23 Ιουνίου 2009

Ποιός πριονίζει καλύτερα τα μάρμαρα;



κείμενο|εικόνες : Τάσου Λάγγη

Με έκπληξη παρακολουθώ αυτές τις ημέρες την απαθή στάση καλλιτεχνών και λοιπών παραγόντων, μπροστά στη κακοποίηση διεθνώς της εικόνας των γλυπτών του Παρθενώνα χάριν της αρπαχτής φαντασμαγορίας των εγκαινίων του νέου μουσείου της Ακρόπολης.

Μιλώ για τα βίντεο που προβάλλονται στους τοίχους γύρω από το Μουσείο.

Θυμάμαι ότι από τα πρώτα μαθήματα που διδαχτήκαμε όσοι μελετήσαμε κάποια στιγμή τη τέχνη των αρχαίων γλυπτών, ο Φειδίας, – εκτός από τη καλλιέπεια των μορφών και την αβρότητα των χειρονομιών - κατάφερε να αποδώσει την αίσθηση της κίνησης με τον έλεγχο της διάχυσης του φωτός πάνω στο μάρμαρο. Οι αναφορές στο θέμα αυτό είναι πολλές, και τα μαθήματα του Ροντέν μόνο μια απ' αυτές.

Υποτίθεται λοιπόν πως η καλλιτεχνική αξία των έργων αυτών βρίσκεται ακριβώς στο πώς αποδίδεται με λεπτομέρεια η πεμπτουσία της κίνησης, στο πώς καταρρίπτεται η ακαμψία του υλικού, πώς αποτυπώνεται στο μάρμαρο το ρίγος της ζωής .

Φαίνεται πως τίποτα από αυτά δεν είναι γνωστό, κατανοητό ή δεν συγκινεί τους δημιουργούς των οπτικοακουστικών περιττωμάτων που προβάλλονται χωρίς καμία αντίρρηση από κανένα, στους τοίχους πέριξ του νέου μας μουσείου. Το όργιο της κακοποίησης και του εξευτελισμού σε κακόγουστα καρτούν δημιουργημένα από ένα preset κάποιου λογισμικού δεν έχει τελειωμό για τις Κόρες του Ερεχθείου: «στρέφουν το κεφάλι, πεταρίζουν τα βλέφαρα, χαμογελούν»(sic)...μας πληροφορεί με ενθουσιασμό η δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας. *

Έργα που κατάφεραν να φτάσουν ως εμάς μέσα από πολέμους , λεηλασίες και μύριους βανδαλισμούς, διασύρονται και ακυρώνονται καλλιτεχνικά από εμάς τους ίδιους, τους περίφημους κληρονόμους της ελληνικής αρχαιότητας, χάριν μιας λαϊκίστικης μιντιακής τηλεαποδόμησης που αποδεικνύει τη πνευματική ένδειά μας να σταθούμε έστω και μια στιγμή με βουλωμένο στόμα και νου μπροστά σε κάτι που απαιτεί τη σιωπή και το φως ως τις μοναδικές προϋποθέσεις για επικοινωνία μαζί του. Προϋποθέσεις που – ευτυχώς!- αξιοποιούνται στο έπακρο από το καινούργιο κτήριο αλλά απαξιώνονται από τους διαχειριστές του ως άξιες προβολής.

Το να κάνει κανείς τα μάτια της Κόρης να πεταρίζουν , τα σφοντύλια να ίπτανται, και τους ιππείς της ζωφόρου να κινούνται, εκτός από κακογουστιά φανερώνει επίσης δύο ακόμα πράγματα:

  • Πρώτο , ότι δεν υπήρξε ούτε καν ο στοιχειώδης σχεδιασμός προβολής των ιδιοτήτων του καινούργιου μουσείου σε σχέση με τη νέα εμπειρία που μπορεί πλέον να αποκομίσει ο επισκέπτης. Και
  • Δεύτερο, ότι αυτά τα έργα αλλά και το ίδιο το κτήριο παραμένουν για εμάς τους νεοέλληνες στη καλύτερη περίπτωση συνοδευτικά του frape , του mousaka και του souvlaki και στη χειρότερη , απλώς πέτρες κενές νοήματος, ριγμένες σαν από άλλο πλανήτη.


Έξω από το νέο μουσείο της Ακρόπολης κάποιοι με τα δικά μας χρήματα αλλά και τις ευχές, έχουν στήσει πάλι την ίδια γνωστή παράγκα που διαλαλεί αυτό για το οποίο είμαστε μόνο τελικά ικανοί να διακινούμε στο διεθνές στερέωμα των ιδεών και του πολιτισμού: αρχαιοελληνικά σουβενίρ της Πλάκας!



Τάσος Λάγγης

33 σχόλια:

Katsikaros είπε...

Pest ta re Tasso.
Etoimazo kai go mia doulitsa gia tin episkepsi mou sto Disneyland tou Neoellina. I alitheia einai oti den parakolouthisa oute teleti oute tipota foboumenos akribos auta ta fainomena pou dustuxos esu alithebeis.
Oute gia thiroroi tou perasmenou mas politismou den kanoume pia. Hey British Museum, Take them all! To many Elgins down here!

Marios είπε...

Exeis apolito dikio,filie.
Kalo tha itan oi Ellines na kanoume kanena taxidaki pou kai pou,gia na katalavoume se ti tsantiri tritokosmiko kai vrwmiko zoume,kai ti paramuthia mas serviroun kathe ligo,oti eimaste polutismenoi.
As fanerwsei kapoios, epitelous,tin gnwmi tin allwn kratwn gia tin Ellada.Tin xwra tou tsigarou,tis tempelias,tis roufianas kai tis apatis.
Mipws kai xupnisoume epitelous!!!!
Giati mas eftasan na panugirizoume pou ftiaxame metro........to 2000 !!!!!!!!!!!!!!!

aloga είπε...

When you see so many greekglish in the comments then you speek to me about greek civilisation.

The writer of the post should see it first and then write about the museum.

Such the greeks such the museum.

kits.

I call it "TRIKIMIA EN KARANIO"

katalavenete ti ennoo.

aloga είπε...

"TRIKIMIA EN KRANIO"

ili είπε...

Symfwnw, epauxanw kai sou dinw enallaktiko titlo: H kartounopoihsh ths arxaikhs texnhs.

Excelsis είπε...

Εξαιρετικό post!

Τα "μάρμαρα" του Παρθενώνα φτιάχτηκαν απευθυνόμενα σε ΠΟΛΙΤΕΣ

ενώ

το μουσείο της Ακρόπολης απευθύνεται στους σημερινούς ΜΑΣΑΜΠΟΥΚΕΣ (επί το ευγενέστερον: καταναλωτές).

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΣΧΗΜΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ...

dianathenes είπε...

Μήπως έχουμε σαλτάρει λίγο; Εικαστικό είναι και καμιά καλλιέπεια των μαρμάρων δεν προσβάλλεται. Το βλέπω σαν μια πιο σύγχρονη και ζωντανή παρουσίαση μέσα σε μια πάλλουσα ζωντανή σύγχρονη πόλη. Δεν είναι εικόνες τα μάρμαρα να αγιοποιούνται μέσα σε μια σιωπηλή αίθουσα μουσείου. Σε μια άλλη μορφή συντροφεύουν την καθημερινοτητά μας. ...

xen είπε...

Ναι. Τι κριμα στην ομορφη μικρη ζωη μας να στεκομαστε τοσο φθηνοι απεναντι στα Δημιουργηματα. Σε καθε ειδους Δημιουργηματα.
Πιστευουμε και εργαζομαστε για το καλυτερο.

Λιλιπούπολυ είπε...

Μες το Μουσείο

μες το μουσείο

μες το μουσείο θέλω να μπω

αχ μουσείείείοοοο

Κ είπε...

ΤΑ μουσεία πρέπει να διδάσκουν.

izi είπε...

Μόνο dianathenes, που αν την καθημερινότητα σου την συνοδεύει η γελοιότητα και η κακογουστια υπάρχει πρόβλημα, διότι τότε η καθημερινότητα είναι γελοία και κακόγουστη, και όταν είναι γελοία και κακόγουστη η καθημερινότητα κι εσύ δεν λες κουβέντα ....


Όταν στην καθημερινότητα σου συνοδεύεσε από το συνεχές, κενό νοήματος, δράμα, τότε μπορεί να ανεχτείς ακόμη και να συμμετέχεις στην χυδαιότητα, στην διαφθορά, στην βια, στην επιβολή, ενω ταυτόχρονα συζητάς με τους φίλους σου για την τελευταία ψείρα, πίνοντας καλό κρασί κι ακούγοντας μουσικές από το μακρινό Περου.

Δεν έχουμε σαλτάρει καθόλου λοιπόν.

dianathenes είπε...

@IZI

Πιστεύω να μου επιτρέπεται να καταθέσω τη γνώμη μου για το εικαστικό ακόμα και αν η "κουβέντα μου " είναι διαφορετική από την άποψη του ποστ. Το "σαλτάρει" το έγραψα γενικώς επ αυτού και όχι ειδικώς για κάποιον. Μου φάνηκε ως θέση λίγο δυσκοίλια. Το εικαστικό είναι νομίζω δημιούργημα του ιδίου με αυτόν που είχε κάνει και εικαστικά στους Ολυμπιακούς και δεν νομίζω οτι είναι κακόγουστος ούτε γελοίος... τα άλλα περί χυδαιότητας και βίας και μουσικής από το Περού είναι εντελώς άσχετα και δεν κολλάνε με την "λάιτ" θέση που δήθεν έχω απέναντι στη ζωή..

Yma Sumak είπε...

Don't fuck with Peru. live your myth in Greece.

Ben Stiller είπε...

"A night at the museum part 3"

izi είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
izi είπε...

Φυσικά μπορείς να καταθέτεις την αποψή σου. Μπορείς να λές ότι θες. Μπορεί να σου αρέσουν οι καρυάτιδες με καυτά σορτσάκια και πατίνια. Κανένα πρόβλημα.
Τώρα που το σκέφτομαι κι εμένα μ'αρέσουν. Καλή ιδέα.

Πάντως
"όποιος αποφεύγει να αντιληφθεί την παρακμή, δεν θ'αργήσει να επικαλεστεί κάποιαν ιδιαίτερη δικαιολογία για την παραμονή , την δράση και την συμμετοχή του σ'αυτό το χάος"
οπότε ας έχουμε το νου μας.

Θεωρώ γελοία και κακόγουστη όλη την πολιτική εκμετάλευση που εδώ και δεκαετίες συμβαίνει σε σχέση με το Μουσείο της Ακρόπολης και τα μαρμαρα του παρθενώνα κτλ. εθνικοκεντρικα.

Εχουν χτίσει πολιτικές καριέρες από τα τελευταία ψώνια της μικρομεγαλης αστικής τάξης (θεος'χωρεστην) μέχρι οι τελευταίοι παπατζήδες της "παλαιας ελλάδος" (αυτοί ίσως έχτισαν και βίλλες)

ο αρθρογράφος στο ποστ εντόπιζει μια "λεπτομέρεια".


υγ.
Η ιστορία μας διδασκει ότι κάποιος που είναι κακόγουστος και γελοίος μπορεί να κάνει αριστουργήματα και κάποιος που είναι καλόγουστος και σοβαρός να κάνει μαλακίες. Όλα γίνονται και με όλους τους συνδιασμούς.

ygrigoriadis είπε...

1/2
Φιλέ Τάσο νομίζω ότι είσαι αρκετά επιεικής.
Προσωπικά δεν ενοχλήθηκα από την- τουλάχιστον αφελή -προβολή στην όψη του μουσείου.
Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης ήταν το Μεγάλο πολιτιστικό όραμα του Εθνάρχη/αντιπαροχέα (Κωνσταντίνου Καραμανλή), παρά λίγο σημαντικότερου Έλληνα σύμφωνα με δημοσκόπηση γνωστού τηλεοπτικού σταθμού . Δεν ξεχνώ τα τριάντα χρόνια βαρετής προπαγάνδας από τους εκάστοτε υπουργούς πολιτισμού.
Θυμάμαι την Μελίνα που στήριξε για δύο δεκαετίες και κάτι, τον πολιτικό της λόγο με την «καραμέλα», της απαίτησης για την επιστροφής των κλεμμένων μαρμάρων.
Θυμάμαι και τους μεταγενέστερους υπουργούς πολιτισμού του Πασόκ και της Νέας δημοκρατίας που συναγωνίζονταν για το ποιος το έχει μεγαλύτερο (το εθνικό φρόνιμα). Που και πάλι η επιστροφή των Ελγινείων ήταν πρώτο θέμα στην Ατζέντα του πολιτισμού.
Μέσα σε αυτόν τον εθνικιστικό πυρετό τους ήρθε η ιδέα για την δημιουργία ενός μεγαλοπρεπούς μουσείου που θα λειτουργούσε ως μέσο πίεσης για τον επαναπατρισμό των μαρμάρων, αφού θα κατέρριπτε το βασικό επιχείρημα του Βρετανικού μουσείου, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν έχει μουσειακό χώρο για την έκθεση τους.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τους γελοίους διαγωνισμούς για την ανάθεση του έργου για το νέο Μουσείο με την προκήρυξη δύο πανελλήνιων αρχιτεκτονικών διαγωνισμών τα έτη 1976 και το 1979, και οι δύο χωρίς αποτέλεσμα. Το 1989 πραγματοποιήθηκε ο τρίτος διαγωνισμός, διεθνής αυτή τη φορά. Ύστερα από αντιδράσεις της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας το υπουργείο πρότεινε στους διαγωνιζόμενους δυο ακόμη εναλλακτικές θέσεις (Κοίλη και Διόνυσος), που όμως κρίθηκαν προβληματικές. Οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό οδηγήθηκαν τελικά στη λύση Μακρυγιάννη. Στο διαγωνισμό πήραν μέρος 438 αρχιτεκτονικά γραφεία από όλο τον κόσμο. Με συνοπτικές διαδικασίες ξεκαθαρίστηκαν τα πολλά και μέσα σε τρεις μέρες επιλέχθηκε η λύση των ιταλών αρχιτεκτόνων Μανφρέντι Νικολέτι και Λούτσιο Πασαρέλι. Υπολογίζεται ότι για κάθε μελέτη οι κριτές δαπάνησαν τέσσερα (4) μόλις λεπτά. Το Συμβούλιο Επικρατείας ακύρωσε τον διαγωνισμό, εντοπίζοντας εξόφθαλμες παρατυπίες.

ygrigoriadis είπε...

2/2
Παρά τις αντιρρήσεις σημαντικών Ελλήνων αρχιτεκτόνων (Γιώργος Κονδύλης, Άρης Κωνσταντινίδης κ.α.) και αρχαιολόγων όπως ο Γιώργος Δοντάς, οι διαδοχικές κυβερνήσεις επιμένουν πεισματικά στην αρχική χωροθέτηση Καραμανλή. Ακόμη και όταν με την ανασκαφή του 1997-1999 αποκαλύπτονται σημαντικές αρχαιότητες μπροστά στο διατηρητέο κτήριο Βάιλερ, η κυβέρνηση επιμένει στην οικοδόμηση του νέου μουσείου σε αυτή τη θέση. Για να καμφθούν οι αντιδράσεις, η τότε κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι το μουσείο θα είναι έτοιμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το καλοκαίρι του 2004, ενώ εντάθηκαν οι προσπάθειες για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, έστω και με την μορφή του δανεισμού.
Το καλοκαίρι του 2000 ξεκίνησε ο διεθνής διαγωνισμός προεπιλογής μελετητών για την εκπόνηση των σχεδίων του Νέου Μουσείου που θα στεγάσει τα αριστουργήματα της Ακρόπολης. Δώδεκα από τα διαγωνιζόμενα γραφεία υπέβαλαν σχέδια και μακέτες. Μεταξύ αυτών και οι σούπερ σταρ Αρχιτεκτονάρες Ντ. Λίμπερσκιντ (βλ. Εβραϊκό Μουσείο Βερολίνου) και το φιλαράκι της κας Γουλανδρή, Μπερνάρ Τσουμί που απέσπασε και το πρώτο βραβείο.
Είχε φροντίσει η προκήρυξη του διαγωνισμού να αποζημιώσει με 12 εκατομμύρια όλους τους μελετητές. Έτσι, κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Οι μόνοι που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν κάτω από τους όρους αυτούς ήταν ο Θύμιος Παπαγιάννης και ο Τάσος Μπίρης με τους συνεργάτες τους.
Στην επιστολή αποχώρησης, οι έλληνες αρχιτέκτονες χαρακτηρίζουν «παρωδία» το διαγωνισμό και «βέβηλες» τις προδιαγραφές του.Αν μου επιτρέπεις σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σχολιάσω και το αρχιτεκτόνημα πολύ σύντομα με την ιδιότητα του καλλιτέχνη και όχι του επίκουρου καθηγητή στη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ.
Η εν λόγο αθλιότητα που θυμίζει πλοίο που εξόκειλε στην άμμο, το ανένταχτο του όγκου στην πυκνή δόμηση της περιοχής του Κουκακίου. Και η ευκολία της κεντρικής ιδέας, με την παράλληλη και ακριβώς ίση σε διάσταση προβολή με το Παρθενώνα που γίνεται αντιληπτή μόνο από ελικόπτερο, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που με κάνουν να έχω έντονη αρνητική στάση απέναντι στο «αρχιτεκτονικό αριστούργημα» του Ελβετού σχεδιαστή. Λάθη που θα εντόπιζε και ένα δευτεροετής φοιτητές της σχολής. Οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που δεν θα ήθελα να θίξω.
Το αποκορύφωμα της κωμωδίας εξελίχτηκε πριν από λίγες μέρες όταν ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής των Ελγινείων. Δηλαδή τσάμπα (μαγκιά) τα εκατομμύρια που στοίχησε το νέο Μουσείο.
Ίσως τελικά η κακόγουστη προβολή στην πρόσοψη με τις καρυάτιδες που μας κλείνουν το μάτι με νόημα, να συμπυκνώνει τριάντα χρόνια ιδιοτελών και γελοίων χειρισμών του υπουργείου πολιτισμού.
Σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να τα ξαναθυμηθώ όλα αυτά, γιατί πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνάει τον τελευταίο καιρό!

dianathenes είπε...

Μπορεί και να μου αρέσουν οι Καρυάτιδες με καυτά σορτάκια και πατίνια. Δεν έχω πρόβλημα όπως το λες. Οπωσδήποτε μια τέτοια θέση είναι λιγότερη "εθνοκεντρική". Δεν με ενδιαφέρει επίσης ολόκληρο το φάσμα των εννοιών που αναφέρεις κι εσύ και ο σχολιαστής ygrigoriadis περί πολιτικών, μεγαλοαστών ψώνιων παπατζήδων, εθναρχών, πολιτικών μεγαλοαρχιτεκτόνων κλπ για το λόγο ότι αυτός είναι ο τρόπος που γίνονται αυτά τα πράγματα και πληρώνω εγώ. Δηλαδή εγώ ο έλληνας φορολογούμενος. Εκείνο που δεν ανέχομαι είναι να γίνεται κάτι ωραίο, κάτι χρήσιμο, κάτι ενδιαφέρον όπως το Μουσείο, το Αεροδρόμιο, η Αττική Οδός, το Ολυμπιακό Στάδιο, το μετρό που πληρώνω ΕΓΩ όπωςείπαμε και να βρίσκονται κάποιοι κατόπιν εορτής και επι του ασφαλούς για να κάνουν δήθεν κριτική και δήθεν πολιτιστική προσέγγιση σκαλίζοντας τα πάντα μην βρίσκοντας ποτέ ένα θετικό στοιχείο σύμφωνα με μια πάγια τακτική γκρίνιας και μη εποικοδομητικής κριτικής .. το Μουσείο ήταν απαραίτητο και για την διασφάληση και συντήρηση των Μαρμάρων νομίζω και ΔΕΝ κτίστηκε μόνο για τα "κλεμμένα". Μια "λεπτομέρεια" είναι αυτή βέβαια αλλά την ξεχνάτε όπως ξεχνάτε ότι είναι τλχ "γελοίο" μια χώρα με τις περισσότερες αρχαιότητες στην Ευρώπη να μην έχει να αντιπαραθέσει ένα χώρο αντίστοιχο με το Λουβρο ή το Βρετανικό. Το Μουσείο Είναι Θαύμα και τραβάτε να το δείτε πληρώνοντας ένα ευρώ και άλλο ένα στο μετρό δυο, κλείστε και το μάτι στις καρυάτιδες μπορεί να σας φτιάξει η διάθεση και να ξεχάσετε την γκρίνια σας για λίγο.

izi είπε...

http://www.marxists.org/ellinika/archive/marx/works/1849/02/14/slav.htm

dianathenes, ριξε μια ματιά στο παραπάνω λινκ όσον αφορά τα "ωραία και χρήσιμα" του πολιτισμού μας. (αεροδρόμια , μουσεία, γέφυρες λεωφόροι κτλ.)
Νομίζω ότι θα συμφωνείς με τον μεγάλο.

Εγώ πάλι διαφωνώ.

Δεν θα καταλήξουμε κάπου κατα πως φαίνεται.

Καλό σου καλοκαίρι.

Θα ακολουθήσω την προτροπή σου και θα επισκευθώ το μουσείο, γιατί μπορεί οι τσαχπίνες καρυάτιδες να μην μου φτιάξουν τη διάθεση, αλλά τα εκθέματα θα μου το φτιάξουν σίγουρα.

επίσης για να μην το ξεχάσω, το Βρετανικό μουσείο , δεν σχετίζεται με τις αρχαιότητες της χώρας που το φιλοξενει, αλλά με την οικονομική αναπτυξή της....
τέλος πάντων , μάλλον δεν σε ενδιαφέρει κι αυτό, πάντως η οικονομική ανάπτυξη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας έχει διαφορές με την οικονομική ανάπτυξη της νοτίου Βαλκανικής. (βλ. λινκ)

zapata είπε...

izi, pou to xetriposes afto to paralirima?
Fo-ve-ro.
oust paliotempelides mexikanoi
Zito o politismos.
Siga min dosoun ta marmara stous arximexikanous tis evropis

"....Ή μήπως είναι ίσως ατύχημα που η θαυμάσια Καλιφόρνια αποσπάστηκε απ' τους τεμπέληδες Μεξικάνους, που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε μ' αυτήν; Που οι δραστήριοι Γιάνκηδες με την εντατική εκμετάλλευση των Καλιφορνέζικων ορυχείων χρυσού αυξάνουν τα μέσα κυκλοφορίας, σε μερικά χρόνια θα συγκεντρώσουν μεγάλους πληθυσμούς και εκτεταμένο εμπόριο στα πιο κατάλληλα μέρη της ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού, δημιουργούν μεγάλες πόλεις, επικοινωνίες με ατμόπλοια, κατασκευάζουν σιδηρόδρομο απ' την Νέα Υόρκη στο Σαν Φρανσίσκο, ανοίγοντας στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τον Ειρηνικό Ωκεανό στον πολιτισμό, και δίνοντας για τρίτη φορά στην ιστορία νέα κατεύθυνση στο παγκόσμιο εμπόριο; Η "ανεξαρτησία" μερικών Ισπανόφωνων της Καλιφόρνιας και του Τέξας ίσως δοκιμάστηκε απ' αυτό, σε κάποια μέρη η "δικαιοσύνη" και οι άλλες ηθικές αρχές ίσως βιάστηκαν, αλλά τι είναι αυτά τα γεγονότα μπροστά σε τέτοια γεγονότα κοσμοϊστορικής σημασίας;"

Εγκελς 14 Φεβρουαρίου του 1849

dianathenes είπε...

Καλό καλοκαίρι Izi και σ ευχαριστώ για τον διάλογο Και ζήτω το καινούργιο μας μουσείο! :)

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=IaGdJrbOKes

Ανώνυμος είπε...

τι λετε ρε... ακυρωτες των παντων απο τους καναπεδες σας

Very Few είπε...

Λέμε ό,τι γουστάρουμε ρε

παλαμακιτζή των καναπέδων!

Ξου!

Ανώνυμος είπε...

Μα πώς μιλάτε έτσι με τα "ρε" και τα "ξου";

Στο γήπεδο είσαστε;

Ακούς εκεί "παλαμακιτζής των καναπέδων".

Παλαμακιτζής της ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ είναι ο άνθρωπος!

dupekski είπε...

Ma pws alliws tha thelate na'nai re paidia diladi? H aisthitikh twn egkainiwn apeikwnizei teleia tis kalitexnikes anisuxies twn sunxrwnwn katoxwn (katanalwtwn) twn ekthematwn (hmwn) k einai se apolith armonia me thn aisthitikh twn diavatiriwn mas.

; είπε...

'Είχα, όπως γνωρίζετε δεσμευτεί ότι το κόστος δεν θα ξεπερνούσε το μισό από αυτό που είχε αρχικά προβλεφθεί.'
Δηλαδή, δεν θα ξεπερνούσε σε καμία περίπτωση τα 3 εκατομμύρια ευρώ. ' Α.Σ.

δηλαδή θα έδιναν 6 εκατομμύρια ευρώ!!!!!

Μα γιατί δεν αγόραζε τα μάρμαρα από τους βρετανούς μ'όλα αυτά τα λεφτά. ειδικά εν μέσω κρίσης.


http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=32588

Georgia είπε...

Μα, ναι, καλά τα λες άνθρωπε του προηγούμενου comment, αληθεύει, θα έδιναν 6 εκατομμύρια.

Μπράβο Danger Few για το ιστολόγιό σας, διότι μαθαίνουμε κι εμείς οι νεότεροι.

Μου απαντάει κάποιος στην απορία μου, παρακαλώ πολύ;
Γιατί είναι ο κύριος σκοπός να επιστραφούν τα ελγίνεια;
Ποιός είναι ο σκοπός αυτού του σκοπού;;

Georgia είπε...

βρήκα κάτι.

http://www.livemint.com/2009/07/08212854/A-new-museum-a-new-argument.html

sa είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...

mmesOEG - hallo guys :D

http://spamerus.info

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets