09 February 2010

Ωχ, Επανάσταση!

Και ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης μαζί με τον κ. Γεωργουσόπουλο, τον κ.Στέφανο Ληναίο και κάποιους άλλους προσπαθούν να περισώσουν την "ιστορική και εθνική μας μνήμη" "Το Βήμα της Κυριακής" ανήγγειλε ότι θα διανέμει κάποια από τις προσεχείς εβδομάδες "το μανιφέστο του κομμουνιστικού κόμματος" των γνωστών διεθνιστών Καρόλου και Φρειδερίκου.
Με δεδομένο ότι το επικίνδυνο βιβλίο θα μπει σε 200000 περίπου σπίτια σε μια μονάχα Κυριακή θα θέλαμε να εκφράσουμε την ανησυχία μας για τα χειρότερα.
Λέτε να γίνουν τίποτα φασαρίες?

01 February 2010

11 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΤΑΧΥΠΡΟΣΒΑΣΗΣ [HiSpeedAccess]

INTOTHEPILL / ΣΥΝΤΟΜΕΥΣΕΙΣ

Ο εκπίπτων μοντέρνος καπιταλισμός στήριξε την κυριαρχία του μέχρι σήμερα στην οικειοποίηση και στην πραγμάτωση των ερμηνειών που του έδωσαν οι κριτές και οι επικριτές του. Στον νέο κόσμο, που με βία θα αντικαταστήσει τον παλαιό , οι σχέσεις και οι συνθήκες παραγωγής θα θεωρούνται ως η αιτία της δυστυχίας ενός πάλαι ποτέ σκοτεινού μεσαίωνα. Το θέαμα δεν θα είναι παρά η σκόνη από τα ερείπια του παρελθόντος που θα σηκώνεται λίγα εκατοστά από το έδαφος σε κάθε μας βήμα.

Διατυπώνουμε στο μικρό κείμενο που ακολουθεί τις 11 πρώτες απο τις «Θέσεις για την κοινωνία της ταχυπρόσβασης» που αφορούν τον επερχόμενο αυτόν κόσμο.


Α. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

1.
H ζωή των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχούν οι
σύγχρονες συνθήκες παραγωγής εκδηλώνεται σαν μια
τεράστια συσσώρευση πληροφοριών.
Η αξία της αναπαράστασης αντικαθίσταται από την αξία της ταχύπρόσβασης [hi-Speedaccess]
Οι συντυχίες και τα ενδεχόμενα που προκύπτουν, ανάγουν τις παραγωγικές σχέσεις σε συμβάντα που χαρακτηρίζονται από το κύρος του Αληθούς.

2.
Οι πληροφορίες που αποσπάστηκαν από κάθε πλευρά της
ζωής, συγχωνεύονται σ' ένα κοινό ρεύμα.
Η άμεσα θεωρημένη πραγματικότητα στροβιλίζεται με απίστευτη ταχύτητα
μέσα στην ίδια της τη γενική ενότητα σαν ένας
κοσμος, αντικείμενο της ταχυπρόσβασης.
Η εξειδίκευση των πληροφοριών του κόσμου ξαναβρίσκεται,
ολοκληρωμένη, μέσα στον κόσμο της αυτονομημένης
πληροφορίας.
Η ταχύπρόσβαση γίνεται το φαντασιακό θεμέλιο της κοινωνίας.

3.
Η ταχύπρόσβαση παρουσιάζεται ταυτόχρονα σαν η ίδια η κοινωνία,
σαν ένα μέρος της κοινωνίας, και σαν όργανο ενοποίησης.
Η ενιαία κοινωνία συγκεντρώνει κάθε δεδομένο και κάθε αντίληψη στον ίδιο τομέα.
Επειδή ακριβώς ο τομέας αυτός είναι αδιαχώριστος, αποτελεί το χώρο του περιπλανώμενου δεδομένου και της υπερ-αληθούς αντίληψης και η ενοποίηση που πραγματοποιεί ακυρώνει δια παντός τον πρότερο γενικευμένο διαχωρισμό. Η ευτυχία είναι προ των πυλών.

4.
Η πληροφορία πλέον δεν είναι ένα σύνολο δεδομένων, αλλά μια κοινωνική
σχέση ατόμων μεσολαβημένη από δεδομένα.
Η πληροφορία δεν μπορεί να νοηθεί σαν κατάχρηση ενός
κόσμου συνάψεων, σαν ένα προϊόν των τεχνικών μαζικής
διάδοσης δεδομένων. Είναι μάλλον ένα κοσμοείδωλο
πραγματωμένο, μεταφρασμένο υλικά. Είναι μια θεώρηση
του κόσμου που έχει αντικειμενοποιηθεί.
Η ταχύπροσβαση, είναι ταυτόχρονα το αποτέλεσμα και ο σκοπός του υπάρχοντος τρόπου παραγωγής.
Δεν είναι ένα συμπλήρωμα του πραγματικού
κόσμου, κάποιο πρόσθετο διακοσμητικό στοιχείο
του. Είναι η καρδιά της πραγματικής
κοινωνίας.
Μορφή και περιεχόμενο της πληροφορίας αποβλέπουν
στην ολική ανατροπή των συνθηκών και των στόχων του υπάρχοντος συστήματος. Η ταχύπρόσβαση είναι η διαρκής παρουσία αυτής της ανατροπής,
σαν κατοχή του μεγαλύτερου μέρους του χρόνου που βιώνεται έξω απ’ τη σύγχρονη παραγωγή.

5.
Η καθολική κοινωνική Πράξη με απόλυτη προϋπόθεση την ταχύτητα ενοποιεί
δεδομένο και πραγματικότητα.
Η κοινωνική πρακτική, ενώπιον της οποίας τίθεται το αυτόνομημένο δεδομένο, είναι επίσης η πραγματική ολότητα που εμπεριέχει η πληροφορία.
Στην θεαματικά ανεπτυγμένη κοινωνία το σχίσμα μέσα σ' αυτήν την ολότητα, την ακρωτηρίαζε σε τέτοιο βαθμό, ώστε το θέαμα να φαίνεται σαν σκοπός της. Η γλώσσα του νέου κόσμου συνίσταται από σημεία της άρχουσας διαδρομής που ακολουθεί η διανομή της πληροφορίας και που αποτελούν ταυτόχρονα τον έσχατο σκοπό αυτής της διανομής. Η ανθρωπότητα έχει πια την ευκαιρία να πραγματώσει τα δημιουργικά της οράματα.

6.
Η πληροφορία που επαναπροσδιορίζει την πραγματικότητα, έχει πραγματικά παραχθεί.
Την ίδια στιγμή η βιωμένη πραγματικότητα είναι υλικά κατακυριευμένη
απ’ την επιβολή των πληροφοριών και αναπαράγει μέσα της τη σύγχυση, δίνοντάς της μια ρητή συγκατάθεση. Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι παρούσα και στις δυο πλευρές. Κάθε έννοια, προσδιορισμένη μ' αυτόν τον τρόπο, δεν έχει σαν βάση παρά το πέρασμά της στο αντίθετο: η πραγματικότητα αναδύεται μέσα στην πληροφορία και η πληροφορία είναι πλέον αληθής.
Αυτή η αμοιβαία σχέση πληροφορίας και αλήθειας είναι η ουσία και το στήριγμα της υπάρχουσας κοινωνίας.

7.
Μέσα στον πραγματικά ανεστραμμένο κόσμο, το αληθινό ήταν μια στιγμή του ψεύτικου.
Στον νέο κόσμο η πραγματικότητα επικρατεί και το ψευδές γίνεται το εφιαλτικό ψεγάδι του κόσμου.

8.
Η κοινωνία που στηρίζεται στην ταχυπρόσβαση (ΗiSpeedaccess society) δεν είναι τυχαία ή επιφανειακά δυναμική είναι θεμελιωδώς ενδεχομενική. Μέσα στον κόσμο της ταχύπρόσβασης, η ανάπτυξη δεν είναι τίποτα, και ο σκοπός είναι το παν.

9.
Η πληροφορία τείνει πάντα να καταλήξει παντού, και τελικά στον νέο κόσμο είναι πανταχού παρούσα.

10.
Η πρώτη φάση της ολοκληρωτικής κατοχής της κοινωνικής ζωής από τα συσσωρευμένα αποτελέσματα της οικονομίας, οδήγησε προς μια γενικευμένη διολίσθηση απ’ το έχειν στο φαίνεσθαι απ το οποίο κάθε πραγματικό "έχειν" οφείλει ν' αντλεί το άμεσο κύρος και την τελική λειτουργία του.
Ταυτόχρονα, κάθε ατομική πραγματικότητα έγινε κοινωνική, άμεσα εξαρτημένη απ’ την κοινωνική δύναμη, διαμορφωμένη απ αυτήν.
Στον νέο κόσμο της ταχύτατης πρόσβασης της διάδοσης και της ενδελεχούς επιλογής οι θεαματική θέσμιση κατακρημνίζεται για να δώσει την θέση της στον πραγματικό κόσμο του ενδεχομενικού βίου.


11.
Οι εκάστοτε «υπεύθυνοι», μονάχα άλλαζαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι να τον προσπελάσουμε.

[αναδημοσίευση από το περιοδικό κοντέινερ #4 Φεβρουάριος 2010]

12 January 2010

SO..WE ARE THE ROAD CREW!



[....]Εκεί (στο τμήμα φιλοσοφίας του πανεπιστημίου) άρχισα να μαθαίνω ότι κάθε πρόβλημα σοβαρό ή ασήμαντο μπορεί να βρει την λύση του με την εφαρμογή της ίδιας πάντα μεθόδου, που συνίσταται στην αντιπαράθεση δύο παραδοσιακών οπτικών του προβλήματος, το αιτιολογεί κανείς με την πρώτη οπτική που ανταποκρίνεται σε μια κοινή λογική και το αναιρεί με την δεύτερη. Τέλος ξαποστέλνει και τις δύο σαν εξίσου ανεπαρκείς χάρη σε μια τρίτη οπτική που αποκαλύπτει τον ανεπαρκή χαρακτήρα τον δύο πρώτων, που περιορίζεται με το παιχνίδι των λέξεων σε συμπληρωματικές όψεις μιας και της αυτής πραγματικότητας: μορφής και βάθους, περιέχοντος και περιεχομένου, είναι και φαινομένου, συνέχειας και παύσης κτλ. Οι ασκήσεις αυτές γίνονται γρήγορα ένα προφορικό παιχνίδι ένα λογοπαίγνιο που αντικαθιστά τον συλλογισμό, οι ομοιοκαταληξίες μεταξύ των όρων, οι ομοφωνίες και τα διφορούμενα προσφέρουν προοδευτικά το υλικό αυτών των εντυπωσιακών επινοημάτων που αναγνωρίζονται στις καλές φιλοσοφικές μελέτες [...] Διαπίστωνα ότι μπορούσα να φτιάξω μέσα σε δέκα λεπτά στο πόδι, μια διάλεξη μιάς ώρας με στέρεο διαλεκτικό σκελετό για την αντίστοιχη ανωτερότητα λεωφορείων και τρόλεϊ [...] Ήταν σαν μια μουσική που μπορούσε να αναχθεί σε μια και μοναδική μελωδία από την στιγμή που ο μουσικός ξέρει ότι μπορεί να παίξει αυτήν την μελωδία άλλοτε από το κλειδί του σολ κι άλλοτε σε κλειδί φα. Από αυτήν την άποψη η φιλοσοφική διδασκαλία όξυνε την νοημοσύνη ενώ στέγνωνε το πνεύμα[...]Η ικανότητα στην έκφραση αντικαθιστούσε την ανάγκη για αλήθεια. Μετά από χρόνια αφιερωμένα σ' αυτές τις ασκήσεις, ξαναγυρίζω σε πιστεύω το ίδιο πρωτόγονα με αυτά των δεκαπέντε μου χρόνων.

Claude Levi - Srauss, Θλιβεροί τροπικοι, εκδ. Χατζινικολή μετ. Βούλα Λούβρου

Περισσότερα επιχειρήματα επ' αυτού εδω

31 December 2009

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!



Καλή Χρονιά
με λιγότερα φαντάσματα,
περισσότερο θάρρος
και μ' ένα ... καλό ισοζύγιο ερωτήσεων-απαντήσεων
για όλες και όλους!

22 December 2009

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!



- Γρήγορα, είπε εκείνη. Υπάρχει ακόμα χρόνος. Σταμάτα το. Σταμάτησέ το τώρα!

- Να σταματήσω τί;

- Να χρησιμοποιείς τον οίκτο, τον οίκτο των άλλων ανθρώπων, με λάθος τρόπο. Όλοι το έχουμε κάνει αυτό λιγάκι στη Γη, ξέρεις. Ο οίκτος προοριζόταν να είναι ένα κίνητρο που φέρνει τη χαρά, καταπολεμώντας την δυστυχία. Μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και με λάθος τρόπο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ένα είδος εκβιασμού. Αυτοί που επιλέγουν τη δυστυχία, μπορούν να κρατούν αιχμάλωτη την χαρά με όπλο τον οίκτο. Βλέπεις, τώρα ξέρω. Ακόμη και σαν παιδί το έκανες. Αντί να πεις συγγνώμη, πήγαινες και κλειδωνόσουν στην αποθήκη... γιατί ήξερες, ότι αργά ή γρήγορα μια από τις αδερφές σου θα έλεγε: «Δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι είναι εκεί μέσα μόνος του και κλαίει». Χρησιμοποιούσες τον οίκτο τους για να τις εκβιάσεις. Κι αυτές στο τέλος υποχωρούσαν. Και αργότερα, όταν ήμασταν παντρεμένοι... Ω, μα δεν έχει σημασία, αρκεί να το σταματήσεις.

- Αυτό λοιπόν, είπε ο Ηθοποιός, αυτό κατάλαβες από μένα έπειτα από τόσα χρόνια;

Δεν ξέρω τι είχε απογίνει ο Νάνος-Φάντασμα. Ίσως να σκαρφάλωνε πάνω στην αλυσίδα σαν έντομο, ίσως να είχε απορροφηθεί κάπως μέσα στην αλυσίδα.

- Όχι, Φρανκ, όχι εδώ, είπε η Κυρία. Άκουσε την λογική. Φαντάστηκες πως η χαρά δημιουργήθηκε για να είναι πάντα κάτω από αυτή την απειλή; Πάντα ανυπεράσπιστη απέναντι σ’ εκείνους, που θα προτιμούσαν να είναι δυστυχισμένοι παρά να πνίξουν τον εγωισμό τους; Γιατί ήταν πράγματι δυστυχία. Τώρα το ξέρω. Ήσουν αξιοθρήνητος. Μπορείς να συνεχίσεις έτσι. Αλλά δεν μπορείς πια να μεταδίδεις την μιζέρια σου. Όλα βρίσκουν το τέλος τους. Εδώ είναι η χαρά που τίποτα δεν μπορεί να ταράξει. Το φως μας μπορεί να καταπιεί το σκοτάδι σας, αλλά το σκοτάδι σας δεν μπορεί πια να μολύνει το φως μας. Όχι, όχι, όχι. Έλα σε μας. Δεν θα έρθουμε εμείς σε σένα. Νόμιζες αλήθεια πως η αγάπη και η χαρά θα ήταν για πάντα στο έλεος της κατσουφιάς και των στεναγμών; Δεν ήξερες πως ήταν δυνατότερες από τα αντίθετά τους;

- Αγάπη; Πώς τολμάς εσύ να χρησιμοποιείς αυτή την ιερή λέξη; Δεν με αγαπάς, είπε ο Ηθοποιός με ψιλή φωνή και τώρα ήταν δύσκολο να τον διακρίνει κανείς.

- Δεν μπορώ ν’ αγαπάω ένα ψέμα, είπε η Κυρία. Δεν μπορώ να αγαπάω κάτι που δεν υπάρχει. Είμαι μέσα στην Αγάπη και έξω από αυτή δεν πρόκειται να βγω.

Δεν υπήρξε απάντηση. Ο Ηθοποιός είχε εξαφανιστεί. Η Κυρία ήταν μόνη στο δάσος, ενώ ένα καφετί πουλί φτερούγισε μπροστά της, λυγίζοντας με τ’ ανάλαφρα ποδαράκια του το γρασίδι που εγώ δεν μπορούσα να λυγίσω.

- Όμως... όμως..., είπα στον Δάσκαλό μου όταν όλες οι μορφές και τα τραγούδια τους είχαν απομακρυνθεί μακριά στο δάσος, ακόμα και τώρα δεν είμαι πολύ βέβαιος. Είναι σωστό να μένει αυτή ανέγγιχτη από τη δυστυχία του, ακόμα κι από αυτή την ηθελημένη δυστυχία;

- Θα προτιμούσες να είχε ακόμη τη δύναμη να την βασανίζει;

- Εμ, όχι. Δεν νομίζω πως θα ήταν σωστό.

- Τότε λοιπόν;

- Δεν ξέρω, κύριε. Αυτό που λένε κάποιοι άνθρωποι στη Γη, είναι πως η τελική αποτυχία μιας ψυχής διαψεύδει όλη την χαρά αυτών που έχουν σωθεί.

- Βλέπεις πως αυτό δεν ισχύει.

- Αισθάνομαι πως ίσως θα έπρεπε να ισχύει.

- Ακούγεται πολύ φιλεύσπλαχνο, αλλά δες τί κρύβεται πίσω του.

- Τί;

- Η απαίτηση όσων δεν έχουν αγάπη και είναι φυλακισμένοι στον εαυτό τους, να τους επιτραπεί να εκβιάζουν το σύμπαν. Η απαίτηση, κανένας άλλος να μην μπορεί να γευτεί τη χαρά, μέχρις ότου αυτοί αποφασίσουν να είναι χαρούμενοι (με τους δικούς τους όρους φυσικά). Η απαίτηση να είναι δική τους η τελευταία λέξη και εντέλει η Κόλαση να μπορεί ν’ ασκήσει βέτο στον Παράδεισο.


(από το The Great Divorce του C.S. Lewis)

Share/Bookmark