15 Ιουνίου 2018

Η τεχνοσάχλα πάει σύννεφο!


Με τίτλο Ιδού το τέλειο ανθρώπινο σώμα, πληροφορηθήκαμε χτες τη … γλυπτική «art-sci» σύνθεση που κατασκεύασε η εξελικτική βιολόγος και καθηγήτρια της Ανατομίας Alice Roberts με τη βοήθεια του διάσημου «οπτικού γλύπτη» Scott Eaton και του αριστοτέχνη στα οπτικά εφέ Sangeet Prabhaker, παρουσιάζοντας έπειτα από εμβριθείς μελέτες και έρευνες ένα εντελώς γκαγκά «μοντέλο ανθρώπινου σώματος» απαλλαγμένο, λέει, από τις φυσικές ατέλειες του σώματός μας και «βελτιωμένο». Μας καλεί μάλιστα να σκεφτούμε σοβαρά ότι το έργο της μπορεί και πρέπει να μας εμπνεύσει ώστε, χάρη στην επιστήμη, να αποκτήσουμε ένα «τέλειο σώμα».

Οι φωτογραφίες του επιτεύγματός της αρκούν για να πεθάνει κανείς στα γέλια! Μπορεί να έχουν παλαβώσει τα υπερμοντέρνα επιστημονικοκαλλιτεχνικά υβρίδια, ή μπορεί και να έχουν τρελό χιούμορ, πάντως πρωτότυπα δεν είναι. Και ορίστε γιατί.

Το ασταναπάνε πρόσωπο της ασπρόμαυρης φωτογραφίας που κοσμεί την ανάρτησή μας, ήταν η εικόνα της «ιδεώδους γυναικείας ομορφιάς», που είχε δημοσιεύσει η γαλλική εφημερίδα France-Soir στις 31 Αυγούστου 1962. Αυτή η φσιτζμπόινγκ φάτσα ήταν, λέει, μια «ρομποτική σύνθεση» βασισμένη σε δέκα λεπτομέρειες από τα πρόσωπα των τότε θεωρούμενων ομορφότερων γυναικών-σταρ απ’ όπου και τα κατατοπιστικά αριθημένα βελάκια.

Φυσικά, το τερατούργημα δεν ξέφυγε από τους καταστασιακούς, που το σχολίασαν στο 8ο τεύχος της INTERNATIONALE SITUATIONNISTE (Ιανουάριος 1963) με αυτά τα σοφά λόγια:

«Αυτή η συνθετική σταρ αποτελεί ένα εύγλωττο παράδειγμα του τι μπορεί να φτιάξει η ολοκληρωτική δικτατορία του αποσπάσματος σε αντίθεση, εδώ, με το διαλεκτικό παιχνίδι του προσώπου. Γέννημα των ονείρων της κυβερνητικής, αυτό εδώ το πρόσωπο κατασκευάστηκε με βάση τις τεχνικές της σύγχρονης πληροφορικής, οι οποίες είναι πραγματικά αποτελεσματικές ως καταστολή, έλεγχος, ταξινόμηση και διατήρηση της τάξης (η ρομποτική αναπαράσταση του προσώπου έχει κιόλας περάσει τις εξετάσεις της στην αστυνομική έρευνα). Είναι προφανές ότι η γνώση, η ποίηση κι ο τρόπος με τον οποίον εμείς οραματιζόμαστε τον κόσμο, αντιτίθενται στα μέσα και στους σκοπούς αυτής της πληροφορικής. Η κοινωνιολογία της ομορφιάς δεν διαφέρει σε τίποτα από τη βιομηχανική κοινωνιολογία, ή την κοινωνιολογία της αστικής ζωής, διότι αποτελεί και αυτή μια παραπλανημένη και παραπλανητική εξύψωση του αποσπασματικού, η οποία κρύβει τις ολότητες και την κίνησή τους. Όμως ο ακριβής επιστημονικός ηθικισμός της κοινωνιολογίας, που έχει ενσωματωθεί στην κοινωνία του θεάματος αποφεύγοντας ακόμα και να το σκεφτεί, δείχνει επίσης στον καθένα, εκτός από την ομορφιά, και τη χρήση της. Στη νέα εκδοχή της, η φράση ‘‘Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα’’ λέει: ‘‘Ιδού η ομορφιά, ιδού και η κατανάλωση!’’.»


31 Μαΐου 2018

Τέχνη και πολιτική.

 
Στο ενδέκατο τεύχος του Φρμκ!
Τέχνη και πολιτική. Ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα ζητήματα του μετα- γενικά.μια συζήτηση για το πολιτικό στην τέχνη με 17 ποιητές και ποιήτριες, εικαστικούς και επιμελητ(ρι)ες τέχνης, που απαντούν στο ερώτημα:
Πώς θα ορίζατε το πολιτικό στην τέχνη σήμερα; Υπάρχει «καλή» ή «κακή» πολιτική τέχνη; Με ποιον τρόπο παίρνετε πολιτική θέση στο έργο σας;
Απαντούν οι: Στέργιος Μήτας, Ευτυχία Παναγιώτου, Δήμητρα Κωτούλα, Μάριος Χατζηπροκοπίου, Mαρία Τοπάλη, Θοδωρής Ρακόπουλος, Λένια Ζαφειροπούλου, Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Κώστας Χριστόπουλος, Γιάννης Κωνσταντινίδης, Ελπίδα Καραμπά, Δέσποινα Ζευκιλή, Ζήσης Κοτιώνης, Νάντια Καλαρά, Λίνα Θεοδώρου, Γιάννης Ισιδώρου.

να η δική μου απάντηση:
Το «πολιτικό» ως περιεχόμενο στην τέχνη είναι «αίτημα των καιρών». υπάρχει η τέχνη που ως προς το περιεχόμενό της αντιτίθεται, σατιρίζει, κριτικάρει το πολιτικό περιεχόμενο. Είναι η αντι-πολιτική τέχνη. Η τέχνη είναι πάντοτε αντι-πολιτική.
Τα τραγικά αδιέξοδα που δημιουργεί το μετά τα 60's διαρκώς εντεινόμενο αίτημα για «πολιτικό περιεχόμενο» στην τέχνη μοιάζουν αξεπέραστα. Οι καλλιτέχνες, τις περισσότερες φορές αδαείς σχετικά και με τους στοιχειώδεις ορισμούς αυτού του «πολιτικού», οδηγούνται σε προβληματικές που αδυνατούν να διαχειριστούν και να επιλύσουν. Γίνονται υπηρέτες του και δημιουργούν μέσα σε ένα σύννεφο ανοησίας. Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σε προαύλια ακαδημιών και ιδρυμάτων, εκθέτουν πληροφορίες και δεδομένα που έχοντας πριν μπερδέψει τους δασκάλους τους και κατόπιν τους ίδιους, μπερδεύουν τέλος και το κοινό τους. Αυτή η εν τέλει επιβεβλημένη πρακτική έχει ως αποτέλεσμα και το πολιτικό και το αισθητικό να περιθωριοποιούνται ταυτόχρονα. Δίνεται έτσι ο χώρος για την ανάδυση του υποκειμένου ως ενός απρόσωπου αυτοαναφορικού ατόμου.
Αν υποθέσουμε πως η τέχνη είναι δημιουργία ανισοτήτων (Β. Σκλόφσκι) και πολιτική είναι το σύνολο διαδικασιών (και των μέτρων) που λαμβάνουν ομάδες ανθρώπων ώστε να διακρίνουν το κοινό τους συμφέρον, να το διευρύνουν και να ζήσουν αρμονικά, εύλογα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η «πολιτική τέχνη» συνιστά αντίφαση όρων.
«Πολιτική τέχνη» είναι σήμερα η προπαγάνδα του εμπορεύματος. Η διαφήμιση.
«Πολιτική τέχνη» είναι σήμερα η προπαγάνδα των «σκοπών» και των «δικαιωμάτων».
Η πολιτική πράξη βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνίας, τη στιγμή που η καλλιτεχνική βρίσκεται στο περιθώριο ή στο όριό της (κάποτε και εκτός). Η πολιτική και η καλλιτεχνική πράξη έχουν τη σχέση μιας γόνιμης αψιμαχίας. Η πολιτική επαναφομοιώνει την τέχνη, τη χρησιμοποιεί, και από τον μοντερνισμό κι έπειτα και τους ίδιους τους καλλιτέχνες, τη στιγμή που οι επόμενοι σκάβουν τάφρους και αναχώματα, οχυρώνοντας την κριτική τους.
Δεν υπάρχει καλή και κακή πολιτική τέχνη. Η τέχνη μπορεί να έχει πολιτικό περιεχόμενο και έχει πάντοτε πολιτικές ερμηνείες, αλλά δεν μπορεί να κάνει πολιτική. Η καλλιτεχνική πράξη είναι πράξη απόδοσης νοήματος, ενώ η πολιτική είναι πράξη της διαχείρισής του. Η αισθητικοποίηση της πολιτικής είναι πράξη πολέμου. Η πολιτικοποίηση της τέχνης είναι στα επείγοντα ζητούμενα της σοσιαλιστικής ιδεολογίας από τα 1920.
Καθώς δεν υπάρχει σαφές όριο, παρά ένα φάσμα πολιτικο-αισθητικό, η πολιτική χρησιμοποιεί τις ποιητικές μεθόδους τη στιγμή που η τέχνη περιλαμβάνει το πολιτικό στα περιεχόμενά της. Στο έργο μου συχνά χρησιμοποιώ κομμάτια από τα δομικά στοιχεία του πολιτικού. Τα μανιφέστα και οι διδασκαλίες, τα κηρύγματα είναι ξεκάθαρα πολιτικά κείμενα που ιδιοποιούνται ποιητικές πρακτικές. Η σύνταξή τους αποτελεί πολιτική πράξη. Αυτή η ιδιοποίηση από την εκάστοτε προπαγάνδα των ποιητικοκαλλιτεχνικών πρακτικών με ενδιαφέρει πάρα πολύ.
Περισσότερο, όμως, με ενδιαφέρει μια αντιστροφή της προοπτικής του κηρύγματος, η απονοηματοδότησή του, η αποδόμησή του και η έκθεση της χειραγωγητικής του λειτουργίας. Χρησιμοποιώ, λοιπόν, κατά κόρον τις τεχνικές μορφές του, ώστε να δημιουργώ άσκοπα και άχρηστα αντικείμενα, εικόνες και αφηγήσεις.
Η πολιτική προ-τοποθέτηση στην καλλιτεχνική διαδικασία οδηγεί σε φαιδρότητες (βλ. από την καριέρα ως το gentrification). Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πολιτική δίχως το τραγικό θέατρο από όπου και αυτή αναδύεται. Η τέχνη προηγείται της πολιτικής!
 =================================
Το [ΦΡΜΚ] κυκλοφορεί σε κεντρικά βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα.
[φρμκ] Φάρμακο | Εξαμηνιαίο περιοδικό για την διερεύνηση του ποιητικού φαινομένου
Ιθάκης 24 11257 Αθήνα | ηλ. διεύθ.: frmkpoetry@gmail.com | ιστότοπος: www.frmk.gr
 

29 Μαΐου 2018

Όταν χάσαμε τον κόσμο


«Ο Νίτσε θεωρούσε πως η μεταφυσική παρηγοριά της τραγωδίας χάθηκε όταν ο Σωκράτης έθεσε τη γνώση ως κορωνίδα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κι αν λογαριάσουμε πως η τραγωδία τέλειωσε μαζί με τον Σαίξπηρ, που την έφτασε σε τέτοια ύψη τελειότητας, τότε δεν μπορεί παρά να μας ανησυχήσει η διαπίστωση ότι ο Μπέικον, ο Γαλιλαίος και ο Καρτέσιος ήταν σύγχρονοι αυτών των γεγονότων. Δεν μπορούμε βέβαια να πούμε πως ο σαιξπηρικός τρόπος τραγωδίας τελείωσε εξαιτίας της ανάπτυξης της νέας επιστήμης και της εδραίωσης  της επιστημολογίας ως επόπτη της φιλοσοφικής έρευνας. Μπορούμε όμως να σκεφτούμε πως, την ιδέα ότι μπορούμε να σώσουμε τη ζωή μας μόνο εφόσον την γνωρίζουμε, μας την υπέβαλε η απώλεια της παρουσίας του κόσμου —διότι αυτό ακριβώς σημαίνει η εξαφάνιση εκείνου του τραγικού τρόπου. Αυτό φαίνεται να είναι το μήνυμα τόσο της σαιξπηρικής τραγωδίας όσο και της νέας επιστημολογίας.

Στην αδιάσπαστη παράδοση της επιστημολογίας από τον Καρτέσιο και τον Λοκ κι ύστερα (η οποία τέθηκε σε αμφισβήτηση μόνο στη δική μας εποχή), η έννοια της γνώσης (του κόσμου) αποδεσμεύεται από τις συνδέσεις της με την πληροφόρηση, τη δεξιότητα και την εκμάθηση, και προσδένεται εμμονικά στην έννοια της βεβαιότητας και μόνο, και ειδικότερα της βεβαιότητας που παρέχουν οι (δικές μου) αισθήσεις. Σε κάποιο πρώιμο σημείο των επιστημολογικών ερευνών, ο κόσμος που φυσιολογικά μάς παρουσιάζεται (ο κόσμος, στην παρουσία του οποίου ‘‘πιστεύουμε’’, όπως λέγεται συνήθως) τέθηκε σε αμφισβήτηση κι εξαφανίστηκε με αποτέλεσμα όλη η σύνδεσή μας με τον κόσμο να κρεμαστεί από αυτό που μπορούμε να πούμε ‘‘παρουσία στις αισθήσεις μας’’, πράγμα που, προς μεγάλη μας και πολύ δυσάρεστη έκπληξη, αποδεικνύεται πως δεν είναι ο κόσμος.»

Stanley Cavell, Disowning Knowledge: In Seven Plays of Shakespeare (1987/2003)

Σημ. HS.  Ο Κάβελ έχει κάνει καταπληκτικές παρατηρήσεις για τον «σκεπτικισμό». Αξίζει όμως να συμπληρώσουμε ότι, όλη αυτή η πορεία «εξαφάνισης» του κόσμου και εμμονικής προσκόλλησης στη γνώση ως βεβαιότητα σε σημείο που ως γνώση να θεωρείται πλέον μόνο η επιστημονική, ή τελοσπάντων όποια γνώση η επιστήμη ελεεί παρέχοντάς της πιστοποιητικά, ή έστω με το να την «ανέχεται»— συνυφαίνεται στενά με την εδραίωση του Ατόμου όχι ως «υπαρξιακή μονάδα» (ως τέτοιο υπήρχε σε όλες τις κοινωνίες) αλλά ως «αξία» στην ψηλότερη θέση των κοινωνικών αξιών, και την προοδευτική αποκάλυψη αυτού του Ατόμου ως Ιδιώτη. Απ’ όπου ένα σωρό σολιψιστικές κατά βάθος θεωρίες περί εγκεφάλου, μόνιμα ψευδαισθητικής πρόσληψης του κόσμου, κ.ο.κ. Απέναντι σε κάτι τέτοια, το καλύτερο είναι να είμαστε παιδιά

18 Μαΐου 2018

Αυτός και ο εγκέφαλός του




... Ο επιβάτης τού έριξε μια γερή κατακεφαλιά πάνω από το στήριγμα κεφαλής του καθίσματος. Ο Εϊνστάιν τινάχτηκε αυτόματα μπροστά και προς μεγάλη του έκπληξη τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Όχι πως τον πόνεσε ιδιαίτερα το χτύπημα. Ήταν σαν εκείνα που δίνουν οι μεγάλοι στα παιδάκια του δημοτικού, μια κατραπακιά, που κυρίως έχει σκοπό να σε ταπεινώσει. Προφανώς όμως οι δακρυγόνοι αδένες του είχαν αντιληφθεί αυτό που αρνιόταν ν’ αποδεχτεί ο εγκέφαλός του: ότι είχε μπλέξει πολύ άσχημα.

[Πάλι καλά που είχε ξύπνιους δακρυγόνους αδένες δηλαδή, γιατί ο εγκέφαλός του ήταν αργοκίνητος και το χειρότερο: ο ίδιος ήταν εντελώς ακίνητος, όπως φαίνεται, καθηλωμένος να παρατηρεί ανήμπορος τους αδένες και τον εγκέφαλό του …]

Όλα τα σχέδιά του θα μπορούσαν να καταρρεύσουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα σ’ αυτό το στάδιο. Ωραίο θέμα για μεταφορές. Του είχε πέσει άσχημο χαρτί στη μοιρασιά. Ούτε ένας άσος. Το μόνο που μπορούσε να ελπίζει, ήταν ότι ο κλούβιος εγκέφαλος του Γκροθ θα έπαιρνε μπροστά με τον τρόπο που περίμενε.

[Ναι, αλλά … αν ο Γκροθ έπαιρνε μπροστά με άλλο τρόπο από τον εγκέφαλό του;...]

Κι απ’ όλες τις συνδέσεις και τις σκέψεις που έκανε ο εγκέφαλός του, υπήρχε μία που χαράχτηκε στη μνήμη του για πάντα: ότι ως εδώ ήταν. Ότι θα έχανε το μόνο πράγμα που θέλησε ποτέ. 

[Ε, άμα δεν σκέφτεσαι ο ίδιος κι αφήνεις τον άλλο να σκέφτεται για σένα, τι να πω; Τα θελες και τα παθες Χάρι!]

Κι άλλοι, σοφότεροι, σήκωναν τα χέρια κι έλεγαν απλώς ότι ο εγκέφαλός της θυμόταν κι αναγνώριζε όλους τους εντεκαψήφιους κώδικες. Γι’ αυτό δεν ήταν καθόλου περίεργο που τα γρανάζια στον εγκέφαλο της Μπέτε Λεν  γύριζαν ήδη…

[… κάτι σαν: τα είχε λαδώσει κι είχε πάει βόλτα ξέγνοιαστη, ας πούμε;...]

Ο εγκέφαλός του συμπέρανε αυτόματα πως το πρόσωπο που τον έψαχνε, χτυπούσε αρκετή ώρα και ήξερε ότι βρισκόταν μέσα. Κοίταξε το ρολόι του. 5 και 55’.

[Να ’ναι καλά ο εγκέφαλός του, να βγάζει συμπεράσματα, γιατί ο ίδιος ο Χάρι μόνο για να κοιτάει ρολόγια, να βαράει κλοτσοπατινάδες και γενικώς χαμαλίκια είναι καλός τελικά...]

Λίγο αργότερα ο Βόλερ έχωσε το κεφάλι του από την ανοιχτή πόρτα. «Δεν είναι υπέροχα όταν όλα μπαίνουν στη σωστή τους θέση Χόλε;». Ο εγκέφαλος του Χάρι έστειλε μήνυμα στο κεφάλι του να συγκατανεύσει, αλλά δεν είχε ιδέα αν αυτό υπάκουσε.

[Δεν σας το είπα; Το παιδί δεν μπορεί, δεν το έχει...]

Ωστόσο ψιθύρισε τ’ όνομά της, «Αουρόρα». Ακόμα και η φωνή έμοιαζε με τη δική της. «Συμβαίνει τίποτα;…». Ο Στούλε άκουσε την τελευταία λέξη στο τέλος της ερώτησης, αλλά δεν ήξερε κατά πόσο ειπώθηκε ή την πρόσθεσε μετά ο εγκέφαλός του.

[Μήπως να ρώταγε τον κοχλία ή το ακουστικό νεύρο των αυτιών του για να του το διευκρινήσουν; Λέω μια ιδέα, γιατί του αλλουνού οι δακρυγόνοι αδένες ήτανε πιο σβέλτοι απ’ τον εγκέφαλο.]

Ο γέρος ανασήκωσε τους φαρδιούς του ώμους. «Όλοι ξέρουμε πως η ελεύθερη, ηθική επιλογή είναι ψευδαίσθηση κι ότι μόνο η χημεία του εγκεφάλου ελέγχει τη συμπεριφορά μας Χόλε.»

[Α παρακαλώ, εγώ δεν το ξερα! Τελικά κάτι σατανικό κρύβεται μέσα στο κρανίο μας. Κάτι που μας παίζει σαν μαριονέτες! Ίου ίου!]

Μπορείς να προγραμματίσεις τον εγκέφαλό σου από πριν, ώστε να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο μοτίβο συμπεριφοράς. Τότε ο εγκέφαλος παρακάμπτει το ένστικτο και ακολουθεί τους προδιαγεγραμμένους κανόνες, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

[Ώπα, τώρα μπερδεύτηκα! Τελικά ποιος ελέγχει τη συμπεριφορά μας; Εμείς ή ο εγκέφαλός μας; Αρχίζω και λιγοθυμώ.... Και κάτι ακόμα, μην το ξεχάσω πριν πέσω ξερός. Απορία. Ωραία ιδέα να προγραμματίσω τον εγκέφαλό μου (γίνεται και με τους δακρυγόνους αδένες ή παραείναι ξύπνιοι;), αλλά ρωτώ: Εγώ που θα φτιάξω το πρόγραμμα για τον εγκέφαλό μου, θα το φτιάξω ερήμην του; Λογικό. Γιατί αν με πάρει χαμπάρι, μπορεί και να τσιτώσει. Αλλά χωρίς τον εγκέφαλό μου, πώς θα φτιάξω κώδικες; Καμιά ιδέα συνάνθρωποι διότι πάω να τα παίξω;]


Σε πλάγια, αποσπάσματα από τα best seller βιβλία του Jo Nesbo
Το αστέρι του διαβόλου, Δίψα, Αστυνομία, Νέμεσις.

Στα όρθια κι αγκυλωμένα, σχολιασμός και απορίες του Hollowsky

 ΥΓ. Με την ευκαιρία, κάνε μια βόλτα εδώ κι εδώ


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 1980 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζ.Π. Ντιτέιγ/J.P. Duteuil Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κίνημα 22 Μάρτη Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα Μάης '68 μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική μοφερισμός/mofferism Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Ουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Ουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon Πινοσέτ πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρέϋμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ροκ ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης ταχυπρόσβαση/HSA τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τομάς Ιμπάνιεθ/Tomas Ibanez Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χάρι Χόλε Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον Χιλή χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky homunculus Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Mοφερισμός/Mofferism Malaguena Melanie Pain memento mori Monty Python Necrology nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble remap 2 Renty RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets