31 Μαρτίου 2011

Πόση ΕΚΤΑΣΗ έχει η κρίση;

Άσγκερ Γιόρν (1914-1973)
"Ενώ στις λατινικές χώρες [της Ευρώπης] ο αυξανόμενος συγκεντρωτισμός δημιούργησε πλούτο, στις χώρες του Βορρά δημιουργεί φτώχεια. Όλος ο πολιτισμικός πλούτος των σκανδιναβικών χωρών είναι σε εκπληκτικό βαθμό σπαρμένος σε όλη την έκτασή τους και σε όλες τις ομάδες του πληθυσμού. Με αυτό τον τρόπο −και με όσα καταφέρνουμε με την εμπορική ναυτιλία μας− εμπλουτίζονται οι δυνάμεις που βαστούν τις αξίες στην επαρχία. 

Αυτός ο δεσμός μεταξύ ναυτιλίας και γεωργίας είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε τις βασικές αξίες μας. Κι αυτός είναι ο λόγος που η κατανομή της γης σε μικρά κτήματα συντέλεσε στον εμπλουτισμό μας. 

Εάν θέλουμε τώρα να προχωρήσουμε παρακάτω, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με την ενίσχυση και τον εμπλουτισμό της κοινοτικής ζωής και όχι με το να υποτάξουμε την αγροτική δουλειά στη μεγάλης κλίμακας αγροκαλλιέργεια. Το κρίσιμο για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της Δανίας είναι αν θα συνεχίσουμε ή όχι να στηριζόμαστε στη μικρή κλίμακα."


Άσγκερ Γιόρν, Τινγκ και Πόλις∙
Η συμπληρωματικότητα ανάμεσα στο αίτημα της αλήθειας 
και το αίτημα της δικαιοσύνης στο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό (1964)
[αρχεία
Σκανδιναβικού Ινστιτούτου Συγκριτικού Βανδαλισμού]


Σημ. HS: Παράδειγμα (που θα έπρεπε να είχαμε ανέκαθεν) προς μίμηση. Αφιερωμένο και στην πεφωτισμένη απόφαση της εκσυγχρονιστικής ηγεσίας μας να προχωρήσει σε συγχώνευση των σχολείων − κάτι που φυσικά δεν θα πλήξει ιδιαίτερα τα μεγάλα αστικά κέντρα αλλά θα τσακίσει τα χωριά αποθαρρύνοντας ολότελα όσους ζουν εκεί και όσους θα ήθελαν να επιστρέψουν σε αυτά σε μια εποχή που ο αγροτικός πληθυσμός άρχισε δειλά δειλά να αυξάνεται.

29 Μαρτίου 2011

Σε τι ΒΑΘΟΣ φτάνει η κρίση;

Φράνσις Μπέικον (1561-1626)
"Παρότι ο Μπέικον εξέφραζε οπωσδήποτε, όπως γίνεται συχνά με τους ευαίσθητους καλλιτέχνες, την αλλαγή κλίματος της εποχής του πολύ προτού αυτή γίνει αισθητή στους δρόμους, οι προβλέψεις του έδωσαν αυτοπεποίθηση στο νέο προσανατολισμό προς το φυσικό κόσμο ως το μόνο τομέα της ζωής, που είναι αρκετά αποκομμένος από τις υποκειμενικές φαντασίες και τις συγκινησιακές ωθήσεις, ώστε να χρησιμεύει σαν κοινός τόπος συνάντησης μυαλών που κατά τα άλλα είναι ιδεολογικά διάφορα. 

Άνθρωποι που δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν πάνω στη φύση του Θεού, μπορούσαν να έρθουν σε συνδιαλλαγή κάνοντας θεό τους τη φύση, από τη στιγμή που ανακάλυπταν μια μέθοδο, η οποία εξοβέλιζε κάθε εμπειρία που δεν μπορούσε να επαναληφτεί πειραματικά ή να επαληθευτεί ανεξάρτητα. 

Με το να επιμένει στις πρακτικές συνέπειες της επιστήμης, ο Μπέικον προσπαθούσε να δείξει ακόμα και σ’ εκείνους που ήταν βυθισμένοι στους πιο αφηρημένους υπολογισμούς και πειραματισμούς, πως μπορούσαν στο τέλος να προσφέρουν μεγαλύτερες ευεργεσίες στο γένος των ανθρώπων απ’ ό,τι εκείνοι που πάσκιζαν να τη βελτιώσουν με το νόμο, την ηθική ή τη διακυβέρνηση, ή εκείνοι που προσπαθούσαν ν’ αλλάξουν το περιβάλλον μόνο με τη χειρωνακτική δουλειά και την τέχνη. 

Η ιδέα πως η επιστημονική παρατήρηση του αέρα, της γης, του νερού και της φωτιάς θα μπορούσε να οδηγήσει σε γόνιμες εφαρμογές στην τεχνολογία, θα πρέπει να είχε περάσει από πολλά μυαλά, του Αρχιμήδη, του Ήρωνα του Αλεξανδρέα και, για να συμπληρώσουμε την τριάδα του μεσαιωνικού συνονόματού του [Ρότζερ] Μπέικον, προτού επεξεργαστεί αυτή την άποψη ο Φράνσις Μπέικον. Εντούτοις όμως αυτός βοήθησε πολύ να κλείσει το χάσμα ανάμεσα στις σφαίρες της επιστήμης και της τεχνολογίας, από τις οποίες η πρώτη θεωρούνταν για καιρό ελευθέρια τέχνη μα εξόχως άχρηστη, εκτός ίσως από την ιατρική, ενώ η δεύτερη, όσο κι αν ήταν χρήσιμη, ήταν μαραμένη εξαιτίας του δουλικού κι εξευτελιστικού της χαρακτήρα. […]

[Ο Μπέικον] προείδε πως η επιστήμη θα γινόταν ένα συγκροτημένο εγχείρημα με κυρίαρχο γνώρισμά του την εσκεμμένη οργάνωση, και ότι ο κοινωνικός στόχος της επιστήμης, όπως τον διατύπωσε στη Νέα Ατλαντίδα, θα ήταν «η διεύρυνση των ορίων της επικράτειας του πολιτισμού, έως την πραγμάτωση κάθε δυνατού πράγματος». […] 

Η ανάγκη είχε πάντα σταθεί η πιο απρόθυμη μητέρα της εφευρετικότητας∙ ο Μπέικον κατάλαβε πως η περιέργεια ήταν ένας πολύ πιο γόνιμος συγγενής, και πως οι εφευρέσεις που προάγονταν μ’ αυτό τον τρόπο θα γίνονταν γεννήτρες νέων αναγκών. Μα ο Μπέικον προχώρησε παραπέρα. Είδε πως η περιέργεια, για να είναι πλήρως αποτελεσματική, πρέπει να στρατολογεί, όχι μοναχικά και περιστασιακά μυαλά αλλά ένα σώμα καλοοργανωμένων εργατών, όπου ο καθένας θα ασκεί μια εξειδικευμένη λειτουργία και θα δρα σ’ έναν οριοθετημένο χώρο. Με την τεχνολογική οργάνωση της επιστήμης, όπως τη σκιαγράφησε στη Νέα Ατλαντίδα, πρότεινε να κατασκευαστεί μια μηχανή ικανή να παράγει ωφέλιμη γνώση, με τον ίδιο τρόπο που ένα καλοοργανωμένο εργοστάσιο επρόκειτο, λίγο μετά την πρόβλεψη του Μπέικον, να παράγει υφάσματα ή παπούτσια. […]

Ένα μέρος από την τεράστια ποσοτική απόδοση της σύγχρονης επιστήμης οφείλεται το δίχως άλλο στην ικανότητά της να χρησιμοποιεί, όχι μόνο λίγα σπουδαία διευθυντικά μυαλά, μα και ένα πλήθος εξειδικευμένων εργατών με το κομμάτι, στενά εκπαιδευμένων στα καθήκοντά τους, που τους έχουν εσκεμμένα αποστερήσει από κάθε ευκαιρία να εξερευνήσουν ένα ευρύτερο πεδίο και που ο ρόλος τους μέσα στη συνολική διαδικασία θυμίζει όλο και περισσότερο το ρόλο ενός εργοστασιακού εργάτη σε μιαν αλυσίδα συναρμολόγησης. Η συλλογική προσωπικότητα έχει απορροφήσει τα χαρακτηριστικά του ατομικού στοχαστή και καθώς η επιστήμη εξαρτάται, για τ’ αποτελέσματά της, όλο και περισσότερο από περίπλοκους και εξαιρετικά δαπανηρούς εξοπλισμούς, όπως είναι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα κυκλοτρόνια, δεν μπορεί να γίνει εργασία πάνω σε αυτές τις γραμμές χωρίς στενή σύνδεση με μια σωματειακή οργάνωση. […] 

Η επιστήμη έγινε η τεχνολογία των τεχνολογιών […] εξαπλώνεται ως μαζική τεχνολογία και ο ίδιος ο επιστήμονας γίνεται υπηρέτης των σωματειακών οργανώσεων, που εργάζονται για την επέκταση των ορίων της επικράτειας − που δεν είναι καθόλου πάντοτε «επικράτεια του πολιτισμού»! − και προικίζονται διαμέσου των εφευρέσεων με εξουσία και πλούτη και κοινωνικό κύρος. […] 

Όχι μόνο λοιπόν έχουν γίνει οι επιστήμες τεχνολογία, μα και ο επιστήμονας, μπλεγμένος μέσα στη σωματειακή διαδικασία γίνεται γρήγορα το μοντέλο ενός πειθήνιου, τυποποιημένου ανθρώπου της οργάνωσης […]

Η επιστήμη ως τεχνολογία παρουσιάζει μια σειρά από προβλήματα, που η επιστήμη ως αφιλοκερδής εξέταση της φύσης δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ∙ γιατί εμφανίζει τις ίδιες ανορθολογικότητες και παραλογισμούς, που γέννησε η μαζική παραγωγή σε άλλους τομείς. […] 

Σαν παράγοντας της τεχνολογίας, η επιστήμη έπαψε να είναι αμόλυντη και ανεύθυνη, όπως ισχυριζόταν την εποχή των μεγάλων διενέξεών της με την Εκκλησία. […]

Ακριβώς επειδή η επιστήμη ως τεχνολογία έχει αρχίσει να κυριαρχεί πάνω σε κάθε άλλη πλευρά της επιστήμης, είμαστε υποχρεωμένοι, έστω για την αυτοσυντήρησή μας, να διορθώσουμε τα λάθη που ο Μπέικον ασυναίσθητα καλλιέργησε ή επικύρωσε.


Λιούις Μάμφορντ, Μπέικον: Η Επιστήμη ως Τεχνολογία (1961),
από το βιβλίο με κείμενα του Μάμφορντ: Η προσωπικότητα στη ιστορία,
μετάφραση Κώστας Κουρεμένος, εκδόσεις Ύψιλον/βιβλία (1988)


22 Μαρτίου 2011

ΠΟΙΟΣ είναι σε κρίση;

"Εγώ είμαι μόνος και αυτοί είναι όλοι μαζί... Αυτό είναι το υπόγειο ρητό. Ο ήρωας θέλει να εκφράσει την περηφάνεια και τον πόνο τού να είναι μοναδικός, πιστεύει ότι εγγίζει την απόλυτη ιδιομορφία, αλλά καταλήγει σε μια καθολικής ισχύος αρχή, σε ένα τύπο που η ανωνυμία τον καθιστά σχεδόν αλγεβρικό. 

Αυτό το άπληστο στόμα που κλείνει μέσα του το Τίποτα, αυτή η αιωνίως επαναλαμβανόμενη προσπάθεια του Σίσυφου συνοψίζει άριστα την ιστορία του σύγχρονου ατομικισμού. 

Ο συμβολισμός, ο σουρεαλισμός, ο υπαρξισμός, προσπάθησαν διαδοχικά να δώσουν ένα περιεχόμενο στην υπόγεια φόρμουλα. Όμως αυτά τα εγχειρήματα επιτυγχάνουν στο μέτρο που αποτυγχάνουν. Πρέπει να αποτυγχάνουν για να επιτρέπουν στα πλήθη να επαναλαμβάνουν εν χορώ: Εγώ είμαι μόνος και αυτοί είναι όλοι μαζί... Το ρομαντικό έργο θέτει σε κυκλοφορία ένα σύνολο από εικόνες και σύμβολα, που προορίζονται όχι για την επικοινωνία αλλά για την καθολική απομόνωση... Όπως και οι άλλες κοινωνικές δυνάμεις της εποχής μας, έτσι και η λογοτεχνία τείνει προς την ομοιομορφία ακόμη και όταν πιστεύει ότι την καταπολεμά, διότι η οδός της ισοπέδωσης είναι μια via negativa. 

Το μυαλό μας πηγαίνει στην αμερικανική βιομηχανία, η οποία "εξατομικεύει" τα προϊόντα μαζικής παραγωγής. Μια ολόκληρη νεολαία "εξατομικεύει" με ελάχιστα έξοδα το ανώνυμο άγχος της, ταυτιζόμενη με τον ίδιο ήρωα ενάντια σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους. 

[...] Καθένας είναι για τον εαυτό του ο πίθος των Δαναΐδων, που προσπαθεί μάταια να γεμίσει."
Ρενέ Ζιράρ, Ρομαντικό ψεύδος και μυθιστορηματική αλήθεια (1961)
μετάφραση Κατερίνα Κολλέτ, εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, 2001


21 Μαρτίου 2011

Τι είναι κρίση;

Μισέλ Ουελμπέκ
"[...] Την εποχή που έζησε ο Ντζερζίνσκι, η φιλοσοφία λογαριαζόταν στερημένη από κάθε πρακτική σημασία, χωρίς ουσιαστικά αντικείμενο. Στην πραγματικότητα όμως, το όραμα του κόσμου που υιοθετούν σε μια δεδομένη στιγμή τα μέλη μιας κοινωνίας καθορίζει την οικονομία, την πολιτική και τα ήθη της.


Οι μεταφυσικές μεταλλάξεις -που πάει να πει οι ριζικές και παγκόσμιες μεταμορφώσεις του οράματος για τον κόσμο, τις οποίες έχει υιοθετήσει η πλειονότητα των ανθρώπων- είναι σπάνιες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όπως για παράδειγμα, η εμφάνιση του χριστιανισμού.


Μόλις παραχθεί μια μεταφυσική μετάλλαξη, εξελίσσεται χωρίς να συναντάει αντιστάσεις, μέχρι τις έσχατες συνέπειές της. Παρασύρει στο διάβα της, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται, τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα, τις αισθητικές απόψεις, τις κοινωνικές ιεραρχήσεις. Καμιά ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί ν' αποτρέψει την πορεία της, καμιά άλλη δύναμη εκτός από την εμφάνιση μιας καινούργιας μεταφυσικής μετάλλαξης [...]"

Μισέλ Ουελμπέκ, Τα στοιχειώδη σωματίδια (2000)
μετάφραση Αλέξης Εμμανουήλ, εκδόσεις Της Εστίας, 2007

09 Μαρτίου 2011

Η πλάνη της Τεχνικής | βίντεο με τον Ζακ Ελλύλ

Τώρα μπορείτε να το απολαύσετε με ελληνικούς υπότιτλους, εδώ!




απαραίτητο να δείτε και τα υπόλοιπα
2ο, 3ο, 4ο, 5ο, και 6ο


06 Μαρτίου 2011

"Ωκεάνια Ευδαιμονία" ή "Ενάντια στην Ηδονή"*

Ζούμε σε ένα κόσμο ψευτοσυμβάντων και ανολοκλήρωτων πληροφοριών, ο αέρας του οποίου είναι κορεσμένος με δηλώσεις που δεν είναι ούτε αληθείς ούτε ψευδείς αλλά απλά πιστευτές. Η κυριαρχία των επιφάσεων αναζητά τον ξερό, γλυκερό, προσγειωμένο τόνο που ταιριάζει στην πεζότητα της ζωής.
Αντιμέτωποι με τις ανεξάντλητες στερήσεις που επιβάλει η κοινωνία για χάρη των πολιτισμικών της ιδανικών και εξετάζοντάς τες με προσοχή συμπεραίνουμε την αδυναμία της επιστροφής σε δυνατότητες ευτυχίας ακόμη και αν αυτές οι απαιτήσεις που προκύπτουν καταργούνταν ή μετριάζονταν σημαντικά.
Πασχίζουμε για μια άσκοπη αποτελεσματικότητα.
Μελετάμε τακτικές αναδίπλωσης απέναντι στα είδωλα κι αποκαλύπτουμε αυτό που υπάρχει πίσω από τις εικόνες. Η οπτική μας γωνία είναι η γωνία της επίθεσης. Παίζουμε στην περιοχή όπου η σκέψη εξαφανίζεται Υποτασσόμαστε σε μιαν αυστηρή δοκιμασία του να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο και παραμένουμε βαθιά αδιάφοροι απέναντι σε κάθε διανοητική εξουσία. Ο κανόνας της συμπεριφοράς μας είναι ο κανόνας της φυγής προς την συναισθηματική ωριμότητα.
Aναγνωρίζουμε τους ανθρώπους όσο αυτοί παραμένουν ξεχωριστοί και δεν υποτάσσονται στις ιδιαιτερότητες των άλλων.  
Αναγνωρίζουμε τον άλλο όχι ως προέκταση των επιθυμιών μας αλλά ως ανεξάρτητο όν με δικές του επιθυμίες.
Ευρύτερα αναγνωρίζουμε τα όρια μας. 
Ο Κόσμος μας υπάρχει όχι μόνο για να ικανοποιεί τις επιθυμίες μας · είναι ένας κόσμος στον οποίο μπορούμε να βρούμε ηδονή από την στιγμή που πράττουμε  και κατανοούμε τον καθολικό χαρακτήρα αυτής της δυνατότητας προς ηδονή.
Αντί να αγανακτούμε ή να επιχειρούμε να ακυρώσουμε τους περιορισμούς του, τους αποδεχόμαστε με ευγνωμοσύνη όπως κάθε περιορισμό που μορφοποιεί και εγκαινιάζει ένα παιχνίδι.
Η Μοφεριστική ακροβασία συμβαίνει στο χείλος των πραγμάτων, διαδεχόμαστε το βασίλειο των ιδεολόγων στους αντίποδες της Κοσμοαντίληψης.
Συλλαμβάνουμε τα πράγματα στον φευγαλέο χαρακτήρα τους.
Κάθε σχηματοποίηση, κάθε γενίκευση είναι αδύνατη.
Το μοναδικό σύστημα του Μοφεριστή είναι να μην έχει κανένα.

 "Ανέκδοτα κείμενα του Μοφερισμού

04 Μαρτίου 2011

Διάλειμμα | Λάβετε θέσεις

Αθήνα 23.02.2011 [φωτο Γ.Ισιδώρου]

« (…) “… Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σ’ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλ’ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ’χεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ’φαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι, μου ’ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ’μαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απ’ αυτά. Εγώ δε θέλω να ’μαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δε θέλω να είμ’ αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ’θελα να ζήσω, θα ’θελα να μπορούσα να ζήσω, θα ’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μ’ αφήνει να το θέλω, δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα ’χει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απ’ όπου θα ’τρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ’χει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απ’ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου ’χουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μ’ έχει ξεπατώσει, μ’ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει… κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλο μου το ζυγό της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμα της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματα της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της… Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μ’ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απ’ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μ’ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. Μ’ έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας… Το παλιογύναικο. Ένα θα ’θελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω.

Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φτάσουν ως τις μήτρες μας και να τις σκάψουν σαν τάφους, τα γουρούνια, τα γουρούνια, είν’ όλοι τους γουρούνια, από ποιον ν’ αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω, όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους, αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το πιο μεγάλο έγκλημα, για μια ατέλειωτη σφαγή, ατέλειωτη σφαγή… αχ, πώς αντέχουμε δω μέσα, πώς δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η παλιοσκύλα, αυτή η γκαρότα, αυτό το στραγγουλατόριουμ, σωστή αγχόνη… με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν επίσημους λόγους σ’ επίσημες τελετές μπρος σ’ επίσημους μαχαιροβγάλτες… Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα, κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων, μας πατάει το κεφάλι μέσα στα σκατά της, μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στ’ αρχίδια, μας λιώνεις, μωρή, μας στραγγίζεις, μας ρημάζεις, μας διχάζεις, μας πνίγεις, μας καταδικάζεις, μας πεθαίνεις, μας πεθαίνεις, σκρόφα, ξεπουλημένη, μολυσμένη, ψειριάρα, φαρμακοδότρα, φιδομάνα, λύκαινα, γύφτισσα, αιμομίχτρα, που όλο μαϊμουδίζεις και παπαγαλίζεις, κατσικοπόδαρη, δίσεχτη, κακορίζικη, δε σε μπορώ, δεν τη μπορώ, τη δολοφόνα, την παιδοκτόνα, τη ζαβή, τη χολεριασμένη, τη στραβοκάνα, τη ζαβή, το τσόκαρο, την παλιόγρια, την παλιόγρια, που κακό χρόνο να ’χει, δεν αντέχω πια τίποτα δικό της, τίποτα, τίποτα, τη μισώ, τη μισώ, αχ, αχ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, θα πεθάνω, τέρας, και θα εξακολουθώ να σε μισώ, ναι, το μίσος βράζει μέσα μου, θέλω να γράψω τους ανάποδους ύμνους απ’ αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γι’ αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και να την παραχώσω σα σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια… Δεν είμαι πια γυναίκα… Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας… Μας τα πήρε όλ’ αυτή… Τι θα μείνει όμως απ’ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είν’ αυτή όταν δεν θα ’χει μείνει τίποτ’ από μας;… Το χώμα της έχει πάρει το σχήμα μου… Το σώμα μου έχει πια τις διαστάσεις της… Έχω μέσα μου τη μοίρα της… Πεθαίνω σα χώρα…” (…) »

Δημήτρης Δημητριάδης, Πεθαίνω σα Χώρα |1978

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Necrology Nosotros RadioBubble remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets