29 Νοεμβρίου 2010

Τεχνική, θάνατος των Ιδεολογιών, Μηδενισμός

Απουσία
(της Κωνσταντίνας Κατρακάζου)
Αντιγράφω από Σπύρο Κυριαζόπουλο:
«Πνευματικό επακόλουθο των βιομηχανικών συνθηκών των δυο τελευταίων αιώνων, η ιδεολογία είναι το τελευταίο μέχρι στιγμής στάδιο της θρησκευτικής πίστης της Ευρώπης. Μέσω της ιδεολογίας στηρίζονται σήμερα στη ζωή άνθρωποι, που έχουν χάσει την εσωτερική τους επαφή προς τον κόσμο και την εκτίμηση της προσωπικής τους αξίας. Γι’ αυτό το λόγο δυο είναι οι παράγοντες εμφάνισης των ιδεολογιών: η αποδέσμευση των ανθρώπων από τα αποφασιστικά γεγονότα του κόσμου και η ασήμαντη ατομική τους συμβολή στην ανάπτυξη της κοινωνικής ζωής»
(Η καταγωγή του τεχνικού πνεύματος, 1965).

Σαφέστατο, νομίζω. Ερώτηση: Ο θάνατος των ιδεολογιών, που επήλθε από τότε που τα έγραφε αυτά ο Κυριαζόπουλος μέχρι σήμερα, αντιστοιχεί μήπως στο ότι οι άνθρωποι ξαναβρήκαν την εσωτερική τους επαφή προς τον κόσμο, και την εκτίμησή τους στην προσωπική τους αξία, δηλαδή συνδέθηκαν με τα αποφασιστικά γεγονότα του κόσμου και έγινε σημαντική η ατομική τους συμβολή στην ανάπτυξη της κοινωνικής ζωής;

Αγκργκλμμμχχχχουάχ Χμρρργκρουάχαχαχαχαχα! Παρακαλώ, έλεος, μη λέτε τέτοια ανέκδοτα, κοντεύω να πεθάνω από τα γέλια!

Επομένως, απάντηση: 

  • Ο θάνατος των ιδεολογιών αντιστοιχεί σε μια περαιτέρω −πέρα και από τις βιομηχανικές συνθήκες− επικράτηση του τεχνικού πνεύματος και, πιο συγκεκριμένα, σε μια τόσο βαθιά απώλεια της εσωτερικής επαφής με τον κόσμο και της δυνατότητάς μας να επηρεάσουμε ως άτομα την κοινωνική ζωή, που έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά και το έχουμε, που λένε, παρατήσει το θέμα.
Πού το παρατήσαμε το θέμα; Το έχουμε παρατήσει ακριβώς στην τεχνική συστηματοποίηση. Εμείς; Εμείς ... 

  • Απουσιάζουμε. Θα επιστρέψουμε σε τρία τέρμινα. Παρακαλούμε ρίψατε σημείωμα!
Σε τούτη την παραίτηση αντιστοιχεί ο σημερινός παθητικός μηδενισμός με το διανοητικό απόλυτο σχετικισμό του. Και τούτη η παραίτηση είναι βαθιά κυρίως ως προς το εξής: Καθώς εγκαταλείπεται η πίστη του Ευρωπαίου στην ιδέα ότι ο κόσμος και η ιστορία έχουν νόημα, εγκαταλείπεται, ασυναίσθητα αλλά ριζικά, και ο άμεσα συνδεόμενος με αυτή την πίστη συντονισμός όλων των ψυχικών δυνάμεών του με άξονα ένα σκοπό − με αποτέλεσμα τον ψυχικό διασκορπισμό και την προοδευτική ασθένεια της βούλησης, που παρατηρούμε σήμερα στην κοινωνική ζωή.

Σε επόμενο σημείωμα ίσως δούμε, πώς αυτό σχετίζεται με την παγίδευση του Ευρωπαίου σε μια τραγική πνευματική αντίφαση, που συνδέεται άμεσα και με τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας.

(αν αργήσω, ρίψατε σημείωμα)

υ.γ. στο μεταξύ, μην ξεχάσουμε γι' αύριο βράδι να είμαστε στην ομιλία του Βασίλη Καραποστόλη εδώ!

26 σχόλια:

η θεία Όλγα τρέμει είπε...

Κάπου το πας εσύ, αλλά κατά πού δεν βλέπω και φοβάμαι!

:-))))

Μελ είπε...

Σε καμία βέβαια περίπτωση δεν θα "απαντήσουμε" στον τεχνικο-μηδενιστικό σχετικισμό με μια νέου τύπου ιδεολογικοποίηση της χαμένης ενότητας ελπίζω...
Για αυτό προηγουμένως ο Μισελ έθεσε και το ζήτημα του πλουραλισμού.

Ανώνυμος είπε...

Αγοράζουμε και πουλάμε την αλλοτρίωση μας κάθε μέρα και τα περί σχετικισμού δεν τίποτα άλλο απο την ρεκλάμα του προϊόντος Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ εμπόρευμα εκλεκτόν.

hollowsky είπε...

@Μελ,

η ελπίδα πεθαίνει τελευταία! Keep on walking!

:-))))

Σοβαρά τώρα: όχι δεν το πάω σε νέου τύπου ιδεολογικοποίηση. Έτσι ελπίζω δηλαδή [άντε πάλι χάχανα!].

Στο θέμα του πλουραλισμού, πάντως, είπα κάτι για την καυτή πατάτα: το θέμα είναι τι γίνεται όταν οι επιμέρους, σχετικές και τοπικές αλήθειες συναντιούνται εν τόπω και χρόνω.

Μια άλλη εικόνα του προβλήματος των πολλών αληθειών: Άμα ρίχνεις μια, δυο τρεις πέτρες στο ήρεμο νερό μιας λίμνης, παράγεται όντως κίνηση και ενδιαφέρον. Άμα όμως ρίξεις πάρα πολλές, παράγεται χάος, μπέρδεμα, σκέτη βαβούρα. (Καλό; Ε, όπως όλα τα καλά, από άλλον το δανείστηκα!)

aloga είπε...

@ hollowsky

Καλό; Ε, όπως όλα τα καλά, από άλλον το δανείστηκα!

Η αλήθεια είναι ότι πολύ κυκλοφορεί το: "...το είπε ο τάδε, το είπε ο τάδε..." Καλό θα είναι να γίνονται προσωπικές αυθεντικές προσεγγίσεις τουλάχιστον από όσους μπορούν να τις κάνουν.

Όσο δε για την εκ της δήλωσης διαφαινόμενη αυτοεκτίμηση, ουδέν σχόλιον.

Θα επανέλθω και επί του θέματος.

hollowsky είπε...

@ Aloga,

ναι, αλλά δεν είπα από ποιον το δανείστηκα! :-)

Λιγάκι σοβαρότερα: Είμαι υπέρ των αυθεντικών προσωπικών προσεγγίσεων αλλά δεν πιστεύω στην πνευματική παρθενογένεση.

Είναι κακό αυτό γιατρέ μου; :-)))

Περιμένω οπωσδήποτε να επανέλθεις!

aloga είπε...

"Ο θάνατος των ιδεολογιών αντιστοιχεί σε μια περαιτέρω − πέρα και από τις βιομηχανικές συνθήκες − επικράτηση του τεχνικού πνεύματος και, πιο συγκεκριμένα, σε μια τόσο βαθιά απώλεια της εσωτερικής επαφής με τον κόσμο και της δυνατότητάς μας να επηρεάσουμε ως άτομα την κοινωνική ζωή, που έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά και το έχουμε, που λένε, παρατήσει το θέμα. Το έχουμε παρατήσει ακριβώς στην Τεχνική συστηματοποίηση:"

1. Η εσωτερική επαφή με το κόσμο γενικώτερα και όχι μόνο με τους ανθρώπους, είναι πνευματική ικανότητα η οποία έχει περιοριστεί εξαιτίας της κυριαρχίας της διανοητικής προσέγγισης των πραγμάτων

2.Η δυνατότητά μας να επηρεάσουμε την κοινωνική ζωή πράγματι απωλέσθει, γιατί αυτή η επήρεια γίνεται σήμερά κυρίως από τα γιγαντωμένα μέσα ενημέρωσης, τα οποία δεν τα χειριζόμαστε εμείς αλλά άλλοι, οι οποίοι πράγματι εκείνοι, επηρεάζουν την κοινωνική ζωή. Επομένως αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και ως λογικά όντα, σηκώνουμε τα χέρια.

3. Αυτοί λοιπόν που χειρίζονται την κοινωνική ζωή το κάνουν μέσω της τεχνικής συστηματοποίησης και συνεπώς δεν είναι ότι εμείς τα έχουμε παρατήσει αλλά ότι αυτοί μας πήραν από τα χέρια την δυνατότητα επηρεασμού.
Βέβαια αν και χαμένοι στο επίπεδο της τεχνικής συστηματοποίησης, θεωρώ ότι υπάρχουν άλλες περιοχές στις οποίες μπορούμε να έχουμε το πάνω χέρι και να κινηθούμε.





"...Σε τούτη την παραίτηση αντιστοιχεί ο σημερινός παθητικός μηδενισμός με το διανοητικό απόλυτο σχετικισμό του. Και τούτη η παραίτηση είναι βαθιά κυρίως ως προς το εξής: Καθώς εγκαταλείπεται η πίστη του Ευρωπαίου στην ιδέα ότι ο κόσμος και η ιστορία έχουν νόημα, εγκαταλείπεται, ασυναίσθητα αλλά ριζικά, και ο άμεσα συνδεόμενος με αυτή την πίστη συντονισμός όλων των ψυχικών δυνάμεών του με άξονα ένα σκοπό − με αποτέλεσμα τον ψυχικό διασκορπισμό και την προοδευτική ασθένεια της βούλησης, που παρατηρούμε σήμερα στην κοινωνική ζωή..."


1.Εδώ τα πολυπλοκεύει τα πράγματα.

2.Υποθέτω ότι αντί ασθένεια της βούλησης, εννοεί εξασθένηση της βούλησης.

3.Σε αυτή την παράγραφο, προσπαθεί προφανώς να εξηγήσει πώς εννοεί τη
παράιτηση.

4.Παραείναι αυθαίρετη η γενικευμένη δήλωση ότι ο Ευρωπαίος εγκαταλείπει την πίστη.... Μπορεί αυτό να συμβαίνει για τους ευρωπαίους που αυτός γνωρίζει...

5.Εν πάσει περιπτώσει, έστω για αυτούς, γιατί η πίστη στην ιδέα ότι ο κόσμος και η ιστορία έχουν νόημα οδηγεί σε συντονισμό όλων των ψυχικών δυνάμεων με άξονα ένα σκοπό; Πάλι αυθαίρετο. Ήτοι, μπορεί να φαντάζεται ότι θέλει και δεν με αφορά.


"...Στο επόμενο σημείωμα θα δούμε, πώς αυτό σχετίζεται με την παγίδευση του Ευρωπαίου σε μια τραγική πνευματική αντίφαση, που συνδέεται άμεσα και με τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας..."

1. Πολύ βαρύγδουπο το "... Τραγική πνευματική αντίφαση..."

Για να δούμε όμως το επόμενο σημείωμα και το συζητάμε, με μόνη την επισήμανση ότι κατά την γνώμη μου στο πνευματικό επίπεδο δεν υπάρχουν αντιφάσεις και δη τραγικές. Αυτές υπάρχουν μόνο στο διανοητικό επίπεδο.

hollowsky είπε...

Aloga,

Α.
1. Και έτσι να είναι - που δεν είναι ακριβώς έτσι -, γιατί διάολε κυριάρχησε η διανοητική προσέγγιση των πραγμάτων; Είναι τούτο ανεξάρτητο από την επικράτηση του τεχνικού πνεύματος;
2. [όχι "επήρεια", "επιρροή"] Κι έτσι να είναι, τα σημερινά μμε υπάρχουν εξαιτίας της εκτεχνίκευσης της κοινωνίας μας και χάρη σε αυτή την εκτεχνίκευση. Επομένως αν δεν έχεις καλή αντίληψη του τεχνικού φαινομένου, δεν θα έχεις ούτε των μμε.
3. Την παραίτηση που αναφέρω, την περιγράφω σε συνάρτηση με το θάνατο των ιδεολογιών. Πρόσεξε: και όταν οι ιδεολογίες ζούσαν, πάλι κάποιοι άλλοι έπαιρναν για πάρτη τους τις δυνατότητες επηρεασμού της κοινωνικής ζωής. Άρα δεν είναι επομένως αυτό το στοιχείο, εκείνο που κάνει τη διαφορά.

Β.
1. Εγώ τα πολυπλοκεύω.
2. Δεν εννοώ απλώς εξασθένηση, εννοώ ασθένεια: η βούληση μπορεί να είναι αρκετά δυνατή, ίσως και πυρετική κάποιες φορές, αλλά "παλαβωμένη" εξαιτίας του ψυχικού διασκορπισμού. Βέβαια υπάρχει και εξασθένησή της.
3. Προσπαθώ κυρίως να την περιγράψω, να περιγράψω με τι συνδέεται και έτσι πώς την εννοώ.
4. Η Ευρώπη αφού εγκατέλειψε τη θρησκευτική της πίστη (δες ένα πρόσφατο λόγο του πάπα στο Εδιμβούργο), έχει εγκαταλείψει και τις ιδεολογίες. Διαφωνείς; Κάθε κανόνας έχει βέβαια και τις εξαιρέσεις του.
5. [Αν δεν σε αφορά, γιατί κάθεσαι και το συζητάς;] Συντονισμός δυνάμεων δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς προσανατολισμό και προσανατολισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πίστη ότι προς τα κάπου βαδίζεις και δεν πας στα κουτουρού. Κάνε καμιά πεζοπορία και θα το δεις :-)

Γ.
1. Βαρύ-γδουπος; Μα έχω χάσει πάνω από 10 κιλά! :-)))
2. ΟΚ.

izi είπε...

@hollow
Επειδή το πες και μια και δυο περι χωροχρονικής εμπλοκής των αληθειών, η ιδεολογικοποίηση ως διαδικασία είναι αυτό ακριβώς που πας να κάνεις αλλάζοντας μάλιστα και τα λόγια του Μισελ Σερ.
Αυτή λοιπόν η διαδικασία περιέχει την υπόθεση -υποθέτει πρίν και επικαλείτε αργότερα- του αδύνατου (την συνάντηση, και μάλιστα την εμπλοκή που υποννοείς, εν τόπω και χρόνω) για να καταλήξει σε μια καθολικότητα δια των αφαιρέσεων που συνεχίζουν στο διηνεκές εως ότου μείνει μια μόνη αλήθεια αυτή της ιδεολογίας.

Ευκολο. Δεν θέλω αστο.

(Κλέβεις και λιγουλάκι όπως είπα γιατί κανείς δεν μίλησε για τοπικές και σχετικές αλήθειες αλλά για τοπικές περιοχές και ιδιοτυπίες στις οποίες αντιστοιχούν κάποιες αλήθειες).


@aloga (και hollow)
λες "Η δυνατότητά μας να επηρεάσουμε την κοινωνική ζωή πράγματι απωλέσθει, γιατί αυτή η επήρεια γίνεται σήμερά κυρίως από τα γιγαντωμένα μέσα ενημέρωσης, τα οποία δεν τα χειριζόμαστε εμείς αλλά άλλοι"

γλουπ !

Μα η Ιστορία όμως, θα γνωρίζεις ότι, δεν έχει ούτε "εμάς" ούτε τους "άλλους" τουλάχιστον συγχρόνως :-))

aloga είπε...

1. Όταν μιλάω για εσωτερική επαφή εννοώ από το μέσα στο μέσα όχι εμμέσως, δηλαδή μέσα-μυαλό-κουβέντες-μυαλό-μέσα. Αυτό το από το μέσα στο μέσα ή όπως κάποιοι ονομάζουν από καρδιά σε καρδιά είναι που ονομάζω πνευματική ικανότητα και το αντιδιαστέλλω προς προς την διανοητική προσέγγιση.

2. @ izi Άρχισες κιόλας τα γλουπ; Καλη όρεξη. Έπονται κι άλλα.

Σοβαρά τώρα που λέει και ο χόλοου.

Η περίπτωσή μου, όπως δεν γνωρίζεις, είναι ότι δεν κατέχω στο βαθμό που προφανώς κατέχεις εσύ και πολλοί άλλοι τα θέματα της ιστορίας. Ήτοι τα θεωρητικά. Απλώς προσπαθώ να συζητάω με την εμπειρική κυρίως γνώση που έχω.
Λοιπόν, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν λες ότι η ιστορία δεν έχει "..."εμάς" ούτε τους "άλλους" τουλάχιστον συγχρόνως... " Γιατί όμως να συζητάμε με ιστορικούς όρους και όχι με όρους της καθημερινότητας.
Αυτό που συμβαίνει λοιπόν σήμερα είναι κατά την γνώμη μου το γεγονός ότι κάποιοι διαχειρίζονται τα μέσα ενημέρωσης για ίδια συμφέροντα και τα διαχειρίζονται μόνο αυτοί. επομένως εσύ κι εγώ δεν μπορούμε να επηρεάσουμε την κοινωνική ζωή ευρύτερα όπως αυτοί μπορούν.

3.Ευχαριστώ για το επιρροή.

4.Θεωρώ χάσιμο χρόνου και ενέργειας για μένα, το να ασχοληθώ με το να αντιληφθώ το τεχνικό φαινόμενο και τα μμε. Επειδή θεωρώ ότι για να επηρεάσω μέσω των μμε πρέπει να γίνω ένας από αυτούς και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ,αγνοώ την διεργασία.

5.Όταν λέω δεν με αφορά εννοώ ότι δεν με αφορά κάτι συγκεκριμένο το οποίο θεωρώ ότι κάποιος το φαντάζεται, δεδομένου ότι θεωρώ ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να φαντάζεται ό,τι θέλει, δεν έπεται όμως και και ότι εγώ οφείλω να ασχολούμαι με την κάθε φαντασία.


6. Σταματάω αυτόν τον τρόπο του διαλόγου γιατί τελικά ανοίγουμε όλο και περισσότερα μέτωπα και θα χαθούμε. Βέβαια δεν το ξεκίνησα εγώ. Εσύ με τον τρόπο σου γράφεις ένα κείμενο το οποίο περιέχει εκατό μέτωπα. Και που θα πάει το πράγμα; Προφανώς,πουθενά. Αν θέλεις κανονική εποικοδομητική συζήτηση, βάζεις ένα θέμα και το εξαντλούμε. Και το θέτεις απλά. Όταν το θέτεις με τρεις μεγάλες παράγραφους, η συζήτηση θα χρειαστεί τρακόσιους τόμους, τρεις χιλιάδες ώρες εργασίας και ... Εν πάσει περιπτώσει, πάμε παρακάτω

hollowsky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollowsky είπε...

Izi,

βιάζεσαι να μου καταλογίσεις δόλο. Όπως και να 'χει, δεν νομίζω να αποτελεί "υπόθεση του αδύνατου" η συνάντηση των ιδιοτυπιών-τοπικών περιοχών στις οποίες αντιστοιχούν σχετικές αλήθειες. Νομίζω πως αυτό γίνεται συνέχεια και μέσα στην καθημερινή ζωή, και μέσα στην ιστορία, και μέσα στο πεδίο της σκέψης, κ.λπ. Ούτε πάλι είναι υποχρεωτικό όποιος βάζει το ερώτημα του τι γίνεται σε αυτή τη συνάντηση, να το πηγαίνει σε "μια καθολικότητα δια των αφαιρέσεων" [δεν πάω ν' αποδείξω την ύπαρξη του Θεού, αν αυτό υποπτεύεσαι :-)]. Μπορούμε απλά να σκεφτούμε αυτή την ερώτηση;

aloga είπε...

@hollow

"[δεν πάω ν' αποδείξω την ύπαρξη του Θεού, αν αυτό υποπτεύεσαι :-)]. "

Αν ο izi υποπτεύεται ότι πας να αποδείξεις την ύπαρξη του θεού τότε δεν θα ξέρει ότι η ύπαρξη του θεού δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί.

hollowsky είπε...

@Aloga,

ναι - όπως και είναι αδύνατον να απαντηθεί η ερώτηση "Γιατί να υπάρχει σύμπαν αντί για τίποτα;".

:-)))

izi είπε...

@aloga
μπορείς όμως να υποπτεύεσαι ότι...

hollow, δεν γίνεται να σκεφτούμε την ερώτηση από την στιγμή που αυτό που έννοω ώς αλήθεια σε μια "τοπικότητα" ή "ιδιοτυπία" πιστεύω πως δεν γίνεται να αλληλοκαλύπτεται με κάποια άλλη που ανήκει στην ίδια ιδιότυπη συνθήκη απλά γιατί για να υπάρξει η άλλη θα πρέπει να υπάρξει μια νέα τοπικότητα -ιδιοτυπία.

Με λίγα λόγια αν προκαθορίσουμε τον χώρο που θα κινηθούμε δεν υπάρχει η περίπτωση να βρεθούμε μπροστά σε κάτι τέτοιο.

Αυτό όμως που κάνει η ιδεολογία, είναι ότι διαχειρίζεται και χρησιμοποιεί κάθε δυνατό δίλημμα ώστε να γενικεύσει να αφαιρέσει το νόημα του οποιουδήποτε ορίου να χάσεις τον τόπο και να μπεις στην διαδικασία της αναζήτησης της αλήθειας.

Αυτό που είπαμε και πρίν. Μα όποιος αναζητά την αλήθεια (που στον "οριοθετημένο" χώρο της και στην αναγνωρισμένη ιδιοτυπία δεν χρειάζεται να την αναζητήσεις γιατί είναι τοποθετημένη εμφανώς) την έχει πατήσει άσχημα μιας και θα αναγκαστεί να εμπλακεί σε χίλια δυο τεχνάσματα και εκστρατείες αναζήτησης όλα μάταια.

Είναι σαν ενώ κρατάς μια χούφτα άμμο στο χέρι, να την πετάξεις στην θάλασσα και μετά να βουτήξεις να την μαζέψεις κόκκο τον κόκκο.

Να σημειώσω ότι περισσότερο όλα αυτά αφορούν μάλλον στην λογική επιστήμη, την οντολογία, την φιλσοφία.

Στην ανιαρή καθημερινότητα φυσικά το "κυνήγι της αλήθειας" είναι μια επιπλέον απόσπαση από την πλήξη που υποφέρει ο άνθρωπος μεσ'την ζωή, πόλεμοι, πογκρόμ, σταυροφορίες,τρομοκρατία κτλ απίθανα επιστρατεύονται για την ακριβή αλήθεια μας.

Θα πρέπει να θυμόμαστε όμως ότι τελικά δεν τα κονομάν' οι χρυσοθήρες αλλά μάλλον αυτοί που πουλάνε τις αξίνες.

dont believe a hype
που λέει και το τραγούδι

hollowsky είπε...

@Izi,

επειδή αρχίζω να μπερδεύομαι, μήπως μπορείς να μου δώσεις ένα συνένα παράδειγμα μιας ιδιοτυπίας-αλήθειας;

izi είπε...

@hollow
Είναι παλαιού τύπου ερώτηση παγίδα. Θα απαντήσω λοιπόν λέγοντας ότι ο αρχαιότερος άβακας που έχουν βρεί μέχρι σήμερα οι αρχαιολόγοι τους περίμενε στην Σαλαμίνα 3000 χρόνια.
Επίσης είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις τι θα πεί σύστημα.

Οπότε γνωρίζεις και ότι κάποιες φορές αν αλλάξεις σύστημα αλλάζεις και αλήθεια.

Εσύ μπορείς να μου πεις ένα παράδειγμα όπου οι ξεχωριστές αλήθειες δύο συστήματων μπορούν να συναντηθούν και να συγκρουστούν σε ένα ως τέτοιες?

(κάτι έχω ακούσει για νεκροζώντανες γάτες)

aloga είπε...

@izi

" ...Εσύ μπορείς να μου πεις ένα παράδειγμα όπου οι ξεχωριστές αλήθειες δύο συστήματων μπορούν να συναντηθούν και να συγκρουστούν σε ένα ως τέτοιες?.."

Θα σου πω εγώ ένα παράδειγμα.
Φυσικά όχι του εργαστηρίου αλλά της καθημερινής ζωής:

Οποιαδήποτε συζήτηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

aloga είπε...

@izi

"... Μα όποιος αναζητά την αλήθεια (που στον "οριοθετημένο" χώρο της και στην αναγνωρισμένη ιδιοτυπία δεν χρειάζεται να την αναζητήσεις γιατί είναι τοποθετημένη εμφανώς) την έχει πατήσει άσχημα μιας και θα αναγκαστεί να εμπλακεί σε χίλια δυο τεχνάσματα και εκστρατείες αναζήτησης όλα μάταια..."

Αν αυτός ο κάποιος έχει αποδεχτεί τον "οριοθετημένο" χώρο ... και δεν βλέπει την εμφανώς τοποθετημένη αλήθεια, την έχει ήδη πατημένη έτσι και αλλιώς. Δεν χρειάζεται να αρχίσει το ψάξιμο για να την πατήσει εμπλεκόμενος...

izi είπε...

@ aloga
την πρώτη σου απάντηση δεν την καταλαβαίνω
Μήπως εννοείς για δύο ανθρώπους που ο ένας μιλά κινέζικα όντας κινέζος και ο άλλος ελληνικά όντας έλληνας. Τότε ναι, αλλά για πόσο θα συνεχιστεί η κουβέντα

Για την δεύτερη ήθελα να συμπληρώσω ότι εάν αντιλαμβάνεσαι τα "όρια" ενός συστήματος δεν αναζητάς την αλήθεια του διότι αυτή είναι ακριβώς η αντίληψη του ορίου. Τότε μπορείς να κινείσαι παίζοντας εντός των ορίων. Τότε ξεκινάει το παιχνίδι δηλαδή.

Αν πάλι δεν γνωρίζεις τα "όρια" και παρ'όλα αυτά βρίσκεσαι εντός του συστήματος, ε τότε είσαι κάπως σαν τον Παναθηναϊκό στην Βαρκελώνη, που ενώ οι άλλοι ξεκινούν να παίζουν μπάλα εσύ ρωτάς την εξέδρα τι κάνουν και γιατί έρχονται κατά πάνω σου αυτοί οι κακοί με τα τις μπλε και κόκκινες ριγέ φανέλες.
Τότε ναι είναι δύσκολα τα πράγματα γιατί μέχρι να σου σφυρίξουν τι συμβαίνει έχεις φάει τέσσερα πέντε, αυτά όμως στην πραγματική ζωή δεν γίνονται :-)

aloga είπε...

@ izi

1. Δεν εννοώ ένα κινέζο και ένα έλληνα.

Εννοώ για παράδειγμα εσένα κι εμένα. Λέω λοιπόν ότι ο καθένας μας είναι ένα σύστημα στην ουσία του και καθένας μας έχει τις αλήθειες του. Άλλες συμπίπτουν άλλες όχι. Έτσι, όταν κάνουμε μια συζήτηση, οι αλήθειες οι δικές σου και οι δικές μου (αυτές που δεν συμπίπτουν), έρχονται αντιμέτωπες και μπορεί να συγκρουστούν. Αυτό το βλέπεις πχ και εδώ στο ιστολόγιο.
Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι μπορεί να μιλάμε την ίδια γλώσσα, για ένα τρίτο παρατηρητή, ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι σε πολλές περιπτώσεις, άλλα εννοεί ο καθένας μας με την ίδια λέξη.

2. Ωραίο το παράδειγμα με τον Παναθηναϊκό. Με βοηθάει να καταλάβω τι εννοείς.

Αλλά και επιβεβαιώνει την άποψή μου. Δηλαδή:

Ο Παναθηναϊκός την είχε πατημένη από την στιγμή που δεν έβλεπε την προφανή αλήθεια, αμέσως όταν βρέθηκε μέσα στο σύστημα. Δεν την πάτησε όταν άρχισε τις ερωτήσεις και έπλεξε με τις απαντήσεις για να καταλάβει τι γίνεται δηλαδή για να αντιληφθεί την αλήθεια (πραγματικότητα;). Δεν είναι δηλαδή το ψάξιμο που τον έκανε να την πατήσει.

3. Βέβαια όπως ανέμενα, μπλέξαμε με τις διάφορες αλήθειες. Δηλαδή την γενική αλήθεια, τις μερικές αλήθειες και την καινούργια για μένα "αλήθεια του συστήματος" (βέβαια αυτή εντάσσεται στις μερικές αλήθειες, υποθέτω).
Έτσι μου φαίνεται ότι η επόμενη ανάρτηση ήρθε την κατάλληλη στιγμή.

hollowsky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollowsky είπε...

@ Izi και Aloga,

εγώ όλο αυτό το συνοψίζω ως εξής:

"Σου μιλάω και μου απαντάς επειδή δεν είμαστε εντελώς ίδιοι αλλά ούτε και εντελώς διαφορετικοί ταυτόχρονα. Διότι, αν ήμασταν ολότελα ίδιοι, δεν θα υπήρχε καν λόγος να σου μιλήσω και να περιμένω απάντηση αφού θα ήξερα από τα πριν τι σκέφτεσαι, πώς το σκέφτεσαι, πού το πας και τι θα απαντούσες ... ενώ αν ήμασταν ολότελα διαφορετικοί, και να σου μιλούσα δεν θα υπήρχε περίπτωση να καταλάβεις έστω και αχνά τι θέλω να πω κι έτσι να μου απαντήσεις".

Ούτε σκέτες ιδιοτυπίες, ούτε όλα κι όλοι ένα και το αυτό!

Είναι ξεκάθαρο; Μπορούμε να το βάλουμε σαν βάση για να δούμε το ερώτημα του "Τι γίνεται όταν δυο ιδιοτυπίες συναντιούνται;"?

aloga είπε...

@ hollowsky

Τι είναι οι ιδιοτυπίες που συναντώνται;

Έγγραφα;

Όπως λέμε φωτοτυπίες;

Μήπως κατα βάθος θέλεις να μιλήσουμε για δυο ανθρώπους που συναντώνται και συζητούν;

Γιάννης είπε...

όταν δυο άνθρωποι συζητήσουν τότε δεν μπορούν να επικρατούν ταυτόχρονα και οι δυο αλήθειες καθ' όλη τη διάρκεια της συνάντησης/συζήτησής τους

άλλο αν νευριάσουν και αποχωρήσει ο ένας ή γίνει αποδεκτή η αλήθεια του ενός δια της βίας ή με την πειθώ.

aloga είπε...

@ Γιάννης

"... όταν δυο άνθρωποι συζητήσουν τότε δεν μπορούν να επικρατούν ταυτόχρονα και οι δυο αλήθειες καθ' όλη τη διάρκεια της συνάντησης/συζήτησής τους

άλλο αν νευριάσουν και αποχωρήσει ο ένας ή γίνει αποδεκτή η αλήθεια του ενός δια της βίας ή με την πειθώ..


Συμφωνώ

Επομένως στο ερώτημα του Χόλοου: "...Τι γίνεται όταν δυο ιδιοτυπίες συναντιούνται;" η απάντηση είναι αυτή που λες: "...δεν μπορούν να επικρατούν ταυτόχρονα και οι δυο αλήθειες καθ' όλη τη διάρκεια της συνάντησης... αλλά, ...γίνει αποδεκτή η αλήθεια του ενός δια της βίας ή με την πειθώ..."

Εάν κάποιος αποχωρήσει για οποιονδήποτε λόγο, τότε δεν υπάρχει η αναγκαία συνθήκη: "...δυο ιδιοτυπίες συναντιούνται..." επομένως δεν τίθεται και το ερώτημα.

Ελπίζω ο Χόλοου να πήρε την απάντηση που ζητούσε...

Αν αυτή δεν ήταν προφανής.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets