10 Απριλίου 2013

Η εργασία δεν παράγει κανένα πλούτο!


Διόνυσος και  Πλούτος

«Η εργασία παράγει τον πλούτο των κοινωνιών»
Πρίμο: Διεθνής Χορωδία Αστών Οικονομολόγων
Σεκόντο: Ηνωμένοι Εργατιστές


«Ποτέ κανείς δεν πλούτισε δουλεύοντας»
Λαϊκή σοφία


Ενάντια στη διεθνή χορωδία με τα δεξιά πρίμα και τ' αριστερά σεκόντο της, παίρνουμε σθεναρά το μέρος της λαϊκής σοφίας και διακηρύσσουμε: Η εργασία δεν παράγει κανένα πλούτο! Ούτε αυτοσκοπός της είναι η παραγωγή. Ούτε σήμερα, ούτε ποτέ. Η εργασία παράγει πράγματα. Η παραγωγή πραγμάτων δεν είναι ούτε αυτοσκοπός, ούτε πλούτος. Τα πράγματα δεν είναι πλούτος.
 

Πλούτος δεν είναι η δραστηριότητα που παράγει πράγματα. Πλούτος είναι η δραστηριότητα που ορίζει τα πράγματα, η δραστηριότητα που ορίζει ποια πράγματα έχουν ενδιαφέρον και ποια δεν έχουν, ποια έχουν αξία και ποια δεν έχουν, ποια αξίζει να παρακινήσουν τον άνθρωπο και ποια όχι.


Γι’ αυτό, ούτε η παραγωγή, ούτε η κατανάλωση πραγμάτων είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο πλούσιο. Πλούσιος δεν είναι εκείνος που παράγει πράγματα. Πλούσιος δεν είναι εκείνος που μαζεύει πράγματα. Πλούσιος δεν είναι εκείνος που καταναλώνει πράγματα. Κλείστε τ’ αφτιά σας στις ψαλμωδίες των αστών οικονομολόγων και των εργατιστών! Το συμφέρον τους είναι κοινό: Να μην αποκαλυφθεί η αληθινή φύση του πλούτου ώστε να μην αποκαλυφθεί κι ο δικός τους κοινωνικός ρόλος στο παιχνίδι συγκάλυψης της αληθινής φύσης του πλούτου.


Πλούσιος είναι εκείνος που είναι σε θέση να ορίσει και να θεσμοθετήσει κοινωνικά τι έχει αξία και τι δεν έχει αξία, τι έχει ενδιαφέρον και τι δεν έχει ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Πλούσιος είναι εκείνος που είναι σε θέση να οργανώσει τους άλλους ώστε να εργάζονται υπακούοντας στο δικό του ορισμό του πλούτου, σε αυτό που εκείνος έχει ορίσει ως ενδιαφέρον και αξιόλογο για τον άνθρωπο.


Ποια «εργασιακή δύναμη» και ποιος «νόμος της αξίας» λοιπόν; Ανέκαθεν η κεντρική κοινωνική διαπάλη γινόταν κι εξακολουθεί να γίνεται γύρω από τον ορισμό του πλούτου, γύρω από το τι αξίζει και τι δεν αξίζει να παρακινήσει τον άνθρωπο, και όχι γύρω από μαθηματικούς τύπους, οικονομικές παραμέτρους και λοιπά στατιστικά πυροτεχνήματα. Ανέκαθεν η κεντρική κοινωνική διαπάλη αφορούσε κι εξακολουθεί να αφορά στην αποκάλυψη ή τη συγκάλυψη του κυρίαρχου κάθε φορά ορισμού του πλούτου. 

Ανέκαθεν η κεντρική κοινωνική διαπάλη κρινόταν και κρίνεται από τη διατύπωση και την ενεργοποίηση ενός νέου, βαθύτερου, πλατύτερου και αυθεντικότερου ορισμού του Λόγου για τον οποίο αξίζει να ζούμε.


Όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες…



Ατενίζοντας τον Πολύφημο,
Ο υμέτερος Χολοσκάει


23 σχόλια:

izi είπε...

Dynamite

Ανώνυμος είπε...

Ποτέ κανείς δεν πλούτισε δουλεύοντας ο ίδιος.
Οι αξίες καθορίζονται με την ισχύ φυσικά και όχι με την εργασία, αλλά η εργασία στηρίζει τον κόσμο των αξιών. Ο εξαναγκασμός στην παραγωγη δηλαδη.
Μιλάμε για έναν κόσμο που για να υπάρξει πρεπει να παράγει αξίες και για να παράγονται συνεχώς αξίες πρέπει το πλήθος να δεσμεύεται και να εξαναγκάζεται στην παραγωγή τους.

HollowSky είπε...

Ανώνυμε/η,
καλή η παρατήρηση, αλλά με την επιφύλαξη για το "πρέπει να παράγει αξίας (...) για να παράγονται συνεχώς αξίες".

Οι αξίες ποτέ δεν παράγονται με την έννοια που δίνουμε στον όρο παραγωγή, δηλ. μιας τυπικά μηχανικής-τεχνικής διαδικασίας αναπαραγωγής. Δεν υπάρχει "παραγωγή" αξιών.

Η αξία εδράζεται στην κρίσιμη ποιοτική διαφοροποίηση: κάτι είναι αξία όταν αναδεικνύεται ως ξεχωριστό και μοναδικό μέσα από τον αδιαφοροποίητο "σωρό".

Η δραστηριότητα που επιτελεί αυτή την διαφοροποίηση-ανάδειξη, δεν είναι μια παραγωγή (με τον παραπάνω τρέχοντα τεχνικό όρο). Είναι μια ελεύθερη δημιουργία.

Οι αξίες αποτελούν έργο ελεύθερης δημιουργίας. Κι έτσι δεν μπορούν να "παράγονται συνεχώς", όπως λ.χ. παράγονται τα εμπορεύματα. Μπορούν όμως (και αυτό γίνεται!) να αιχμαλωτίζουν το ενδιαφέρον και να θέτουν κόσμο στην υπηρεσία τους. Οι απλοί υπηρέτες (ή και δούλοι) αξιών δεν τις παράγουν, απλώς τις αναπαράγουν.



stratos είπε...

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, Γιάννη - ειδικά η κατάληξή του. Μου φαίνεται όμως ότι ο ορισμός του πλούτου μπερδεύεται εδώ με τον ορισμό της ισχύος - σαν να λέει δηλαδή ότι πλούτος είναι ό,τι μπορεί να ορίσει τι είναι πλούτος, ή, αλλιώς, πλούτο έχει όποιος δίνει τον ορισμό του πλούτου (ή των αξιών) - αυτό όμως είναι ισχύς. Θα προτιμούσα έναν ορισμό του πλούτου όπως τον όριζες εσύ, εφόσον θα είχες τον πλούτο να τον ορίσεις.

Ανώνυμος είπε...

Σωστότατο. Οπότε, μιλάμε για έναν κόσμο που για να υπάρξει πρεπει να δημιουργεί αξίες και για να δημιουργούνται αξίες πρέπει το πλήθος να δεσμεύεται και να εξαναγκάζεται στην συνεχή αναπαραγωγή τους.

Ναι πολύ καλύτερα έτσι

HollowSky είπε...

Στράτο,
ωραία παρατήρηση! Πλούτος και ισχύς οπωσδήποτε συναρτώνται, όμως δεν ταυτίζονται. Πράγματι, εκείνο που έθεσα είναι ότι ο πλούτος είναι κάτι που ορίζουμε (ή ορίζουν άλλοι για εμάς).

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να σπάσει η "Μαγεία" των απολιθωμένων λέξεων, θέλω δηλαδή να περάσουμε από τα ουσιαστικά στα απαρέμφατα κι από εκεί στα ρήματα: π.χ. από το θεσμός στο θεσμίζειν κι από το θεσμίζειν στο εγώ-εσύ-αυτός-εμείς-εσείς-αυτοί θεσμίζουμε.

Έτσι, πιστεύω, θα βρεθούμε στην περιοχή του Συμβολικού Λόγου, δια του οποίου πλάθονται οι πολιτισμοί και ο οποίος είναι Ρήματα Προσώπων, που δεν καταργούν τα ουσιαστικά και τ' απαρέμφατα αλλά τα ζωντανεύουν.

Gareth είπε...

Πως να φύγουμε από την περιοχή του συμβολικού λόγου των ατομικών ενεργειών-υπάρχει φυσικά και η χορωδιακή εκφορά που αν την παραβλέψουμε, αν παραβλέψουμε δηλαδή το ρόλο της στο "πλάσιμο" του πολιτισμού ίσως και να "κάτσει" το κέικ.
Και εδώ που τα λέμε κάτι τέτοιο έχει συμβεί-έχει κάτσει- με το ιδεολογικό καπέλωμα που επέβαλαν αρχικά οι εν τάξη θρησκείες στον πολιτισμό. Ο χριστιανισμός συγκεκριμένα σε αμερική, ρωσία και ευρώπη.
Και η ειρωνεία είναι ότι το επέβαλε επικαλούμενος ακριβώς αυτόν τον συμβολικό λόγο.
Προσωπικότητα και εργασία, και το θαύμα της αναπαραγωγής.... του πολλαπλασιασμού. Κεντρικές αξίες του πολιτισμού του ποιμένα, του ψαρά του μαραγκού και του θαυματοποιού εργοστασιάρχη που θα μας θρέψει...
Μόνο που "εργασία" είναι η λέξη της κυρίαρχης τάξης για τον καταναγκασμο και "προσωπικότητα"
η λέξη για τον σκλάβο.
...
in god we trust πάντα!
Μετά ήρθε κι η "επανάσταση"!

Ανώνυμος είπε...

Στον καπιταλιστικό κόσμο ως κεντρική αξία καθορίζεται η εργασία, και από κεί και πέρα βγαινουν ο Νόμος της αξίας, της υπεραξίας κτλ. υπολογιστικά

Αυτο που μας ενώνει είναι η ελπίδα για ένα κόσμο δίχως καταναγκασμό και εκμετάλλευση...

panagiotis είπε...

Επιχειρώντας μια σύνδεση με την καταπληκτική ανάρτηση του izi «Ο Τελευταίος Εβραίος της Βίνιτσα»:


[…]Εξωραΐζοντας τον σεξουαλικό τουρισμό που έχει καταδικαστεί από μια "σεξουαλική ηθική» που δεν είναι παρά μια μορφή «ελέγχου του πληθυσμού» και «καταπίεσης των επιθυμιών», ο ανθρωπολόγος S.Roux βλέπει στις συζητήσεις και τα δώρα που ανταλλάσσονται μεταξύ των πελατών του σεξουαλικού τουρισμού και τις ταϊλανδέζες μασέζ μια "διάσταση χειραφέτησης." Γι 'αυτόν υπάρχει σ’ αυτό "μια απελευθερωτική διάσταση της εργασίας του σεξ.". Επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά ότι, το Arbeit Macht Frei ρίχνει τη σκιά του πολύ πέρα από την πύλη του Άουσβιτς.[…]

Jacques Guigou

xereth είπε...

Φοβερή σύνοψη hollow!
Παναγιώτη μπράβο, αυτά που λέει ο ανθρωπολόγος είναι το αντίθετο ακριβώς από αυτό που ονομάζει ο Hollow πλατύτερο και αυθεντικότερο ορισμό του λόγου για τον οποίο αξίζει να ζούμε και όντως "επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά ότι, το Arbeit Macht Frei ρίχνει τη σκιά του πολύ πέρα από την πύλη του Άουσβιτς"
Κάτω η εργασία!

LATIN NATIN FATIN είπε...

ΒΑΣΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ!!!!

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα έρευνας της UNICEF για την περίοδο 2099-2010, σε ό,τι αφορά την ΥΛΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ των παιδιών η Ελλάδα καταλαμβάνει την 25η θέση σε σύνολο 29 ανεπτυγμένων χωρών παγκοσμίως, ενώ το 15% του παιδικού πληθυσμού της διαβιώνει σε νοικοκυριά το εισόδημα των οποίων είναι μικρότερο από το 50% του εθνικού μέσου εισοδήματος. Πρόκειται για ποσοστό υπερδιπλάσιο από αυτό των σκανδιναβικών χωρών και της Ολλανδίας και ένα από τα μεγαλύτερα στη Δυτική Ευρώπη.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΜΩΣ στα στατιστικά στοιχεία συντελέστηκε, όταν τα παιδιά ρωτήθηκαν πόσο ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΑ είναι από τη ζωή τους: Η Ελλάδα εκτοξεύτηκε στην 5η θέση της κατάταξης, η Ισπανία ανέβηκε από τη 19η στην 3η θέση, ενώ η Ιταλία σκαρφάλωσε 7 θέσεις.
Σημαντική ΠΤΩΣΗ μετά τις απαντήσεις των παιδιών είχαν η Γερμανία και το Λουξεμβούργο, με την πρώτη να καταποντίζεται από την 6η στην 22η θέση και το δεύτερο από την 7η στη 17η θέση.

από εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63810302


Το ερώτημα γιατί τα παιδιά των Γερμανών, που είναι υγιή και πλούσια, είναι δυστυχισμένα, σε σχέση με τα φτωχά ελληνόπουλα θέτει η γερμανική εφημερίδα WELT σχολιάζοντας την έκθεση της Unicef. Όπως λέει ο Χανς Μπερτμαν, καθηγητής του Πανεπιστημίου Humboldt του Βερολίνου, μέλος της UNICEF, τα γερμανόπουλα δηλώνουν ότι είναι λυπημένα. Η εφημερίδα αναρωτιέται πως γίνεται και τα παιδιά των Γερμανών που έχουν τα πάντα, είναι λυπημένα σε σχέση με τα παιδιά των Ελλήνων.

από εδώ: http://www.newsbeast.gr/world/arthro/517115/giati-ta-ellinopoula-einai-pio-eutuhismena-apo-ta-plousia-paidia-mas/

Ανώνυμος είπε...

latin nantin fatin αυτα στοιχεία τα κρύβουμε γιατί κινδυνευουμε να μας ρίξουνε κανα "ειδικό χαράτσι ευτυχίας"!


Ανώνυμος είπε...

Το προσόν της ανάρτησης είναι οτι βοηθαει το μυαλό μας να ξεκολήσει από τη πσγίδσ των οικονομίστικων ορισμών και προσεγγίσεων της κστάστασης, που μας σπρωχνουν συνέχεια να ψάχνουμε οικονομίστικες λύσεις στην κρίση.

buccaneer's gambit είπε...

Σωστά!

Ονειρμός είπε...

Aς θυμηθούμε μερικά πράγματα.

Για τον Μάρξ, η ''αναγκαία εργασία'' έχει μια βιολογική και μια πολιτιστική πτυχή αδιαχώριστα. Δεν σου λέει πόσες θερμίδες θέλει ο εργάτης, αλλά ότι υπάρχει και το ποσό ενέργειας που χρειάζεται για να αναπαράγει τη σωματική του ύπαρξη.
Στην ''Κριτική του Προγράμματος της Γκότα'' είναι γνωστό ότι ο Μάρξ κάνει κριτική στο ότι η εργασία παράγει το πλούτο. Υπάρχει και η γη. Επίσης, η εργασία είναι πάντοτε κοινωνική, συνδυασμένη εργασία, όπως και η κατανάλωση είναι πάντα κοινωνική κατανάλωση (Grundrisse).
O Goedelier όντας μαρξιστής δεν έχει πρόβλημα να πει ότι ακριβώς ο προσδιορισμός του ορίου αναγκαίας εργασίας-υπερεργασίας είναι ''αυθαίρετος'' ή καλύτερα αντικείμενο ιστορικής διαπάλης. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πάντοτε θα υπάρχει το ''κάτω'' και το ''πάνω'' από αυτό το όριο, που ορίζουν το πλεόνασμα και την έλλειψη, την υπερισχύ και την αδυναμία. Δομικά οι δύο αυτές θέσεις (ανεστραμμένη όψη η μία της άλλης)διατηρούνται, όπου και να μπει το όριο.
Το θέμα λοιπόν είναι ποιός ιδιοποιείται τον πλούτο κλπ κλπ, όποιον και αν είναι το ιστορικό όριο. Πάντα τίθεται αυτό το ζήτημα. Ο Μάρξ έχει απολύτως ιστορικοποιήσει το θέμα του πλούτου, όταν πάλι στα Grundrisse σε γνωστό απόσπασμα (νομίζω το έχετε ανεβάσει παλιότερα) λέει πως άλλο πράγμα σήμαινε ο πλούτος στην Αρχαία Αθήνα.
Το ότι σημαίνει η επανάσταση επαναπροσδιορισμό του πλεονάσματος, της έλλειψης και του ορίου τους,.
Το θέμα είναι να επιλυθεί το πρόβλημα της επιβίωσης (να μην πεινάει κανείς) για να ανοιχτεί ελεύθερο το πεδίο της επιθυμίας. Αλλά και για το απλό αυτό θέμα της επιβίωσης και της ιδιοποίησης των όρων της ύπαρξης, χρειάζεται επανάσταση.

Ονειρμός είπε...

Όταν επιλυθεί για τον καθένα το πρόβλημα της επιβίωσης χωρίς την ανάγκη να προσφέρει κανείς τον εαυτό του σε κάποιον εκμεταλλευτή, θα θιγεί και το ίδιο το όριο. Ο σκοπός είναι βέβαια η υπέρβαση του ορίου με τρόπο που δεν επαναφέρει ένα ακόμη όριο (κακό άπειρο του Χέγκελ, από πεπερασμένο σε πεπερασμένο)

HollowSky είπε...

@ Ονειρμός,

μα φυσικά, οι πρώτοι εργατιστές ήταν οι συγγραφείς του Προγράμματος της Γκότα και με αυτό το Πρόγραμμα για πρότυπο χτίστηκε όλος ο εργατισμός - η ανάρτηση έκλεισε ευθύς εξαρχής το μάτι επ' αυτού.

Από εκεί και πέρα,

1. Φράσεις όπως "υπάρχει και το ποσό ενέργειας που χρειάζεται για να αναπαράγει τη σωματική του ύπαρξη", δεν λένε τίποτα απολύτως, ή μάλλον δεν λένε τίποτα περισσότερο από το ότι για να ζει κανείς ... δεν πρέπει να πεθαίνει - κι αλίμονο σ' όποιον πάει να χτίσει πάνω σε τέτοια χώματα.

2. Το ποιος ιδιοποιείται τον πλούτο ασφαλώς είναι ένα θέμα, πλην όμως δεν είναι το θέμα, διότι η ιδιοποίηση ΕΠΕΤΑΙ της παραγωγής, η οποία με τη σειρά της ΕΠΕΤΑΙ της διοργάνωσης των κοινωνικών δυνάμεων, που κι αυτή με τη σειρά της ΕΠΕΤΑΙ της κοινωνικής κατασκευής, η οποία πάλι ΕΠΕΤΑΙ της περί του "ποιοί είμαστε ως κοινωνία" διαπάλης, δηλαδή της διαπάλης γύρω από το Λόγο για τον οποίο αξίζει να ζούμε και να συμβαδίζουμε ως κοινωνικά όντα.

3. Επομένως, η επιβίωση, ως "ιδιοποίηση των όρων υπαρξης" είναι ακριβέστερα ιδιοποίηση των όρων ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ, στο κέντρο των οποίων όρων, ως άξονας, βρίσκεται κάθε φορά η απάντηση στο "για ποιο Λόγο ζούμε και συνυπάρχουμε εμείς ως κοινωνία" - αυτή ακριβώς η απάντηση από την οποία εξαρτάται και διακρίνεται κάθε φορά ΑΥΤΗ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κοινωνία από ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κοινωνία.


izi είπε...

"Για ποιο Λόγο ζούμε και συνυπάρχουμε εμείς ως κοινωνία";
Αυτό το ερώτημα, ή ίσως το επιτακτικό αίτημα μιας απάντησης, το οφείλουμε στον πολιτισμό και έρευνα του είναι καθοριστική όπως επισημαίνεις για τον ορισμό του κοινωνικού πλούτου και των αξιών του.
Οι απορίες παράγουν τις αξίες.
Οι απαντήσεις την κατάρευσή τους.

HollowSky είπε...

@ Ιζι,

σωστότατος ... με μια μικρή διόρθωση: Οι απορίες παράγουν τις αξίες αλλά οι απαντήσεις δεν παράγουν ακριβώς την κατάρρευσή τους. Οι απαντήσεις παίρνουν τις νεογέννητες αξίες και τις βάζουν μέσα στον κύκλο της ιστορικής ζωής - στον οποίο, φυσικά, καραδοκεί ο ιστορικός θάνατος, που έρχεται τόσο πιο γρήγορα όσοοι απαντήσεις "ξεχνούν" τις απορίες που τις γέννησαν και υψώνονται, έτσι, σε τετελεσμένα και κλειστά δόγματα.

Eriugena είπε...

Συμφωνώ με όλους σας και σας χαιρετώ...Επειδή η θεωρία με έχει κουράσει τώρα τελευταία, και για να αποδείξω έμπρακτα ότι παραλογίζεστε (πράγμα όχι κακό, το αντίθετο) προτείνω τώρα που μάλλον θα μείνω άνεργος (πράγμα που με γεμίζει ενθουσιασμό για τις δυνατότητες που μου δίνει να ανα-προσδιορίσω το νόημα της ζωής) να με στηρίξετε με το περίσσευμά σας, αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε ότι δεν θα υπάρχει μεταξύ μας κάποια μισθιακή, ή άλλη εργασιακή σχέση. Χωρίς όρια λοιπόν. Και σας υπόσχομαι πως όποτε μου καπνίσει, συμφώνως προς τις ιδιοτροπίες μου και τα πάθη μου, θα σας προσφέρω αρκετά ρητορικά δημιουργήματα, ελπίζω κάποιας αξίας-μη αξίας, ή εν πάσει περιπτώσει κάποιας νοηματοδοτικο-σημασιακο-φαντασιακής "ουσίας" (μη πω αξίας και έχουμε ρίγη..)
Περιμένω προτάσεις..

izi είπε...

@Ονειρμός
Αν και χαλάει το αποφθεγματικό ύφος:-), συμφωνώ βέβαια και έτσι είναι πιο ολοκληρωμένο.
Αυτό είναι πάντως και το πρόβλημα του επιστημονισμού που φτάνει και στις ημέρες μας.
Όλος ο πειραματισμός, η κριτική και η έρευνα προυποθέτει ένα καθολικό μοντέλο.
Οι παρατηρήσεις επί αυτού οδηγούν στα "συμπεράσματα" που είναι αυτές οι παγιωμένες αλήθειες που λές.

Δεν υπάρχει το βλέποντας (όχι μόνο μπροστά αλλά ολόγυρα) και κάνοντας.
Αυτά τα "συμπεράσματα" λειτουργούν σαν ηρεμιστικό στην πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Έτσι την κατ εξοχήν ανήσυχη, φουρτουνιασμένη και ασταθή θα λεγαμε υπόσταση του, την ακυρώνουν ακινητοποιώντας την.
Όταν εμφανιστούν λοιπόν οι αμφιβολίες και αρχίζουν να κλονίζουν το κλειστό οικοδόμημα, ο άνθρωπος αντιλαμβανόμενος την καταιγίδα που έρχεται, την πρωθύστερη κατάσταση του, που αποξενομένος, δειλός και κομφορμιστής πλέον δεν μπορεί να βαστήξει, σκέφτεται "εντάξει, δεν είναι έτσι, αλλά ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ?!" και αμέσως φροντίζει και κατασκευάζει την επόμενη βεβαιότητα για να κουρνιάσει εκ νέου σε καταστολή εκεί.
Και πάει έτσι συνέχεια ...

εριουτζενα δώσε το σήμα για τον έρανο...

HollowSky είπε...

@ Eriugena,
μα εννοείται! Ως παραλογιζόμενοι που είμαστε, θα σε στηρίξουμε, φυσικά, με τους πιο παράλογους τρόπους που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος!
:-)

katabran είπε...

και μιιλάμε τώρα για τους "νέους σκλάβους" που διαφέρουν από τους δουλοπάροικους του Παλαιού Καθεστώτος μόνο στο ότι συνειδητοποιούν την άδικη μοίρα τους που τους καταδικάζει στη φτώχεια, ενώ παράγουν πλούτο...

αλλά ποιος Χολοσκάει;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets