15 Δεκεμβρίου 2008

Οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου


Συγγνώμη που ξεκινάω έτσι. Καθώς γεννήθηκα κοντά στα μέσα του περασμένου αιώνα, ανήκω σ’ εκείνες τις γενιές που έζησαν το «θάνατο των ιδεολογιών». Κάποιοι από εμάς, οι λιγότεροι, φροντίσαμε να τις θάψουμε. Και κάποιοι, ακόμα πιο λίγοι νομίζω, τις πενθήσαμε και τις κηδέψαμε κιόλας. Πώς είναι να μεγαλώνεις, τώρα, σ’ ένα κόσμο χωρίς ιδεολογίες, χωρίς γενικές αναφορές, χωρίς «μεγάλες αφηγήσεις»; Πώς είναι να μη μπορείς να δώσεις λόγο κοινό σε αυτά που ζεις; Πώς είναι ― κυρίως! ― να μην ξέρεις πώς να μετουσιώνεις τα βιώματα και τις εμπειρίες σου σε ένα σώμα ιδεών απαιτώντας, μάλιστα, από αυτό να έχει συνέχεια και συνέπεια; Πώς είναι να σε αποθαρρύνουν και να σε αποτρέπουν από αυτή τη γνώση; Πώς είναι όταν μόνη επίσημη γλώσσα είναι τα μουγκρητά της αυτοσυντήρησης;

Τι ν’ απαντήσω... Για μένα όλα όσα συνέβησαν – και συμβαίνουν ακόμα – τούτες τις μέρες, συνοψίζονται σ’ αυτό που έζησα στην κηδεία του Αλέξανδρου.

Χιλιάδες κόσμος μαζεμένος. Όχι μόνο νεαρόκοσμος. Σχεδόν όλες οι ηλικίες. Σιωπή απέραντη την ώρα της νεκρώσιμης ακολουθίας. Θλίψη, οργή, τεταμένη προσμονή, μια περισυλλογή περίεργη, παρουσία νεκρών, ένα τραύμα που μόλις αρχίζει να κρυώνει, συγκίνηση πάνδημη, όλες οι απώλειες καθενός να πλανιούνται στα βλέμματα, μια αίσθηση κοινή πως ζούμε τώρα όλοι μαζί κάτι που μας αγγίζει άμεσα, μας διαπερνάει και μας ξεπερνάει ταυτόχρονα. Με το δι’ ευχών, όλοι με μια φωνή «Αθάνατος» κι έπειτα, για λίγο, χειρονομίες και συνθήματα οργής. Ύστερα πάλι σιωπή, συγκίνηση, προσμονή, να διακόπτονται πού και πού από συνθήματα οργής, ενώ παραπέρα κάποιοι πρώτοι καπνοί.

Πόνος, θλίψη, θυμός, συγκίνηση, εκρήξεις οργής, βάρος αβάσταχτο, κενό που δεν αναπληρώνεται, απελπισία, μετέωρη προσδοκία για κάτι αόριστο. Με μια λέξη: Πένθος. Αλλά πένθος κοινό.

Είναι πολύς καιρός που το πένθος διατρέχει (και) αυτή τη χώρα. Είχαμε σχεδόν ξεχάσει επί πόσες δεκαετίες, μετά την πρόσκαιρη χαρά που έφερε η πτώση της δικτατορίας, ακούγαμε για το «φως στο βάθος του τούνελ», όταν, περίπου ξαφνικά, ανακαλύψαμε ότι το φως αυτό δεν ήταν της εξόδου αλλά του τρένου που ερχόταν καταπάνω μας.

Είναι κάποιος καιρός που, σαν από το πουθενά (παρ’ όλα τα σημάδια), η φαρσοκωμωδία της «ανάπτυξης» έδωσε τη θέση της στην τραγωδία της κατάρρευσης … και το ψωροφαντασμένο σύνθημα «Ο καθένας για τον εαυτό του» στην πανικοβλημένη πίσω όψη του: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Είναι λίγος καιρός που (και) αυτή η χώρα άρχισε να ξεπέφτει μαζικά από την ευημερία με κυμαινόμενο επιτόκιο στη σταθερή, γυμνή απώλεια. Όλα ― κεκτημένα, μεροκάματα, σχέσεις, φιλίες, προσδοκίες, νόημα, ένας ολόκληρος κόσμος … ― βρέθηκαν στην κόψη του ξυραφιού. Και το ξυράφι είχε αρχίσει κιόλας να κόβει καθώς, πίσω από την απώλεια πραγμάτων, έφεγγε σιγά-σιγά εκείνη η αποτρόπαια αλήθεια, που όλα τούτα ήταν σαν να ’θελαν να κρύψουν: Είναι η ζωή μια απελπισμένη μάχη με το Μηδέν, έρμαιο της ωμής δύναμης κι έκθετη σε κάθε φρίκη είναι;

Είναι λίγοι μήνες που η άβυσσος μάς κοιτούσε κατάματα· μόνο που ο καθένας σήκωνε το βάρος της απώλειας και τούτης της ανατριχιαστικής αποκάλυψης μόνος του, χωρίς την αίσθηση ενός πένθους κοινού. Ώσπου ήρθε ο φόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Από κάποιον που υποτίθεται πως εκπροσωπούσε την έννομη, πολιτισμένη, δημοκρατική ισχύ. Σε μια στιγμή που ο ένας εμπαιγμός από την εξουσία διαδεχόταν τον άλλον.

Το πένθος (ξεκίνησε να) γίνεται κοινό.

Λόγια να το εκφράσουμε, δεν έχουνε βρεθεί ακόμα· ένας λόγος κοινός.

Ακόμα πέφτουμε.

Ας μην ξεχνάμε μόνο, πως η οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν είναι αδιέξοδο.

26 σχόλια:

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

Πρέπει να βρεθούν άνθρωποι που να κομίζουν την ελπίδα, πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι να το κάνουμε, να πάρουμε το ρίσκο και ας χάσουμε..

hollow sky είπε...

@ Καπιταλκουμούνι,

ναι ... που σημαίνει άνθρωποι με ψυχικό σθένος και συνείδηση του ευρύτερου καλού.

Όμως για δες: δεν θα έπρεπε γι' αυτό, ακριβώς οι λεγόμενοι "πνευματικοί ταγοί" αυτού του τόπου, από κάθε πεδίο του "πνεύματος" (εικαστικά, λογοτεχνία, φιλοσοφία, σινεμά, θρησκείες, κοκ) που υπηρετούν και ανεξάρτητα από τις κομματικές τους προτιμήσεις, να έχουν τεθεί ήδη ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ;

Είδαμε κανέναν να ξεμυτάει απ' το σαλόνι του;

Κοκοκοκοκοκό...

Lula είπε...

Ξεσηκωθείτε όλοι νέοι και γέροι:

Ενάντια στους καραμανλήδες, παπαντρέους, τσίπρες, αλαβάνους, παπαρηγαίους, καραντζαφεραίους.
Ενάντια στα ξεφτυλισμένα μέσα ενημέρωσης, διεφθαρμένους δημοσιογράφους, πληρωμένους μπλόγκερς, τους μάστορες τις προπαγάνδας.
Ενάντια στους διεφθαρμένους δημόσιους υπάλληλους.
Ενάντια στους επίορκους αστυνομικούς, δικηγόρους, δικαστικούς..
Ενάντια στους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές που σας πίνουν το αίμα
Ενάντια στις φαρμακευτικες εταιρείες, τους έμπορους όπλων, ναρκωτικών, σάρκας, παιδιών.
Ενάντια στους κλικαρισμένους και υποδουλωμένους στις εταιρείες καθηγητές πανεπιστημίων.
Ενάντια στις πάμπλουτες και χρυσοποίκιλτες εκκλησίες και στις τυφλές θρησκείες.


Ξεσηκωθείτε χωρίς πάτρωνες και μπροστάρηδες,
Διώξτε τα κομματόσκυλα από τις πορείες και τις διαμαρτυρίες σας, που καπηλεύονται τον ενθουσιασμό και τους αγώνες σας και σας στέλνουν να αντιμετωπίσετε τους αστυνομικούς και να πεθάνετε για να εκμεταλευτούν τον θάνατό σας.
Μην παρασύρεστε από τις παροτρύνσεις πληρωμένων κονδυλοφόρων, δημοσιογράφω, μπλόγκερς που θέλουν να φέρουν το χάος για να επωφεληθούν τα αφεντικά τους ντόπια και ξένα.
Μην παρασύρεστε σε στόχους που σας σπρώχνουν επιλέξτε εσείς τους στόχους σας.
Δουλέψτε το τι θα κάνετε από το σπίτι σας. Στις διαδηλώσεις θα σας πάνε όπου αυτοί θέλουν. Έχουν την οργάνωσή τους. Είναι καλά μελετημένοι.
Μην οργανώνεστε ή προσέχετε πολύ όταν οργανώνεστε.
Να θυμόσαστε ότι ο μεγαλύτερος και πιο οργανωμένος εχθρός σας είναι τα κόμματα. Μακριά από τις κομματικές νεολαίες.


Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.
Είστε πιο έξυπνοι από αυτούς.

hollow sky είπε...

Συγκρατήσου Lula!

Τόσο ευρύ "πρόγραμμα ξεσηκωμού";

Θα χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!

:-) :-))

Lula είπε...

@hollow sky

Είπα άμα είναι να γίνει, να γίνει.

Θα στο μικρύνω λίγο κρατώντας τα απολύτως επείγοντα που εν πολλοίς είναι και η αιτία μη αντιμετώπισης των περισσότερων από τα υπόλοιπα:

Ξεσηκωθείτε όλοι νέοι και γέροι:

Ενάντια στους καραμανλήδες, παπαντρέους, τσίπρες, αλαβάνους, παπαρηγαίους, καραντζαφεραίους.
Ενάντια στα ξεφτυλισμένα μέσα ενημέρωσης, διεφθαρμένους δημοσιογράφους, πληρωμένους μπλόγκερς, τους μάστορες τις προπαγάνδας.

Ξεσηκωθείτε χωρίς πάτρωνες και μπροστάρηδες,
Διώξτε τα κομματόσκυλα από τις πορείες και τις διαμαρτυρίες σας, που καπηλεύονται τον ενθουσιασμό και τους αγώνες σας και σας στέλνουν να αντιμετωπίσετε τους αστυνομικούς και να πεθάνετε για να εκμεταλευτούν τον θάνατό σας.
Μην παρασύρεστε από τις παροτρύνσεις πληρωμένων κονδυλοφόρων, δημοσιογράφω, μπλόγκερς που θέλουν να φέρουν το χάος για να επωφεληθούν τα αφεντικά τους ντόπια και ξένα.
Μην παρασύρεστε σε στόχους που σας σπρώχνουν επιλέξτε εσείς τους στόχους σας.
Δουλέψτε το τι θα κάνετε από το σπίτι σας. Στις διαδηλώσεις θα σας πάνε όπου αυτοί θέλουν. Έχουν την οργάνωσή τους. Είναι καλά μελετημένοι.
Μην οργανώνεστε ή προσέχετε πολύ όταν οργανώνεστε.
Να θυμόσαστε ότι ο μεγαλύτερος και πιο οργανωμένος εχθρός σας είναι τα κόμματα. Μακριά από τις κομματικές νεολαίες.


Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.
Είστε πιο έξυπνοι από αυτούς.




Τι άλλο να κόψω;

hollow sky είπε...

Lula,

ΟΚ, συμμαζεύτηκε κάμποσο. Τώρα μπορεί να χάσει η μάνα το παιδί, αλλά το παιδί δε θα χάσει τη μάνα!

:-))

Βιολέτα είπε...

Σωστη η παρατήρηση για τη σιωπή των "πνευματικών ταγών". Σημάδι των καιρών κι αυτό.

Τώρα λέει καποιοι γνωστοί μουσικοί θα κάνουν συναυλία...

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ! είπε...

Είναι και ο ΠΛΙΑΤΣΙΚΑς μεταξύ αυτων των μουσικών;

Θα πει και το "την είδα στο Βόλγα, τη λέγανε Όλγα";

Έλεοοοοοοοοοοοοος! Οχιιιιιιιι!

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ!

Κραμα είπε...

Η

χρόνια

ατιμωρησία

των ισχυρών

και η

χρόνια

αδικία

σε βάρος

των αδύναμων

μάς

έφερε

εδώ

!

Γιάννης είπε...

για να διαπιστώσουμε ότι δεν είναι αδιέξοδο, θα έπρεπε να φτάσουμε στην άκρη της (στην άκρη του τούνελ με άλλα λόγια), δηλαδή να βλέπουμε το φως να μεγαλώνει. πράγμα το οποίο όμως μπορεί να γίνει κι όταν έρχεται το τραίνο κατά πάνω μας.

hollow sky,
κάθε λαός δεν έχει, στο τέλος-τέλος-τέλος, τους ηγέτες που του αξίζουν;

hollow sky είπε...

Γιάννη,

η (επί πραγματικού εδάφους)οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου πράγματι δεν είναι αδιέξοδο! Αυτό θέλησα να θυμίσω, ποιητική αδεία, ως προτροπή, μιλώντας για τη συμβολική.

Δεν συμφωνώ απόλυτα με το "κάθε λαός έχει στο τέλος-τέλος τους ηγέτες που του αξίζουν".

Ο λόγος είναι, ότι αυτή η φράση, "παγώνοντας" κατά κάποιον τρόπο την ιστορία σε κάποιες στιγμές - διότι "τέλος-τέλος" στην ιστορία δεν υπάρχει (δεν έχει υπάρξει έως τώρα τουλάχιστον) - υποτιμά, νομίζω, τους λαϊκούς αγώνες εναντίον φαύλων ηγετών και φοβάμαι ότι υποσκάπτει το αγωνιστικό φρόνημα των λαών.

Π.χ. μεταξύ 1840 και 1910, αν θυμάμαι καλά, υπήρξαν 72 (!) στασιαστικά κινήματα στο νεογέννητο ελλαδικό κράτος. Καταπνίχθηκαν με τα όπλα. Τι να συμπεράνουμε; Ότι, μετά από όλα αυτά, οι ηγέτες που είχαμε το 1915 ήταν αυτοί που "αξίζαμε" ως λαός;

Νομίζω ότι η σχέση λαού-ηγετών του είναι πιο σύνθετη.

Γιάννης είπε...

hollow sky,
ασφαλώς μια κοινωνία δεν έχει μία άποψη για τα πράγματα. και ενώ κυριαρχούν οι υπέρμαχοι της α άποψης, υπάρχουν οπαδοί της β, της γ κοκ. ώς εδώ καλά.
η φράση, νομίζω, δείχνει ότι ο συσχετισμός δυνάμεων, όταν πρόκειται για μακροχρόνιες καταστάσεις, είναι εκδήλωση της ίδιας της κοινωνίας κι όχι κάποιας ατυχίας των καλών να εμποδίσουν τους κακούς. καμμιά μακροχρόνια κατάσταση δεν παγιώνεται "για πάντα", γιατί "τέλος δεν υπάρχει" στην ιστορία. αλλά υπάρχουν εποχές μεταβατικές καθώς και εποχές στις οποίες κυριαρχούν ορισμένες καταστάσεις.
το ότι έγιναν τόσες εξεγέρσεις και κινήματα μεταξύ 1940-1910 δεν δείχνει απαραίτητα κάποια καλή αγωνιστική διάθεση. λ.χ. στην επανάσταση του 1843 ο μακρυγιάννης κ οι λοιποί αγωνιστές ήθελαν κι αυτοί να φαν απ' την κουτάλα. ή, πάλι, η δολοφονία του καποδίστρια ήταν ένα κίνημα -αλλά τι κίνημα; πέρα από τα κινήματα αυτά πρέπει να δουμε αν άλλαξε η νοοτροπία του λαού: τα ρουσφέτια, η κομματοκρατία, η αναξιοκρατία, η μη εφαρμογή των νόμων. αν άλλαξε τίποτε από τον οθωμανικό εαυτό του λαού, πέρα από τα κινητά ή τη φουστανέλα.


ασφαλώς υπήρξαν στάσεις και
δεδομένου ότι η γερμανία πλήρωσε 12 χρόνια ναζισμό με δεκαετίες κατοχής και ακόμη περισσότερες δεκαετίες ντροπής, δε θα ήταν σωστό να δεχτούμε ως δίκαιο (αν είναι καν τιμωρία) για το λαό αυτόν να έχει τέτοιες ηγεσίες;

hollow sky είπε...

Γιάννη,

νομίζω (χωρίς να "καθαγιάζω" a priori κάθε στάση) ότι, ειδικά για τις μεταβατικές εποχές - που χαρακτηρίζονται από αστάθεια στις σχέσεις λαού-ηγεσίας και αστάθεια στο επίπεδο του λαού και της ηγεσίας -, δεν ισχύει καλά το "κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν".

Όμως το πρόβλημα που αναφέρεις, αν δηλαδή αλλάζει και η νοοτροπία του λαού, είναι πράγματι πολύ σοβαρό. Ίσως το κρισιμότερο.

Ίσως εδώ μπορούμε να διακρίνουμε τα "κινήματα" ουσιαστικά συντεχνιακής υφής και επιδιώξεων, τα οποία συνήθως διαπνέονται πολιτικά από ένα ολιγαρχικό πνεύμα, από τα λαϊκά κινήματα, τα οποία διαπνένται από ένα πνεύμα δημοκρατικό.

Πιθανώς δηλαδή η διάκριση αυτή, ολιγαρχικού-δημοκρατικού πνεύματος, να μάς βοηθήσει να αντιληφθούμε τι τρέχει και κατά πού βασικά πηγαίνει το πράγμα.

Γιάννης είπε...

στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να εξετάσουμε λοιπόν αν οι διαδηλώσεις αυτές ήταν ένα δημοκρατικό κίνημα ή μια συντεχνιακή κίνσηση και μια περιστασιακή εκτόνωση (προς λάθος κατεύθυνση μάλιστα).

hollow sky είπε...

Γιάννη,

πραγματικά αυτό θα έπρεπε να εξετάσουμε! Δεν είναι εύκολο όμως να αποφανθεί κανείς, ειδικά ενόσω τα γεγονότα ακόμη τρέχουν.

Δεν θα μιλούσα για "κίνημα", οποιουδήποτε τύπου. Θα έλεγα, ότι επρόκειτο καταρχήν για μια υγιά έκρηξη αγανάκτησης κατά μιας αυξανόμενης φαυλοκρατίας, δηλαδή προς τη σωστή κατεύθυνση.

Γιάννης είπε...

hollow sky,
εγω θα έλεγα ότι η στόχευση της σωστής αντίδρασης (ως αντίδρασης) είναι λανθασμένη και ήταν εξ αρχής λανθασμένη. στράφηκε εναντίον των δυνάμεων καταστολής και εναντίον άλλων τμημάτων της κοινωνίας δημιουργώντας με το δεύτερο εχθρούς αντί συμμάχων. θα έπρεπε να γίνονται διαδηλώσεις σε υπουργεία, έξω από την κατοικία των αρχηγών κομμάτων, διαδηλώσεις στα β.π. από τα οποία προερχόταν κι ο δολοφονημένος. έτσι όπως έγινε ήταν απλώς μια εκτόνωση και μία "μεταβίβαση" στην επόμενη γενιά του φόβου/μίσους προς τον μετεμφυλιακό αστυνόμο. λες και πρόκειται για ρεμπέτικα τραγούδια του 30.

hollow sky είπε...

Γιάννη,

μια πρώτη εξήγηση: το από πού προερχόταν το αδικοσκοτωμένο παιδί δεν έχει καμιά σημασία! Απολύτως καμία! Λυπάμαι, αλλά σε αυτό (τα β.π.) θέλησε να ρίξει βάρος η τηλεασφαλίτικη "μεθερμηνεία" του πράγματος ("Τι δουλειά είχε στα Εξάρχεια ο β.πίτης; Άρα είχε αποκλίνουσα συμπεριφορά") και ο αποκλίνων συνήγορος του θύτη. Ας τα αφήσουμε λοιπόν ήσυχα τα β.π.

Τώρα, ίσως σου διαφεύγει ότι οι διαδηλώσεις, ειδικά όταν γίνονται σε υπουργεία ή έξω από γραφεία αρχηγών κομμάτων, βρίσκονται πάραυτα αντιμέτωπες με τα ματ, που τμήματά τους προκαλούν χωρίς να έχουν δεχτεί επίθεση. Το διαπίστωσα μέχρι και στην κηδεία του μικρού, αλλά συνέβη το ίδιο και στην ειρηνικότατη πορεία των μαθητών εμπρός από τη βουλή. Άρα δεν είναι τόσο απλό το θέμα, όταν μάλιστα έχουμε να κάνουμε με εκδηλώσεις αυθόρμητες.

Σχετικά με τα "άλλα τμήματα της κοινωνίας", υποθέτω ότι εννοείς τους καταστηματάρχες (δεν βλέπω κάτι άλλο), που καταστράφηκαν τα μαγαζιά τους. Έχεις δίκιο για το ενδεχόμενο δημιουργίας εχθρών αντί συμμάχων. Ωστόσο η αντίδραση του ίδιου του προέδρου των εμπόρων την επομένη των μεγάλων καταστροφών, ήταν "ας μην μιλάμε για αυτά όταν υπάρχει ένα παιδί νεκρό". Εντυπωσιακή δήλωση ήθους. Φυσικά, η συνέχιση τέτοιων καταστροφών τις επόμενες ημέρες - από όλο και ελαχιστότερους όμως -, είναι για μένα μεγάλο σφάλμα. Διότι την φαυλοκρατία δεν την πολεμάς με το μηδενισμό.

Γιάννης είπε...

hollow sky,
το από πού προερχόταν το παιδί έχει τεράστια σημασία, όπως και το πού δολοφονήθηκε. τέτοιες διαδηλώσεις δεν έγιναν ούτε για αλβανούς ούτε για έλληνες φτωχούς ή μεροκαματιάρηδες (εργατικά ατυχήματα). όπως και το ότι το παιδί σκοτώθηκε στο κάστρο των αναρχικών (ιεροσυλία της αστυνομίας) αντί λ.χ. στην κάτω κολοπετινίτσα έχει επίσης. αυτά δεν σχετίζονται με τα "αποκλίνουσα συμπεριφορά", γιατί είναι γνωστό ότι τα παιδιά των πλούσιων ή βολεμένων συχνά έχουν τέτοια life style "αναρχικιά" συμπεριφορά. άλλο αυτό που λέω εγώ κι άλλο το "τι γύρευε στα εξάρχεια;"
τα β.π. τα ανέφερα κυρίως επειδή εκεί ζουν οι βολεμένοι, οι οποίοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν από τις εκρήξεις βίας στο κέντρο ίσα ίσα (αν είναι και πλούσιοι επαναστάτες) εννθουσιάζονται καθώς αυτές τους θυμίζουν τα νεανικά τους χρόνια.

εκτός από τη βουλή και τη γαδα, λοιπόν, διαμαρτυρήθηκαν έξω από την κατοικία του πρωθυπουργού, του προέδρου, των γραφείων των κομμάτων, των υπουργείων (δικαιοσύνης, οικονομικών) ή είδαν μόνο το δέντρο (τους εκτελεστές των αποφάσεων) κι όχι το δάσος;

δε θα αρχίσω τα "πόσα καταστήματα καμένα εξισώνονται με έναν νεκρό". όχι μόνο γιατί από μόνα τους τα κεμένα δεν μπορούν να εξισωθούν με έναν νεκρό, αλλά κι επειδή π.χ. οι πιθανές μεταγενέστερες ψυχοσωματικές αρρώστιες όσων (εργαζόμενων/εργοδοτών) καταστρέφονται δε θα ληφθούν υπόψη στην εξίσωση - ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο οι βλαβερές συνέπειες των ληγμένων δακρυγόνων (καρκινογόνα κά) θα ξεχαστούν και δε θα ληφθούν υπόψη.

ανεξάρτητα από την παραπάνω εξίσωση, η εκτόνωση δια της καταστροφής (την οποία θα πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες) οδηγεί στο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα. ειδικά τα περί συμβολικών στόχων είναι αστεία: οι τράπεζες θα μετακυλήσουν το κόστος των ζημιών στους πολίτες οι οποίοι επικροτούν τις επιθέσεις κατά τραπεζών. και οι τράπεζες κάνουν ό,τι θέλουν επειδή οι πολιτικοί τις αφήνουν να κάνουν ό,τι θέλουν. θεωρώ, δηλαδή, ανώριμο το να ψηφίζονται τα γνωστά κόμματα σε ποσοστά 80+ % και ταυτόχρονα όλη η κοινωνία να αγαλλιάται που καίγεται η τράπεζα στην οποία είναι καταχρεωμένη. αυτή την αντίφαση δεν μπόρεσαν να την καταδείξουν οι διαδηλώσεις

hollow sky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Γιάννης είπε...

hollow sky,

θα κατέβαιναν οι μαθητές στους δρόμους για έναν μη μαθητή; για έναν αλβανό; οι αναρχικοί για κάποιον μη σκοτωμένο στα εξάρχεια (σκοτωμένο αλλού αλλά δικό τους); αμφιβάλλω.

νομίζω ότι η συμπάθεια του κόσμου αυξήθηκε επειδή υπάρχει η οικονομική κρίση, επειδή υπήρχαν τα σκάνδαλα με τους υπουργούς, το βατοπέδι κοκ. αυτά ήταν η αιτία, η δολοφονία ήταν η αφορμή.

νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σκάνδαλα, η παγκόσμια κρίση και η δυσφορία για την πολιτική της κυβέρνησης, οι αντιδράσεις του κόσμου κ των μαθητών θα ήταν πολύ μικρότερες και ηπιότερες.

hollow sky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollow sky είπε...

Γιάννη,

(θέλησα να συμπληρώσω τα περί "απορρύθμισης του κοινωνικού ιστού" στο προηγούμενο σχόλιό μου, οπότε το έσβησα αλλά δεν σε πρόλαβα: απάντησες` ωστόσο δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερα που ανεβάζω εδώ την απάντησή μου)

Γιάννη,

δεν έχει σημασία από πού προερχόταν ο νεκρός και πού σκοτώθηκε. Διότι δεν επαρκούν αυτοί οι δυο παράγοντες για να εξηγηθούν λ.χ. οι ευρύτατες μαθητικές κινητοποιήσεις. Και διότι πέραν αυτών, υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες, που συνέτρεξαν και συντέχουν ακόμη.

Μεταξύ αυτών:
- η προηγούμενη παρατεταμένη αποτυχία των κυβερνώντων να πείσουν ότι κυβερνούν και ότι το κράτος δεν έχει μεταβληθεί σε πειθήνιο όργανο των ιδιωτικών συμφερόντων
- το συνακόλουθο διογκούμενο αίσθημα εμπαιγμού μέσα σε ένα γενικότερο, μάλιστα, κλίμα κατάρρευσης (διεθνής κρίση)
- και ακόμη, για να συμπληρωθεί το εκρητικό αυτό μίγμα, η προϊούσα απορρύθμιση του κοινωνικού ιστού, που φέρνει τους πάντες σχεδόν να αντιμετωπίζουν τη ζωή ξεκομμένα από τους πάντες με όλο το δυσβάσταχτο βάρος που αυτή η κατάσταση συνεπάγεται
- τολμώ μάλιστα να πω, ότι αυτός ο τελευταίος είναι από τους ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΥΣ λόγους, που ο κόσμος δεν αφήνει εύκολα τους δρόμους αυτές τις μέρες: εκεί αισθάνεται ότι, επιτέλους, κάπως, έστω και εν μέσω "χάους", συνευρίσκεται και συνοδοιπορεί με άλλους.

Για τα άλλα που επισημαίνεις:

1. Οι διαδηλώσεις δεν γίνονταν/αι κυρίως προς τη γαδα (εκτελεστική εξουσία) όσο μπροστά στη βουλή (νομοθετική εξουσία και έδρα του κράτους). Δεν νομίζω λοιπόν να μην ειδώθηκε το δάσος.

2. Για τις καταστροφές, κατανοώ ότι μια έκρηξη οργής δεν γίνεται να τις αποφύγει. Θα ήταν υποκριτικό να ζητούμε πλήρη νηφαλιότητα μέσα σε τέτοιες, ειδικές και γενικές, συνθήκες.

Ωστόσο, επαναλαμβάνω, πράγματι η φαυλοκρατία δεν καταπολεμάται με τον μηδενισμό. Διότι σε τελική ανάλυση αποτελούν δυο αλληλοτροφοδοτούμενες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Άβατον είπε...

Όλα είναι Δρόμος...κι εκεί δεν χωράνε αδιέξοδα

Lula είπε...

Δεν ξέρω...
Μπορεί να μου φαίνεται ή να μη διάβασα καλά αλλά

Δεν είδα να αναφέρεται η χοντρή υποκίνηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για τις "αυθόρμητες" διαδηλώσεις, όπως και το προς την ίδια κατεύθυνση σπρώξιμο των "εθελοντών του διαδικτύου" ούτε πάλι για την κομματική αβάντα των πρασινοσυνδικαλιστών, που ακολούθησαν το γνωστό ρητό "Στη βράση κολλάει το σίδερο".

Εγώ νομίζω ότι αν σταματήσει η υποδαύλιση θα σταματήσουν και οι αυθόρμητες διαδηλώσεις.

Το ότι κάτι πρέπει να γίνει, σίγουρα κάτι πρέπει να γίνει αλλά με προσοχή μην καταλάθος γίνει εκείνο που δεν πρέπει να γίνει...



και για τον @ hollow sky

Το "πνευματικοί ταγοί" καλώς σε εισαγωγικά μόνο στην απαρίθμηση μπλέκεις τους πνευματικούς με τους διανοούμενους... άλλο το ένα άλλο το άλλο

Δεν είπαμε ότι η παιδεία είναι ένα ακόμη σάπιο μέλος της κοινωνίας μας; Αφού είναι στην πλειονότητά τους μλεγμένοι με εταιρείες, κόμματα, συντεχνίες δηλαδή ενώ είναι υψηλού διανοητικού επιπέδου (καθηγητές) έχουν πνευματικό επίπεδο σε νηπιακή κατάσταση....

hollow sky είπε...

@ Lula,

για την υπόθαλψη, η γνώμη μου είναι η εξής: παρόλο που, λογικά, η (όποια) αντιπολίτευση έχει συμφέρουν από τις (όποιες) εκδηλώσεις δυσαρέσκειας που θα μπορούσαν να ρίξουν την (όποια) κυβέρνηση, πυρκαγιά δεν μπορείς να βάλεις σ' ένα λιβάδι γεμάτο χλωρά χόρτα. Θέλω να πω, υπήρξαν μαζεμένες πολλές προϋποθέσεις για να ξεσπάσει αυτό που είδαμε αυτές τις μέρες. Το λιβάδι είχε μάλλον ξεραθεί, σε σημαντικό βαθμό. Κι αυτό, πίστεψέ με, δεν το λέω με ... άγρια χαρά.

Άλλωστε διακρίνω διαφόρων ειδών υποθάλψεις, μερικές μάλιστα καθόλου "χοντρές" αλλά μάλλον με το γάντι. Π.χ. μπορώ να υποθέσω αρκετά εύλογα, λόγω των πολλών και αυξανόμενων ενδείξεων, ότι το τρανταχό πολυκομματικό πέσιμο στον ΣΥΡΙΖΑ (που προσωπικά δεν τον πάω με τίποτα) για "υπόθαλψη των κουκουλοφόρων" σκοπό έχει περισσότερο να αποδυναμωθεί το ενδεχόμενο μιας συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της (από τον ΔΟΛ υποθαλπόμενης) έστω προσωρινής συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, παρά την καταδίκη της κουκουλοφορίας καθεαυτής.

Ασφαλώς αναγνωρίζω, ότι στην αναμπουμπούλα δεν σαίρονται μοναχά τα πράτα αλλά τσι ο λύκος - αυτό υποθέτω ότι εννοείς λέγοντας "προσοχή μην καταλάθος γίνει εκείνο που δεν πρέπει να γίνει...". Και ΓΙ' ΑΥΤΟ το λόγο ακριβώς θεώρησα απαράδεκτη την απουσία των "πνευματικών ταγών" από τα δρώμενα και ειδικά στο πλευρό των μαθητών.

Αυτά επί της ουσίας. Κατά τα άλλα δεν πολυκατάλαβα τη διάκριση που κάνεις μεταξύ "πνευματικών" και "διανοουμένων".

serenata είπε...

Ασχετο σχόλιο...θέλω ν' ακολουθήσω το blog σε βρήκα στο twitter αλλά όχι στο email....Πως γίνεται;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets