26 Νοεμβρίου 2014

Τι είναι οικονομία;

«‘‘Κάθε πράγμα έχει την τιμή του’’, λέει το λαϊκό ρητό και δεδομένου ότι τα περισσότερα πράγματα απ’ όσα κυκλοφορούν σήμερα έχουν πράγματι μια τιμή, μέσα από αυτό το πρίσμα έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με την οικονομία ο καθένας, χωρίς να είναι οικονομολόγος. Αυτή η τιμή είναι το νούμερο που αναγράφεται στην ετικέτα και δείχνει το χρηματικό ποσό που ζητάει εκείνος που πουλάει από εκείνον που αγοράζει, για να του παραχωρήσει την ιδιοκτησία του πωλούμενου πράγματος. Γιατί, εμπορεύματα είναι τα πράγματα που έχουν μια [χρηματική] τιμή. −Και βέβαια υπάρχει και τιμή που έχει να κάνει με την προσωρινή παραχώρηση ενός πράγματος, χωρίς μεταβίβαση της ιδιοκτησίας του: είναι η τιμή του ενοικίου που ζητάει ο εκμισθωτής από τον ενοικιαστή.

Ορισμένοι συγγραφείς πιστεύουν πως είναι πολύ σοφό ν’ αναρωτηθούν σήμερα πάνω στην έννοια
της λέξης ‘‘οικονομία’’. Σκέφτονται ότι δεν έχουμε προσδιορίσει με ακρίβεια το αντικείμενο της οικονομικής επιστήμης κι ότι πρέπει οπωσδήποτε να αποσαφηνιστεί ‘‘τι είναι αυτό, για το οποίο μιλούν οι οικονομολόγοι’’. Ωστόσο οι παλιότεροι συγγραφείς δεν είχαν τέτοιες ανησυχίες. Γι’ αυτούς το πράγμα ήταν απλό: η οικονομία μιλάει για τα πλούτη, γι’ αυτά που φτιάχνουν την περιουσία.

Λοιπόν, το να ξεκινήσει κανείς από εκεί, ήταν κι εξακολουθεί να είναι το καλύτερο: τα πλούτη δεν φτιάχνονται μόνο από τα ακριβά πράγματα, δηλαδή από πράγματα που πουλιούνται σε υψηλές τιμές, αλλά κι από πράγματα που πουλιούνται φθηνά, αρκεί να είναι σε μεγάλη ποσότητα. Πράγμα που σημαίνει, ότι τα πλούτη φτιάχνονται από πράγματα που αποτιμώνται σε συνάρτηση με τη χρηματική τιμή τους.

Κι αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ‘‘οικονομία’’: ανθρώπους που δρουν είτε σαν πωλητές, είτε σαν αγοραστές (ή είτε σαν εκμισθωτές, ή ενοικιαστές). Με άλλα λόγια, οικονομία είναι η ανθρώπινη διάδραση κάτω από την οπτική, και στην προοπτική, της χρηματικής τιμής. Δεν είναι παρά ένας ορισμένος τρόπος θεώρησης της δραστηριότητας των ανθρώπων∙ είναι η θεώρηση της δραστηριότητάς τους κάτω από μια συγκεκριμένη οπτική.»

Πωλ Ζοριόν, Η σχέση μεταξύ αξίας και τιμής (Ιούλιος 2008)


Σημ. H.S. Πολύ βασική, αλλά θαμμένη κάτω από τόνους «θεωρητικού» οίστρου, κοινοτοπία, που είναι απαραίτητο να μην ξεχνάμε, ειδικά όταν μας δένουν τα μάτια και μας τρέχουν στους άγονους δαίδαλους της «αξιο-λογίας». Χωρίς να ασπαζόμαστε τη συνολική οπτική του Ζοριόν, αποσπάσματα από το συγκεκριμένο άρθρο του θα παρουσιάσουμε και στη συνέχεια των αναρτήσεών μας περί αξίας, χρήματος και μαγείας (αυτό το συνδετικό «και» παρακαλώ, μην το ξεχνάτε!), διότι περιέχει πλήθος από σημαντικές παρατηρήσεις. Προς το παρόν ας συγκρατήσουμε δυο πράγματα:

1. Τη συνάφεια αυτού που λέει εδώ ο Ζοριόν για «το νούμερο που αναγράφεται στην ετικέτα» με αυτά που λέει ο Φουρκέ για τη «δυνητική ή πλασματική αξία»∙

και

2. Την επισήμανση του Ζοριόν, ότι η λεγόμενη ‘‘οικονομία’’ δεν είναι παρά «ένας ορισμένος τρόπος θεώρησης της δραστηριότητας των ανθρώπων, η θεώρηση της δραστηριότητάς του κάτω από μια συγκεκριμένη οπτική», την οπτική της χρηματικής τιμής. Με άλλα λόγια, η οικονομία δεν έχει να κάνει καθόλου, ούτε με την παραγωγή, ούτε με την κατανάλωση, ούτε με τη χρησιμότητα, ούτε με τη χρηστικότητα, ούτε με την ανθρώπινη φύση, ούτε με τις λεγόμενες «υλικές ανάγκες» και την ικανοποίησή τους, ούτε με τίποτα από όλες αυτές τις παραπλανητικές λέξεις, με τις οποίες αυτή η θεώρηση προσπαθεί να δικαιωθεί. 

9 σχόλια:

περαστικός είπε...

καλά αφού το ρίξαμε στα τόσο απλά να ρωτήσω, λεγόμενη "οικονομία" δεν υπάρχει και στην φύση, στα είδη κτλ. ;

HollowSky είπε...

Περαστικέ, δεν μιλάμε για την έννοια της οικονομίας γενικά (οι θεολόγοι π.χ. μιλούν και για "θεία οικονομία"). Μιλάμε γι' αυτό που μας συστήνεται, στην κοινωνία όπου ζούμε, ως "οικονομία" και "οικονομική επιστήμη".

Βέβαια ποιος ξέρει, μπορεί, ίσως, να υπάρχει οικονομία και στη φύση, όπως λες (δεν ξέρω τι λένε πάνω σ' αυτό οι αρκούδες και τα ποτάμια)... Αλλά γεγονός είναι, αν έχεις προσέξει, ότι το υπουργείο εθνικής οικονομίας, οι οικονομικές σελίδες των εφημερίδων, οι οικονομολόγοι που βγαίνουν στον τηλεοπτικό άμβωνα, οι οικονομικές σχολές, καθώς και οι εθνικοί και διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, δεν ασχολούνται με την τακτοποίηση των οικονομικών των μαϊμούδων, ή των σκουληκαντέρων, αλλά με τα οικονομικά ημών των ανθρώπων. Και μάλιστα, πιο συγκεκριμένα, με τα λεγόμενα μπικικίνια, ή μαλλί, κοινώς το χρήμα. Φαίνεται πώς υπάρχει λόγος γι' αυτό και για το ότι δεν τους έχει περάσει απ' το μυαλό ότι θα μπορούσαν να ασκήσουν την οποιαδήποτε "οικονομική πολιτική" χωρίς κομπιουτεράκι κι αριθμητήριο.

Έτσι δεν είναι;

περαστικός είπε...

Έτσι και χειρότερα.
Αυτό που ρωτάω, δε το διατύπωσα σωστά. Λάθος.Ξανά.
Οι οικονομικοί όροι, η ανθρώπινη τέλος πάντων λογιστική προσέγγιση δεν μεταφέρεται και εκτός του πολιτισμικού πολιτικού αστικού κοινωνικού γηπέδου, εκεί που το χρήμα δε μετρα;
Βλέπω δυο αρκούδες να ζευγαρώνουν, σκέφτομαι "πόσα αρκουδάκια γεννούν οι αρκούδες;"
μια αρκούδα η αρσενική μου ορμάει επειδής με έπιασε να κάνω μάτι, σκέφτομαι πόσοι τόνοι θα πέσουν πάνω μου (;), τι πίεση έχουν τα σαγόνια μιας αρκούδας(;)
Της ξεφεύγω με έναν ελιγμό, γλιστράει πέφτει, ξαναρχίζω τους υπολογισμούς σχετικά με την κατηφόρα, τι κλιση έχει (;) πια αντίσταση αναπτύσσει το πέλμα της (;), πράγματι στα πενήντα μέτρα φρενάρει και ξαναρχίζει τον ανήφορο, με τι ταχύτητα(;) κι εγώ αρχίζω να τρέχω προς το αυτοκίνητο, πάλι τί ταχύτητα έχω(;) βλέπω τη πεθερά μου μέσα να βάζει γρήγορα τις ασφάλειες,ενώ ταυτόχρονα μαλώνει με τη γυναίκα μου που διαφωνεί ελαφρά από ότι καταλαβαίνω, ψάχνω τα κλειδιά επιβραδύνω πόσο (;) η αρκούδα πλησιάζει πότε θα με φτάσει(;)τα κωλοκλειδία είναι ανακατεμένα με κάτι @#$^να ψιλά που τα φυλάω για τα διόδια ....καταστροφή
μμμμ τώρα κατάλαβα να το το χρήμα πάλι!

παπαδόπουλος είπε...

HollowSky,

επανέρχομαι στο θέμα της οικονομίας και της κριτικής της οικονομίας, επειδή συνήθως ψάχνω για ομοιότητες και όχι για διαφορές ανάμεσα στις προσεγγίσεις. Ελπίζω να μην κουράζω.

Σύμφωνοι ότι η εργασία δεν παράγει την κοινωνία ως κοινωνία. Επίσης, σύμφωνοι ότι η εργασίακη θεωρία της αξίας είναι δεμένη στο φαντασιακό της αστικής κοινωνίας.
Είχες πεί σε ένα σχόλιό σου ότι αυτό που κάνει την κοινωνία αυτό που είναι, είναι μια μη-οικονομική συνθετική δραστηριότητα. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η έννοια της εργασίας στον Μαρξ δεν είναι ακριβώς αυτή η δραστηριότητα ("πράξη") που παράγει και αναπαράγει τον άνθρωπο και τον κόσμο του ανθρώπου. Και αν αυτή η δραστηριότητα, έτσι ορισμένη, δεν περιλαμβάνει ασφαλώς και τη θέσμιση και φυσικά την αξιοδότηση (αφού ο άνθρωπος είναι ακριβώς ο κόσμος του ανθρώπου).

Νομίζεις οτι θα μπορούσαμε να πούμε ότι το γεγονός ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα φαίνεται σαν εργασία (εδώ με την έννοια της commodity producing-labour) είναι ένα ιστορικό γεγονός (δηλαδή όχι φυσικό). Ιστορικό, δηλαδή αποτέλεσμα της δραστηριότητας των ανθρώπων, άρα της θέσμισης. Το να το λέμε ιστορικό με αυτήν την έννοια δεν είναι σαν να λέμε ότι είναι ένας συγκεκριμένος "τρόπος θεώρησης της δραστηριότητας των ανθρώπων" και όχι Η δραστηριότητα των ανθρώπων (πανταχού παρούσα και "φυσική"); Επίσης, έτσι δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η ιδέα της αξίας είναι ιστορική, δηλαδή δημιούργημα της δραστηριότητας των ανθρώπων ("δηλαδή το ότι κάτι έχει αξία για το μέγιστο δυνατό αριθμό ατόμων, έχει μια κοινωνικά αναγνωρισμένη ύπαρξη." που λέει και ο Ορλεάν), δηλαδή είναι μια κοινωνική κατασκευή, θέσμιση;

Ίσως ο ίδιος ο Μαρξ σε μερικά σημεία "γείωσε" αυτή τη δραστηριότητα λέγοντας ότι οι ιστορικά προσδιορισμένες μορφές της ανάγονται στο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων (δηλαδή την τεχνική), πράγμα που καταλήγει σε έναν τεχνολογικό ντετερμινισμό και μπαρμπούτσαλα. Επίσης, ίσως οι μαρξιστές (ή "μαρξιστές") έδωσαν βάση μόνο σε αυτά τα σημεία του Μάρξ που ήταν συμβατά με το πολιτικό τους προταγμα, κάνοντας τον μαρξισμό αυτό που έγινε μέσα στην ιστορία (που θα έλεγε και ο κορνήλιος). Αλλά ίσως επίσης τους κάνουμε μεγάλη χάρη χαρίζοντάς τους τον, λέγοντας οτι η "μαρξική θεωρία της αξίας" (ότι και άν σημαίνει αυτό) είναι εργαλειακή. Στο κάτω κάτω, υπάρχει "μαρξική θεωρία της αξίας"; Αν δεν κάνω λάθος, στον πρόλογο του Μαρξισμος και Φιλοσοφία, ο Λυκιαρδόπουλος γράφει ότι πρέπει να διαβάζουμε το Κεφάλαιο σαν την κόλαση του Δάντη. Τι άλλο μπορεί να εννοεί αν όχι ότι η αξία (οπώς και η εργασία κλπ.), όπως περιγράφεται εκεί, δεν είναι η "μαρξική αξία" αλλά η αξία όπως μας συστήνεται στην κόλαση της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας.

Αν και είμαι σίγουρος ότι το έχετε υπ όψιν σας, για τη συζήτηση σας στέλνω σε λινκ ένα παλιό κείμενο του τερζάκη, που σε μερικά σημεία μου φαίνεται να μοιάζει με την λογική του παραπάνω κειμένου, αν και μάλλον χρησιμοποιεί ορολογία που διαφωνείτε:

http://fotisterzakis.gr/Keimena/17_pseudos_ths_oikonomias.htm

HollowSky είπε...

Περαστικέ, άλλο να λογαριάσεις πόσα κιλά είναι οι άνθρωποι (λογιστική σκέψη) κι άλλο να πεις ότι η κοινωνική σχέση μεταξύ των ανθρώπων οφείλει να καθορίζεται από τα κιλά τους (οικονομία).

HollowSky είπε...

Παπ., θα επανέλθω στο πολύ ενδιαφέρον σχόλιό σου πιο μετά. Αυτή τη στιγμή, εισαγωγικά ας πούμε, θα σε παραπέμψω σε μια ανάρτησή μας που δεν ξέρω αν την έχεις διαβάσει αλλά είναι εντελώς σχετική με το θέμα και τη μέθοδο προσέγγισης σε αυτό:
http://dangerfew.blogspot.gr/2014/03/blog-post_26.html

HollowSky είπε...

Αγαπητέ Παπ.,
για να απαντήσουμε σε αυτό που λες, πρέπει να δούμε πώς εννοεί ο Μαρξ την εργασία. Όπως το βλέπω εγώ,

1) Τη θεωρεί ως την ουσιώδη δραστηριότητα του ανθρώπου, αυτήν που διακρίνει τον άνθρωπο ως είδος, αυτήν που τον κάνει άνθρωπο και που εξανθρωπίζει τον κόσμο.
2) κι εξίσου σημαντικό, Θεωρεί ότι ωθείται από την ανάγκη και καθόλου από την ελευθερία.
3) Τη θεωρεί κάτω από το αποκλειστικό πρίσμα του τεχνικού μετασχηματισμού της Φύσης, δηλαδή σύμφωνα με τη μυθολογία του homo faber και του «πρακτικού λόγου», που αντιλαμβάνεται το πολιτισμικό ως εποικοδόμημα του εμπειρικού.

Δεν βλέπω λοιπόν με ποια εννοια θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αυτό που εννοεί ο Μαρξ ως εργασία είναι παρόμοιο με αυτό που προσπαθούμε να αναδείξουμε ως μια μη-οικονομική συνθετική δραστηριότητα πολιτισμικής τάξης (θέσμιση, κ.λπ.).

Τώρα, σε ό,τι αφορά την ιστορικότητα της εργασίας, θα έλεγα ότι αυτό που παρουσιάζεται σαν «δουλειά» (και ταιριάζει με αυτό που εννοεί ο Μαρξ ως εργασία), δεν είναι παρά η δραστηριότητα που απομένει σε όσους –τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων!- έχουν αποκλειστεί από την ουσιώδη δραστηριότητα του ανθρώπου, η οποία δεν είναι ο τεχνικός μετασχηματισμός της Φύσης και τα παρόμοια, αλλά η μη-οικονομική συνθετική δραστηριότητα της παραγωγής πολιτισμού.

Όσο για την οικονομία, όπως είπα και στον Περαστικό, είναι άλλο να ζυγίζεις το βάρος των ανθρώπων (λογιστική σκέψη) και άλλο να λες ότι η κοινωνική σχέση τους καθορίζεται από τα κιλά τους (οικονομία). Δηλαδή η οικονομία είναι μια ιδέα πάνω στο τι καθορίζει την κοινωνική σχέση.

Αλλά αυτό σημαίνει ότι η οικονομία «κατέστη πραγματική» σήμερα που η κοινωνική σχέση καθορίζεται από τα κιλά («ώρες εργασίας», «μισθός») των ανθρώπων; ΟΧΙ! Διότι ούτε σήμερα η κοινωνική σχέση καθορίζεται από τα κιλά («ώρες εργασίας», κ.λπ.) των ανθρώπων! Η κοινωνική σχέση καθορίζεται από το ότι οι μεν αποκλείουν τους δε από την οργάνωση του κόσμου. Η κοινωνική σχέση καθορίζεται από τους τρόπους με τους οποίους οργανώνεται και θεσμίζεται αυτός ο αποκλεισμός. Τα … κιλά (οι ώρες εργασίας, ο μισθός, κ.λπ.) είναι απλώς ένας δείκτης. Ε, δεν καθορίζει το θερμόμετρο τον πυρετό, έτσι δεν είναι;

παπαδόπουλος είπε...

αγαπητέ HollowSky,

όπως το θέτεις, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Ποιός μπορεί να πεί ότι μετά την κριτική του Σάλινς (μιας κι ανέφερες "πρακτικό λόγο") ή του Παπαιωάννου (μιας κι ανέφερες για το πολιτισμικό ως εποικοδόμημα του εμπειρικού) ο Μαρξ και ο μαρξισμός είναι ο ίδιος με πριν;
Έχω όμως μερικές παρατηρήσεις στα σημεία σου για την εργασία στον Μαρξ:

Κατα τη γνώμη μου, όπως αναφέρεις κι εσύ στο 2, το ζήτημα συνδέεται άμεσα με την σχέση ελευθερίας και ανάγκης. Αν θεωρήσουμε την ελευθερία ως επίγνωση της αναγκαιότητας, τότε όλος ο μαρξισμός πρέπει να απορριφθεί. Και αυτό επειδή, σε αυτή την περίπτωση, η εργασία (όλη η "δραστηριότητα του ανθρώπου") υποκινείται από κάποια υποτιθέμενη αναγκαιότητα. Νομίζω σε αυτό συμφωνούμε.
Αν όμως θεωρήσουμε την ελευθερία ως άρση (ξεπέρασμα) της αναγκαιότητας, τί συμβαίνει; Ίσως, θα έλεγε κάποιος, οι δύο προσεγγίσεις είναι ισοδύναμες, στο βαθμό που και για τις δύο προυποτίθεται μια αναγκαιότητα.

Ωστόσο, όπως το βλέπω εγώ, στη δεύτερη περίπτωση, μπορεί κανείς να διακρίνει ότι η εργασία (πράξη) είναι έκφραση και "εκδήλωση της επιθυμίας" (για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Thomas Lepeltier από το "σκεφτόμαστε έξω απο το κεφάλι μας") να κάνουμε τα πράγματα που μας ορίζουν ως ανθρώπους. Και φυσικά, αυτό που μας ορίζει ως ανθρώπους δεν είναι το γεγονός ότι πάμε στην κουζίνα για να πιούμε νερό, αλλά το ότι θεσμίζουμε και κάνουμε τέχνη.
Οπότε στη δεύτερη περίπτωση η εργασία ΔΕΝ υποκινείται απο την ανάγκη, αλλά από την επιθυμία να είμαστε άνθρωποι.
Χωρίς να είμαι κανένας ιδιαίτερος μαρξολόγος, έχω την εντύπωση ότι ο ίδιος ο Μαρξ είναι αμφίσημος σε αυτό. Αλλά μας απαγορεύει κανένας να τον διαβάσουμε σε μια προοπτική που μας ενδιαφέρει, πετωντας απο πάνω του ότι μας φαίνεται αποκρουστικό; Αναρωτιέμαι, δεν ξέρω.

HollowSky είπε...

Το πρόβλημα, αγαπητέ Παπ., είναι ότι η κατά Μαρξ εργασία δεν είναι -όπως κι αν τη δει κανείς- μια δραστηριότητα συνθετική ανθρώπινης κοινωνίας. Υποστηρίζοντας την εργασία ως ουσιώδη δραστηριότητα του ανθρώπου (όχι μόνο στα Χειρόγραφα του 1844, στο ξεκίνημά του, αλλά και 30 χρόνια αργότερα, στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα), μιλάει βέβαια για συνεργασία και για ένωση των παραγωγών. Ωστόσο η συνεργασία, η ένωση ακόμα και η συμμαχία ΔΕΝ είναι αυτό που συνθέτει κοινωνία! Γιατί;

Διότι η συνεργασία, η ένωση και η συμμαχία έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση μιας κατάστασης ανάγκης και ορίζονται από αυτό που θα λέγαμε "επιβίωση", ενώ η κοινωνία δεν θεμελιώνεται με άξονα την ανάγκη αλλά τον τρόπο ζωής, κάτι πολύ διαφορετικό από την "επιβίωση".

Στον Μαρξ τέτοιας λογής σκέψη δεν υπάρχει και όταν πάει να διακρίνει το "βασίλειο της ελευθερίας" από το "βασίλειο της ανάγκης", αντιλαμβάνεται την ελευθερία με όρους ριζικά ατομιστικούς (ή τυπικά νεωτερικούς αν θέλεις), σαν "απαλλαγή από την ανάγκη" (όπως το θέλει άλλωστε κι ο τεχνολογικός μεσσιανισμός) και όχι σαν κοινωνική σύνθεση "τρόπου ζωής".

Με άλλα λόγια, στον Μαρξ, η "επιθυμία να είμαστε άνθρωποι" φτάνει το πολύ έως την ιδέα της συνεργασίας-ένωσης-συμμαχίας...

Ότι αυτή η ένδεια έχει να κάνει με το ότι η φιλοσοφία του δεν του επέτρεπε να συλλάβει π.χ. το συμβολικό παρά σαν ... "ψευδή συνείδηση" -και όχι σαν πηγή κοινού κοινωνικού Λόγου-, είναι για μένα ξεκάθαρο και δεν βλέπω πώς θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε κάποια αμφισημία του σε αυτό.

Όλα αυτά σημαίνουν, άραγε, ότι τον πετάω στο καλάθι των αχρήστων; Νομίζω πως είναι αρκετά φανερό, από διάφορες αναφορές εδώ, ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets