15 Φεβρουαρίου 2012

Νηφάλιοι μέσα στην καταιγίδα

  

Μάλεβιτς: Μαύρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο
Το μέγεθος, και η επικινδυνότητα, της παρούσας κρίσης μπορούν να μετρηθούν στο βαθμό στον οποίο δοξολογούνται οι γυμνές βιολογικές ανάγκες καθώς και στην έκταση των πολιτικών δυνάμεων που διαλαλούν ότι, αυτές και όχι άλλες, μπορούν να εγγυηθούν την ικανοποίησή τους.



Όσο περισσότερες φωνές μπαίνουν σε τούτο το παιχνίδι τυφλής αναγωγής του ανθρώπινου στο βιολογικό, τόσο περισσότερο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως η κρίση προχωράει προς την καρδιά του υπάρχοντος πολιτισμού. Διότι αυτές οι φωνές πολλαπλασιάζονται όσο περισσότερο καταρρέουν όλες εκείνες οι ιδέες, οι θεσμοί και οι πρακτικές μέσα από τις οποίες ο κυρίαρχος πολιτισμός βεβαιώνει, πως η κοινωνική σχέση είναι ισχυρότερη της γυμνής ανάγκης − δηλαδή όλα όσα του επιτρέπουν να παρουσιάζεται πειστικά ως πολιτισμός.



Αρκετά μακριά από την έμφαση στον «υπερκαταναλωτισμό», που δίνεται από πολλές πλευρές ως εξήγηση αυτής της κρίσης, η αλήθεια είναι πως αυτή συνδέεται με τη σχεδόν 40ετή περίοδο μιας ξέφρενης χρησιμοποίησης του πιστωτικού χρήματος ως όπλου κυριαρχίας − στην ουσία, αυτό ονομάστηκε «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» −, η οποία εμπνεύστηκε, στηρίχτηκε και ενισχύθηκε από: 


  • μια αναδιάρθρωση του κυρίαρχου συστήματος οργάνωσης, δηλαδή διοίκησης των πραγμάτων, στηριγμένη στην «πανοπτικότητα» που φαινόταν να εξασφαλίζει η πληροφορική επέλαση του Τεχνικού Συστήματος,

και οδήγησε σε:



  • μια αναδιάρθρωση του κυρίαρχου συστήματος παραγωγής, δηλαδή εργασίας, μέσα από την οποία παραχωρήθηκε στους διευθυντικούς υπαλλήλους του κεφάλαιου μερίδιο στη μετοχική σύνθεσή του και επομένως η συμμετοχή τους στη χρηματιστηριακή-τζογαδόρικη αντίληψη του επιχειρείν∙



  • μια αναδιάρθρωση του κυρίαρχου συστήματος κυκλοφορίας, δηλαδή του χρηματοπιστωτικού συστήματος, μέσα από την παραγωγή τζογαδόρικων πιστωτικών «προϊόντων» (subprimes, cds, κ.τ.λ) που αντιμετώπισαν το χρήμα ως εμπόρευμα, δηλαδή ως κάτι που δεν είναι και που, μάλιστα, απαγορεύεται αυστηρά να είναι αν θέλει να επιτελεί τον κεντρικό ρόλο του ως «δεσμός όλων των δεσμών»∙ 
και τέλος (μετά το 1990),




  • μια αναδιάρθρωση του κυρίαρχου συστήματος διανομής, δηλαδή κατανάλωσης, με την πλασματική αύξηση της αγοραστικής δύναμης των μικρομεσαίων και χαμηλών στρωμάτων μέσα από τον ανεξέλεγκτο δανεισμό (αντί μιας αύξησης των μισθών) και την, δι’ αυτού του τρόπου, υπαγωγή και «συμμετοχή» και αυτών (από τη θέση του καρπαζοεισπράκτορα) στη χρηματιστηριακή-τζογαδόρικη αντίληψη του ζην.

Το υποκείμενο αυτών των αναδιαρθρώσεων − τόσο από την πλευρά του πομπού όσο και από την πλευρά του δέκτη τους − δεν ήταν, ασφαλώς, άλλο από το αποχαλινωμένο άτομο της ύστερης νεωτερικότητας, δηλαδή το νεωτερικό άτομο, το οποίο:


  • έχει πλέον εφησυχασθεί ως προς την ικανότητα της Τεχνικής να συντηρεί την κοινωνία υπό τη μορφή Συστήματος και υποσυστημάτων («όπως ανοίγω τη βρύση και τρέχει νερό, έτσι απλά ξυπνώ το πρωΐ και βρίσκω τον πολιτισμό στη θέση του»)∙
  • αισθάνεται αποδεσμευμένο από την ευθύνη να αγωνίζεται το ίδιο για τη συντήρησή της∙ και επομένως
  • ελεύθερο να πραγματώσει το όνειρο της νεωτερικότητας, που είδε τον πολιτισμό σαν «πηγή δυσφορίας» και την κοινωνία σαν ένα απλό μέσο προς ανακούφισή της στην υπηρεσία των ατομικών βλέψεων (από όπου και όλες οι ιδέες περί «αόρατου χεριού», και τα παρόμοια, που τις ισορροπεί μαγικά).



Έτσι, οι αναδιαρθρώσεις που περιέγραψα, στην ουσία σήμαναν μια αποδιάρθρωση:  αποδιάρθρωση όχι μόνο των επιμέρους συστημάτων αλλά και του ίδιου του δεσμού τους, του «δεσμού όλων των δεσμών» και θεσμού όλων των θεσμών στον κυρίαρχο κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό, δηλαδή του χρήματος.



Πράγματι, εκείνο που γίνεται ολοένα και πιο έντονα, όσο και τραγικά, αντιληπτό − όχι μόνο στους κυριαρχούμενους αλλά και στους ίδιους τους κυρίαρχους − μέσα από την καταφανή πλέον προσπάθεια των Δυνατών να διασώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα γκρεμίζοντας στην εξαθλίωση τους λαούς τους (υπάγοντας ακόμα και τις συντάξεις στο κερδοσκοπικό παιχνίδι με την προοδευτική παράδοσή τους στο χρηματιστήριο και τις ασφαλιστικές εταιρείες), είναι η απογείωση της εσωτερικής αντίφασης του χρήματος, δηλαδή της αντίφασης ανάμεσα:



  • στην τεράστια μεταφυσική ισχύ που υπόσχεται ως ποιότητα («κατέχοντάς με μπορείς να αποκτήσεις όποιο αντικείμενο θέλεις και επιθυμείς εσύ, τον πλούτο όλου του κόσμου αν το θες»)∙ και



  • την τρομακτική υλική πενία που πραγματώνει ως ποσότητα («μπορείς ν’ αγοράσεις μόνον ό,τι αντέχει η τσέπη σου και ποτέ δεν μπορείς να εξισώσεις το περιεχόμενο του πορτοφολιού σου με τον πλούτο όλου του κόσμου»).



Όμως η αποδιάρθρωση του χρήματος είναι αποδιάρθρωση του «συμβόλου της πίστεως» τούτου εδώ του πολιτισμού! Δεν είναι τριγμός σε κάποιο υποσύστημά του, ούτε σε κάποια επιμέρους ιδεολογία του. Ούτε καν σε κάποιο κεντρικό «μέσον» του. Είναι τριγμός στη ραχοκοκκαλιά του. Κι ένας τέτοιος τριγμός δεν σταματά χωρίς να χυθούν δάκρυα, αίμα και ιδρώτας.






Ένας ολάκερος κόσμος λοιπόν, κι όχι μια χώρα μόνο, βρίσκεται υπό κατάρρευση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει, ούτε ότι θα καταρρεύσει … αύριο, ούτε κι ότι από την κατάρρευσή του − εάν και όταν συντελεστεί − θα προκύψει οπωσδήποτε μια καλύτερη κοινωνία κι ένας πιο ανθρώπινος πολιτισμός. Η κηδεμόνευση μάλιστα του μεγαλύτερου μέρους των «αντιπολιτευτικών» στο σύστημα δυνάμεων από τις βασικές καταγωγικές ιδέες του (ωφελιμισμός, αναγκοκρατία, γραμμική ιστορικότητα, ιεροποίηση της βίας, κ.λπ.), την οποία έχουμε επισημάνει πολλές φορές εδώ, δεν επιτρέπει τέτοιου είδους υπεραισιοδοξίες. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν.


Βρισκόμαστε, ακόμα, σε τροχιά πτώσης προς το πολιτισμικό Μηδέν. Η ίδια η επικράτηση στην πολιτική και τη γενικότερη σκηνή των φωνών που μιζάρουν στις γυμνές βιολογικές ανάγκες και την αυτοσυντήρηση τους, καθώς και η αίσθηση ότι όποια φωνή δεν μπαίνει σε τούτο το παιχνίδι είναι απίθανο να εισακουστεί από ένα ευρύτερο ακροατήριο, σηματοδοτεί μια πτώση του Συμβολικού Λόγου και μια αιχμαλώτισή του από το πεδίο της Μαγείας, χαρακτηριστική σε εποχές διάλυσης.



Δυο είναι οι κίνδυνοι, τώρα, για όποιους θέλουν ακόμη να μιλούν, αντέχουν να μιλούν, και δεν μπορούν να κάνουν χωρίς να μιλούν. 
Η απελπισία, ότι ένας λόγος που δεν υποκύπτει στη «μαγεία» δεν βρίσκει ακροατές∙
και ο πειρασμός να υποκύψει σε αυτήν προκειμένου να εισακουστεί. 
 Απέναντί τους, αυτό που μπορεί να μας βαστήξει όρθιους είναι η πίστη αυτή η υπέρτατη ένταση ανάμεσα στη βεβαιότητα και την αμφιβολία για κάτι που «γνωρίζουμε» αλλά μας διαφεύγει διαρκώς −, πως μόνο μέσα από την αντίσταση και σ’ αυτή την απελπισία και σ’ αυτό τον πειρασμό θα μπορέσει να αρθρωθεί ο Συμβολικός Λόγος, δηλαδή το «σύμβολο πίστεως» κι η ραχοκοκκαλιά μιας πιο ανθρώπινης κοινωνίας… όχι μόνο μιας «αυριανής» πιο ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά και μιας πιο ανθρώπινης κοινωνίας εδώ και σήμερα, μ’ εκείνους που γνωρίζουμε άμεσα κι εκείνους που συναντάμε θελημένα ή αθέλητα στην πορεία μας



Νηφαλιότητα, άλλωστε, πάει να πει επαγρύπνηση.


UPDATE 25/5/2015 Μια ξαναδουλεμένη και λίγο μεγαλύτερη έκδοση αυτού του κειμένου κυκλοφόρησε στο 4ο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ, 10 Μαΐου 2015


48 σχόλια:

δύτης των νιπτήρων είπε...

Καλό. Το εννοώ.

Eriugena είπε...

Επιτέλους μας άπλωσες όλο το πλεκτό σου, και μάλιστα σε μορφή ανάλυσης της περίφημης "κρίσης"..
Με βρίσκεις σύμφωνο ως προς τις "ανθρωπολογικες" συντεταγμένες της, και βρίσκω ενδιαφέρουσα την προσπάθεια να τις πλέξεις με τα στοιχεία του συστήματος, ή του συστήματος-φετιχ..Πριν ακόμα σου την πεσουν οι μαρξιστές θα πρότεινα κάποιος να μας ενημερώσει--προς θεού πριν ξεκινήσει η κουβέντα!!!--για τα "μεγέθη" που ορίζουν τον λαϊκο-μικροαστικό καταναλωτισμό-δανεισμό είδικά στις Η.Π.Α αλλά και στας ευρώπας. Διότι θυμάμαι πως πέρα απο την Λήμαν, είχαμε και κατάρρευση των ημι-δημόσιων οργανισμών δανεισμού φρεντι μακ , τον άλλο δεν τον θυμάμαι. Αυτό που λέμε "αγορές" είναι σε τεράστιο βαθμό ασφαλιστικά ταμεία, και μικροκαταθέτες(μέχρι τις 200.000 μικροκαταθέτης είσαι!!) που ξεχύνονται μέ τα τερματικά τους στο χάος των χρηματιστηρίων και των ομολόγων. Παρ'ολα αυτα δεν πρεπει να ξεχάσουμε, την σχέση όλων αυτών με τα προβληματα συσσώρευσης του κεφάλαιου,όχι με την έννοια της "πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους"!! Θα έλεγα ακολουθώντας τις συντεταγμένες αυτές(που έτσι κι αλλιώς ακολουθώ και κατα μόνας) ότι το πρόβλημα είναι η "συσσώρευση" καθαυτή, και όχι μονον η καπιταλιστική, ή μάλλον κάθε πραγματικά ποιοτική παραγωγή-κατανάλωση κάθε μετακαπιταλιστική παραγωγή δεν μπορεί παρά να θεμελιώνεται σε μη-ποσοτικά θεμέλια, στην απο-αστικοποίηση, την αποκλιμακωμένη κοινωνικοποιημένη παραγωγή, αλλά και τι άλλο αγαπητέ?..την ρήξη με όλες τις νεωτερικές δομές>>πάμε και αλλού έτσι, και όχι μονον στην κριτική του "ύστερου καπιταλισμού"

izi είπε...

Hollow είναι επείγον...
Eriugena, που άλλου πάμε για πες;(και που το "άλλου" δεν περιέχεται στον ύστερο καπιταλισμό)

Όχι άλλη υλικότητα...

izi είπε...

>>>>>Οι δε μαρξιστές ήδη σπεύδουν να υποστηρίξουν πως τα προβλήματα του ανθρώπου αφορούν όλο και περισσότερο την απλή επιβίωση του, άρα στην "σημερινή συγκυρία", να μιλάς για πίστη είναι τουλάχιστον αστείο κτλ.
Μόνο που η "σημερινή συγκυρία" είναι το ίδιο με το "αγάπη μου βρήκες την ώρα να με μαλώσεις"
Είναι δηλαδή πάντα σημερινή όπως ακριβώς και το σήμερα... υστερικά.
Αυτό συμβαίνει γιατί οι περισσότεροι μαρξιστές υπήρξαν από πολλές πλευρές οι θεωρητικοί αβανταδόροι των αναδιαρθρώσεων που αναφέρει ο Χόλλοου καθώς και οι συνεπέστεροι υμνολόγοι τους.
Συμβαίνει γιατί οι μαρξιστές σε τελική ανάλυση υπήρξαν οι λογιστές του κυρίαρχου συστήματος, πάντα με κριτικό πνεύμα αλλά και πάντα λογιστές, και μάλιστα της κακιάς ώρας.

Σημειώθηκε και αλλού στις "σημερινές συγκυρίες" δηλαδή προχτές:

Είναι δύσκολο να ενημερωθεί κανείς μέσα από ποιήματα
κι όμως άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα μες στη μιζέρια
λόγω έλλειψης
αυτού ακριβώς που βρίσκεται εκεί μέσα.

http://pyravlosypogeiwn.blogspot.com/2012/02/w-c-w.html

Και αυτό είναι αλήθεια.

Ράκος Κουρελάριος είπε...

Εξαιρετικό κείμενο! Ευχαριστούμε!

Νηφαλιότητα σημαίνει, επίσης, να μην ακολουθείς τον κόσμο στα συνεχή ανεβοκατεβάσματά του.

Μουσταφά Κ. είπε...

Μα είναι θεμελιώδης η δεσμεύση στην "επιστήμη" της οικονομίας ιζι.
Μια κι έξω.
Αυτή είναι η θρησκεία τους.
Α ρε καημένε Μαρξ, τι σου έμελε να πάθεις. Κουρέλι κατάντησε (όσο φιρι φιρί να το πήγε δεν του άξιζε τέτοια τύχη)

Eriugena είπε...

izi, το αλλού είναι φυσικά η αταξική κοινωνία, για να μην ξεχνιόμαστε, όχι βέβαια σαν "ώριμο" φρούτο των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά με την έννοια της κυριαρχία του ποιοτικού προσδιορισμού "των πραγμάτων"...Τώρα αν το "ποιοτικό" είναι υλικότητα ή ότι άλλο δεν ξέρω, πάντως είναι θεμελιωδώς ο συμβολικός Λόγος που αναφέρει ο Χόλλοου αυτός που συγκροτεί την ποιότητα όπως και μια αληθινή ερωτική πράξη, αν και δεν νομίζω πως περιοριζόμεθα μόνο εις αυτά..

HollowSky είπε...

@ Δύτη,

χάρηκα που σου άρεσε! Ευχαριστώ.

---

@ Ρακ,

κι εγώ ευχαριστώ-ναι νηφαλιότητα σημαίνει και να μη παραδέρνεις στα κύματα των καιρών. Δύσκολο όμως.

HollowSky είπε...

@ Eriugena,

τα πλεκτά, ξέρεις, έχουν δυο όψεις: την απέξω, που βλέπουμε, κι είναι η στρωτή, με τα σχέδια που θέλαμε να φανούν, κ.λπ. και την απομέσα, που είναι κόμποι, μπερδεμένες κλωστές, ένα χάλι -
ξέρεις τι τραβάνε οι υφαντές :-)

Δεν θα έλεγα ότι οι "αγορές" είναι "τα ασφαλιστικά ταμεία και οι μικροκαταθέτες", συν τοις άλλοις επειδή δεν αποφασίζουν αυτοί για την τύχη των καταθέσεών τους. Π.χ. τα ταμεία έχουν ένα άσχετο ΔΣ που ακούει κάποιους οικονομικούς συμβουλάτορες, οι οποίοι κινούνται από άλλους. Το ίδιο κι οι μικροκαταθέτες. Οι "αγορές" είναι μερικά μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κατά βάση εδρεύοντα στις ΗΠΑ.

Τα προβλήματα συσσώρευσης του κεφαλαίου, τώρα, είναι τα προβλήματα που του βάζει ο κοινωνικός συσχετισμός δυνάμεων που περιστρέφονται γύρω από τον ιδρυτικό άξονα του καπιταλιστικού "κοινωνικού συμβόλαιου". Σε διάφορες μαρξιστοειδείς αναλύσεις βλέπω να λέγεται, ότι ο καπιταλισμός ήταν "αναγκασμένος" από την "ίδια τη λογική της συσσώρευσης του κεφαλαίου" να προβεί στις άλφα ή βήτα κινήσεις (π.χ. αβέρτα δάνεια). Το κρίσιμο είναι, ότι κανένας από όσους κάνουν αυτές τις αναλύσεις - που υποτίθεται πως στηρίζονται στη γνώση ενός "εσώτερου νόμου" της συσσώρευσης του κεφαλαίου - δεν έχει πραγματικά προβλέψει όλα αυτά που εκ των υστέρων έρχεται και εξηγεί σαν να ήξερε εκ των προτέρων ότι θα γίνουν! Αυτό λέει πολλά για τη λεγόμενη "επιστήμη της κοινωνίας".

Το κεφάλαιο πράγματι επιζητεί το κέρδος αλλά οι κινήσεις που κάνουν οι κεφαλαιοκράτες για την επίτευξή του δεν είναι δεδομένες, ούτε υπακούουν σε αυστηρούς νόμους, δεν είναι οπωσδήποτε προβλέψιμες, ούτε οι ίδιες ούτε κι οι συνέπειές τους. Γι' αυτό και δεν έχει νόημα να κάνουν ούτε αυτοί, αλλά ούτε κι εμείς, τους πολύ έξυπνους.

Τέλος, για το θέμα της συσσώρευσης γενικά, ένα βιβλιαράκι που είχα βρει ενδιαφέρον ήταν ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΑΠΟΘΕΜΑ του Μπατάιγ. Θα το ξέρεις, είμαι σίγουρος.

HollowSky είπε...

@ Ιζι,

φοβερό πραγματικά το ποίημα που μετέφερες από τον Πύραυλο! Όσο για τους μαρξιστές, σήμερα έχουμε μάλλον μαρξουδερούς ή μαρξοειδείς παρά αυστηρά μαρξιστές ... που κι εκείνοι είχαν κάνει τον παππού να πει "εγώ δεν είμαι μαρξιστής" :-)

HollowSky είπε...

@ Μουσταφά,

πού το βρήκες αυτό; :-) :-))

Eriugena είπε...

Βρε Χόλοου, μήπως να αναδημοσίευες το "καταραμένο απόθεμα", ή μήπως ξέρεις καμμιά σελίδα που να το έχει ολόκληρο αναδημοσιέυσει γιατι έχω μόνο αποσπάσματα??Αν το έχεις σε έντυπη μορφή το θέλω..και είναι στ΄αλήθεια ίσως απο τα σημαντικότερα κείμενα του 20ου αιώνα.
Οσον αφορά την "κοινωνική επίστήμη" συμφωνώ απολύτως, ειδικά με το ξεβράκωμα της αναδρομικής ανάλυσης. Αν είχαν λίγο τσίπα οι "επιστήμονες της ταξικής πάλης" θα προέβλεπαν, γιατι επιστήμη αν ,η τι άλλο, και μάλιστα με τους όρους που θέτουν αυτοί(σκληροί θετικιστικοί όροι), υπάρχει μόνον με πρόβλεψη. Εκτός αν θεωρούν πως πρόβλεψη είναι να λές μονότονα: "ο καπιταλισμός περνάει κυκλικές κρίσεις" και όταν περνά κρίσεις νομίζεις πως επιβεβαιώνεσαι!!!
Η πρόβλεψη σημαίνει πρόβλεψη και μαλιστα ειδικού τύπου πρόβλεψη όχι γενικούρες...δεν είναι πρόβλεψη ας πούμε να λές πως "ο καπιταλισμός θα περάσει σε κανα δυο δεκαετίες κρίση" αλλά θα περάσει την τάδε και δείνα κρίση στηριγμένη στα τάδε και δείνα χαρακτηριστικά!!!
Δηλαδή, και συμφωνώ μαζί σου, ΕΛΕΟΣ πια με τους μάγους της φυλής..Και κατι άλλο, θυμάται κανείς τους υπερφωστήρες της αριστεράς όταν ξέσπασε το πιστωτικό ζήτημα, το 2009???
Ποιούσαν την Νήσσαν λέγοντας πως είναι ψευδο-θέμα, και το έλεγαν όχι με την έννοια της "κοινωνικο-συμβολικής" κατασκευής, αλλά με την εξαθλιώτερη "συνωμοσιολογική" έννοια...Σαν την αυγή στις 20 Απριλιου 67, που έλεγε ότι δε θα γίνει χούντα. Τέτοια ανάλυση..

izi είπε...

Eriugena το Καταραμένο Απόθεμα το είχαμε αναφέρει εδω: http://dangerfew.blogspot.com/search/label/%CE%A4%CE%BF%20%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%20%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1

Πριν κανένα χρόνο. Μάλιστα εντελώς συμπτωματικά το απόσπασμα που είχαμε διαλέξει κάθεται σε σχέση με το "αλλού" που λέγαμε, και την θολούρα του.

Εννοείται ότι δεν ξεχνιόμαστε.

Η λήθη φυσικά ως ικανότητα είναι μια θετική υπόθεση...

izi είπε...

"Προσπαθώντας να καταργήσει την δαπάνη σύμφωνα με μια λογιστική που στηρίζεται στους υπολογισμούς, η αστική κοινωνία δεν πέτυχε παρά ν' αναπτύξει την καθολική ευτέλεια.
Η ανθρώπινη ζωή ξαναβρίσκει τον σφυγμό της στο μέτρο κάποιων αμετάβλητων αναγκών μόνο μέσα από την προσπάθεια εκείνων που σπρώχνουν μέχρι τα άκρα τις συνέπειες των τρεχουσών ορθολογικών αναγκών. Ότι απομένει από τους παραδοσιακούς τρόπους δαπάνης έχει ατροφήσει και η ζωντανή ταραχή της δαπάνης χανεται μέσα στην αλλόκοτη παραφορά της πάλης των τάξεων."


Από To Καταραμένο Απόθεμα (1949) του George Bataille,

izi είπε...

και ενα επεξηγηματικό σχετικά με αυτό που λέει ο W.C.Williams, για δείτε
γιατί άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα μες στη μιζέρια
λόγω έλλειψης
αυτού ακριβώς που βρίσκεται εκεί μέσα
και τι είναι το "εκει μέσα"

δειτε εδώ
http://youtu.be/5kOFezZ_KgA

Σχολιαστής είπε...

Τρομερά "πυκνό" αλλά κι εξίσου ενδιαφέρον και διαφωτιστικό κείμενο Hollowsky. Συγκράτησα μερικές φράσεις του, που θεωρώ ότι ξεκαθαρίζουν με σύντομα λόγια κάποια σημαντικά θέματα:

1. Αυτό που κάνει τον πολιτισμό είναι όλα εκείνα (ιδέες, θεσμοί, πραχτικές) με τα οποία επιβεβαιώνει πως η κοινωνική σχέση είναι ισχυρότερη της γυμνής ανάγκης.

2. (επομένως) Όσο πιο πολύ κι από πιο πολλούς δοξολογούνται οι γυμνές βιολογικές ανάγκες, τόσο πιο πολύ αυτό δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά με τον υπάρχοντα πολιτισμό, δηλαδή ότι δυσκολεύεται να πείσει πως με το δικό του "μοντέλο" πραγματικά η κοινωνική σχέση είναι ισχυρότερη της γυμνής ανάγκης.

3. Το παιχνίδι κυριαρχίας που έπαιξε ο καπιταλισμός εδώ και 40 χρόνια, αποσυντόνισε και αποδιάρθρωσε το πολιτισμικό του "μοντέλο" - σε αυτό το βαθμό η κρίση είναι συστημική και βαθιά.

4. Αυτό συνέβη επειδή έπαιξε ακραία με το κεντρικό του σύμβολο, το χρήμα, σε σημείο που το εξευτέλισε - έκανε πολύ ορατή την αντίφασή ανάμεσα στο χρήμα σαν ποιότητα και το χρήμα σαν ποσότητα.

5. Σε αυτή την ακρότητα έβαλε το χέρι της και η αίσθηση "πανοπτικότητας", δηλαδή παντοδυναμίας, που προσέφερε η Πληροφορική ως σύστημα.

6. Δεν υπάρχει καμιά "αντικειμενική" εγγύηση ότι η κρίση του καπιταλισμού θα φέρει ένα καλύτερο κόσμο - αυτό εξαρτιέται από εμάς, από τους ανθρώπους ("η ιστορία δεν κάνει τίποτα, οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία").

7. Ένας καλύτερος πολιτισμός δεν μπορεί να γεννηθεί κατά τύχη αλλά από τις έλλογες προσπάθειές μας. Γι' αυτό είναι κρίσιμο να βαστηχτεί αναμμένη η φλόγα του Λόγου.

Νοσφεράτος είπε...

εξαιρετικο κειμενο
Πρεπει να πώ οτι το αναδημοσιευσα (φυσικά με αναφορά ) Τωρα περι Πανοπτικου ..
Η Τρομερη διαφορά μεταξύ του Πανοπτικού του Μπενθαμ ( και της κατα Φουκώ νεωτερικοτητας ) ειναι οτι το τοτε Πανοπτικό ειχε ακομη ενα κεντρο ενω σημερα ειναι εκκεντρο
Σημερα ολοι - η σχδεον ολοι ειναι γραναζια του Πανοπτικου .. ακομη και οι ..Μπλογκερς
Αυτο βεβαια το ειχε προβλέψει ο Φουκώ
- Και το ζητημα πιά ειναι οτι αυτο το Πανοπτικο εχοντας αγκαλιασει τους παντες και τα πάντα θρυματισζεται σε δισεκατομμυρια θραυσαματα - μικρους παραμορφωτικους ακαθρεφτες
Ετσι παυει να ειναι και Πανοπτικό .. Δεν ειναι ουτε Συνοπτικό Ειναι και τα Δυο αλλα και Μηδεν

HollowSky είπε...

@ Noσφεράτε,

σ' ευχαριστώ για την αναδημοσίευση. Για το "πανοπτικόν" έχεις δίκιο. Γι' αυτό και δεν είπα "πανοπτικόν" αλλά μίλησα για "'πανοπτικότητα' που φαινόταν να εξασφαλίζει η πληροφορική επέλαση του Τεχνικού Συστήματος".

Πράγματι, δεν υπάρχει πλέον ένα κέντρο, αλλά ο καθένας, το κάθε "τερματικό", έχει την αίσθηση της "πανοπτικότητας": μπαίνω στο διαδίκτυο και αισθάνομαι ότι μπορώ να έχω πρόσβαση σε μια απειρία πληροφοριών, στα "πάντα". Μιλάμε για τεράστια μεταφυσική ισχύ, ανάλογη με αυτή του χρήματος.

Βέβαια, όμως, υπάρχουν κάποιοι που έχουν πρόσβαση σε πολύ μεγαλύτερο και θα έλεγα πολύ πιο αποφασιστικό σύνολο πληροφοριών - κι αυτοί δεν είμαστε εγώ κι εσύ...

HollowSky είπε...

@ Izi,

είσαι σε φόρμες! :-)

---


@ Eriugena,

το ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΑΠΟΘΕΜΑ έχει κυκλοφορήσει και από τις εκδόσεις FUTURA, στη σειρά που επιμελείται ο Φώτης Τερζάκης. Ψάχνω στη χαοτική βιβλιοθήκη μου να δω σε τι έκδοση το έχω (πάνε χρόνια), αλλά δεν το έχω βρει ακόμα! Θα πρέπει να στείλω υποβρύχιο να το ψάξει σε κανέναν ύφαλο... :-) Άμα το βρω πάντως, θα σε ειδοποιήσω για να σου δώσω αντίγραφο.

izi είπε...

Παίδες το χουμε!...εντόπισα κάποιο από το καταραμένο απόθεμα μεσο του
ιδιωτικού χαπίφιου βιβλιοντέντεκτιβ Αλφειού, το βιβλιοπωλείο στην Χαρ. Τρικούπη 22, Τηλ. 210 3623092

izi είπε...

αστο ρε χόλοου σταμάτα να ψάχνεις γιατι έσυ θα το χεις στην καθαρεύουσα :-)))

Νοσφεράτος είπε...

ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΑΠΟΘΕΜΑ του Μπατάιγ''

βαλε κανα αποσπασμα αν τοχεις και μπορεις ..... πρεπει ναναι πολύ ενδιαφερον

(μου φαινεται οτι καποτε το ειχα κι εγω αλλά το να το ψαξω ειναι σαν να σκαβω σε ορυχειο( ετοιμο να καταρευσει)

Ράκος Κουρελάριος είπε...

@ HollowSky

Δύσκολο μεν, αλλά όχι ακατόρθωτο, όπως αποδεικνύετε εδώ μέσα σχεδόν καθημερινά τους τελευταίους μήνες [και όχι μόνον].

LeftG700 είπε...

Φίλε HollowSky,


«Γυμνές βιολογικές ανάγκες»; Εννοείς κάτι σαν αυτό;

Κάτι σαν αυτό, μήπως;

Αυτό;

Aυτό;

Ή αυτό;



Φίλε HollowSky, χωρίς υπερβολή, αρκετοί μέσα εδώ πρέπει να πίνετε πολύ βαριά ποτά και να καπνίζετε πολύ βαριά τσιγάρα!... ;-)


Τα λέμε

izi είπε...

Φίλοι λεφτ, παρακαλούμε συγκρατήστε την πορνογραφική σας φιλανθρωπία εξω από εδώ.

για να μη λέμε τα ίδια και τα ίδια...

Eriugena είπε...

Βρε τον λέφτ!!
Πάνω που πήγα να κοιμηθώ και είπα να ρίξω μια ματιά, έπεσα πάνω στην φωτο-σύνθεσή του. Στην αρχή νόμισα πως είναι η action aid, αλλά μετά συνειδητοποίησα πως έχουμε να κάνουμε με επαναστατική προπαγάνδα..
Τέλος πάντων.
Ας αρχίσω με τα τσιγάρα. Επειδή έχω μαλώσει με όλα τα φρικιά συμφοιτητές μου που κάπνιζαν αυτά τα κακά πράγματα, όντας οπαδός του κρασιού και μόνον, έχω να παρατηρησω πως τελευταία έχει οξυνθεί η αντιναρκωτική προπαγάνδα στο λαϊκο μέτωπο σε λάθος βάση. Πρέπει μάλλον να γίνει πρώτα ιδεολογική απο-τοξίνωση και μετά βλέπουμε με το "βιολογικά" ναρκωτικά. Εξάλλου μετά την κατακραυγή του παλλαϊκου μετώπου σωτηρίας του καλού και ηθικού νοικοκύρη--ονόματα των συμμετεχόντων στο παλαϊκο μέτωπο δεν λέμε, μην εχουμε και άλλες παρενέργειες-- ενάντια στα ναρκωτικά, το περίφημο νομοσχέδιο δεν ήλθε...ξέρετε ποιό. Τώρα το κάθε φρικιό θα συνεχίσει να μπαγλαρώνεται στην ψειρού και έτσι θα περισωθεί η νεολαία απο τις δόλιες συνωμοσίες των σκοτεινων ιμπεριαλιστικών κύκλων. Καλή ανάρρωση.
Πάμε τώρα στις φώτο.
Μα αυτό ακριβώς κατόρθωσε ο καπιταλισμός(σε όλη την Αφρική), αλλλά και αλλού ο κεντρικός σχεδιασμός (ουκρανία, κίνα μέχρι το 55 νομίζω), να πάρει άρχοντες και αξιοπρεπεις αγρότες και να τους χώσει σε λιμοκτονίες. Ή κάνω λάθος? Ποιά η διαφωνία τελικά??
Το πανσοφο "σύστημα" όλων των πανσοφων οικονομικών θεωριών ανήγαγε στην πράξη τους ανθρώπους και δη τους φτωχούς σε γυμνή βιολογική ύπαρξη. Μάλιστα παρουσίασε εντός τους και τους φιλάνθρωπους ή ριζοσπαστες σωτήρες τους...λύκοι με προβιά.
Ποιοι άραγε είναι υπέυθυνοι για τις μεγάλες λιμοκτονίες στον 20 αιώνα???? ΠΟΙΟΙΟΙΟ??? έχουμε κάποιον κατάλογο???? ασε μη μιλήσω λέφτι μου

buccaneer's gambit είπε...

Για το Καταραμένο Απόθεμα:
Για φαντάσου, μου ξέφυγε η πρόσφατη (νέα) έκδοση από Futura (2010)! (Μπράβο Μιχάλη!)
Αν κατάλαβα καλά είναι ανατύπωση της παλιάς μετάφρασης (Λένα Λυμπεροπούλου) στις εκδόσεις Praxis, 1985 - στις τότε εκδόσεις του Φώτη δηλαδή.
Αυτά για τα βιβλιογραφικά.

buccaneer's gambit είπε...

Το παράδοξο με τους λέφτηδες είναι ότι μοιάζει σα να ενισχύουν τους αντιπάλους τους.
Εννοώ: Με τη ρητορική της (τρέχουσας) υλικής αθλιότητας προωθούν τη νοσταλγία για μια "χρυσή εποχή" (π.χ. οι δυο προηγούμενες δεκαετίες), τότε που, λέει, δεν υπήρχε κρίση.
Αυτό το κάνουν κι άλλοι, αλλ' από διαφορετική σκοπιά (π.χ. θεωρώντας αμαρτία την τοτινή "ευτυχία" μας, με φυσικό επακόλουθο τη σημερινή τιμωρία) και χωρίς αριστερό περιτύλιγμα.

Νοσφεράτος είπε...

(π.χ. θεωρώντας αμαρτία την τοτινή "ευτυχία" μας, με φυσικό επακόλουθο τη σημερινή τιμωρία)

Σωστο !
απο την ιδεολογια της επιβεβλημένης απολαυσης περναμε στην ιδεολογια(και απολαυση) της της απαγορευμένης ... απολαυσης .. Ετσι η απολαυση γινεται πιο ενοχική και αρα πιο ...απολαυστική

Ανώνυμος είπε...

Είπε ο διδάσκαλος (φίλτατε HollowSky):

Όταν το Τίποτα προσποιείται το Πάν,
το Κενό προσποιείται το Πλήρες,
η Ένδεια προσποιείται την Ευμάρεια,
δύσκολο να υπάρξει άνθρωπος με σταθερότητα.

Κομφούκιος 孔夫子

Δημήτρης.

Υ.γ: χαιρετώ και τον φίλο Eriugena προσυπογράφοντας και τον τελευταίο σχολιασμό του.

Νοσφεράτος είπε...

κιετσι μ'αυτον τον τροπο θα τεθει παλι σε λειτουργια η κινητηρια δυναμη του υπερκαταναλωτικου καπιταλισμου που ειναι βεβαια η εππιθυμια η οποια - ως γνωστον - γεναται και αναγενναται απο την απαγορευση /ενοχή- αρα επιθυμώ .
Επιπλεον στην παροσυα φαση η απαγορευση καρυκευεται απο τη Νοσταλγια αρα η επιθυμια θα γινεται εντονοτερη . '' Ειχαμε τον παραδεισο- τον χασαμε εξαιτίας του Οφεως αι του Μηλου - Ντροπή και ενοχή - Αλλά τρα θα το κανουμε σωστα ''
Και επειδή παντα η ενοχη και η Ντροπή συνοδευεται απο ηθικολογες ιδεολογιες θα ξαναδουμε τον πουριτανισμό - απαραιτητο σε καθε φαση συσσωρευσης και επανασυσωρευσης να ξαναμπαινει στο παιχνιδι , σφοδροτερος, στην υπηρεσια της -μεσω της απαγορευσης - αναδιαρθρωσης της σεξουαλικοτητας (στην υπηρεσια της οικονομιας) ..
----

HollowSky είπε...

@ Αγαπητοί LeftG700,

επιτρέψτε μου μερικές ερωτήσεις με την ελπίδα να αντλήσω, εγώ ο καπνισμένος, από την άκαπνη σοφία σας.

1. Οι φωτογραφίες που με παραπέμψατε, απεικονίζουν ένα αποτέλεσμα ή κάτι σαν ... τοπίο;

2. Αν απεικονίζουν ένα αποτέλεσμα, πρόκειται για αποτέλεσμα κοινωνικών δράσεων ή ... φυσικών δυνάμεων;

3. Αν απεικονίζουν αποτέλεσμα κοινωνικών δράσεων, είναι αποτέλεσμα μιας ορισμένης οργάνωσης της κοινωνίας ή ... ενός "ατυχήματος" που συνέβη από απροσεξία;

4. Αν απεικονίζουν αποτέλεσμα μιας ορισμένης οργάνωσης της κοινωνίας, πρόκειται για αποτέλεσμα σχετικό με μια ορισμένη αντίληψη για την κοινωνία ή ... απλώς έτσι κάθισε η μπίλια της ιστορίας;

Περιμένω τις πολύτιμες απαντήσεις σας.

panagiotis είπε...

Φίλε Hollow, εξαιρετικό!

[…]Πρέπει να αντιληφθούμε τον καπιταλισμό ως δημιουργία από τους ανθρώπους των κοινωνικών και γενικότερα ιστορικών συνθηκών οι οποίες δεν ταυτίζονται με την αποστολή και την δράση μιας τάξης, γιατί δημιουργήθηκαν πάνω στην αλλοτριωμένη βάση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων.
Δεν υπάρχει «κοινωνία αναφοράς», είναι η σχέση του ατόμου και της ανθρώπινης κοινότητας και η σχέση ανθρώπινης κοινότητας και φύσης που βρίσκονται στην καρδιά του μέλλοντός μας. Η σχέση ατόμου κοινότητας που πρέπει να επιλύσει την απορία αιώνων σχετικά με την αντίθεση ατόμου – κοινωνίας και το αδιέξοδο που αντιπροσωπεύει η αντίθεση από την μια πλευρά μιας αφηρημένης καθολικότητας που συνδέεται με τον διαφωτισμό και την γαλλική επανάσταση και από την άλλη την τρέχουσα ανάπτυξη των ιδιαιτεροτήτων. Μια κοινότητα ανθρώπων η οποία δεν θα έχει ανάγκη να παράγει μια ανώτερη αρχή.
Στη σχέση με την εξωτερική φύση πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μια ανθρώπινη ιστορία η οποία τώρα έχει ενσωματωθεί στον τεχνικό κόσμο. Κατανοώντας αυτό σημαίνει την δημιουργία των προϋποθέσεων για μια κριτική που να μπορεί να επικαλεσθεί μια άλλη βάση από την ίδια αποφεύγοντας έτσι μια υπερκριτική στάση για να συλλάβει από όλες τις αιτιοκρατίες της, αυτές που είναι παρούσες για όλους τους ανθρώπους.[…]
Temps critiques

panagiotis είπε...

Ένα σημείο που πρέπει να εστιάσουμε πιστεύω ότι είναι οι αλλαγές που γίνονται στην κοινωνική σχέση και σχετίζονται με το κράτος. Αυτή η διαδικασία κοινωνικοποίησης του κράτους – κρατικοποίησης της κοινωνίας που περιγράφει ως διαδικασία η Arendt σήμερα εκδηλώνονται με συγκεκριμένες πολιτικές και ενσωματώνεται στο τεχνικό σύστημα. Μια διαδικασία αποθεσμοποίησης ενός κράτους που δρα κατά περίπτωση.

Ο Φωτόπουλος δηλώνει ότι δεν πρόκειται να κοπεί το ρεύμα σε κανένα φτωχό. Όλοι γνωρίζουμε βέβαια ότι δεν θα κάνει τίποτα για αυτό, αλλά αναλαμβάνει με μεγάλη προθυμία τον ρόλο να κρίνει ποιος είναι φτωχός και ποιος όχι, ένα ρόλο που μέχρι τώρα τον είχε το κράτος. Σ’ αυτό το παράδειγμα βλέπουμε πολλά στοιχεία αυτής της διαδικασίας κοινωνικοποίησης του κράτους όπως είναι και αυτό της εικονικοποίησης της πολιτικής με τα γνωστά show με τις δήθεν ακτιβίστικες ενέργειες της ΓΕΝΟΠ στα πρωϊνάδικα.

Η κριτική σε αυτή την διαδικασία έχει δυσκολίες και παγίδες (π.χ. την υποστήριξη του θεσμικού ρόλου του κράτους από μεγάλο μέρος της αριστεράς) και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πρακτικές κινήσεις. Το κενό που δημιουργείται στην σχέση των ατόμων με την κοινωνία θα δημιουργήσει εκρηκτικές καταστάσεις.
Σ’ αυτό το παιχνίδι θα παίξουν πολλές κοινωνικές οργανώσεις (ΜΚΟ, δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα κόμματα σε νέο ρόλο, η εκκλησία, ο υπόκοσμος μέχρι και ακτιβιστές, οικολόγοι, Αλλαφούζοι κλπ.) Πρέπει να έχουμε υπ’ όψη ότι οι ανερχόμενες δυνάμεις του παγκόσμιου καπιταλισμού (Κίνα, Ινδία και Βραζιλία) είναι ακριβώς αυτό, αποθεσμοποιημένα κράτη που λειτουργούν σαν ρυθμιστές των σχέσεων και των ισορροπιών ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες και καθορίζουν τα επίπεδα αναδιανομής για την διατήρηση αυτών των ισορροπιών.

Δυστυχώς οι καιροί είναι κρίσιμοι και είμαστε σε νηπιακό στάδιο στο επίπεδο της κριτικής θεωρίας και της πράξης. Θα το παλέψουμε….

HollowSky είπε...

@ Παναγιώτη,

σωστές παρατηρήσεις. Οπωσδήποτε το κειμενάκι μου, υπερσυμπυκνωμένο, αφήνει πολλά απέξω, μεταξύ των οποίων και το πολιτικό ζήτημα, και αυτό των σχέσεων κράτους-κοινωνίας. Εκείνο που ιδιαίτερα με απασχολεί, όπως ξέρεις, είναι το υποκείμενο που μπορεί να αναλάβει το έργο μιας πιο ανθρώπινης κοινωνίας - ο ανθρωπολογικός του τύπος. Αυτό σχετίζεται και με την θεωρητική υστέρηση, που πολύ καλά επισημαίνεις. Θα το παλέψουμε.

HollowSky είπε...

@ Σχολιαστή,

πολύ καλή η "περίληψη" που έκανες, τη μετέφερα και στο άλλο τσαρδί.

Eriugena είπε...

Θέλετε μια εξομολογητική εικόνα του "κράτους-κοινωνία"; επισκεφτείτε με..και δεν διαφημίζομαι συχνα

Νοσφεράτος είπε...

HollowSky
Βέβαια, όμως, υπάρχουν κάποιοι που έχουν πρόσβαση σε πολύ μεγαλύτερο και θα έλεγα πολύ πιο αποφασιστικό σύνολο πληροφοριών - κι αυτοί δεν είμαστε εγώ κι εσύ...
--------------------------
Μαλλον λοοιπόν εχουμε 2 Πανοπτικά (ισως και 3 , 4 κλ)
Στο1 συμμετεχουνσχεδόν ολοι - εκτος απο τους εντελώς αποκλεισμένους - οι οποιοι παλιμπαιζιζουν σε μια φαντασιωση παιδικής παντοδυναμιας ( ζωντας σε ενα τεραστιο Mατριξ-Πανοπτικό)
-------------------
ΚΑΙ ενα 2ο οπου λίγοι χρησιμοποιουν ολο και πιο αποφασιστικές πληροφοριες
( και ισως 3ο 4ο κλπ)
- Μονο που εχω την εντυπωση οτι και τα πιο πανω επιπεδα λειτουργυν εξισου εκκεντρα .. Οι αποφασεις παιρνονται υπο μορφη Σεναριων και εκει σε ενα πεελωριο παιχνιδι οπου οσο αναεβαινεις πιο άνω βλέπεις οτι ακομα και ο Μγαλος Αλλλος ειναι πολλοι μικροι και επιπλεον γεματοι Τρυπες..
--------------------------
Θυμαμαι ενα Κομικ του Μπιλάλ ..εκεινο με την Ντρουνα .. Η ζωή στα κατω επιπεδα ειναι κολαση ..και υπαρχει παρακτω επισης κολαση .. Οσο ανεβανεις ομως ανακαλυπτεις οτι το τεραστιο Διαστημοπλοι ειναι στην ουσια ακυβενητο....

LeftG700 είπε...

Φίλε izi,


Για να τα λέμε όλα, καθόλου δεν κατάλαβα τι σημαίνει το "παρακαλούμε [...] έξω από εδώ"! Υπάρχει κάποιος κανόνας, κάποια οδηγία έστω, την οποία παραβιάσαμε με τη φωτο-σύνθεση, που λέει κι ο Eriugena;

Και στην τελική: Όλα τα σχόλια εδώ είναι συμπολιτευόμενα και αρκετά μάλιστα και σεντονάτα. Σε πείραξε το ένα (1) δικό μας αντιπολιτευόμενο με τις 39 λεξούλες του; Εκτός κι αν υπολόγισες και το γνωστό ρητό με τις λέξεις που λέει μια εικόνα και τις έβγαλες 5.028! Μα και πάλι! Τι danger είσαι, άμα κωλώνεις σε 5.028 λέξεις!


Τα λέμε (αλλά να καταλαβαινόμαστε κιόλας, έτσι; ;-) )

LeftG700 είπε...

Φίλε HollowSky,


Σόρυ για την "εξαφάνιση", αλλά εκτός διαφόρων θεμάτων τής επικαιρότητας που τρέχουν, έχω και μια ωτίτιδα που με έχει γμσ εδώ και δυο-τρεις μέρες. Θα απαντήσουμε πάντως οπωσδήποτε στα ερωτήματά σου.


Τα λέμε

LeftG700 είπε...

Φίλε Eriugena,


Εσένα, επειδή το σχόλιό σου δεν είναι και τόσο σοβαρό, σε παραπέμπουμε στο παραπάνω σχόλιό μας, προς τον HollowSky. Ισχύει και για σένα. (Και πολύ σου είναι! ;-) )


Τα λέμε

δύτης των νιπτήρων είπε...

Ένα σχολαστικό σχόλιο για τον Νοσφεράτο:

Θυμαμαι ενα Κομικ του Μπιλάλ ..εκεινο με την Ντρουνα .. Η ζωή στα κατω επιπεδα ειναι κολαση ..και υπαρχει παρακτω επισης κολαση .. Οσο ανεβανεις ομως ανακαλυπτεις οτι το τεραστιο Διαστημοπλοι ειναι στην ουσια ακυβενητο....

------------

Η Ντρούνα δεν είναι του Μπιλάλ, και έχω την εντύπωση ότι ούτε το κόμικ που αναφέρεις είναι του Μπιλάλ. Ίσως είναι το "Μαύρο Ινκάλ" (Μέμπιους-Γιοντορόφσκι). :)

LeftG700 είπε...

Φίλε buccaneer's gambit,


Καλά, εσύ έχεις χάσει τη μπάλα τελείως και έχεις την εντύπωση ότι παίζεις βασικός στη Μπάρτσα! Να διαβάσεις τις απαντήσεις μας, όταν τις ποστάρουμε. Ο Θεός είναι μεγάλος και ελπίζουμε να σε βοηθήσει να τις καταλάβεις!... ;-)


Τα λέμε

Νοσφεράτος είπε...

Δυτα ευχαριστω ... Το ειχα διαβασει χρονια πριν ..
θα το ψαξω
(εχω κολησει λόγω της γιορτης των αθανατων η καπως ετσι που νομιζω οτι ειναι του Μπιλάλ η δεν ειναι;

Νοσφεράτος είπε...

Συμβουλές για την ωτιτιδα
( εχω περασει και ξερω τι εστι πόνος ) περνεις λιγο λαδακι το βαζεις σε μπουκαλακι με σταγονες ( εκεινο που σταζει λίγο λίγο) και σιγά σιγά σταζεις τις σταγονιτσες στο αυτί που ποναει...
(αν προσθεσεις και λίγο λεμόνι ακομα καλύτερα)

Νοσφεράτος είπε...

Διευκρινιση (για να μην εχουμε τιποτε ντραβαλα με παιδια που βαζουν δαχτυλα στην πριζα κλπ)
Καλου κακου πατε πρωτα (πριν δοκιμαστε τη συνταγή σε κανένα Ωριλά

Eriugena είπε...

Βρε το λέφτι!
Αφού πρώτα μας λέει λίγο ως πολύ ψιλοχασίκλες, μετά επικαλείται την σοβαρότητα. Γιατί βρε παιδί, γιατί;
σνιφ..
Αλλά εγώ θα επιμείνω στον αγώνα μου για την αναμόρφωση της αριστεράς..
λύγμ..
Το πρόβλημα είναι μεγάλο φίλοι μου.
Μυρίζει εξουσία..και δεν μπορώ να παρακολουθήσω τέτοια προβλήματα.
Η νηφαλιότητητα είναι για άλλους καιρούς. Τώρα μυρίζει κυριαρχία.
Που όμως;
Στο κωλοχώρι μέσα στο κωλοχώρι, ήτοι στην αριστερα(που λες..) και σε γειτονικούς χώρους..
Το θέμα είναι να "εξαφανίσουμε" "οπορτουνιστές ιδεαλιστες σταλινικους αναρχοφασίστες"...διαλέχτεεε.
Φαντάσου να τους πάρει(να μας παρει) πρέφα ο λαός, τι σούργελα είναι όλοι(δε μιλώ σε σένα αποκλειστικώς λέφτι). Πολύ γέλιο

katabran είπε...

«Βούρλα, ακούτε τη σιωπή; Είναι ο ήχος του μέλλοντος!»
...
με τη φράση αυτή τελειώνει μια ιστορία που αφηγήθηκε ο Μενελίκ Α', γιος του Σολομώντα και της βασίλισσας του Σαβά, για τον οποίο έλεγαν ότι κυβερνάει τη χώρα του απ' το σημείο όπου καταλήγουν όλοι οι δρόμοι κι όλες οι σκάλες...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets