06 Δεκεμβρίου 2006

Blogs και δημόσια σφαίρα (1)

Η τεράστια άνθιση των blogs είναι δεδομένη και κάποιοι πιστεύουν πως εκφράζει μια βαθιά και μεγάλη ανάγκη των ανθρώπων να πουν δημόσια τις σκέψεις τους, να τις μοιραστούν, να μιλήσουν και να συζητήσουν.

Αυτό είναι πολύ ευχάριστο και δεν είναι λάθος. Θα πρέπει όμως να συνδεθεί μ’ ένα παράλληλο δυσάρεστο γεγονός: Την εξαφάνιση της δημόσιας σφαίρας σε όλα τα επίπεδά της από τις σύγχρονες κοινωνίες. 


Οι άνθρωποι δεν μιλούν πια μεταξύ τους στους δρόμους και στις πλατείες. Κι όταν συμβαίνει να το κάνουν, μιλούν λίγο πολύ άνευρα και κουμπωμένα, για τετριμμένες κι ακίνδυνες κοινοτοπίες. 

Γιατί; Διότι, πολύ απλά, δεν νιώθουν ότι έχουν πράγματι κάτι ζωτικό να μοιραστούν, ότι έχουν κάτι κρίσιμο ν’ αντιμετωπίσουν από κοινού, ότι χρειάζεται να συνταιριάξουν ένα λόγο κοινό. Έστω κι αν είναι ολοφάνερο πως τα σημαντικότερα προβλήματα όλων – ζωή, θάνατος, αρρώστια, επιβίωση, έρωτας, χαρές, λύπες, το νόημα ή μάλλον η αναζήτηση του νοήματος όλων αυτών – είναι ουσιαστικά πάνω κάτω τα ίδια, η αίσθηση που κυριαρχεί στον καθένα είναι πως τα δικά του προβλήματα είναι μοναδικά και, επομένως, τεράστια κι ακατανόητα στο βάθος τους από τον άλλον.

Ποιόν άλλον άλλωστε; Αυτόν που θεωρείς ότι είναι εν δυνάμει έτοιμος να σου φάει το λαρύγγι; Αυτόν με τον οποίον δεν σε συνδέει τίποτε πέραν, ίσως, κάποιων πρόσκαιρα κοινών συμφερόντων; Αυτόν με τον οποίον τον μόνο κοινό που έχεις είναι ότι κοιτάζει κι αυτός το συμφέρον του πάνω απ’ όλα όπως κι εσύ;

Έτσι, τα blogs προσφέρουν πράγματι την ιδανική «δημόσια σφαίρα» στο σύγχρονο άτομο του «μοναχικού πλήθους». Που πνίγεται πια από εκείνο που κάποτε θεώρησε σαν μεγάλη λύτρωση – την ανωνυμία. Που θέλει να μιλήσει πιο δημόσια και να μοιραστεί. Αλλά και που ταυτόχρονα φοβάται, και δικιολογημένα, να εκτεθεί άνευ πολλών διασφαλιστικών προϋποθέσεων.

[συνεχίζεται]

14 σχόλια:

mel8maX είπε...

Ο άνθρωπος θα βρίσκει πάντα τρόπους για να επικοινωνεί. Το αν είναι ουσιαστική αυτή η επικοινωνία, είναι άλλο ζήτημα. Και είναι ζήτημα παιδείας, κουλτούρας, εξέλιξης. Το να ανοιχτείς σε κάποιον, σημαίνει να ανοιχτείς στο ρίσκο του να πληγωθείς, αλλά και στην απέραντη χαρά του να μοιραστείς πολλαπλασιάζοντας. Πρόκειται για μία δοκιμασία πίστης στη ζωή και στην αγάπη εν τέλει.

Μην ξεχνάς επιπλέον ότι ζούμε στην εποχή του reality και της ψυχανάλυτικής προσέγγισης των πάντων, ώστε να έχουμε μάθει να βγάζουμε τα άπλυτα στη φόρα. Βέβαια και στις κλειστές κοινωνίες παλιότερα η κάθε γειτονιά άφριζε από τα κοτσομπολιά, καθώς η ζωή εκτυλισσόταν έξω από τους τοίχους των σπιτιών.

Τα blogs παρέχουν τεράστια ελευθερία έκφρασης. Δημιουργούν μία μικρή κοινότητα. Κάτι στο οποίο ο άνθρωπος πάντα θα επανέρχεται.

intothepill είπε...

Χολοσκα και λοιποί, καλημερα-χρόνια πολλά στους εορτάζοντες Νίκους μας.

Κατ αρχην το συγκεκριμένο μπλογκ, στο οποίο ανέβαζεις αυτό το επι-κριτικό ποστ ήδη σε διαψεύδει.

Διαφωνώ στα εξής:
"Οι άνθρωποι δεν μιλούν πια μεταξύ τους στους δρόμους και στις πλατείες. Κι όταν συμβαίνει να το κάνουν, μιλούν λίγο πολύ άνευρα και κουμπωμένα, για τετριμμένες κι ακίνδυνες κοινοτοπίες."
Από τότε που βγήκαν τα μπλόγκ έπαψαν να μιλούν στις πλατείες οι άνθρωποι?
"Έστω κι αν είναι ολοφάνερο πως τα σημαντικότερα προβλήματα όλων – ζωή, θάνατος, αρρώστεια, επιβίωση, έρωτας, χαρές, λύπες, το νόημα ή μάλλον η αναζήτηση του νοήματος όλων αυτών – είναι ουσιαστικά πάνω κάτω τα ίδια, η αίσθηση που κυριαρχεί στον καθένα είναι πως τα δικά του προβλήματα είναι μοναδικά και, επομένως, τεράστια κι ακατανόητα στο βάθος τους από τον άλλον."
Αντιλαμβανόμαστε το ίδιο όλα αυτα όλοι?!!! Είναι δυνατόν? και μάλιστα "πανω κάτω" (Μην ρωτήσεις εμένα)
Πότε οι άνθρωποι μιλούσαν ανοικτα "με νεύρο" ?
Στις σταυροφορίες? Στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870, στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1918 που μετετράπει σε αυτόν που λέμε 1ο παγόσμιο?, στο Αουσβιτς? ή μήπως για τους δύο τελευταίους φταίει τελικά το τηλέφωνο!!!.

Πότε είχαν κάτι ζωτικό να μοιραστούν... τότε?. Μάλλον ΤΟΤΕ.

Τα έχουμε ξαναπεί το "παλιά τους έφτιαχναν καλύτερα" δεν "παίζει" και είναι ένα νεκρό ανούσιο και εν δυνάμη επικίνδύνο, λόγο του βαθύτατου συντηρητισμόυ του, επιχείρημα, μιας και το Τότε το γνωρίζουμε όλοι, οι εν ζωή, από τα βιβλία και τα ερειπια του, εκτός εαν με το "Τότε" εννοούμε την "απωλεσθήσα νιότη μας" όπότε περναμε στην σφαίρα του γραφικού,ή καλύτερα στην σφαίρα της "αντιδραστικής νοσταλγικότητας", μαζευόμαστε να πιούμε και κανένα ουζάκι-οπως κι οι παπούδες μας- και μιλάμε για τις Δόξες μας "τότε που μόνον τότε και μόνον εμείς ξέραμε πως ερωτεύεσαι" τότε που μόνον τότε " γνωρίσαμε την οδύνη της ζωής" τότε που "είμασταν, γιατί τότε μόνον και μόνον εμείς σε θέση να κατανοήσουμε την ουσία της φιλίας και της συντροφικότητας γιατι τότε ήταν η φιλία Φιλία ενω τώρα μπλιαχ".

Οσο για τον Αλλο που είναι εν δυνάμει έτοιμος να σου φάει το λαρύγγι Αυτός με τον οποίον δεν σε συνδέει τίποτε πέραν, ίσως, κάποιων πρόσκαιρα κοινών συμφερόντων. Αυτός με τον οποίον τον μόνο κοινό που έχεις είναι ότι κοιτάζει κι αυτός το συμφέρον του πάνω απ’ όλα όπως κι εσύ. Αυτός δεν είναι Αλλος, αυτός είναι "κάποιος"
Ο "Αλλος" είναι άλλο κεφάλαιο.

συνεχίζεται...

hollow sky είπε...

@mel8max δεν διαφωνώ - απλά προσπαθώ να συνθέσω σιγά σιγά, κομμάτι κομμάτι, μια ευρύτερη εικόνα.

@ intothepill μ' αρέσει που σε νευρίασα :-)

Αν είδες το post μου "επικριτικό", ξαναδιάβασέ το γιατί είσαι άουτ. Πού λέω μωρέ πως τα blogs "φταίνε" για την έλλειψη δημόσιας σφαίρας;!

Κι αν το είδες και "νοσταλγικό", είσαι ... αράουτ :-)

Ούτε κι έγραψα για τον "άλλον" με ... Α κεφαλαίο - εδώ βγήκες κόρνερ :-)

intothepill είπε...

Ξαναδιαβάζω

1.Αν είδες το post μου "επικριτικό", ξαναδιάβασέ το γιατί είσαι άουτ.

1α."Θα πρέπει όμως να συνδεθεί[η ανθιση των μπλογκ] μ’ ένα παράλληλο δυσάρεστο γεγονός. Την εξαφάνιση της δημόσιας σφαίρας σε όλα τα επίπεδά της από τις σύγχρονες κοινωνίες".

2.Κι αν το είδες και "νοσταλγικό", είσαι ... αράουτ

2α.Οι άνθρωποι δεν μιλούν πια μεταξύ τους στους δρόμους και στις πλατείες.

3. Ο Άλλος είναι πάντα Άλλος με Α.
είπα λοιπόν για τον Άλλο με Α
εσύ είπες για τον "κάποιον", τον "κακό" τον "παλιάνθρωπο", τον "θύτη" που μας παραμονεύει.
Αυτό δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.
Βλ. Ρεμπω, Λεβινας κτλ...

οπότε κερδίζω δυο κορνερ και ένα αρ ουτ :)

hollow sky είπε...

Καλά, εσύ έχεις μάθει να ... ζωγραφίζει η διαιτησία για πάρτη σου ;-)

1. Ότι ένα ευχάριστο (βλ. πρώτη μου παράγραφο) γεγονός συνδυάζεται και μ' ένα δυσάρεστο (β' παράγραφος), δεν σημαίνει πως επικρίνεται το ευχάριστο!

2. Ότι "οι άνθρωποι δεν μιλούν πια κ.λπ." είναι γεγονός. Η διαπίστωση ενός γεγονότος δεν είναι νοσταλγία.

[Ότι αυτό συνδέεται, σαν επιμέρους σύμπτωμα, με την εξαφάνιση της δημόσιας σφαίρας είναι βεβαίως προς απόδειξη - αλλά και πάλι δεν είναι νοσταλγία.]

3. Η παράγραφός μου για τον άλλον με μικρό α δίνει μια εικόνα - δεν την καθαγιάζει, ούτε την ευλογεί, ούτε αποτελεί ... θεωρία περί του άλλου με ότι α θέλεις.

* Πού είναι η μπάλα, οέο; :-)

xaroumenos_kipouros είπε...

Φαίνεται τελικά πως στη διαδικτυακη εποχή όλες οι έννοιες που συγκροτούσαν επί χρόνια τον αστικο-και όχι μόνο!-ιστό (γενικά τις ανθρώπινες κοινότητες)αρχίζουν και μεταφράζονται σε έννοιες που συγκροτούν πια μία άλλη χωρική κοινότητα, αυτή του ίντερνετ.

Στα όρια μιας τέτοιας παραδοχής, τα blogs αποτελούν έναν δημόσιο χώρο, που πια στα πλαίσια διαφύλαξης κάποιας ανωνυμίας (βλ. απελευθερωμένος από καταπιέσεις, που συνεπάγεται πιο ειλικρηνή και ελεύθερη παραγωγή λόγου) μπορεί και τελικά ίσως και να γίνεται ένα πραγματικό στην ουσία του βήμα δημόσιου λόγου...

Πάνω κάτω-μέσα έξω,κτλ...αυτά υποθέτω ότι σκέφτεται και ο hollow_sky... Όμως αναρωτιέμαι τι ρόλο παίζει η επικοινωνία μεταξύ φυσικών προσώπων??? Ποιες διαφορές ενυπάρχουν? Στα πλαίσια όλων των παραδοχών περι ατομικότητας, ανάγκης επικοινωνίας,κτλ. μήπως το blog είναι η έυκολη λύση-παγίδα? Και γιατί τελικά να μη λέγαμε το μεγάλο καβαφικό ΟΧΙ στα blogs?

(Αμπελοφιλοσοφίες ανάκατα με υπαρξιακά! Και είπα να το κόψω το πολύ αλκοόλ)

Όπως και να' χει ανωνύμως προσωπικά συμμετέχω και ψάχνω τα blogs, αλλά έχοντας πάντα κατά νου τις ατομικές μου και τις κοινωνικές αντιφάσεις που αυτά προκαλούν ως φαινόμενο της εποχής...

IdentityCafe είπε...

Δεν νομιζω οτι υπηρχε ποτε αυτη η δημοσια σφαιρα που λες (ας μην παμε πισω στις χλαμυδες).
Για καποιο λογο καθε ανθρωπος στην εποχη του νομιζει οτι βαδιζει προς το χαος και οτι η αποσυνθεση της κοινωνιας ειναι υπ ατμον...
Δεν ξερω...Νομιζω τα πραγματα ειναι συνεχως καλυτερα αλλα ποτε οσο καλα οσο θα θελαμε...
Εδω καλα καλα πριν απο 3 γενιες δεν υπηρχε δημοκρατια παρα σε μια ντουζινα κρατη... (και παρολα τα προβληματα των δημοκρατιων, μαλλον πιο πολλες ελευθεριες εχει ο ανθρωπος σημερα αν συγκριθει με τους παπουδες του)
μηπως υπερβαλουμε? Και το βλογ ειναι υπεροχο μεσο.
Φιλικα!
ΙC

xaroumenos_kipouros είπε...

Δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τι θες να πεις, γιατί δεν βοηθάει καθόλου η αοριστολογία που χρησιμοποιείς...

Προφανώς πάμε όλο και καλύτερα ως προς την καταστροφή του περιβάλλοντος, ως προς την εξατομίκευση του καθενός, ως προς την ιδιωτικοποίηση όλων, κτλ... Ήδη βαδίζουμε θριαμβευτικά και με πολύχρωμες σημαίες στα χέρια προς μία καταδυνάστευση νέας μορφής, χωρίς δυνάστες! Μια διάχυτη δυνάστευση...

Σχετικά με το αν υπήρχε κάποτε δημόσια σφαίρα, νομίζω πως ακόμα κι εγώ το έχω ζήσει παρά το ελάχιστο της ηλικίας μου...(το έζησα μέχρι που οργανώθηκε η γειτονιά μου κατακόρυφα) Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι το "δημόσια σφαίρα"... αλλά προσωπικά δεν μιλάω για κάτι χωρικά συγκεκριμένο.

IdentityCafe είπε...

Ειμαστε προφανως διαφορετικης κοσμοθεωριας και νομιζω θα καναμε εξαιρετους παραλληλους μονολογους με παρεα καφε και θεα το Θησειο εαν δεν ημουνα χωμενος στο χιονι.
Δημοσια σφαιρα στην ελλαδα δεν υπηρξε διοτι ελαχιστοι ανθρωποι ξερουν να συζητουν. Τι εννοεις? Το καφενειο? Το μικρο χωριο που ξερουν ολοι τα παντα για τους παντες χωρις επιλογη? Ειλικρινα δεν καταλαβαινω ποια ειναι αυτη η δημοσια σφαιρα!
Οι συζητησεις μεταξυ φιλων, γνωστων , συναδελφων δεν νομιζω οτι εχουν εκλειψει...ουτε και προκειται...
Το περιβαλλον καταστρεφεται μεν οπως σωστα λες, αλλα χιλιαδες επιστημονες προσπαθουν να βρουν λυση.
Πριν απο 50 χρονια δεν υπηρχε καν πενικιλλινη, εαν παθαινες μια απλη πνευμονια με Strep.pneumo εχετε γεια βρυσουλες λογγoi βουνα ραχουλες(για να μην μπω σε αλλες λεπτομερειες). Περιβαλλον καταστρεφεται αλλα εκατομμυρια ανθρωποι ανα τον κοσμο ζουνε ΚΑΛΥΤΕΡΗ ποιοτητα ζωης και περισσοτερο. Οι ισορροπιες λεπτες αλλα υπαρχουν τοσα καλα που δεν τα υπολογιζουμε.
Η εξατομικευση που λες δεν καταλαβαινω πως ειναι κατι καινουριο! Εξαλλου η ικανοτητα του ατομου στις μερες μας να ικανοποιησει τα ονειρα του η τις φιλοδοξιες του ειναι τεραστια! Αντε πες μου εσυ τι μπορουσε να κανει ελληνας της μεσαιας ταξης στην ελλαδα πριν απο 50 χρονια! Τωρα ειμαστε η πρωτη χωρα στον κοσμο σε εξαγωγη φοιτητων ανα κατοικο (και καλα κανουνε οσοι μπορουνε, αφου οπου υπαρχουν ευκαιριες ειναι προσβασιμες πλεον πολυ ευκολοτερα!)
Και επισης αντιλαμβανεσαι οτι αυτο γινεται με στερησεις των οικογενειων οποτε η εξατομικευση ειναι σχετικη που λες. Καθως κι εσυ αυριο που θα θελεις το παιδι σου να σπουδασει αυτο η το αλλο θα κανεις τις αναλογες θυσιες. Εγω αυτο το βρισκω υπεροχο.

Η ακομα και μεσα στην ελλαδα, με τη βοηθεια (η το βουρδουλα) της Ενωσης εχουν γινει παρα πολλα πραγματα που αλλιως ουτε βουλγαρια η ρουμανια δεν θα ειμασταν ακομα. Την ενωση γιατι τη θεωρουνε ολοι δεδομενη ? Ειναι τεραστια κατακτηση των ευρωπαιων που σφαζοντουσαν ανα τα μιλενια και μεσα σε 50 χρονια εγινε η γρηγοροτερη προοδος και αναπτυξη στην ηπειρο απο την εποχη του κρο-μανιον! (αντι ολοι να λεμε οτι ειμαστε πολιτες της ενωμενης ευρωπης που ειναι μεγιστη κατακτηση, ασυλληπτη! την υποθαλπτουμε καθημερινα, αφου μονο τα αρνητικα της βλεπουμε που αναμφιβολα υπαρχουν.)

Για την ιδιωτικοποιηση ας μην αρχισουμε. Μακαρι να ηταν τα παντα ιδιωτικα και το κρατος μονο να υπηρχε για να συμβαλλει στην εφαρμογη των κανονων και των νομων.
Η μεγαλυτερη οικονομικη ωφελεια του πολιτη επερχεται απο τον ελευθερο ανταγωνισμο. Αυτο δυστυχως δεν εχει φτασει ελλαδα ακομα.
Καταδυναστευση, δυναστες, ειλικρινα αυτα μου ακουγονται απο αλλον πλανητη. Ποτε στην ιστορια του ανθρωπου το ατομο δεν ειχε τοση δυναμη να καθορισει τη ζωη του και το μελλον του.
Περαν διαφορων κοινωνικων πλαισιων που οφειλει κανεις να υπακουσει αφου δεν ζουμε στη ζουγκλα (αλλα αλλαζουν και αυτα με τα χρονια και τους καιρους) καμια αλλη δυναστευση δεν βλεπω. (Τωρα εαν κυβερνωμαστε απο μετριους η αναξιους, παρ ολα αυτα ειναι καλυτερα πριν απο 2-3 γενιες, αλλα οχι τοσο καλα οσο θα θελαμε, που νομιζω αποτελει μεγαλυτερο frustration).
Oι στοχοι του ανθρωπου σημερα ειναι πιο εφικτοι και η επικοινωνια ανα την υφηλιο πολυ πιο ευκολη!
Η παγκοσμιοποιηση θελει δουλεια πολυ αλλα ειναι ισως το πιο ενδιαφερον πραγμα που συνεβη στην ιστορια.
Φιλικα
IC

xaroumenos_kipouros είπε...

OK!Επιβεβαιώνεις με εξαιρετικό τρόπο αυτό που λες "ελαχιστοι ανθρωποι ξερουν να συζητουν"...

Δε θα μπω στη διαδικασία να παράγω έναν εκ νέου μονόλογο, όπως ξεκάθαρα αναφέρεις "Ειμαστε προφανως διαφορετικης κοσμοθεωριας και νομιζω θα καναμε εξαιρετους παραλληλους μονολογους με παρεα καφε και θεα το Θησειο εαν δεν ημουνα χωμενος στο χιονι."

Λυπάμαι, αλλά ακόμα και που δεν είμαι από Αθήνα, όταν ανεβαίνω στην "πρωτεύουσα" δε πάω στο Θησείο για καφέ...

Είχα όρεξη να μιλήσω και να πω πράγματα, αλλά νομίζω ότι καταστρέφεις πανυγηρικά τον διάλογο...

Απλα θεωρώ ότι δεν είναι όλα τα πράγματα λογικής " Ε Τ Σ Ι Μ ' Α Ρ Ε Σ Ε Ι ! "

Με πραγματικά πολύ καλή διάθεση
Χ.Κ.

Υ.Γ. Νιώθω πραγματικά i.c. ότι τοποθετήθηκα σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο... Και δυστυχώς το προκάλεσε το τελευταίο comment σου αυτό...

IdentityCafe είπε...

ΧΚ ειπε
"Δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τι θες να πεις, γιατί δεν βοηθάει καθόλου η αοριστολογία που χρησιμοποιείς..."

Αγαπητε, ανθρωποι που σκεφτονται τοσο διαφορετικα μονο παραλληλους μονολογους μπορουν να κανουν.
Ειναι θεμα ρεαλισμου. Μονο αν υπαρχουν κοινες βασικες κοσμοθεωριες μπορουν να επηρρεασει ο ενας τον αλλο σε επιμερους θεματα!
Αυτο δεν σημαινει οτι δεν μας χωραει ολους ο τοπος, ετσι?
Εσυ εαν νομιζεις οτι καταστρεφω το "διαλογο" επειδη διαφωνω μαζι σου να περιορισεις την εισοδο σχολιων σε αυτους μονο που συμφωνουν μαζι σου. Ενδιαφερουσα η αποψη σου! Μπραβο.


Το προηγουμενο σχολιο μου δεν περιεχει καμια προθεση να πεισει κανενα, το παρεθεσα γιατι εχω βαρεθει να ακουω/διαβαζω τα ιδια μιζερα πραγματα να αναμασωνται ες αει για την υποτιθεμενη "εξατομικευση" και την "καταδυναστευση"!

Επισης οταν αναφερεις ειρωνικα την "πρωτευουσα" η το Θησειο, που εν τελη τυχαια τα ανεφερα {θα μπορουσα να γραψω, Βουδαπεστη και καφε στο καστρο (εκει πας?)} σημαινει οτι μαλλον ησουν εκτος εαυτου οταν εγραφες το σχολιο σου, επομενως λυπαμαι, δεν ηθελα να σε πικαρω.
Με καλη διαθεση,
IC

APD (ex.Olyf) είπε...

Πράγματι το λέγομαι δημόσια (... τής γής οι blogarismenoi... ) δεν σημαίνει και συν-κοινωνώ σάν να λέγαμε συμπολιτεύομαι, αφού όπως το λές, κάτι τέτοιο θά απαιτούσε και δράση για κάποιο, αντιλαμβανόμενο ως κοινό, ενδιαφέρον η συμφέρον.
Δεν θα την έλεγα όμως και εντελώς ανάξια αυτή την πλασματικά «ιδανική δημόσια σφαίρα». Κι αυτό γιατί – πάντα με την επιφύλαξη του ποιός δύναται να κατέχει το ηλεκτρονικό μέσο, η έχει τον χρόνο νά το χειρίζεται- επιτρέπει να εκφραστουν και λόγοι που στην κλασσικη θεώρηση του δημόσιου θα ήσαν παντελώς αποκλεισμένοι (βλ. γυναικείο λόγο στό Ιράν π.χ., λόγο μεταναστων κ.λ.π. )
Εξάλλου και η εννοια της αστικής δημόσιας σφαίρας , του κοινωνικου συμβολαίου κ.λ.π. δεν χωρουσε και πολύ κόσμο εξ αρχής μοιρασμένα ήσαν τά πραγματα.
Προτιμώ να είμαι αισιόδοξη. Οι μοναχικοί, ατομικοι μα δημοσίως εκφραζόμενοι λόγοι τών blog , ίσως δεν είναι μόνο η ιδιωτική μας γλάστρα στο μπαλκόνι του δικτύου ίσως να μάς λενε και κάτι άλλο :
ότι αυτό που θεωρούμε ως εγώ και ώς αλλο ίσως είναι μιά διαδικασία που δέν είναι τελειωμένη, ίσως είναι μια διαδικασία σε εξελιξη και της οποίας η αναπτυξή να μην γίνεται σε κουκούλι, να απαιτεί ίσως μιάν άλλη αντίληψη της εννοιας του δημόσιου.

Απο τα σχόλια που προηγήθηκαν νομίζω εχουν ανακύψει κάποια ενδιαφέροντα σημεία γιά εξέταση και συζήτηση. Οπως αυτό που λεει ο/η ID: <"Μονο αν υπαρχουν κοινες βασικες κοσμοθεωριες μπορουν να επηρρεασει ο ενας τον αλλο σε επιμερους θεματα!">?
και να προσθέσω: Μήπως οι δυτικές δημοκρατίες σήμερα βρισκονται μπρος στην ανάγκη επαναθεώρησης τής εννοιας του δημοσίου (αν θά πρεπει νά αντιδιαστέλλεται ντε και καλα προς κάτι ιδιωτικο)?

CAESAR είπε...

[ Ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα στη ζωή είναι, "είμαι αρκετά τολμηρός για να εκτεθώ; για ν' ανοιχτώ σε κάποιον και να κάνω μια σχέση που θα καταλήξει στην αγάπη;" Αυτό το άνοιγμα, η έκθεση, είναι για μένα το βαθύτερο νόημα της ζωής.]

Ροτζερ Γουοτερς

hollow sky είπε...

Πολύ ενδιαφέρουσες οι τοποθετήσεις σας άγνωστοι φίλοι. Ξαναδιευκρινίζω ότι δεν τοποθετήθηκα αρνητικά-απορριπτικά προς τα blogs (άλλωστε σε blog γράφω!). Προσπαθώ να φτιάξω μια γενικότερη εικόνα του πράγματος, συνδέοντάς το με άλλα κομμάτια του παζλ.

Identify cafe η δημόσια σφαίρα δεν είναι οπωσδήποτε ή μόνον κάτι σαν Πνύκα, ένας τόπος όπου υποτίθεται πως όλοι ξέρουν να μιλούν. Είναι καταρχήν, γενικά, ένα "ολοκλήρωμα" χώρων και χρόνων συνάντησης μεταξύ των ανθρώπων.

Ένα παράδειγμα. Πήγα αυτές τις μέρες Θεσσαλονίκη και μ'έπιασε φρίκη με ορισμένες "εξωραϊστικές παρεμβάσεις" του Δήμου στο δημόσιο χώρο: π.χ. τοποθέτησαν καγκελάκια σ' όλα τα πεζούλια της πλατείας Ναυαρίνου, ώστε σαφέστατα ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝ ελεύθερα εκεί οι άνθρωποι αλλά Ν' ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΦΕΤΕΡΙΕΣ (και φυσικά πληρώνουν, πίνοντας αμφίβολους σε ποιότητα αλλά σίγουρα πανάκριβους σε τιμή καφέδες και κουβεντιάζοντας υπό τους σχεδόν εκκωφαντικούς ήχους "συνοδευτικής μουσικής"). Η Αριστοτέλους γέμισε με τεντες-πλαστικούρα. Στη Ροτόντα τα παγκάκια εξαφανίστηκαν (μαζί με το παζάρι).

Δεν θα έλεγα πως είναι πρόοδος η παράδοση των δημόσιων χώρων στα ιδιωτικά συμφέροντα.

Όσο λιγοστεύουν ή παρεμποδίζονται οι δυνατότητες να βρεθείς με ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ανθρώπους (κι όχι μόνον όσους επιλέγεις με βάση τα γούστα σου), τόσο λιγότερα καταλαβαίνεις και μαθαίνεις για τον κόσμο όπου ζεις - κι αυτή τη μάθηση δεν την αναπληρώνει καμμιά "πληροφορία".

Τελοσπάντων, θα υπάρξει και συνέχεια στο post μου αυτό.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets