της κοινωνίας μας απέναντι στην έκπτωση ακόμα και του μόνου ανείπωτου ― ξεκινώντας, όπως πάντα, από τη δοκιμασία των αντανακλαστικών και του βαθμού αλλοτρίωσης των επιστημόνων, των καλλιτεχνών και των διανοούμενων: Θα γίνει αντιληπτή η μέγιστη προσβολή; Θα συνειδητοποιηθεί η παραβίαση των θεμελίων του στοιχειώδους ανθρωπισμού;

Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, ότι αυτή η «θολούρα με ξεκάθαρους στόχους» επιστρατεύει την Τέχνη και την Επιστήμη προκειμένου, με ψευτοεπιχειρήματα και από τους δυο αυτούς τομείς («μια περιπέτεια γνώσης και ομορφιάς»!), να ευλογηθεί το εγχείρημα και να προβληθεί σαν «πρωτότυπο», «καινοτόμο», «ανατρεπτικό», «πρωτοποριακό», έτσι ώστε όποιος τολμήσει ν’ αντιδράσει, να στιγματιστεί εκ των προτέρων «οπισθοδρομικός» και να τεθεί νοκ-άουτ από την κερκίδα. Το κόλπο έχει αρχίσει να παλιώνει, αλλά όπως φαίνεται δεν είναι λίγοι εκείνοι που τσιμπάνε ή που δειλιάζουν και είτε σιωπούν, είτε ξεροβήχουν, είτε μασάνε τα λόγια τους.


Εάν οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν πρόβλημα να βγάλουν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια, να ξεριζώσουν δηλαδή τον όποιο ανθρωπισμό στο όνομα ενός ευτελούς υλισμού, τόσο το χειρότερο για τις ίδιες.


Εμείς απαιτούμε την ακύρωση της συγκεκριμένης έκθεσης τώρα!

οι happyfew




04 Φεβρουαρίου 2009

Περί του εργάτη της τέχνης και του πολιτισμού

Aνακοίνωση στη Γενική Συνέλευση της Κατάληψης της Λυρικής Σκηνής
στις 6 Φεβρουαρίου
(του Γιάννη Πεδιώτη)


Προσπάθησα επίμονα στην χτεσινή συνέλευση να λάβω τον λόγο αλλά δεν τα κατάφερα εξαιτίας της έντασης που είχαν εκείνη τη στιγμή οι τοποθετήσεις και των μικροδιενέξεων που τις ακολούθησαν. Όντας εξαντλημένος από το να παρακολουθώ τη συζήτηση έκανα ένα μεγάλο διάλειμμα εκτός του χώρου της διεξαγωγής της και όταν επανήλθα έκρινα ότι ήταν πλέον αργά να το προσπαθήσω πάλι. Θέλησα έτσι να καταθέσω γραπτά τις σκέψεις μου όσον αφορά τα ζητήματα που τέθηκαν μέσα από την εξέλιξη της διαδικασίας. Λόγω του διαλείμματος ενδέχεται να έχασα κάποια σημαντικά που ειπώθηκαν και γι' αυτό θα ήθελα να εκληφθεί αυτή η ανακοίνωση ως ένα γενικότερο σχόλιο πάνω στη διαδικασία και το πολιτικό της νόημα.

Παρακολουθώ ανελλιπώς απ' την πρώτη στιγμή τις συζητήσεις και δεν έχω λάβει συνειδητά ούτε μία φορά το λόγο. Αυτό οφείλεται στο ότι πιστεύω πως η εκφορά λόγου στα πλαίσια μιας διαδικασίας που ονομάζεται πολιτική οφείλει να είναι υπεύθυνη και να έχει δεσμευτικό χαρακτήρα ως προς αυτήν. Πρέπει κανείς να έχει αίσθηση της θέσης απ' την οποία μιλά. Διάφορες προσωπικές μου υποχρεώσεις και άλλοι λόγοι δε μου επιτρέπουν την παραμονή στο χώρο της κατάληψης τις κρίσιμες στιγμές γι' αυτό νοιώθω ακατάλληλος να υποστηρίξω τον τερματισμό ή τη συνέχιση της. Ωστόσο θεωρώ κρίσιμο να έχει ο καθένας απ' εμάς που υποστηρίζει αυτή την κίνηση σαφή αίσθηση του πολιτικού της διακυβεύματος.


01 Φεβρουαρίου 2009

"Ανοικτή επιστολή στους καταληψίες της Λυρικής Σκηνής"

(αφορά γενικότερα κάθε άνθρωπο που διατηρεί μια καλλιτεχνική δραστηριότητα 
και αντιδρά απέναντι στην κατεστημένη τάξη πραγμάτων 
όσον αφορά ζητήματα πολιτιστικής παραγωγής και κατανάλωσης)

Δεν απαιτούνται εκτεταμένες συστάσεις επί του προκειμένου. Είμαι και εγώ ένας “φτωχός” –όχι κακομοίρης- καλλιτέχνης που παλεύει να τα βγάλει πέρα με την τέχνη και τη ζωή του. Δε συμμετείχα στις συζητήσεις που προηγήθηκαν της κατάληψης και έμαθα γι’ αυτήν μετά την πραγματοποίηση της. Υπάρχουν όμως ζητήματα που αξίζει να τεθούν σε κάθε περίσταση, ασχέτως του ποιος τα θέτει (εξάλλου οι καταληψίες διατείνονται ότι η κατάληψη είναι ανοικτή προς όλους). Παρακολούθησα ένα μεγάλο μέρος της πρώτης γενικής συνέλευσης το κλίμα της οποίας με αναστάτωσε κάπως. Δεν είναι τόσο φοβερό όσο ακούγεται ωστόσο. Πρέπει να σημειώσω ότι υπήρξε από μέρους μου, για σχετικούς και άσχετους λόγους, μια προδιάθεση σε σχέση με τη δυνατότητα της γενικής συνέλευσης να μην εξαντληθεί σ’ αυτά που είναι λιγότερο σημαντικά αυτή την περίοδο. Επειδή όμως πάντα αναζητούσα μια χρυσή τομή ανάμεσα στον πεσιμισμό και τον οπτιμισμό, τους οποίους ομολογώ ότι βιώνω καθ’ υπερβολή, και επειδή δε θέλω να αδικώ γενικά σκέφτηκα ότι είναι προτιμότερο για μια φορά να μην αναλωθεί κανείς σε μια υπεροπτική αντιμετώπιση και να μην αναπαράγει τα πλέον κοινότοπα σχόλια αναφορικά με την κατάσταση και τη θέση που παίρνουν οι καλλιτέχνες απέναντι στην κοινωνική ζωή, αλλά να προσπαθήσει να εκθέσει με την πιο ειλικρινή και βαθύτερη αγωνία, εφόσον όντως υπάρχει, τους λόγους που τον κάνεις να εκνευριστεί με τη στάση που κρατούν κάποιοι καλλιτέχνες, αν όχι οι καλλιτέχνες εν γένει.

Οι δημόσιες συζητήσεις ανάλογης κλίμακας και τέτοιου είδους καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε φαρσοκωμωδία όταν δεν υπάρχει προκαθορισμένη θεματολογία, όμως κανείς από μας δεν συμμετέχει σ’ αυτές και δεν τις παρακολουθεί επειδή καλείται να αποφασίσει για το τάδε και το δείνα διάταγμα ή για το ποια πολιτική στρατηγική πρέπει να ακολουθηθεί, αλλά επειδή διατηρεί ένα πρωταρχικό ενδιαφέρον να βρεθεί και να μιλήσει με κόσμο για πράγματα που δύναται να τον αφορούν από κοινού με άλλους. Γιατί τίποτε δεν πρέπει να είναι δεδομένο. Αν είναι λοιπόν να ταλαιπωρούμαστε στην προσπάθεια μας να συνεννοηθούμε, σκέφτηκα, ας μην το κάνουμε επί ματαίω. Ας αφήσουμε λοιπόν τη θεματολογία κατά μέρος και ας μιλήσουμε για τον ακριβή λόγο που έπρεπε να γίνει αυτή η κατάληψη ή οποιαδήποτε άλλη κίνηση στο ίδιο πνεύμα. Θα μου πει κανείς ότι έχουμε χίλιους λόγους. Θα διαφωνήσω πολύ απλά γιατί αυτό δεν λέει τίποτε για τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της κίνησης. Για μένα αρκεί ένας και μόνο λόγος για να διασφαλιστεί ο πολιτικός χαρακτήρας ή η πολιτική σημασία αυτού του πράγματος. Δεν χρειάζεται να γίνουν αντικείμενο έριδας γενικές και συνεκτικές θεωρίες μονάχα να γίνει κατανοητό απ’ αυτούς που προέβησαν σ’ αυτή την πράξη και όσους τους στηρίζουν ότι αυτή η κατάληψη έχει πολιτικό χαρακτήρα όταν θέτει επί τάπητος το εξής: Ποιο είναι το πολιτικό και το οικονομικό καθεστώς που αμφισβητείται εν σχέσει με την πολιτιστική παραγωγή και κατανάλωση και μέχρι ποιο σημείο είμαστε διατεθειμένοι τώρα και αύριο, πέρα απ’ την κατάληψη, να διεξάγουμε αυτού του είδους την κουβέντα αποφεύγοντας την παραφιλολογία. Μετά απ’ αυτό, ή παράλληλα (κομμάτι δύσκολο), μπορούμε να μιλήσουμε για ότι θέλει κανείς, για τη μορφή, για το εσχατολογικό αίτημα της νέας αισθαντικότητας που η πραγμάτωση του συνεπάγεται μια ριζική αλλαγή του συνόλου της ανθρώπινης ύπαρξης ότι και αν αυτό σημαίνει, κλπ. Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν έρχομαι απ’ το πουθενά για να προτείνω τρόπους αμφισβήτησης αυτού του οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος, επιθυμώ απλά να γίνει σαφές ποιο καθεστώς αμφισβητείται.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets