03 Φεβρουαρίου 2008

Fast, Faster, Fascist


Νομίζουμε ακόμα, πως η κατακυρίευση της ζωής από την τεχνολογία έχει μόνο μια πλευρά, που ξεκινάει από την καλή (λύση προβλημάτων) και φτάνει ίσαμε την χάι (τεχνοεξιτάρισμα). 

Αμ, δε!

«Τρέχω», «είμαι στην τρεχάλα», «άσε, τρέχουμε» … Λέξεις που αντικατέστησαν πια το (έτσι κι αλλιώς πολύ συμβατικό) «καλά» στην απάντηση της ερώτησης «τι κάνεις;».


Είμαι στη μικρή ουρά του σουπερμάρκετ της γειτονιάς και χαζολογώ, όπως συνήθως. Η ταμίας (κάποιος άλλος θα την περιέγραφε, εγώ βαριέμαι), η ταμίας λοιπόν ...

...όχι, δεν βγάζει το τεφτέρι, δεν παίρνει το παλιομόλυβο από το αφτί, δεν φτύνει τη μύτη του μολυβιού, δεν γράφει κάτι τεράστιους λοξούς αριθμούς κοιτώντας μια τις ντομάτες, μια το τεφτέρι και μια κάπου εκεί, δεν πιάνει το κουβεντολόι μήτε και σταματάει για να φωνάξει στην κόρη της που έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να είναι εκεί, αλλά ...

... περνάει τα συσκευασμένα προϊόντα πάνω από το μηχάνημα, μπιπ, η τιμή γράφεται αυτόματα, κλικ, πρόσθεση, τιπ-τιπ αφαίρεση, ντλιν το ποσό και τα ρέστα σας έτοιμα, τυπωμένα … όλα αυτά σε χρόνο dt … και την ίδια στιγμή, ασθμαίνοντες οι πελάτες παλεύουν να τα φορτώσουν στις πλαστικές σακούλες και να φύγουν σαν κυνηγημένοι, σε έναν από χέρι χαμένο αγώνα δρόμου με το dt της ντοπαρισμένης αριθμομηχανής.


Αυτό είναι! Συναγωνιζόμαστε μηχανήματα!

Ο αγώνας είναι σικέ!

Τελεία.


22 σχόλια:

Γιάννης είπε...

στο μέλλον, μετά την επανάσταση, οι ταμειακές μηχανές θα ρυθμίζονται υποχρεωτικά με dt μεγαλύτερο εκείνου του χεριού που τοποθετεί τα προϊόντα στις σακούλες. μπορεί όμως να μην υπάρχουν καν ταμειακές. ή προϊόντα.

hollow sky είπε...

Μέχρι τότε, τι κάνουμε φίλε Γιάννη;

Πώς αντιστεκόμαστε σ' αυτή τη δίνη;

Ας πούμε, πιάνουμε κουβέντα με την ταμία ... καθυστερούμε επίτηδες χαζολογώντας ... περιεργαζόμαστε και βάζουμε ένα-ένα τα πράμματα στις σακούλες ... ξέρω γω; με κίνδυνο πάντοτε τη λαϊκή χλεύη, "πιο γρήγορα κύριος", "ουστ μουλάρι", "τα ζώα μου αργά ο βλαξ"!

Πάντως θέλει χειρόφρενο με ABS!

Taliban few είπε...

εγώ πηγαινω στο μπακαλικάκι της πλατείας.
Να σε ρωτήσω , πιστεύεις ότι μπορούν οι τεχνολογικές δυνατότητες αντί να δυναστεύουν τους κατακαήμενους τηλεορασόπληκτους, την πλέμπα που λέμε κι εμείς οι αριστεροί κουλτουριάρηδες με τα βολεματάκια μας με την κεντρική η και αυτόνομη θέρμανση με τα λαπτοπάκια και τα μπλόγκάκια μας, και τα ασανσεράκια μας τα αυτοκινητάκια μας κτλ κτλ. πιστευεις λοιπόν ότι η τεχνολογικές επιτυχίες μπορούν να προσληφθούν από τον λαουτζίκο με κάποιον άλλο τρόπο πέραν αυτού του κοινότοπου? (ταχύτης -πρόοδος- ευημερεία διευκόλυνση) και αν ναι ποιον. Αν όχι τι να κάνουμε? να πάμε πίσω στις σπηλιές?
Υπάρχει άλλη επιλογή, για τους χιλιάδες μαλάκες της κηδείας του Χριστόδουλου?

taliban few είπε...

πάλι εγώ, κάτι ξέχασα. Λές: "Συναγωνιζόμαστε μηχανήματα!"

Ποιοι?

hollow sky είπε...

@ TalibanF,

δεν υπάρχει θέμα πρόσληψης "από το λαουτζίκο" ή ακόμα και από Εσένα, ω μέγιστε! Η τεχνολογία, δηλαδή ΚΑΘΕ τεχνικό μέσον ΑΥΤΟ ΚΑΘΕΑΥΤΟ (αλλά και η όλη σκέψη που το κατασκευάζει) έχει ένα συγκεκριμένο κανόνα: την ΠΟΣΟΤΙΚΗ αύξηση, είτε μεγέθους, είτε μάζας, είτε όγκου, είτε ταχύτητας.

Δεν φτιάχνεις ποτέ και κανένα τεχνικό μέσον (εργαλείο, συσκευή, κ.ο.κ.) για να παράγεις λιγότερο ή να κάνεις πιο αργά κάτι! Αλλά ακόμα και αν το φτιάχνεις ας πούμε για fun, εκεί σε οδηγεί ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ: να κάνεις περισσότερα και γρηγορότερα κάποια πράγματα.

Απλό και κατανοητό αυτό; Μήπως διαφωνείς;

Ούτε υπάρχει θέμα "επιστροφής στις σπηλιές". Αλλά ας ξεκαθαρίσουμε με τι ακριβώς έχουμε να κάνουμε.

Γιάννης είπε...

καταρχήν υπάρχει η αντίληψη ότι εμείς (οι 2, 3, 10) μπορούμε να γίνουμε οι χιλιάδες της κηδείας του χριστόδουλου. αυτό δε γίνεται, ό,τι και να κάνει κανείς από εμάς με το παράδειγμά του.
κατά δεύτερον, πάντα υπάρχουν, ακόμη και σήμερα, όσοι βιάζονται κι όσοι τρέχουν να προφτάσουν την ταμειακή. είναι θέμα χαρακτήρα, παρά παιδείας.
τρίτον, μπορείς απλώς να το θεωρείς ως δεδομένο, ότι έτσι γίνεται, η ταμίας να τρέχει, οι λοιποί να εκνευρίζονται. όταν είσαι εσύ ο ταμίας, στο εκάστοτε ταμείο, τότε μπορείς να κατευθύνεις τα πράγματα όσο σε παίρνει.

hollow sky είπε...

@ γιάννη,

αυτό που θέλησα να πω και στον talibanfew είναι, πως δεν είναι θέμα ούτε "λαουτζίκου", ούτε παιδείας, ούτε χαρακτήρα: η μηχανή έχει ΔΙΚΟ ΤΗΣ απαράβατο νόμο ...

... και αν π.χ. η ταμίας κάνει γρήγορα και ο κόσμος λαχανιάζει με τις σακούλες, είναι ΕΠΕΙΔΗ μια διαδικασία "λογαριασμού" που προηγουμένως γινόταν σε λ.χ. 5 λεπτά (μολύβι, χαρτί) και ΚΥΡΙΩΣ εξαρτιόταν από την ταχύτητα (άρα και τη διάθεση) του μπακάλη, με τη μηχανή γίνεται σε λίγα δευτερόλεπτα ΕΠΕΙΔΗ τόσο τρέχει το μηχάνημα από μόνο του και ΔΕΝ εξαρτάται από την ταχύτητα και διάθεση του μπακάλη-ταμία.

Δηλαδή ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ για να εκτελεί μια λειτουργία!

Ήδη από τα μισά του προηγούμενου αιώνα έγινε σε κάποιους (π.χ Γιόρν)αντιληπτό το πρόβλημα. Τότε σκέφτονταν, ότι μια λύση είναι η εξής: το χρόνο που κερδίζουμε με τη μηχανική επιτάχυνση (αυτοματοποίηση) διαφόρων εργασιών και λειτουργιών, να τον αφιερώνουμε σε κάτι το δημιουργικό.

Ίσως αυτή να είναι μια λύση;

talibanfew είπε...

hollow, ναι συμφωνώ.
παρακάτω λές όμως ότι η μηχανή έχει δικό της απαράβατο νόμο.
Σε αυτό δεν συμφωνώ.
Το "απαράβατος νόμος" αν το καλοσκεφτεις θα δεις ότι αποτελεί αντίθεση όρου.
Επίσης και το "δικό ΤΗΣ" δεν υφίσταται.
Αρα ας ξεκαθαρίσουμε με τι έχουμε να κάνουμε.
Με την τεχνολογία στον κόσμο της ελεύθερης αγοράς.
Για να το σκεφτούμε.
Θα μπορούσαμε να το πουμε "Η τεχνολογία στην υπηρεσία του ψευδους της ελεύθερης αγοράς"
Αυτό είναι μια καλή νομίζω αρχή.
Στην ουσία αυτό που κάνει η ταμίας είναι ότι αφαιρεί την ήδη ισχνή Εμπειρία από την πράξη της συναλλαγής και έτσι αυτή μετατίθεται σε έναν χώρο μεταφυσικό. Αυτό αμέσως εντείνει την από καιρό ισχυρή ιδεολογικοποίηση του χρήματος.
Έτσι δημιουργείται σε σχέση με αυτό ένα μέσα και ένα έξω σε αυτούς που ως αυτόματα πλεον συναλλάσονται.
Αυτό το όριο παρουσιάζεται αδιαρρηκτο, κι έτσι αρχίζουν τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, μιας και όσοι είναι εντός του πλαισίου της νέας αυτής πίστεως αντιστέκονται ενάντια σε όσους αυτοί πιστεύουν ότι είναι εκτός και επιθυμούν να εισέλθουν.
Αυτοί όμως , οι τελευταίοι , δεν υπάρχουν οπότε οι μέσα αλληλοτρώγονται.

Να μια ιδέα.

Πάρτε από το σουπερ μαρκετ εναν καφε. Μόλις πάει να τον "χτυπήσει" πείτε: "Στοπ!! βλέπω ότι κοστίζει 6,36 , μπορείτε παρακαλώ να μου αναλύσετε πως καταλήξατε σε αυτήν ακριβώς την τιμή διότι ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΥΩ...θα περιμένω"

Με αυτόν τον τρόπο (πάνω - κάτω) εισάγεται η εμπειρία στην χρηματική συναλλαγή (η συναλλαγή ως πράξη και όχι ώς αντανακλαστικό)
όποιος έχει αυτήν έχει και την δύναμη.
Αλλωστε πόσοι νομίζετε πως γνωρίζουν την ακριβή διαδικασία που κάνει ένα πακέτο τσιγάρα να κοστίζει 3 ευρώ κι ενα άλλο 2,80.
Πολλοί λίγοι. Ελάχιστοι.
Ακόμη λιγότεροι είναι σε θέση να μεταβάλλουν αυτές τις διαφοροποιήσεις και απολύτως κανείς να έχει τον απόλυτο έλεγχό τους. Ούτε ο Μεγάλοδύναμος.

search&destroy
(η άλλη λύση)
Η άλλη λύση βρίσκεται εκεί που είναι και η απόφαση.

taliban few είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=A6tIpse8Kf4

γίνονται κι αυτά

αλλά κι αυτά
http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw

Γιάννης είπε...

χολοσκάει,
υπάρχει ο χρόνος της ταμίας (έτσι κλίνεται;) και ο χρόνος του πελάτη. ο δεύτερος κερδίζει εξαιτίας της μηχανής, η πρώτη δεν κερδίζει χρόνο, το 8ωρο (λέμε) παραμένει 8ωρο, μάλλον αυξάνεται η πυκνότητα του ωραρίου της. επίσης κερδίζει χρόνο ο εργοδότης της. ο πελάτης (και ο εργοδότης;) κερδίζει χρόνο, τον οποίο θεωρητικά μπορεί να αφιερώσει όπου θέλει. μόνο που και ο ίδιος είναι μια/ένας "ταμίας" σε άλλη θέση, σε άλλη δουλειά. κι ό,τι κερδίζει στο ταμείο άλλου, το χάνει στο δικό του, ως αύξηση της "πυκνότητας" του ωραρίου του (δλδ αντί για 1000 προϊόντα, πλέον χτυπά χάρη στην ταμειακή 5000)
Τι πάει να πει δημιουργικό άλλωστε;


Ταλιμπάν,
εννοείται πως όλα αυτά είναι μεταφυσικά. αλλά ποιο είναι το ζητούμενο από όποιον διαφωνεί με αυτά; τίποτε άλλο, εκτός από την αντικατάσταση αυτού του είδους της μεταφυσικής με κάποιαν άλλη.

hollow sky είπε...

@ Taliban και Γιάννη,

όχι, δεν έχει σχέση με το "ψεύδος της ελεύθερης αγοράς" το θέμα που συζητάω: και σε ένα π.χ. κατά Μαρξ σοσιαλιστικό καθεστώς, πάλι η ταμειακή μηχανή θα καθάριζε το λογιαριασμό σε χρόνο dt - ασχέτως εάν (υποθέσουμε ότι) οι τιμές των προϊόντων ήταν πιο "αληθινές" (για μένα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, γιατί ούτε εδώ το ζήτημα είναι λογιστικό, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα).

Ούτε το θέμα είναι (Γιάννη), ότι ο πελάτης κερδίζει χρόνο ενώ τον χάνει η ταμίας - διότι λίγο παραπέρα ο πελάτης είναι "ταμίας" (χειριστής μηχανής στη δική του δουλειά) ... οπότε έρχεται, ας πούμε, ίσα βάρκα ίσα νερά.

Το θέμα είναι η ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ! Αυτό είναι το θέμα: ότι ο άνθρωπος κάνει στην άκρη, ότι τον αντικαθιστά μια μηχανή.

Φυσικά θα πει κανείς ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα καθεαυτό: δεν υπάρχει λόγος να κάνω το λογαριασμό με το μολύβι και με το μυαλό μου αφού υπάρχει η ταμειακή μηχανή. Μόνο που αυτό εδώ, το τόσο προφανές και αυτονόητο, μάς κάνει να ξεχνάμε αυτό που πραγματικά συμβαίνει:

1. αναθέτουμε σε μια μηχανή κάτι που κάνουμε εμείς,
2. η μηχανή δεν το κάνει με τον τρόπο του ανθρώπου αλλά με τον τρόπο της μηχανής,
3. ο τρόπος της μηχανής είναι αυτός της ποσοτικής επαύξησης (περισσότερο-γρηγορότερα) και του αυτοματισμού,
4. που ο άνθρωπος δεν γίνεται να συναγωνιστεί.

Τώρα, όσο περισσότερο απλώνεται το πεδίο δραστηριοτήτων μας που εγκαταλείπουμε στις μηχανές (άμα το σκεφτείς, τρελαίνεσαι!), τόσο υπάρχει θέμα ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ του ανθρώπου: "εμείς", δηλαδή, "τι κάνουμε;".

Ή αλλιώς: οι μηχανές μάς υπηρετούν ή τις υπηρετούμε;

Tι είμαστε ΕΞΩ από την επικράτειά τους;

Γιάννης είπε...

Hollowsky,
δε βλέπω τέτοια αντίθεση ανθρώπου-μηχανής. πάντα κάποιοι άνθρωποι ελέγχουν τις μηχανές, αυτές δηλαδή δουλεύουν γι' αυτούς (όχι για όλους τους ανθρώπους). ούτε βλέπω λόγο άγχους, τι κάνουμε τώρα που η μηχανή κάνει ό,τι κάναμε εμείς. λες να μείνουμε άχρηστοι και να μας αφήσουν να ψοφολογήσουμε (ή να ψοφολογήσουμε από άνια); δε το νομίζω.
μπορούμε να συγκρίνουμε τον αγρότη που είχε άροτρο με τον αγρότη που έχει τρακτέρ, δηλαδή να σκεφτούμε τα αποτελέσματα της εμφάνισης μηχανών στη ζωή μας. ε, δε νομίζω ότι είχαν φόβο ή κάποιο κενό στη ζωή τους εξαιτίς των μηχανών.
στο κάτω-κάτω, πάντα θα χρειάζεται κάποιος, να ελέγχει τη μηχανή.

υπάρχουν απλώς δύο φαντασιώσεις σχετικά με τη μηχανή. η πρώτη πραγματοποιείται, κάποιοι λίγοι κερδίζουν από αυτήν. η δεύτερη συνίσταται στο αίτημα να κερδίζουν όλοι και έπειτα να αφιερώνονται στα χόμπυ τους απρόσκοπτα.

hollow sky είπε...

@ γιάννη,

δεν πιστεύω πως είναι έτσι τώρα πια τα πράγματα.

Πρώτα πρώτα, το άροτρο δεν είναι μηχανή. Είναι εργαλείο. Άλλο το έργαλείο και άλλο η μηχανή! Το άροτρο χρειάζεται ζώο για να το σύρει. Δεν είναι "αυτοκίνητο", να θέλει μόνο καύσιμο. Το άροτρο πάει με το ρυθμό του ζώου, που δεν είναι ιλιγγιωδώς διαφορετικός από του ανθρώπου. Το τρακτέρ όμως δεν είναι απλώς εργαλείο, είναι μηχανή. Πάει με όσα "άλογα" το φορτώσει ο κατασκευαστής. Δηλαδή με ρυθμούς ΕΞΩ από κάθε ρυθμό ζωντανού (ανθρώπου ή ήμερου ζώου). Ελέγχεις αυτό το ρυθμό; Δεν σε βάζει σε ένα λούκι-μονόδρομο ποσοτικής αύξησης; Πιό γρήγορα-πιο πολλά! Το ελέγχεις αυτό; Αφού πάει από μόνο του.

Άρα υπάρχει κάτι εδώ, που δεν αντιμετωπίζεται "σοσιαλιστικά" (=να κερδίζουν όλοι και όχι λίγοι). Κάτι που έχει σχέση με το νόημα και τη χρήση της ζωής.

Taliban few είπε...

Να μείνω σε δύο πράγματα γρήγορα (σαν μηχανη).
ΑΣΧΤ: το "γρήγορα" κάτι μου θυμίζει:-))

Το ένα είναι το ζήτημα της ΑΝΙΑΣ, το οποίο πράγματι θέτει η βιομηχανική επανάσταση- πριν δεν υπήρχε ως κοινωνική παθολογία. (ο Ρασκόλνικωφ είναι χαρακτήρας καινοφανής στα χρονικά της αφήγησης- οι Καφκικοί ήρωες επίσης κτλ.)

Επίσης οι δυό πολεμοι του προηγούμενου αιώνα και τα εκατομμύρια των νεκρών ήταν επίσης χαρακτηριστικά της ανίας της "νέας εποχής".

Και το δεύτερο είναι το θέμα του ρυθμού ο οποίος απουσιάζει από την μηχανική λειτουργία μιας και η τελευταία δεν δύναται να παρουσιάσει παρα ελάχιστες εναλλαγές που μάλιστα θεωρούνται και ελλατώματα.
Αυτό που επιβάλει η μηχανή μαζί με την ανια είναι η αρμονικότητα ΤΗΣ. Ο ρυθμός χάνεται.
Ρυθμός υπάρχει στα παιγχνίδια που παλαιότερα ανέπτυσαν συγκροτημένα οι κοινωνίες στα τελετουργικά τους και στην τέχνη τους.
Στούς μοντέρνους καιρούς το όριο που σημασιοδοτούσε την εναλλαγή έχει σβήσει και παραμένει αναντικατάστατο.

Τώρα πράγματι ζούμε σε μια αρμονική ανιαρή παραγωγική-"μαρξιστική" εποχή όπου οι παραγωγικές σχέσεις είναι και οι μόνες που "ρίχνονται στο τραπέζι"

¨οσο για "την χρήση" της ζωής
χμ... δεν θα πάρω, προτιμώ το "νόημα" ή καλύτερα την "σημασία"

Γιάννης είπε...

Hollowsky,
όντως το άροτρο δεν είναι μηχανή, είναι εργαλείο που αντικαταστήθηκε από το τρακτέρ και αντικατέστησε τα παλούκια με τα οποία οι πρωτόγονοι όργωναν, όπως και το μολύβι-χαρτί είναι εργαλεία που αντικαταστήθηκαν από την ταμειακή και αντικατέστησαν τον νοερό υπολογισμό. αυτό που ήθελα να πω είναι: δεν έννοιωσε καμμία άνια αυτός που αντικατέστησε το παλούκι με το άροτρο και αυτός που αντικατέστησε τη νοερή πρόσθεση με την πρόσθεση με τη χρήση χαρτιού/μολυβιού. κατ' αντιστοιχία με τη σχέση παλουκιού-αρότρου πρέπει να ιδωθεί λοιπόν η μετάβαση αρότρου-τρακτέρ ή μολυβιού-ταμειακής. γιατί το άλογο (άροτρο) ασφαλώς και είχε υπεράνθρωπη δύναμη (δοκίμασε να οργώσεις μόνος σου ό,τι οργώνει ένα άλογο στον ίδιο χρόνο). πάλι δηλαδή ο άνθρωπος βιαζόταν να κινηθεί γρηγορότερα από όσο, ως άνθρωπος, θα κινείτο, από τη δράση του αλόγου. το ίδιο συμβαίνει και τώρα. απλώς η ταμειακή δεν τρώει άχυρο, δεν έχει μάτια. έλεγχε ο άνθρωπος το άλογο; όχι βέβαια. όσο εύκολα μπορεί να "ελέγξει" ένα άλογο κανείς, άλλο τόσο εύκολα μπορέι να κατασκευάσει ταμειακές που να υπολογίζουν σε "ανθρώπινους" (με μολύβι και χαρτί) χρόνους.

επιπλέον δε βλέπω κανέναν επιπλέον χρόνο, γιατί - το πες κι εσύ - όσο χρόνο κερδίζει κάποιος λόγω της μηχανής ως πελάτης, τον χάνει ως "ταμίας" στη δική του δουλειά.

επαναλαμβάνω την άποψή μου, ότι τίποτα δεν πάει από μόνο του. χρειάζεται κάποιος να ελέγχει τη ταμειακής ή την ελεγκτική μηχανή της ταμειακής ή την ελεγκτική μηχανή της ελεγκτικής μηχανής της ταμειακής κοκ.

hollow sky είπε...

@ γιάννη,

σύμφωνοι, σε επίπεδο προθέσεων ("να κάνω πιο γρήγορα-πιο πολλά") μπορεί να είναι "ίδιο" το άροτρο με το τρακτέρ ...

... μόνο που πιστεύω, πως υπάρχει ποιοτικό άλμα και δημιουργείται πλέον αντικειμενική διαφορά, όταν περνάς από ένα εργαλείο σε μια μηχανή - και μάλιστα όταν ολόκληρη η κοινωνία περνάει από τα εργαλεία στις μηχανές.

Πράγματι λ.χ. το αυτοκίνητο δεν πάει από μόνο του και θέλει κάποιον να το ελέγχει, όμως όταν χάρη στη βιομηχανία μπορούν να έχουν αυτοκίνητα σχεδόν όλοι οι κάτοικοι μιας χώρας, τότε για να κυκλοφορήσουν χρειάζεται ευρύτατο οδικό δίκτυο = ξεπάστρεμα εκτάσεων γης = κ.τ.λ. ... και αυτό δεν είναι θέμα επιλογής, διότι όπως ο ένας θέλει να πηγαίνει με τ' αμάξι από Κολιάτσου-Παγκράτι, έτσι κι ο άλλος από Κάτω Ραχούλα-Πέρα Παναγιά, κ.ο.κ., και δεν νομίζω να υπάρχει πολιτικό σύστημα που να μπορεί να εμποδίσει μακροπρόθεσμα μια τέτοια εξέλιξη.

Θέλω να πω, ότι διαμορφώνεται έτσι ένας Κόσμος. Εκ των πραγμάτων. Πώς και πόσο τον ελέγχουμε;

ΟΚ δεν είμαι ούτε κατά της μηχανής, ούτε απαισιόδοξος, όμως νομίζω ότι υπάρχει πρόβλημα.

Γιάννης είπε...

αντιλαμβάνομαι ότι δεν καταφέρεται εναντίον της μηχανής. το πρόβλημα που αναφέρεις με τη δυνατότητα όλων να αγοράσουν αυτοκίνητο (ή "ταμειακή") είναι υπαρκτό. αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να προβλέπει τις συνέπειες των πράξεών του, όπως αυτές διαπλέκονται με τις πράξεις των άλλων. τόσο σε ατομικό όσο και σε μαζικό επίπεδο, κοινωνιών, λαών κ.λπ. ή μάλλον μπορούμε ώς ένα βαθμό να ελέγχουμε τα αποτελέσματα των πράξεών μας.
όπως έχει αποδειχθεί από την ταμειακή, μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε τις ανθρώπινες ικανότητες άπειρες φορές. από εκεί και πέρα, οι δυνατότητες είναι τρεις (βασικές). είτε επιστρέφουμε στην εποχή των εργαλείων (που κι αυτά μας ξεπερνούσαν) και των μηχανών που δεν μας ξεπερνάν τόσο όσο οι τωρινές. είτε προσπαθούμε να μοιράσουμε το κέρδος από τέτοιες μηχανές (οπότε π.χ. δε θα πηγαίνει Κάτω Ραχούλα-Πάνω Παναγιά με ΙΧ ή θα πηγάινει με γεμάτο 4-5 άτομα ΙΧ). είτε δεν προσπαθούμε να το μοιράσουμε.

κάθε αλλαγή στον τρόπο εργσίας επιφέρει ορισμένες άλλες αλλαγές και προααπαιτούμενα. με μολύβι και χαρτί χρειάζεται κόψιμο χ δέντρων την ημέρα κ.ο.κ., το οποίο αποφεύγεται τόσο με τη νοερή πρόσθεση όσο και με την ταμειακή. και, είτε ένας, μόνος του, επιλέγει να μη χρησιμοποιεί μολύβι και χαρτί, ώστε να μη κόβονται δέντρα, είτε δεν επιλέγει, το τελικό αποτέλεσμα -το κόψιμο δέντρων- οφείλεται στην επιλογή των πολλών για χρήση του χαρτιού κ μολυβιού αντί της νοερής πρόσθεσης.

hollow sky είπε...

@ γιάννη,

πράγματι δεν μπορούμε να προβλέψουμε όλες τις επιπτώσεις των πράξεών μας ... που σημαίνει, ότι μπορεί να γίνουν και ανεξέλεγκτες!

Γι' αυτό, από την πείρα της, η ανθρωπότητα έθετε κάποια
"προκαταβολικά" όρια με τη μορφή κανόνων (ας πούμε), επειδή για μια σειρά πράξεων ήταν πλέον γνωστό (και προβλέψιμο) ότι, άπαξ και ξεκινήσουν, πάρα πολύ δύσκολα ελέγχονται. Π.χ. "ου φονεύσεις". Αυτό ήταν στα πλαίσια μιας παιδείας, με τον αυτοέλεγχο που συνεπάγεται κάθε παδεία (και που δεν σημαίνει οπωσδήποτε "κακή καταπίεση").

Τώρα, οι μηχανές κάνουν πάρα πολύ εύκολα τα πράγματα. Άρα και το κακό. Π.χ. δύσκολα φτάνεις να σκοτώσεις κάποιον με μαχαίρι, προϋποθέτει επαφή άρα πολύ μίσος, κ.λπ., αλλά είναι πολύ εύκολο να σκοτώσεις πατώντας ένα κουμπί από 10000χλμ απόσταση!

Θέλω να πω, τι είδους παιδεία θέλουμε τώρα;

Τελοσπάντων, τεράστιο το θέμα, ε, το πιλατεύουμε όπως μπορούμε...

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε...

πάντω πρωτότυπο και ευφάνταστο δημοσίευμα!
χαίρε!

Γιάννης είπε...

Hollow,
είναι ένα θέμα το "εμείς". πάλι πρέπει να ανατρέξουμε στο παρελθόν. τι έγινε όταν το άλογο αντικατέστησε την τσάπα; η μηχανή
-είναι προϊόν μιας παιδείας,
-δημιουργεί μια νέα παιδεία.

τα όρια πάντα τίθενται ώστε να παραβιάζονται από ορισμένους ή σχεδόν όλους. έτσι, είτε συμφωνείται να μην επιταχύνεται ο εκάστοτε ταμίας εξαιτίας της ταχύτητας της ταμειακής είτε καθένας πράττει όπως νομίζει. όμως, αν υποτεθεί ότι όλοι συμφωνούν αλλά κάποιοι επιβάλλουν στους ταμίες τους να συναγωνίζονται τις ταμειακές, αναπόφευκτα κερδίζει (σε χρονοχρήμα) όποιος επιχειρεί το συναγωνισμό με τη μηχανή. τότε αυτοί που συμφωνούν να μην συναγωνίζονται την μηχανή έχουν τη δύναμη να απαγορεύσουν τον συναγωνισμό με τη μηχανή είτε δεν την έχουν είτε κατορθώνουν να επικρατήσουν με άλλο τρόπο (καλλίτερη ποιότητα κ.λπ., μη εξάντληση των ανθρώπινων πόρων και της κοινωνίας). το μέλλον θα δείξει.

hollow sky είπε...

@ γιάννη,

σκέφτομαι πως δεν είναι τόσο θέμα "διαχειριστικό", θέμα του τι θα συμφωνηθεί ή όχι, και αν θα τηρηθεί αυτό ή όχι. Είναι και αυτό, αλλά νομίζω πως προηγείται κάτι άλλο.

Η μηχανή διεκπεραιώνει δραστηριότητες που σ' εμάς τους ανθρώπους φαίνονται πολύ βαριές, πολύ δύσκολες, πολύ βαρετές. Σαν ένα υπηρέτη, ας πούμε (έχεις δει την ταινία Ο Υπηρέτης;).

Το θέμα είναι, ότι οι άνθρωποι δείχνουν όλο και περισσότερο διετεθειμένοι να παρατάνε πράγματα που τους φαίνονται δύσκολα και βαριά ... Όχι μόνο το κουβάλημα βράχων αλλά και π.χ. το να διαβάζουν το παιδί τους, να φροντίζουν το διπλανό τους, κ.λπ.

Ε, όλα αυτά που εμείς εγκαταλείπουμε, τα αναλαμβάνουν οι μηχανές - είτε σαν μηχανές, είτε σαν μηχανικές τεχνικές. Όλες οι φαντασιώσεις για τα ΡΟΜΠΟΤ (από το ρομπότ-δάσκαλο έως το ρομπότ-σεξουαλικό παρτενέρ), από εδώ τρέφονται.

Το θέμα είναι λοιπόν, εάν η ανθρωπότητα τείνει (όπως δείχνουν πολλά συμπτώματα) να το ρίξει στη τεμπελιά και τη μαλακία ... τότε η μηχανή από υπηρέτης, γίνεται αφέντης και χορεύουμε στο ρυθμό της.

Αυτό που θα έπρεπε δηλαδή να συμφωνήσουμε πρώτα, είναι εάν αποδεχόμαστε μια θεώρηση των πραγμάτων τέτοια που μας προτρέπει να ακολουθάμε ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ τον "εύκολο δρόμο" (και το δικιολογεί αυτό) ή όχι.

---

@ καπιταλκομμουνι,

χαιρετώ κι εγώ - εδώ έχουμε χιονοπόλεμο! Εκεί;

Γιάννης είπε...

βασικά, το ρομπότ θα κάνει, ας πούμε, 70 χρόνια στη Δύση και 200 χρόνια αλλού να εμφανιστεί ως δάσκαλος (ή παρτεναίρ), μαζικά (δλδ αφού ελεγχθεί ως προς την ασφάλεια). αλλά, νομίζω κάτι παραπλήσιο έχει ειπωθεί, το θέμα είναι όχι αν βαριόμαστε να διδάξουμε το παιδί, αλλά αν θέλουμε να κερδίσουμε χρόνο για να κάνουμε κάτι άλλο, το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε δίχως το ρομπότ. ασφαλώς με δεδομένη την άποψη για συνεχή αύξηση της παραγωγικότητας κ.λπ. κλπ, η οποία είναι κυριαρχούσα ιδεολογία, η μηχανή δε συνεπάγεται ότι απομένει χρόνος για να κάνουμε ό,τι μας αρέσει πραγματικά και το οποίο δεν μπορεί το ρομπότ να το κάνει, αλλά για περισσότερη δουλειά.
καθεαυτή όμως η βαρεμάρα δεν είναι κακό. δεν είναι οι τεμπέληδες που έχουν άλλα ενδιαφέροντα (υπό την προϋπόθεση να μην λουφάρουν εις βάρος των συνανθρώπων τους), αλλά οι τεμπέληδες που θέλουν απλώς να σαπίζουν σε μια καρέκλα, το πρόβλημα που σχετίζεται με τη μηχανή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets