Περί θανάτου

 

Ω ! η αρχή και το τέλος του ανθρώπινου σπόρου

καταργώντας μέσα μου την έννοια της φυλής
και του καιρού (αν εξαιρέσεις τα των ενδυμασιών).
Έτσι πεθαίνοντας εγώ με διάφορους τρόπους
όταν εκάστοτε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου
στην Παλαιστίνη από βαθιά γεράματα όταν
ήμουνα ανάμεσα στους πρόδρομους του νέου φωτός
στο Βύρτσμπουρκ μεσήλικας αστός
πεθαίνοντας από επιδημία γρίπης
κρατώντας ένα αντίτυπο αγίας γραφής και το κερί μου
και στην Κορέα κίτρινος καλλιεργητής ρυζιού
από πανούκλα σε φρικτή αποσύνθεση
κουβάλησα τον αέναο τούτο σπόρο μέσα μου
όπως ένας καρπός που κλείνει στο κέντρο
το κουκούτσι του.
Μα πόσες ποικιλίες θανάτου έχω διαβεί !
Πέθανα άπειρες φορές από ασιτία
μορφάζοντας ξαπλωμένος στο λιθόστρωτο
πέφτοντας από τ΄ άλογο στις εκστρατείες των βασιλιάδων.
Στην εξιλαστική πυρά της Λισσαβώνας
φορώντας ένα san – benito πένθιμο
εβραίος τεσσαρακονταετής την ηλικία.
Στο στήθος και στο μέτωπό μου
έχουν ανθίσει πορφυρά λουλούδια του θανάτου
όταν εγώ πεταλωτής, δάσκαλος ή και επιπλοποιός
πολέμησα για να δοξάσω την πατρίδα μου.
Έχω πεθάνει στο Παρίσι από σύφιλη
και στο κανάλι της Αμβέρσας δολοφονημένος.
Από δυστύχημα τυχαίο σ΄ όλες τις γωνιές της γης
( ενώ περίεργοι κοιτούν απ΄ τους εξώστες ).
Ω ! χιλιάδες απρόσωποί μου θάνατοι
θάνατοι του φορέα του ανθρώπινου σπόρου,
που κουβαλώ ωσάν μικρόβιο μες μου.
Έντομο ασήμαντο εγώ, είδος ανωφελούς κώνωπος.

 

Γιώργος Μακρής, Φεβρουάριος 1943

 

Η τέχνη του πολέμου

«1. Στην πρακτική τέχνη του πολέμου, το καλύτερο απ’ όλα είναι να καταλάβεις τη χώρα του εχθρού σε καλή κατάσταση και τάξη. Το να τη συντρίψεις και να την καταστρέψεις δεν είναι καλό. […]

2. Από αυτό βγαίνει, ότι το να πολεμάς και να νικάς σε όλες τις μάχες, δεν είναι το καλύτερο. Η άριστη ενέργεια στον πόλεμο είναι να υποταχτεί ο εχθρός χωρίς μάχη.

3. Έτσι η ανώτερη μορφή στρατηγικής είναι το να ματαιώνεις τα σχέδια του εχθρού. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να αποτρέπεις τη συνένωση των εχθρικών δυνάμεων απομονώνοντας τον εχθρό από τους συμμάχους του. […] Η χειρότερη επιλογή απ’ όλες, είναι να πολιορκείς τειχισμένες πόλεις. […]

6. Γι’ αυτό λοιπόν ο επιδέξιος ηγέτης υποτάσσει τα τμήματα του εχθρού χωρίς να δώσει καμμιά μάχη. Κυριεύει τις πόλεις του χωρίς να τις πολιορκεί. Ανατρέπει το βασίλειό του χωρίς μακροχρόνιες επιχειρήσεις στο πεδίο μάχης. […]

7. Αυτή είναι η μέθοδος επίθεσης με στρατηγήματα. […]

17. Πρέπει να ξέρουμε ότι υπάρχουν πέντε βασικές απόψεις για τη νίκη:

• Θα νικήσει εκείνος που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε ν’ αποφύγει τον πόλεμο.
• Θα νικήσει εκείνος που ξέρει να χειρίζεται τόσο τις περισσότερες όσο και τις λιγότερες δυνάμεις.
• Θα νικήσει εκείνος, του οποίου το στράτευμα διακατέχεται από το ίδιο πνεύμα σε όλα του τα επίπεδα.
• Θα νικήσει εκείνος που, ενώ ο ίδιος είναι προετοιμασμένος, περιμένει για να πιάσει τον εχθρό απροετοίμαστο.
• Θα νικήσει εκείνος που έχει εξουσία στο στράτευμα και δεν δέχεται παρεμβάσεις από τον ηγεμόνα.

18. Εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι για το αποτέλεσμα ακόμα κι εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά δεν γνωρίζεις τον εχθρό, για κάθε νίκη που θα κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις ούτε τον εαυτό σου, ούτε το εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη.»

Σουν Τζου, Η Τέχνη του Πολέμου (5ος αι. π.Χ.)

Il Consigliere part II, on truth and flânerie

Σε αυτή την φιλική κουβέντα με τις αρχες, ο "Consigliere" ξεκινάει το λόγο του παραφράζοντας την γνωστη ρήση του Αυγουστίνου σχετικά με τον χρόνο, αντικαθιστώντας τον με την αλήθεια. Ο Αγιος Αυγουστίνος έλεγε,  "Αν με ρωτήσεις τι είναι χρόνος δεν ξέρω να σου απαντησω, αν δεν με ρωτήσεις ξέρω πολύ καλά".
Ακολούθως θα συνδέσει την αλήθεια με την αλητεία και την περιπλάνηση, περνώντας την  μεσα από τις  ερμηνείες του Walter Benjamin που σχετίζουν το σοκ με το βίωμα...

η συνέχεια επί της οθόνης!

---------------
a short film by Yiannis Isidorou
starring Stefanos Rozanis as Il Consigliere
co.starring Spyros Thomopoulos as The Button
camera by Yiannis Grigoriadis
@athens may 2012

Ούτε Δραχμή Ούτε Ευρώ, το μέλλον είναι...

Το δολάριο φυσικά!
Πρέπει να το σκεφτεί ο πρόεδρος καλά...
για να μην καταστραφούμε!

Παραθέτω και την σημείωση του uploader του παραπάνω βίντεο MaxSpeedMedia
εις την αγγλική έτσι για ποικιλία

Let's go for a ride starting in Highland Park (first few buildings), and then into Detroit . Witness the destruction of once Great industrial American cities turning them into ghost towns. Even in downtown Detroit, there are empty skyscrapers.... This video is just a TINY fraction of insane amount of buildings destroyed in Detroit . Historical buildings are falling apart leaving nothing for the next generations to admire. I urge viewers to research the true reasons of why this happened to this city, because if it happened to once great Detroit..... it might happen to Yours...

μπα σε καλό σου 'φα τη γλώσσα σου!
μα τι είναι αυτά που λες boy; που σου ρθε;

δείτε το είναι μόλις 15 λεπτά πικρής μελαγχολικής αναδρομής στην ανάπτυξη την προόδο, την ανταγωνιστικότητα που εν τέλει εξέδραμε για Τσάϊ-να και μας αφησε μπουκάλες, με τις καμάρο και τις θαντερμπερντ μας ασερβίριστες να κρεμούν από τις σκουριές...

more ισχυρά επιχειρήματα υπέρ του δολαρίου clic here  μαν,

και για την ισχυρή αγγλική λίρα δείτε εδώ ντιαρ president, μπας και την προτιμήσουμε

ή εδώ,

και το μακρινό ευέλικτο και παμπόνηρο γιεν εδώ αγαπητά μου 子供.

Όλα τα νομίσματα έχουν και το καλό τους, και αρχικά δύο όψεις, που στο τέλος γίνεται μία.
Η επικαιρότητα επαναλαμβάνεται με μικρές παραλλαγές, σε όλες τις γλώσσες, μιας και η "νομισματικότης" είναι παντού και οι γλώσσες δεν επαρκούν πλέον ως διακριτικό.

Weekend

(διάλειμμα ωμής επικαιρότητας)

Το σύστημα στηρίζεται στη στατιστική και η στατιστική στις μάζες των ταυτόσημων απαντήσεων.

Έτσι σχεδιάζονται οι κεντρικές αρτηρίες κυκλοφορίας και οι υποστηρικτικοί της παράδρομοι.

Ο κίνδυνος από την εμφάνιση υπέρμετρων αποκλίσεων αντιμετωπίζεται με τον προγραμματισμό δημιουργίας «σημείου επαναφοράς».

 

Το πρόγραμμα λέει: Κυβέρνηση Πασόκ-Νουδού-Δημάρ με την άνωθεν συνδρομή ελαφρύνσεων α λα Ρουμανία − οι οποίες θα παρουσιαστούν από «σταδιακή απαγκίστρωση» έως «ανατροπή του Μνημονίου». Σε ρόλο παράδρομων για τη σταθεροποίηση του πακέτου θα κληθούν να συνδράμουν οι σταλίνες, με το μπλοκάρισμα κάθε αποκλίνουσας απόπειρας προς διεύρυνση των αντιμνημονιακών μονοπατιών, και οι ναζήδες με το μπαχάλεμά της.

Η περίπτωση να προκύψει μποτιλιάρισμα με απρόβλεπτες συνέπειες για την όλη κυκλοφορία θα μελετηθεί στην πορεία.

 

Εκείνο που επείγει είναι η αγορά ιστορικού χρόνου, ει δυνατόν σε τιμή ευκαιρίας.

Πώς ο Μουσολίνι κέρδισε τον πόλεμο

1.

«Τι είναι άραγε πιο αξιοκαταφρόνητο από έναν πολιτισμό που αποστρέφεται την αυτογνωσία; […]

 

Η κοινωνία μας είναι υποδουλωμένη στις ιδεολογίες και ο πολιτισμός μας υφίσταται τον ασφυκτικό εναγκαλισμό μιας κυρίαρχης ιδεολογίας: του κορπορατισμού. Η αποδοχή του κορπορατισμού έχει ως συνέπεια την άρνηση και την υπονόμευση της έννοιας του ατόμου ως πολίτη μιας δημοκρατίας. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι μια αυξανόμενη αστάθεια που μας οδηγεί στη λατρεία του προσωπικού συμφέροντος και στην απαξίωση του κοινού καλού. Ο κορπορατισμός είναι μια ιδεολογία που επικαλείται, ως βασική της ιδιότητα, τον ορθολογισμό. Οδηγεί το άτομο στην παθητικότητα και τον κομφορμισμό σε σημαντικά θέματα και στον αντικομφορμισμό σε ασήμαντα. […]

 

Το κορπορατιστικό κίνημα γεννήθηκε το 19ο αιώνα ως μια εναλλακτική λύση απέναντι στη δημοκρατία.  Το κίνημα αυτό πρότεινε να γίνεται η νομή της εξουσίας από ομάδες και όχι από τους μεμονωμένους πολίτες.

 

Η πρώτη σχεδόν φυσική, εκδήλωση αυτού του νέου τρόπου διακυβέρνησης εμφανίστηκε πριν από δυο αιώνες, με την άνοδο στην εξουσία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων έκανε κάτι περισσότερο από το να επινοήσει απλώς τη σύγχρονη ηρωική ηγεσία. Επινόησε την ηρωική ηγεσία που συνδιαλέγεται με ομάδες ειδικών και με τις ομάδες συμφερόντων. Η δημοκρατία και η ατομική συμμετοχή του πολίτη αντικαταστάθηκαν από μια άμεση, συναισθηματική σχέση ανάμεσα στον ηρωικό ηγέτη και το λαό. […]

 

Ο Χέγκελ, με το έργο του Η Φιλοσοφία του Δικαίου, ήταν ένας από τους πρώτους που ιδεολογικοποίησαν αυτή την προσέγγιση ήδη από το 1821. Η ρομαντική αναβίωση των μεσαιωνικών συντεχνιών έπαιρνε τότε τη μορφή ενός “φυσικού συνδέσμου” ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος. […]

 

Σ’ ένα βαθμό, το σύστημα αυτό το υιοθέτησε ο Μπίσμαρκ στη νέα Γερμανία της δεκαετίας του 1870. Αλλά η ώρα της δόξας, τρόπος του λέγειν, του κορπορατιστικού μοντέλου έφτασε μισόν αιώνα αργότερα, όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Μουσολίνι και διάφοροι άλλοι δικτάτορες. […]

Και σήμερα, η αληθινή εξουσία ανήκει στο νέο-κορπορατισμό, ο οποίος στην ουσία είναι ο παλιομοδίτικος κορπορατισμός. […]

 

Τα βαθύτερα μηνύματα αυτού του συστήματος, που εισήγαγε ο Μουσολίνι, ήταν η αποτελεσματικότητα, ο επαγγελματισμός, ο χειρισμός των θεμάτων από ειδικούς και η κοινωνική γαλήνη μέσω των συνεχών διαπραγματεύσεων μεταξύ των διαφόρων ομάδων, ή καλύτερα μέσω αυτού που οι νέο-κορπορατιστές αποκαλούν διαμεσολάβηση με βάση τα συμφέροντα. […]»

John Ralston Saul, Πολιτισμός χωρίς συνείδηση,

μετάφραση Ευηνέλλα Αλεξοπούλου-Δημήτρης Μπάκουλης, εκδ. PRINTA (2002)

2.

«Ο Χέγκελ προϋποθέτει την ύπαρξη “συντεχνιών” και είναι αλήθεια πως η κρατική γραφειοκρατία προϋποθέτει, αν όχι τις ίδιες τις συνεχνίες, πάντως οπωσδήποτε το “κορπορατιστικό πνεύμα”. […] Οι συντεχνίες είναι ο υλισμός της γραφειοκρατίας και η γραφειοκρατία είναι ο σπιριτουαλισμός των συνεχνιών. Η συντεχνία είναι η γραφειοκρατία της κοινωνίας των πολιτών∙ η γραφειοκρατία είναι η συντεχνία του Κράτους. […]

 

Το ίδιο πνεύμα που μέσα στην κοινωνία δημιουργεί τη συντεχνία, δημιουργεί μέσα στο Κράτος τη γραφειοκρατία. […] Η γραφειοκρατία είναι η “συνείδηση του Κράτους”, η “βούληση του Κράτους”, η “ισχύς του Κράτους” ενσαρκωμένες σε μια συντεχνία, η οποία σχηματίζει μια επιμέρους κλειστή εταιρεία στο εσωτερικό του Κράτους. Έχει όμως ανάγκη τις συντεχνίες ως φανταστικές μονάδες ισχύος, ενώ την ίδια στιγμή και η κάθε συντεχνία, παρ’ όλο που προσπαθεί να υπερασπιστεί τα επιμέρους συμφέροντά της ενάντια στη γραφειοκρατία, θέλει τη γραφειοκρατία με το μέρος της στον αγώνα της εναντίον μιας άλλης συντεχνίας, ενός άλλου επιμέρους συμφέροντος. Έτσι η κρατική γραφειοκρατία, ως τέλεια συντεχνία, επικρατεί των συντεχνιών που δεν είναι παρά ατελείς γραφειοκρατίες. […]

 

Η γραφειοκρατία θεωρεί τον εαυτό της ως υπέρτατο σκοπό του Κράτους. Είναι ένας κύκλος από τον οποίο δεν μπορεί ν ξεφύγει κανείς. Η ιεραρχία της είναι μια ιεραρχία της γνώσης. […] Το γενικό πνεύμα της γραφειοκρατίας είναι το μυστικό, το μυστήριο, το οποίο διαφυλάσσεται προς μεν το εσωτερικό της με την ιεραρχία, προς τα έξω δε με το χαρακτήρα της ως κλειστή συντεχνία. […]»

Καρλ Μάρξ, Κριτική στη χεγκελιανή φιλοσοφία του κράτους, Ιούλιος-Οκτώβριος 1843

από τη μετάφραση στα γαλλικά του Κώστα Παπαϊωάννου,

εκδ. 10/18 (1976 – εκπληκτική η εισαγωγή του!)

3.

«Στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε τη συμβίωση λαϊκού κράτους και εγκλήματος. […] Το 1933 ο Χίτλερ απαγόρευσε τη δημοσίευση του κρατικού προϋπολογισμού για το έτος 1934. Κι έτσι έγινε. Η πανουργία της δικτατορικής μυστικοπάθειας συνίστατο στην απλή αλλά δραστήρια προσφορά προς την γερμανική πλειοψηφία: “Αυτό που εσείς, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, δεν επιτρέπεται να γνωρίζετε, δεν πρέπει να το γνωρίζετε!”. Με αυτό τον τρόπο μπορούσαν οι πολλοί επικαρπωτές και επικαρπώτριες του εθνικοσοσιαλιστικού λαϊκού κράτους, αντί της προσωπικής ευθύνης, να μην ενδιαφέρονται καθόλου για το από πού έρχονταν όλα αυτά τα πολλά μικρά ωφελήματα, τα οποία έπαιρναν χάρη στην πολιτική του εγκλήματος, και να έρχονται σε μια μη ομολογούμενη, παθητική συνενοχή με τους δραστήριους δολοφόνους. Έτσι απλά αφέθηκε να ναρκωθεί μόνιμα η συνείδηση, το “θέλω να ξέρω” και αργότερα η μνήμη τόσο πολλών Γερμανών. […]».

Γκετζ Άλυ, Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ (2005),

μετάφραση Νίκος Δεληβοριάς, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ (2009)

Σημ. του H.S. Υπάρχει κάτι το δυσνόητο στα παραπάνω; Δεν μας είναι όλα αυτά πολύ γνωστά, όχι από τα βιβλία της Ιστορίας αλλά από όσα έχουμε ζήσει εμείς οι ίδιοι, ακόμα και οι νεώτεροι; Χρειάζονται τάχα σκιάχτρα για να τρομάξουμε;

Analyze It!

Ανρί Ντεμπριγιό 1871,
στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους ,
πολιορκημένος από τους Πρώσσους.

Έχει "το γκέτο" δικαίωμα ψήφου?

καθώς αναμένουμε τα αποτελέσματα των εκλογών σε Γαλλία (βλ. βίντεο) 

και Ελλάδα ...

Μετά...

Το ξέρω,

οι καιροί είναι δύσκολοι

αλλά μην ξεχνάμε ότι

 μετά τον πόλεμο

έχει πλάκα!

ΠΡΩΤΕΣ ΧΛΟΕΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Οι πρόδρομοι όλοι
στο προσκλητήριο απόψε
παρόντες·
η ψύχρα, η υγρασία,
η σκοτείνια,
όλη η κρυμμένη
άνοιξη εδώ κάτου,
τόσο χαμηλά,
στο σβώλιασμα του χώματος,
στο μέστωμα του αγριολούλουδου,
κι ο ακαταπόνητος
χτύπος της καρδιάς,
(γιατί χτυπάει
αυτή η καρδιά:)
χίλιες εικασίες
η κάθε σφυριά της
κι άλλες τόσες
αβεβαιότητες:
ένας τυφλός
δεν είναι πιο αβέβαιος
ακούοντας να δουλεύει
το σκεπάρνι,
αν τάχα ο εργάτης
φυτεύει
τα νέα του δέντρα,
ή αν ανοίγει
βιαστικά μνήματα
στις χλόες



-----------------------------------
ένα ποίημα του Τ.Κ.Παπατσώνη
-----------------------------------

Περί του κενού μεταξύ συρμού και αποβάθρας...

Για όσους περιμένουν το τρένο της ιστορίας,
την ερχόμενη των εκλογών της 6ης Μαϊου!

όταν είναι ένας πεσμένος κάτω , είναι όλη η πόλη πεσμένη κάτω, όπως λένε 

φωτο>>>
α. στην κυψέλη, στην οδό Ι.Δροσοπούλου.

β. κάπου κοντά στο πολυτεχνείο

γ. πίσω από το γήπεδο της ριζούπολης

Πρόοδος και κοινωνιοποίηση

Για την Αλήθεια και την Αλητεία

COMING SOON
Il Consigliere 2

Για την Αλήθεια και την Αλητεία,
σε μια ..."φιλική κουβέντα" με τις αρχές.

Αστικοί Διάλογοι (περί της θανάτωσης)

*Στην Κυψέλη τον Απρίλιο του  2012
Εδώ το  θάρρος ενός ανώριμου αγνωστικισμού παίζοντας με την φωτιά
τολμά να απειλήσει.

Και συντρίβεται.
Στον τοίχο της μεγάλης εμπειρίας- και επί των θανατώσεων -

του χριστιανισμού.

Οι εξεγερμένοι των 400 (ή 500) €

Για αυτό μας αρέσει ο μετρήσιμος κόσμος.
Τόσο φαίνεται πως τιμάται η εξέγερση από την ευρύτερη αριστερά.(εξαρτημένη και ανεξάρτητη)
Στα 400 με 500 ευρώ. (υπάρχει μια μικρή διαφωνία αλλά τα 100€ της απόκλισης δεν είναι το ζήτημα*)
Μετά από αυτό το όριο δεν εξεγείρεσαι, την αράζεις.
Αλλά κάτω από τα 500...
Αααα, Όλα κι όλα. Μια πόλη "ανάστα"!
Το πρόβλημα είναι πως "οι κακοί" το ξέρουν και μάλιστα πριν βγει η τιμή της εξέγερσης στη φόρα σε αφίσες,  φυλλάδες κ.λπ. Το γνωρίζουν από την ιστορία.

Στις ΗΠΑ (βλ. εδώ ) για παράδειγμα, με πρόχειρους υπολογισμούς, το όριο είναι περί τα 800 $ και με τσουλήθρα, πισίνα, γυμναστήριο και ηλεκτρικά αυτοκίνητακια.
Στο Μπαγκλαντές είναι τα 30-40$/το μήνα δυστυχώς δίχως τσουλήθρα,πισίνα, γυμναστήριο και ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
Ανάλογα, κάθε περιοχή έχει και το ε ξ ε γ ε ρ τ ι κ ό της όριο πάντα σε €, £ , $ ή ¥.

Τα όρια στην Ελλάδα, αλλά και ανα τον κόσμο γενικότερα, τα αναλαμβάνει η λεγόμενη και Αριστερά.
Λέει: Με τετρακόσια ευρώ δεν ζεις. Τέλος.
Εδώ η υπολογιστική ακρίβεια του πρακτικού βίου συναντά τους έτερους εκφραστές της.
Τους επαγγελματίες επαναστατες των τετρακοσίων €υρώ.
Που πριν ήταν των πεντακοσίων και πιο πριν των επτακοσίων αλλά πάντα μετρημένα με ακρίβεια σεντς.
Χαμένοι κι οι ίδιοι οι διευθηντές της εξέγερσης μέσα στους εφήμερους υπολογισμούς και την ευδαιμονία των επικαίρων που τους συντηρούν, παλέυουν να κρατήσουν το έμμισθο κατοικίδιο της μεγαλούπολης δεμένο στο λουρί του, ταϊζοντας το διεκδικήσεις κι εξαπατώντας το με "κεκτημένα" και "οργανωμένη" "δράση" ωστε να "μην γίνουμε Βούλγαροι".
Έτσι πάει. Οι Γάλλοι να μην γίνουν Πορτογάλοι, οι Πορτογάλοι να μην γίνουν Έλληνες οι Έλληνες μην γίνουν Βούλγαροι και οι Βούλγαροι Ρουμάνοι ....

Εργάζόμενοι άντρες και γυναίκες,  είστε έτοιμοι να (ξανα)πουλήσετε φτηνά το τομάρι σας, όπως το συνηθίζετε. (και όπως σας έχουν μάθει)
Ξανασκεφτήτε το.
Η μισθωτή σκλαβιά θα παραμένει τέτοια όσος κι αν είναι ο μισθός σας!

------------------------------------------

 

*Χαρήτε!
Έπειτα από 42 ημέρες απεργίας, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Coca-Cola 3E  στη Θεσσαλονίκη πέτυχαν μια μεγάλη νίκη! Η διοίκηση υποχρεώθηκε να σταματήσει τις εισαγωγές προϊόντων από την Βουλγαρία, να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο με το σύνολο του προσωπικού και να μην μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων. (Που εδώ που έχουμε φτάσει, εννοείται ότι δεν θα απεργούσαν ποτέ σχετικά με την σύσταση του αμφιλεγόμενου προϊόντος που παράγουν, και την ανα τον κόσμο "ευεργετική" δράση της εταιρίας)

Πργακατανγωναλώγηωση

Μια από τις πολλές ασυνάρτητες προσεγγίσεις στην παρούσα κρίση − εκείνη γύρω από την οποία αναπτύσσονται οι κορώνες και οι λυρισμοί της πιο στείρας ηθικολογίας − είναι αυτή, που τη χρεώνει στον «καταναλωτισμό». Υποτίθεται, ότι η κοινωνία μας βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής επειδή «καταναλώναμε υπερβολικά» και σαν μέσον θεραπείας προτείνεται «να καταπιαστούμε επιτέλους με την παραγωγή», «να γίνουμε παραγωγικοί», «να αυξήσουμε όσο περισσότερο γίνεται την παραγωγικότητα» −  και μάλιστα με όρους «ανταγωνιστικότητας», δηλαδή όχι απλώς να γίνουμε πιο παραγωγικοί αλλά να φτάσουμε και να προσπεράσουμε σε «παραγωγικότητα» τους ήδη καταξιωμένους σούπερμεν της Εσπερίας.

Λες και ο «καταναλωτισμός» είναι, ποιοτικά αλλά και ποσοτικά, άσχετος και ασύνδετος με τον «παραγωγισμό»! Λες και δεν είναι ο ίδιος ο «παραγωγισμός» που οδηγεί και ενισχύει μαζικά τον «καταναλωτισμό»!

Δίνω το λόγο στον Ζακ Ελλύλ και το υπό έκδοση βιβλίο του για Το Τεχνικό Σύστημα:

«[...] Πρέπει προφανώς να έρθω τώρα στον ορισμό που έκανε πάταγο το 1968: “Καταναλωτική κοινωνία”. Πρόκειται περισσότερο για ένα σύνθημα, κατάλληλο για μαζικές κινητοποιήσεις και προπαγάνδα. Έχει την αρετή, ότι τονίζει μια όψη που συχνά παραμελείται και εστιάζει τον ορισμό της κοινωνίας στην ατομική ζωή. Είναι όμως ολοφάνερο, πως η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό από την εργασία και την παραγωγή όσο και από την κατανάλωση! Ο όρος “καταναλωτική κοινωνία” ισχύει, εάν με αυτόν θέλουμε να προσδιορίσουμε την ιδεολογία που διαπερνά τον καθένα μας. Είναι όμως εντελώς ανεπαρκής εάν θέλουμε να προσδιορίσουμε την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Αλλά αυτό που κατά τη γνώμη μου έχει σημασία, είναι ότι μέσα στην κατανάλωση συναντάμε το τεχνικό στοιχείο και μάλιστα ως στοιχείο καθοριστικό. Τι είναι αυτό που προκαλεί την κατανάλωση; Η διαφήμιση. Δηλαδή οι διαφημιστικές τεχνικές. Ποιος απαιτεί να καταναλώνουμε περισσότερο; Η μαζική παραγωγή, η οποία δεν μπορεί να υπάρξει παρά χάρη στην Τεχνική. Τι είναι αυτό που δίνεται προς κατανάλωση; Τεχνικά αντικείμενα, διότι αυτά παράγουμε στο μεγαλύτερο βαθμό. Επομένως σε όλες τις όψεις της, η καταναλωτική κοινωνία χαρακτηρίζεται κατά πρώτο λόγο από διάφορες τεχνικές.

Σίγουρα την καλύτερη ανάλυση της καταναλωτικής κοινωνίας τη χρωστάμε στον Μποντριγιάρ και το βιβλίο του Le Système des objets. Κατ’ αυτόν, η κατανάλωση δεν είναι ούτε μια υλική πρακτική, ούτε μια φαινομενολογία της αφθονίας και δεν προσδιορίζεται ούτε από το τρόφιμο, κ.λπ. Είναι η δυναμική ολότητα όλων των αντικειμένων και των μηνυμάτων, που από τώρα κιόλας συγκροτούν ένα περισσότερο ή λιγότερο συνεκτικό λόγο· η κατανάλωση είναι μια δραστηριότητα συστηματικής χειραγώγησης των σημείων. Όμως όσο ευρεία κι αν είναι η ανάλυσή του, δεν κατόρθωσε να αποδείξει πως η κατανάλωση είναι το ίδιο πράγμα σε εποχές διαφορετικές από τη δική μας. Με άλλα λόγια, εάν η κατανάλωση είναι όπως την αναλύει, αυτό συμβαίνει επειδή στηρίζεται σε τεχνικά αντικείμενα, επειδή ασκείται μέσα σε συνθήκες αφθονίας, επειδή τελικά ενσωματώνεται και η ίδια μέσα σε ένα σφαιρικότερο Τεχνικό Σύστημα, μέσα στο οποίο και μόνον βρίσκει τη δυνατότητα ύπαρξης και την αναφορά της η συστηματική χειραγώγηση των σημείων.[...]»

Απλά πράγματα.

Με δυο λόγια: Δεν βγαίνεις από το τούνελ όσο παλεύεις να μπεις σε αυτό!