18 Μαΐου 2013

Βία και Νομιμότητα 2013*

Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «νομιμότητα», και  ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, σε τελευταία ανάλυση, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής. Το κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση και ο ελεγκτικός και κατασταλτικός του μηχανισμός είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη.

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνουν σ' ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάνε εκεί αρκετό καιρό - όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που ονομάζεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό οριστεί ως «Κέντρο Κλειστής Φιλοξενίας Αλλοδαπών Κορίνθου», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά συνανθρώπους του, διαπράττει βία. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο “καλός πολίτης” φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της νομιμότητας. Αν σε ένα άτομο παρά τη θέληση του, στερήσουν άλλοι ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία ορίζεται ως «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

Η θεσμοθετημένη από την εξουσία βία, φυτρώνει πάνω στο οικονομικό έδαφος της εκμετάλλευσης. Ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας ως νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ' επιτακτικό κανόνα. Από τη στιγμή που οι διάφορες πράξεις βίας καθορίστηκαν σαν υποχρεωτικός κανόνας, το πράγμα αντικαθρεπτίζεται από την ανάποδη στο κεφάλι των νομομαθών, καθώς και στο κεφάλι των καιροσκόπων σοσιαλιστών: η «έννομος» τάξη παρουσιάζεται σαν ένα ανεξάρτητο δημιούργημα της «δικαιοσύνης» και η βία του κράτους σα μια απλή της συνεπεία, σα μια «κύρωση» των νόμων.

Σύμφωνα με την “λογική” των “μεταρρυθμιστών”, ενώ οι κυρίαρχοι στηρίζονται σε κάθε τους ενέργεια στη βία, μόνον όσοι υπόκεινται σε αυτήν, θα έπρεπε να αρνηθούν από την αρχή και για πάντα τη χρησιμοποίηση της βίας στην πάλη τους ενάντια στο σύστημα που τους καταδυναστεύει! Η νομιμότητα δίνει στη βία της κυρίαρχης τάξης, τη σφραγίδα του επιτακτικού και παντοδύναμου κοινωνικού κανόνα.

Η βία είναι και παραμένει το ύστατο μέσο της ανατροπής και του μετασχηματισμού, ο υπέρτατος νόμος των ανταγωνισμών, άλλοτε λανθάνων, άλλοτε εμφανής.
Δεν είναι η αγάπη προς τη βία ή ο επαναστατικός ρομαντισμός, αλλά σκληρή ιστορική ανάγκη, εκείνο που υποχρεώνει τα οργανωμένα καταπιεσμένα στρώματα να προετοιμάζονται για βίαιες συγκρούσεις αργά ή γρήγορα με την εξουσία, επειδή αναπόδραστα οι προσπάθειες τους θα σκοντάψουν σε ζωτικά συμφέροντα των κυρίαρχων. Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης , δεν είναι λιγότερο αποπροσανατολιστικό και, ουσιαστικά, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης.

Η ακριβής κατανόηση αυτής της ανάγκης, χρησιμοποίησης της βίας, τόσο στα διάφορα επεισόδια του πολιτικού αγώνα, όσο και για την τελική κατάλυση της εξουσίας, είναι εκ των προτέρων απαραίτητη, γιατί ίσα-ίσα η κατανόηση αυτή είναι που δίνει ορμή και αποφασιστικότητα στις ειρηνικές και νόμιμες μάχες και δράσεις.

Αν οι δυνάμεις της ανατροπής και του μετασχηματισμού αποφάσιζαν να παραιτηθούν εκ των προτέρων και δια παντός από τη χρησιμοποίηση της βίας, αν επιχειρούσαν να υποχρεώσουν τις μάζες να σεβαστούν την κυρίαρχη νομιμότητα, τότε όλοι οι πολιτικοί της αγώνες, κοινοβουλευτικοί συνδικαλιστικοί, τοπικοί και άλλοι, θα χρεοκοπούσαν αξιοθρήνητα, αργά ή γρήγορα, για να δώσουν τη θέση τους στην αχαλίνωτη κυριαρχία της αντιδραστικής βίας.

======================================================

[* 
Γύρω από την "επικαιροποίηση" ενός κειμένου που ανήκει στην αρχαιολογία των ανατρεπτικών τακτικών, αναπαριστούμε συνοπτικά την πραγματικότητα της σημερινής μητρόπολης:
Η κάθοδος και το βλέμμα στον ουρανό, οι ρωγμές,  σκοτεινά σημάδια στον λαμπερό κόσμο του εξορθολογισμού, ο υπολογισμός της παρακμής, η συσσώρευση της υλιστικής "αλήθειας" και ο αυταρχισμός της, το επαναστατικό της προϊόν και η επακόλουθη απαξίωση του.Ο Γιάννης Γρηγοριάδης και ο Γιάννης Ισιδώρου παρουσιάζουν το νέο τους έργο στην ARTATHINA από τις 16 ως τις 19 Μαΐου με τίτλο ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ 2013!
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ P28 @
Platform Project]


35 σχόλια:

totemic είπε...

Μ αρεσει που και η διασκευή κρατάει την "αισιοδοξία" του πρωτοτυπου και μιλά για "δυνάμεις του μετασχηματισμού"...

Ανώνυμος είπε...

Μπα;
"Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης , δεν είναι λιγότερο αποπροσανατολιστικό και, ουσιαστικά, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης";;;

Όπως και να' χει δηλαδή είναι αντιδραστικό να θεωρούμε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης... Κρίμα! Η επέλαση μιας κουλτούρας που πριμοδοτεί την συμμετοχή στο πανηγύρι της ψηφοφορίας αλώνει και τους ριζοσπαστικούς χώρους. Βγαίνει από την πόρτα (όταν επικαλείται τον κοινοβουλευτισμό) και μπαίνει επίμονα από το παράθυρο (όταν επικαλείται την επαναστατική βία)...

Κ.

izi είπε...

Κ, Οι γενικές απεργίες και τα οδοφράγματα μπορούν να αποφασιστούν και να ξεκινήσουν μέσα από "πανηγυρια ψηφοφοριών". Η μήπως όχι...

τοτεμικ, γιατί δεν πιστευεις πως αναπτύσσονται σήμερα τέτοιες δυνάμεις;

izi είπε...

και βεβαια αυτό που διαπραγματευεται στην ουσία του το συγκεκριμένο έργο δεν είναι αυτό καθ αυτό το περιεχόμενο του κειμένου αλλά η δυνατότητες της αναπαράστασης και μετατόπισης της ιδεολογίας, για αυτό διαλέξαμε και διασκευασαμε το συγκεκριμένο κείμενο της Λούξεμπουργκ...

Κατα τα λοιπά εγώ έτσι κι αλλιως δεν βλέπω καμία βία στην γενική απεργία, ούτε στα λαικά οδοφράγματα. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ανώνυμος είπε...

Τόσο για τις γενικές απεργίες όσο και για τα οδοφράγματα έχω ένα είδος ιστορικής επίγνωσης (και όσο αφορά τα δεύτερα επιπλέον και μιας εμπειρικής) ότι η κοινωνική δυναμική κατακυρώνεται μόνον τύποις στις όποιες ψηφοφορίες αφού στην ουσία τις έχει ήδη "αφυδατώσει" ως διαδικασίες.

Το κείμενο αναφέρει:
"Η ακριβής κατανόηση αυτής της ανάγκης, χρησιμοποίησης της βίας, τόσο στα διάφορα επεισόδια της πολιτικού αγώνα, όσο και για την τελική κατάλυση της εξουσίας, είναι εκ των προτέρων απαραίτητη, γιατί ίσα-ίσα η κατανόηση αυτή είναι που δίνει ορμή και αποφασιστικότητα στις ειρηνικές και νόμιμες μάχες και δράσεις"

Ποιά είναι η ουσία αγαπητέ μου; Γιατί έχει σημασία αν δεν βλέπεις τελικά στις απεργίες και τα οδοφράγματα κάποια βία... αφού διατυπώνεται με σαφήνεια στο κείμενο ότι αυτή έχει ήδη προϋποτεθεί ανεξάρτητα με το αν θα εκβάλλει στην πραγματικότητα;

Κ.

Ανώνυμος είπε...

izi μη μπλέκεις με ιεχωβάδες. θα σε πάνε γραμμή-γραμμή και λέξη-λέξη από τα ιερά κείμενα μέχρι να σε βρει εγκεφαλικό. φιλικά Σ.

izi είπε...

Σ. δε νομίζω ότι θα με βρει το εγκεφαλικό.Τουλάχιστον από την ασυνεννοησία μου με τον Κ.
Ενδιαφέρομαι και εργάζομαι επί της ιεροποίησης στην οποία αναφέρεσαι οπότε κάθε συνεισφορά είναι δεκτή.
δν μπορώ να εξηγήσω άλλωστε κάτι περισσότερο γιατί αυτό που ο Κ. θεωρεί ως "επίγνωση" καποιοι αλλοι γνωρίζουμε πως είναι απλά "εντύπωση".

Κ.
Η βία δεν είναι για τους κυρίαρχους μόνο μια συστηματική τακτική αλλά μια ηθική κατηγορία (γι αυτούς επιτρέπονται τα πάντα)ενώ για όσους κινούνται προς τον μετασχηματισμό μονάχα ένα ευφήμερο εργαλείο.
Επαναλαμβάνω ότι δεν με ενδιαφέρει τι ακριβώς λέει το κείμενο καθ'εαυτό αλλά θα μπλέξουμε περισσότερο αν εξηγηθώ παραπέρα, το σημειώνω και πάλι γιατί μάλλον με την μια δεν το πιασες ...
Θα ανεβάσω όμως κάποιες φωτό αργότερα.

Ανώνυμος είπε...

izi με αυτό "Η βία δεν είναι για τους κυρίαρχους μόνο μια συστηματική τακτική αλλά μια ηθική κατηγορία (γι αυτούς επιτρέπονται τα πάντα)ενώ για όσους κινούνται προς τον μετασχηματισμό μονάχα ένα ευφήμερο εργαλείο" τα είπες όλα. απλά μη περιμένεις να το δεχτούν όσοι έχουν κάνει συστηματική τακτική τη βία παρόλο που δεν είναι κυρίαρχοι σήμερα. ίσως γιατί προπονούνται να γίνουν κυρίαρχοι αύριο. Σ.

Ανώνυμος είπε...

izi με αυτό "Η βία δεν είναι για τους κυρίαρχους μόνο μια συστηματική τακτική αλλά μια ηθική κατηγορία (γι αυτούς επιτρέπονται τα πάντα)ενώ για όσους κινούνται προς τον μετασχηματισμό μονάχα ένα ευφήμερο εργαλείο" τα είπες όλα. απλά μη περιμένεις να το δεχτούν όσοι έχουν κάνει συστηματική τακτική τη βία παρόλο που δεν είναι κυρίαρχοι σήμερα. ίσως γιατί προπονούνται να γίνουν κυρίαρχοι αύριο. Σ.

izi είπε...

Σ. πολύ καλά το λές, και εννοείται ότι έχουμε μπλέξει άσχημα με τα διάφορα προπονητήρια :)

totemic είπε...

Ιζι, ναι πιστεύω οτί υπάρχουν.
Τα σχόλια σου έλυσαν την παρεξήγηση που είχα στο μυαλό μου ήδη...

(ωχ, και κάπου εδώ πλακώνουν τα τσιταρίσματα -από τους "κυρίαρχους του αυριο" φαντάζομαι:)

Ανώνυμος είπε...

...ή αλλιώς, η βία και το ιερό, που λέει κι ο θείος Ρενέ...

Α.Ν.

Ανώνυμος είπε...

Τί να πώ; Scripta manent...

Δεν τα πάω καλά με τους κώδικες ούτε είμαι εξοικειωμένος με τις προσβολές.

Συγνώμη για την ενόχληση

...κατά τα άλλα καλά.

Κ.

HollowSky είπε...

Καλός Ίζι και συμφωνώ με τον Σ. ότι είναι πολύ ξεκάθαρο αυτό που είπες για τη συστηματική και ιεροποιημένη βία των κυρίαρχων και την εφήμερη όσων εργάζονται για το μετασχηματισμό του κόσμου προς κάτι καλύτερο.

Πραγματικά αυτή την κρίσιμη διαφορά χάνει πολύς κόσμος από τα μάτια του. ΟΧΙ όμως αναγκαστικά επειδή ψάχνονται να γίνουν οι αυριανοί κυρίαρχοι όπως λέει ο Σ. (μπορεί να παίζει κι αυτό, αλλά δεν παίζει μόνο αυτό). Πολλοί χάνουν αυτή τη διαφορά γιατί ο πόνος, τα χαστούκια, οι ταπεινώσεις, η εκμετάλλευση ... όλα αυτά θολώνουν το νου, δεν αντέχεις και θέλεις να τελειώνει γρήγορα όλο αυτό. Και γρήγορα σημαίνει πάντα δια της βίας.

Θέλει λοιπόν πολύ μεγάλες ψυχικές αντοχές, νομίζω, για να δει κανείς ότι αυτός ο δρόμος δεν βγάζει, ότι είναι φαύλος κύκλος. Για να δει κανείς ότι είναι άλλο να δίνεις ενστικτωδώς μια σπρωξιά σ' αυτόν που πάει να σε χτυπήσει, και άλλο ν' αρχίσεις να σκέφτεσαι, να επεξεργάζεσαι και να ταΐζεις αυτή τη σπρωξιά, να την κάνεις ιδέα, κι από εκεί ιδεολογία και σημαία,μετατρέποντάς την έτσι από απλή σπρωξιά σε ενέργεια και σειρά ενεργειών.

(συνέχεια από κάτω)

HollowSky είπε...

(συνέχεια)

Δυστυχώς, όταν κανείς δεν βλέπει, δε νιώθει στο πετσί του, αυτή αυτή την κρισιμη διαφορά, τότε πιάνεται στη φάκα του καθαγιασμού της βίας. Έτσι συστηματοποιεί τη βία, όπως οι κυρίαρχοι.

Τουλάχιστον οι αρχαίοι, όταν έλεγαν "Πόλεμος πατήρ πάντων" συμπλήρωναν αμέσως "και κάνει άλλους μεν ελεύθερους και άλλους δούλους" - δηλαδή δεν έτρεφαν την αυταπάτη ότι ο πόλεμος θα μπορέσει ποτέ να βάλει τέλος στο χωρισμό των ανθρώπων σε ελεύθερους και δούλους, απεναντίας τον συνέδεαν άρρηκτα με αυτό τον χωρισμό. Κι ως προς αυτό, η ματιά τους ήταν πιο καθαρή από εκείνων που καθαγιάζουν τη βία πιστεύοντας πως θα υπάρξει ένας "τελικός" πόλεμος (ο επαναστατικός) που θα βάλει τέλος στις τάξεις και στη διαίρεση των ανθρώπων σ' ελεύθερους και δούλους.

...

izi είπε...

Βεβαια αυτοί που συστηματοποιούν την βία δεν φτάνουν εκεί θολωμένοι από την εκμετάλλευση.
Η διαδικασία συστηματοποίησης και ιεροποίησης πατάει στο έδαφος των κυριαρχικών σχέσεων το οποίο καλλιεργεί.
Αυτό του χωρισμού που λέει hollow.

Ανώνυμος είπε...

Ρίχνοντας μια ματιά, πέρα απο το κείμενο το οποίο "δεν μπόρεσα να κατανοήσω" ενώ είναι "σαφές"... επισκέφτηκα το σάιτ της έκθεσης, μιας έκθεσης στο πλαίσιο της οποίας εντάσσεται και η αφορμή δημοσίευσης του κειμένου και παραουσιάζεται το project που αποτελεί... την πρακτική αντανάκλαση του κειμένου (;). Στο σάιτ της "Art Athina 2013" λοιπόν διαβάζει κανείς ότι η έκθεςση τελεί υπό την αιγίδα τόσο του Δήμου Αθήνας όσο και του Υπουργείου Παιδείας. Α! Μάλιστα. Στην ετικέτα VIP(!!!) μπορεί επίσης να διαβάσει κανείς: "Το VIP πρόγραμμα προσφέρεται σε Έλληνες και ξένους συλλέκτες που επιλέγονται κατόπιν υποβολής αίτησης συμμετοχής. Μόνο 40 θέσεις διατίθενται σε VIP καλεσμένους ως μέρος του προγράμματος. Σε όλους τους VIP καλεσμένους προσφέρονται φιλοξενία, δικτύωση και ξεναγήσεις. Αεροπορικά εισιτήρια θα διατίθενται σε διακεκριμένους συλλέκτες μεγάλης φήμης ως μέρος του προγράμματος".
Και πάλι μάλιστα!
Όχι μόνο scripta manent λοιπόν αλλά και facta manent.

Προπονητήρια είπαμε;;;

Κ.

*ρε μπας κι αυτή η Ποταμιάνου που "συντονίζει" τα ριζοσπαστικά πονήματα είναι γόνος των γνωστών εφοπλιστών;

kick it against the pricks είπε...

Κ.
αμα σε ξαναδώ στο δρόμο να φοράς εκείνα τα nike θα γίνει της κακομοίρας...σβήσε τώρα το στριφτό σου drum, κλείσε το toshiba σου και συνέχισε την κλάψα παρακάτω.

Ανώνυμος είπε...

"Οι άνθρωποι που μιλάνε για επανάσταση και ταξική πάλη χωρίς να αναφέρονται ρητά στην καθημερινή ζωή... αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους"

Ρ. Βάνεγκεμ

Κ.

izi είπε...

K.
η Ποταμιάνου είναι φίλη μας.
(δεν νομίζω ότι σχετίζεται με την εφοπλιστική οικογένεια, ελπίζω -λόγω εστω του ενός Κ- να μην σχετίζεσαι κι εσύ με καμιά αναρχολενινιστική οικογένεια)
Κατα τα άλλα τι παριστάνεις;
Τον αφελή αναμάρτητο;
Αστο δε πάει μακριά...
(που να δεις τι σπρέυ μεγάλης πολυεθνικής χρησιμοποιήσαμε για να κάνουμε τα στενσιλ της Ρόζα Λ.)

Η ριζοσπαστική μας γραμμή είναι αλήθεια πως συμπίπτει περισσότερο με αυτή του Φρανκ Ζαππα και λιγότερο με αυτή του Ραούλ Βανεγκεμ, για τον οποίο τρέφουμε σχετική εκτίμηση.

Η δε καθημερινή ζωή είναι ρητή αναφορά μας. Απορώ.
Κάτι σα να σου διαφευγει.
Διάβασε το danger.few και ελπίζω ότι θα το διαπιστώσεις και θα μας εγκρίνεις.

--ο Ραούλ έχει πει πολλά τέτοια ευκολάκια
--τοτεμικ ή προβλέπεις το μέλλον ή είσαι ο ίδιος ο Κ. και μας πουλάς μούρη :-)

izi είπε...

http://dangerfew.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5.html

Ανώνυμος είπε...

Μα επειδή έχω κατανοήσει ότι έχετε σημείο αναφοράς την καθημερινή ζωή παρέθεσα και το αντίστοιχο τσιτάτο... Δεν ξέρω αν ο Ζάππα λέει δυσκολάκια κι ο Βάνεγκεμ ευκολάκια αλλά είχα τελικά άλλη εντύπωση για εσάς (δικό μου πρόβλημα μάλλον...)
Ευκολάκια πάντως -και μάλιστα φτηνά- είναι οι δικές σου αναφορές στα σπρέυ και του αλλουνού εκεί για τα Nike... Το μπλοκάρισμα -κι όχι η αναπαραγωγή- των εμπορευματικών σχέσεων είναι ένα μεγάλο ζητούμενο της καθημερινής ζωής κι από αυτή τη λογική μπορούμε να δούμε και να κρίνουμε και την ποιότητα της κάθε βίας. Αλλά τί γράφω εδώ; Είμαι σε λάθος σάιτ και καλώς με διορθώσατε...

Κ.

*δεν γνωρίζω την Ποταμιάνου και δεν έχω τίποτε προφανώς μαζί της. Ο προηγούμενος αστερίσκος μου ήταν ρητορική επίφαση γύρω από τα μεγέθη καχυποψίας που πυροδοτούνται μέσα σε τέτοιες "ριζοσπαστικές δομές" δημιουργίας...

Ανώνυμος είπε...

Επειδή η ρητορεία είναι το έσχατο μέσο της λάσπης-πλάνης που θέλει να βρει έδαφος, να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι:
Zappa= αρσενικό καραντουζένι,
ενώ Vanegeim = κλαμμένο μ..
Έτσι, παιδιά, με τον "Zappa" για ευνόητους λόγους...
:)

izi είπε...

Φιλε Κ. κάτι δε σου άρεσε, δε πειράζει.
Απο την αρχή, από το πρώτο σου σχόλιο, ερμηνεύεις ότι θέλεις όπως θέλεις, και μάλιστα παραθέτωντας το απόσπασμα που φαίνεται ότι δεν έχεις καταλάβει.

Με μεγάλο ενδιαφέρον θα άκουγα παρακάμπτοντας την ειρωνεία σου ένα παράδειγμα "ριζοσπαστικής δομής δημιουργίας"

Κατα τα άλλα ποτέ δεν είπα ότι ο Ζάππα έλεγε δυσκολάκια. Το οτι τα έπαιζε που και που όμως δε θα το αρνιόμουν.
Σημείωσα επίσης "ότι έχουμε μπλέξει άσχημα με τα διάφορα προπονητήρια". Είπα "έχουμε".

Τα δικά σου ευκολάκια περί εφοπλιστων προηγούνται των δικών μου περι πολυεθνικών σπρέυ.
Κι εδώ ερχόμαστε στο θέμα της τακτικής βίας και την αντιβίας.

Και τέλος πάντων λες: "Είμαι σε λάθος σάιτ ..."

Εμείς να "διορθώσουμε" το "σαϊτ" δεν το νομίζω


izi είπε...

http://dangerfew.blogspot.gr/2011/08/media-offer-8.html

Ανώνυμος είπε...

Κ. επειδή διαμαρτύρεσαι, λοιπόν ναι, από το πρώτο σχόλιό σου φαίνεται πως δεν κατάλαβες τι λέει το κείμενο της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

Να σου το κάνω δεκάρες: στο απόσπασμα που σχολίασες ("Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης , δεν είναι λιγότερο αποπροσανατολιστικό και, ουσιαστικά, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης"), η έμφαση είναι στο "ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ".

Δεν λέει δηλαδή ότι "Όπως και να' χει δηλαδή είναι αντιδραστικό να θεωρούμε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης", όπως νόμιζες.

Λέει πως είναι αποπροσανατολιστικό και αντιδραστικό να θεωρούμε σαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ κάποια από τις πολλές και διάφορες μορφές πάλης (κοινοβουλευτισμό, γενική απεργία, ή οδοφράγματα).

Σ.

totemic είπε...

Προβλέπω το μέλλον:-)
Ηθελα κι εγώ να επισημάνω το "αποκλειστικά" του αποσπάσματος που διέφυγε από τον Κ. αλλά με πρόλαβε ο Σ.

Προβλέψεις:
Αυτό που συμβαίνει συνήθως σε αυτό το σημείο, αν δεν αποχωρήσει το τρολ από την κουβέντα, είναι πως αρχίζει το "ναι αλλά εσύ είπες..." που τελος πάντων ότι είπες, το είπες μετά από την αλλα ντ άλλων τρολιά του περι πριμοδότησης του πανηγυριού της ψηφοφορίας κτλ.
(τουλάχιστον έχετε την τύχη να θεωρήστε ριζοσπαστικός χώρος)

Υπάρχει μια πολύ σπάνια σχεδόν απίθανη περίπτωση το τρόλ να ζητήσει συγγνώμη για την παράβλεψή του και την παρεξήγηση που αυτή προκάλεσε. Έτσι,μια στο εκατομμύριο, ξεκινούν μεγάλες φιλιές:-)

Ανώνυμος είπε...

Μια χαρά κατάλαβα το απόσπασμα της Λ. Το ζήτημα που έθεσα βρίσκεται στην ακόμη και ελάχιστη αποδοχή του κοινοβουλευτισμού ως διαδικασίας λήψης αποφάσεων κι όχι στην αποκλειστικότητα των οδογφραγμάτων ή των γενικών απεργιών.

Ριζοσπαστική δομή δημιουργίας θεωρώ το εγχείρημα της "+τεχνίας-"

Σόρρυ που δεν κατανόησα το "έχουμε" όπως το διατύπωσες για τα προπονητήρια αλλά δυστυχώς το ενέταξα σε ένα εξαρχής "κλίμα" ψιλοπαρείστικης εδώ ειρωνείας. Μισό κρίμα δικό σου (σας).

Προφανώς, προηγούνται τόσο οι "ιεχωβάδες" όσο και τα "προπονητήρια" της δικής μου αναφοράς για "γόνους εφοπλιστών" και αναφέρω και πάλι τα περί ρητορικής μου επίφασης.

Δεν ζήτησα να διορθώσετε τίποτε. Έγραψες: "Διάβασε το danger.few και ελπίζω ότι θα το διαπιστώσεις και θα μας εγκρίνεις". Επειδή δεν τίθεται θέμα έγκρισης... κι ακόμη παραπάνω διορθώσεων έγραψα ότι το λάθος είναι δικό μου (και το εννοώ αν μ' εννοείς)

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Μοφερισμός...;
Μούφα, δηλαδή, που λέει και η λέξη στην ηχητική της διάσταση :)

Ανώνυμος είπε...

Χο-χο-χο,
εγελάσαμεν και σήμερον!
;)

Ανώνυμος είπε...

Μουφερισμός είναι για όσους δεν προυφέρουν σωστά του ούμικρουν...
Π.Λ

izi είπε...

Λίγα λόγια για το έργο:
Η εγκατάσταση περιέχει ένα σχόλιο σχετικά με τον κοινοβουλευτισμό και αυτό βρίσκεται στο βίντεο με τίτλο Marilyn's Greek Election. Διακινδυνέυοντας να γίνουμε γραφικοί εκ της προφάνειας του συμβολισμού, παρεμβάλλουμε σε δύο σημεία των επικαίρων για τις εκλογές του 1952 (όπου είχε χαθεί η εικόνα από τα αρχεία) αντίστοιχα κινηματογραφικά πλάνα της ίδιας χρονιάς από την διάσημη στάρ με το άδοξο τέλος.

Την γνώμη μου για τις εκλογές τις συζητήσαμε και άλλες φορές με απώλειες (συγκεκριμένα εδώ: http://dangerfew.blogspot.gr/2009/09/blog-post_29.html)
γενικά εδώ (http://dangerfew.blogspot.gr/search/label/%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82)
όπου μπορείς να δεις και το σχετικό βίντεο

Το κείμενo, το προσεγγίζουμε όπως προσέγγιζε ο Frank Zappa ή οι Sex Pistols τα τραγούδια του Frank Sinatra, και ο Ασγκερ Γιορν τους φτηνούς πίνακες των παλαιοπωλείων. Ως αδρό υλικό που δίνει ευκαιρία για επαναδιατυπώσεις και αναπεριγραφές.

Δεν φαίνεται να είσαι εξοικειωμένος με τις "+τεχνίες" και τις πρακτικές τους, αν μιλάς για μεγαλοσυλλέκτες και εφοπλιστές.

Ρίξε πχ. μια ματιά σε μια "+τεχνία" εδώ http://www.nskstate.com/, ένα παράδειγμα με ενδιαφέρον.
Δες επίσης http://www.ough.gr/index.php?mod=articles&op=view&id=87&lang=en

(αν έχεις κι εσύ ένα συγκεκριμένο παράδειγμα της +τεχνίας όπως την εννοείς θα χαιρόμουν να το δω)

Το πρώτο "Κρίμα" το είπες εσύ, και έτσι φαίνεται σα να μπουκάρεις στην κουβέντα φουριόζος και εν μέρη προκατειλημμένος.
Άλλωστε ο κοινοβουλευτισμός δεν αναφέρεται καν στο κείμενο(και στο πρωτότυπο της Ρ.Λ που πρόσεχε τι έγραφε) ως "διαδικασία λήψης αποφάσεων" αλλά ως "μέσο πάλης". Και αν το σκεφτούμε με τους όρους της σύγκρουσης σαφώς και είναι.
Πως να καταλάβουμε κάτι άλλο από αυτό που γράφει το κείμενο;

Ανώνυμος είπε...

Δεν με κατάλαβες. Έγραψα:
+τεχνία-
ή συντεχνίαπλην
ή συντεχνία του αρνητικού

http://syntexnia.espivblogs.net/2011/12/02/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%BD/

αν και διατηρώ μια σχέση με το ιστολόγιο εδώ και καιρό χωρίς καμία απολύτως προκατάληψη... οφείλω να μεταφέρω πλέον την βαθιά μου δυσαρέσκεια... για πράγματα που -ομολογώ, με δική μου ευθύνη- δεν είχα κατανοήσει.

Δεν με ενδιαφέρουν ούε οι προσβολές ούτε ο εκχυδαϊσμός του όποιου διαλόγου. Έχουμε πήξει από δαύτα στην καθημερινή μας ζωή και δεν υπάρχει κανείς λόγος να αναπαράγουμε την διάχυτη παρακμή.

Θα κοιτάξω τους συνδέσμους στους οποίους με παραπέμπεις κι ελπίζω να περισώσω κάποια κομμάτια της αρχικής γοητείας.

Γειά και χαρά

Κ.

izi είπε...

Κοιταξέ τους Κ.
Νομίζω ότι θα σε ενδιαφέρουν περισσότερο σαν καλλιτεχνικές τακτικές.

Δεν είμαστε και τόσο μακρυα παρά την δυσαρέσκεια και την απο-γοήτευση σου.(και τα όσα -μυστηριώδη πραγματι- με δική σου ευθύνη δεν είχες κατανοήσει)

Καλή συνέχεια με την +τεχνία-

Ρεόπορτερ είπε...

Οι Dangerfew δεν τα παιρνουν από τους εφοπλιστές. Οι Dangerfew είναι εφοπλιστές. Ο περιώνυμος Izi έχει μίνι στόλο από 3 ποστάλια στις γραμμές της Νορβηγίας κι όσο για τον άλλον, τον Hollowsky, αυτός έχει 21 φορτηγά στον Ειρηνικό γι' αυτό και του βγαίνει πατσιφιστής τώρα τελευταία.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets