12 Οκτωβρίου 2010

ΤΕΣΤ αρ 2.: Τι (θα λέγατε πως) είναι Ελευθερία;


Πιστεύετε (ή θεωρείτε, αν το πιστεύετε δεν σας αρέσει) πως η ελευθερία είναι:

1)  άρση περιορισμών ("να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται")

ή

2) θέση ενός ηθικού διλήμματος ("να πραγματώσω  μια δυνατότητα που μου δίνεται ή να μην την πραγματώσω;")



39 σχόλια:

Άντα είπε...

Αν το βρω, τι κερδίζω;

hollowsky είπε...

@ Άντα (Π;...),

μα δεν το έχεις καταλάβει; Θα κερδίσεις την ελευθερία σου!

Λοιπόν; Τι διάλεξες;

Costas N. Kouremenos είπε...

Γιατί το θέτεις σαν 'ή α ή β'; Εγώ το β το βλέπω σαν μια υποπερίπτωση του α.

Ετυμολογία (από Λεξ. Μπαμπινιώτη):
από ινδοευρ. ρίζα *leudh- (-λευθ-), που σήμαινε "αυξάνω, αναπτύσσομαι". Απαντά ήδη στα μυκηναϊκά (e-reu-te-ro ελεύθερος, e-reu-te-ro-se = ηλευθέρωσε) και στον Όμηρο. Ετυμολογικά συνδέεται περισσότερο προς λέξεις που σε άλλες Ι.Ε. γλώσσες δηλώνουν το 'λαό' (πρ. γερμ. Leut-e, ρωσ. ljud-i), παρά με το ελεύσομαι.

Δεν μας εξηγεί όμως τι είναι αυτό το ε- στην αρχή, ούτε τι είναι το -ερ- στη μέση. Άρα, δεν με βοηθάει και πολύ.

aloga είπε...

@Costas N. Kouremenos

Το θέμα δεν είναι το τι νομίζει ο Μπαμπινιώτης ότι είναι ελευθερία αλλά το τι σημαίνει για σένα ( όχι προσωπικά αλλά γενικώς) η λέξη ελευθερία.
Εκτός αν γενικώς αισθάνεσαι αυτό που σου λένε ότι πρέπει να αισθάνεσαι (όχι εσύ αλλά γενικώς).

Για μένα είναι απίστευτη η ιστορία να περιμένω (δηλαδή να περιμένει κάποιος) από τον Μπαμπινιώτη να με (τον) διαφωτίσει για την σημασία της λέξης ελευθερία. Απίστευτη...

aloga είπε...

Απαντώντας και στο αρχικό ερώτημα, θεωρώ ότι η ελευθερία είναι μια αίσθηση και όχι αποτέλεσμα διανοητικής επεξεργασίας (δεδομένου ότι η θέση διλήμματος απαιτεί διανοητική επεξεργασία για την επίλυσή του). Επομένως θεωρώ ότι ποιο πολύ ταιριάζει το α' ενώ αποκλείεται το β'.

Ανώνυμος είπε...

το 2ο

Βασίλης Ν. είπε...

Αν αναλογιστούμε ότι το (α) κάλλιστα θα μπορούσε, ανάμεσα σε άλλα, να σημαίνει και: να εξορίσω/φυλακίσω/εξολοθρεύσω όλους τους Εβραίους (ή τους Ρομά, ή τους κομμουνιστές, ή τους εξτρεμιστές που δεν αποδέχονται τους κανόνες του παιχνιδιού της σύγχρονης "δημοκρατίας", ή...) επειδή ακριβώς μπορώ να το κάνω, καθώς έτσι πραγματώνω μια δυνατότητά μου, τότε απομένει το (β) για να μου διασφαλίσει την ελευθερία επιλογής να πράξω (το καλό ή το κακό) ή όχι.

Προσωπικά, έχω εδώ και καιρό επιλέξει το (β).

hollowsky είπε...

@ Κώστα,
δεν είναι το β' υποπερίπτωση του α' διότι το α' πάει να πει, πως άπαξ και μου δίνεται μια δυνατότητα, θα την πραγματώσω - ενώ το β' πάει να πει πως θα το εξετάσω το πράγμα κι ότι μπορώ και να αρνηθώ να την πραγματώσω.

@ Αloga,
μια ερώτηση για να καταλάβω: όταν διαχωρίζεις την "αίσθηση" από τη "διανοητική επεξεργασία", τι κερδίζεις; σε τι σε βοηθάει αυτό;

@ Βασίλη,
κι εγώ το ίδιο...

aloga είπε...

@hollowsky

Εμένα δεν με βοηθάει σε τίποτα. Απλώς εγώ θέλω να βοηθήσω να γίνουν κατανοητά κάποια πράγματα. (Προφανώς δεν εννοούσες σε τι με βοηθάει αλλά σε τι βοηθάει γενικώς) Όθεν:

Η διανοητικη επεξεργασία γίνεται από το λογιστικό μέρος του εγκεφάλου και βασίζεται στην βάση δεδομένων την οποία έχει ο κάθε άνθρωπος και η οποία σχεδόν εξ ολοκλήρου έχει τοποθετηθεί μέσα του μέσω της κουλτούρας του και της εν γένει εκπαίδευσής του.
Αν κάποιος προσεγγίζει την ελευθερία με αυτόν τον τρόπο, αυτό που γνωρίζει για την ελευθερία, είναι αυτό που του είπαν στο σχολείο στις εθνικές γιορτές, αυτό που άκουσε από την μαμά και τον μπαμπά ή αυτό που διάβασε στον κάθε Μπαμπινιώτη.

Για μένα όμως η ελευθερία δεν είναι κάτι που αποφασίζεις ή συμπεραίνεις ότι είναι αλλά κάτι το οποίο το αισθάνεσαι μέσα σου, πέρα από σκέψεις και αναλύσεις όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Όταν γενικώς κάτι, πέρα από σκέψεις, σε εμποδίζει είτε σωματικά είτε ψυχολογικά είτε κάπως αλλιώς, να κινηθείς ή γενικότερα να εκφραστείς .

Και φυσικά δεν αισθάνεσαι κάτι ως αποτέλεσμα διανοητικής επξεργασίας.

Black Bedlam είπε...

Ενδιαφέροντα αλλά και πολύπλοκα τα θέματα που θίγεται και μου αρέσει.
Στην δική μου την συνείδηση έχει εμπεδωθεί η άποψη της υλιστικής φιλοσοφίας, θιασώτης της οποίας είμαι, ότι "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι η γνώση της αναγκαιότητας".( ΕΝΓΚΕΛΣ)
Ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος όταν απελευθερώνεται από την άγνοια.Όταν γνωρίζει τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας και με βάση τις γνώσεις προσπαθεί να τις αλλάξει προς όφελός του και προς όφελος της κοινωνίας στην οποία ζει.
Η ελευθερία συνίσταται στην ικανότητα του ανθρώπου να παίρνει αποφάσεις, έχοντας επίγνωση του προβλήματος.

hollowsky είπε...

@ Aloga,
καταλαβαίνω τι θες να πεις. Ούτε κι εγώ υποστηρίζω ότι η διανοητική επεξεργασία άποτελεί τον καλό κι αξιόπιστο οδηγό, όμως νομίζω πως από την πλευρά σου εμπιστεύεσαι υπερβολικά το "αίσθημα" - λες και δεν μπορούμε μια χαρά να έχουμε "παραισθήσεις" και "ψευδαισθήσεις" (να, τις προάλλες ένιωθα, λόγω ίωσης, σαν να είχα 39 πυρετό αλλά δεν είχα...). Ούτε το ά-λογο αίσθημα αποτελεί λοιπόν αξιόπιστο φίλο, ούτε βέβαια και η αν-αίσθητη σκέψη.

@ Black Bedlam,
χμμμ ... απ' όσο ξέρω, αυτό τον "υλιστικό" (;) ορισμό της ελευθερίας (= συνείδηση της αναγκαιότητας) ο Ένγκελς τον δανείστηκε από τον "αντικειμενικό ιδεαλιστή" Χέγγελ, που το είχε διαβάσει στον Σπινόζα. Για μένα τον φτωχό, η "γνώση της αναγκαιότητας" είναι απλώς αυτό που λέει: γνώση της αναγκαιότητας. Δεν είναι ελευθερία.

buccaneer είπε...

...κι αν είναι η άρνηση της αναγκαιότητας;

izi είπε...

...κι αν η αναγκαιότητα είναι άρνηση;

Γεωργία είπε...

Μα.. το β φυσικά.
Είμαι κατασκευασμένη με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Ο οργανισμός μου λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Η φύση λειτουργεί με τον δικό της συγκεκριμένο τρόπο.
Όλα λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Το μόνο που υπάρχει είναι κανόνες, κανόνες, κανόνες.
Η Γη γυρίζει σύμφωνα με μια φορά.
Άμα θέλω να γυρίζει με αντίστροφη φορά τότε όσο κι αν εναντιώνομαι δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα.
Άρα, το μόνο που έχω να κάνω είναι να προσαρμοστώ όσο το δυνατόν πιο αυθεντικά, πιο ελεύθερα, μέσα σε όλους αυτούς τους κανόνες που διέπουν την ύπαρξή μου και τη ζωή μου.

Γεωργία είπε...

Τώρα έριξα μια ματιά και στα προηγούμενα σχόλια. Η γνώση της αναγκαιότητας σου αφήνει το περιθώριο να επιλέξεις εάν θα ακολουθήσεις την αναγκαιότητα ή αν θα την πολεμήσεις. Έχω την ελευθερία να επιθυμώ και να προσπαθώ να γυρίζει η Γη με την αντίθετη φορά. Η επιλογή για "εναντίωση στην φορά περιστροφής της Γης" περιέχει μέσα της μικρότερο ποσοστό ελευθερίας από την επιλογή της "συγκατάθεσής μου με τη φορά περιστροφής της Γης και ακολούθως έκφραση της ελευθερίας μου σε άλλους τομείς παίρνοντας ως δεδομένο τον περιορισμό της φοράς της Γης".
Απλοϊκές, βιαστικές, αθώες και παιδικές σκέψεις μιας μικρής.

aloga είπε...

@hollowsky

Για να καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ πρέπει να ξέρεις ...."κινέζικα"

Θα πω μόνο λίγα ακόμη.

1. Δεν μίλησα εγώ για αισθήματα αλλά για αίσθηση.
Υπάρχει διαφορά.
Προς το παρόν σε αφήνω να τη διερευνήσεις μόνος σου.

2.Στην προσέγγισή μου πλησιάζει κάπως η Black Bedlam όταν λέει:
..." Ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος όταν απελευθερώνεται από την άγνοια.Όταν γνωρίζει τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας και με βάση τις γνώσεις προσπαθεί να τις αλλάξει προς όφελός του και προς όφελος της κοινωνίας στην οποία ζει. "
Όμως δεν απελευθερώνεσαι από την άγνοια με πληροφορίες και διανοητικές επεξεργασίες αλλά με γνήσια απευθείας προσέγγιση της ζωής. Χωρίς διανοητικά φίλτρα.
Τότε μπορείς να γνωρίσεις τους νόμους της φύσης κλπ και όχι όταν τους ανακαλύψουν και σε πληροφορήσουν γι αυτούς οι "επιστήμονες".
Βέβαια εν προκειμένω το θέμα είναι τι είναι η ελευθερία και όχι πώς χειρίζονται την ελευθερία οι γνήσια ελεύθεροι και όχι βέβαια όσοι σκέφτονται ή φαντάζονται ότι είναι ελεύθεροι.

3. Αλλά ας έρθουμε και στο άλλο που θέτει η Black Bedlam.

Πώς καταλαβαίνει (ή καταλαβαίνεις) την λέξη γνώση, στην φράση: "..."ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι η γνώση της αναγκαιότητας..." Διανοητικά;

Θέλω να πω (με άλλα λόγια) ότι η ελευθερία είναι μια βιωματική κατάσταση και για να την καταλάβεις (γνωρίσεις πραγματικά)πρέπει να έχεις βιώσει για παράδειγμα την έλλειψή της.... μπλα μπλα μπλα μπλαμπλά μπλαμπλά...

aloga είπε...

Θέλω ακόμη να προσθέσω ότι θα ήθελα πολύ να πω κάτι για την προσέγγιση της Γεωργίας. Όμως αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ να το κάνω με γραπτό λόγο γιατί θέλει πολύ συζήτηση.
Ίσως κάποτε, γίνει αυτή η συζήτηση, πίνωντας καφέ σε κανα καφενείο (ή βιβλιοπωλείο ας πούμε.) occasione data.

Γεωργία είπε...

@ aloga. Αν ποτέ γίνει αυτή η συζήτηση, η Γεωργία θα ήθελε πολύ να ακούσει κι αυτή.

izi είπε...

Η γνώση της αναγκαιότητας προϋποθέτει την αναγκαιότητα της γνώσης. Πρόκειται για κλασσικό φαύλο κύκλο για λογικό σφάλμα και σόφισμα και αυτό που είπε ο hollowsky ισχύει. Δηλαδή η γνώση της αναγκαιότητας είναι η γνώση της αναγκαιότητας ,συνεπώς η φράση δεν λέει τίποτα, χρησιμεύει ως ευκολομνημόνευτο τσιτάτο εντυπωσιασμού. Για ξανακούστε το, πείτε το και φωναχτά απ'έξω σας, λανσάρετε το σε κάνα καφενείο της γειτονιάς και θα δείτε. Όλοι θα μείνουν άναυδοι, όλοι θα πούν "Τι είπε ο άνθρωπος!" ενώ αν πείτε, "Ο "νόμος της αιτιότητας" δεν είναι νόμος αλλά μορφή ενός νόμου" μάλλον θα σας επιτεθούν γιατί θα νομίσουν ότι τους βρίζετε.
Η αν δηλώσετε ότι "Τα γεγονότα του μέλλοντος δεν μπορούμε να τα συμπεράνουμε από τα γεγονότα του παρόντος", και πως η "Πίστη στην αιτιακή πλοκή είναι μια δεισιδαιμονία" τότε πια δύσκολα θα βγείτε από κει μέσα.

Η Ελευθερία προσδιορίζεται σε σχέση με τη θέση ενός ηθικού διλήμματος. Μόνο εάν (αυθαίρετα)θεωρήσουμε πως οι "αναγκαιότητες" προσδιορίζονται απαντώντας σε ηθικά διλήμματα η φράση του Ενγκελς ισχύει, αν θεωρήσουμε ότι αναγκαιότητα είναι αναγκαιότητα -πχ. κάποια στιγμή πρέπει να κάνω κακά, το γνωρίζω άρα είμαι ελεύθερος/δεν το γνωρίζω κάποια κρίσιμη στιγμή θα έχω σοβαρά προβλήματα κίνησης και συναναστροφής-τότε είναι σόφισμα.

Να ξεκαθαρίσω ότι
τάσσομαι υπέρ του πλανόδιου φιλόσοφου, του σοφιστή, του απατεώνα, του τσαρλατάνου της πολεμικής, του όποιου παιγνιώδους τέλος πάντων.
Για αυτό με απασχολεί ο Μαρξ ο Νίτσε ο Παπαιωάννου, ο Καστοριάδης, ο Κονδύλης, και διάφοροι άλλοι πολεμοχαρείς παιχνιδιάρηδες και όχι η Φουτ, η Ανσκομπ, η Μαρθα Νασμπάουμ ή η Ροζαλντιν Χερστχαουζ κι η Ρουθ Μαρκους κι ο κάθε συστηματικός αναλυτικός.

izi είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
izi είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
izi είπε...

Τάσσομαι ως "Τάσος"

hollowsky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollowsky είπε...

Λοιπόν,

επειδή έχω την καχυποψία, εξ ιδίων κρίνων, ότι υποτιμούμε την πραγματικότητα των νοητικών και αισθησικών παρα-νοήσεων και παρ-αισθήσεων, ότι παραγνωρίζουμε τη δύναμη του συμφέροντος, και επίσης ότι κάποιες φορές φτιάχνουμε θεωρίες που θα μας βολέψουν ώστε να είμαστε ... και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, που λέγανε παλιά (ειδικά οι επιστημονίζουσες θεωρίες που τα ρίχνουν όλα στα "φυσικά" δεδομένα, είναι μανούλες σε αυτό), λέω:

Και πείτε λοιπόν ότι έχουμε μαζέψει όλες τις απαραίτητες γνώσεις, κι έχουμε μια χαρά οξυμένη αίσθηση, κι όλα μια χαρά, κι έρχεται η ρημάδα η στιγμή που μπορούμε (έχουμε τη δυνατότητα) να πούμε ψέμματα χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να μας ξεμπροστιάσουν κι είναι μάλιστα και βολικό για τη διατήρηση κάποιων ισορροπιών ...

.. τι κάνουμε τότε ως ελεύθερα όντα ω αδέρφια;

Κοντολογίς: Γιατί να πω την αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;

hollowsky είπε...

Λόγω του ενδιαφέροντός της και των δυνατών σχολίων σας, συνεχίζω αυτή την κουβέντα σε νέο post.

OK?

Costas N. Kouremenos είπε...

@aloga (σχόλιο αρ. 5),
Επί της ουσίας απάντησα ("Εγώ το β το βλέπω σαν μια υποπερίπτωση του α"), αλλά φαίνεται όταν διαβάζεις πηδάς αράδες. Όσο για το ότι θεωρείς (όχι εσύ αλλά γενικώς) το στοχασμό για τη σχέση ετυμολογίας-περιεχομένου, σημαίνοντος-σημαινομένου, "απίστευτη ιστορία", ε, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Άλλωστε, όλα είναι "μια αίσθηση και όχι αποτέλεσμα διανοητικής επεξεργασίας" (σχόλιο αρ. 6), οπότε ο καθένας είναι...ελεύθερος να το προσεγγίζει όπως θέλει.

@hollowsky (σχόλιο αρ. 9),
Το α, δηλ. ότι "[δεν υπόκειμαι σε περιορισμούς] να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται" δεν σημαίνει ότι την πραγματώνω κιόλας. Εκεί εισέρχεται το δέον, δηλαδή το β. Ίσως να μην καταλαβαίνω, ή ίσως η διατύπωση του α να είναι ασαφής.

hollowsky είπε...

@ Κώστα,
δεν μου φαίνεται ασαφής η διατύπωση του α, "άρση περιορισμών (να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται)" - δεν λέει "να πραγματώσω ή να μην πραγματώσω", λέει σκέτα "να πραγματώσω".

Ανώνυμος είπε...

frrrrrr, κίτρινη κάρτα στο χολοσκαι.
"Να πραγματώσω μια δυνατότητα που μου δίνεται" πραγματώσω - δυνατότητα - δίνεται, έχει σαφές συμφραζόμενο της επιλογής.
Άλλη μια και βγαίνεις από το παιχνίδι

hollowsky είπε...

Ρε δεν καταπίνεις τη σφυρίχτρα σου παλιοκόρακα, που θα με πεις εμένανε στημένο, εσύ ο καραπουλημένος!

aloga είπε...

@Γεωργία
Μα με την Γεωργία θα γίνει η συζήτηση.
Και για να πραγματοποιηθεί αυτό, φυσικά και θα πρέπει να είναι παρούσα.

Γεωργία είπε...

@aloga.
Ευχαρίστως.

Vicky είπε...

Ελευθερία είναι το α. (υπό όρους)όταν του αφαιρώ όλους τους περιορισμούς διότι δεν τους γνώρισα ποτέ .....Ελευθερία είναι το β. (υπό όρους)όταν αγκαλιάζω όλα τα διλληματα ...Ελευθερία είναι να μην υπάρχει λόγος να μπουν όροι.... Ελευθερία είναι να μην είχε τεθεί το παραπάνω ερώτημα...

HollowSky είπε...

Vicky, αν σκεφτείς ότι η πιο ελεύθερη δραστηριότητα του ανθρώπου είναι το παιχνίδι, και πως δεν μπορεί να υπάρξει παιχνίδι χωρίς κανόνες, όρους, περιορισμούς -οι οποίοι δεν απαγορεύουν αλλά απεναντίας επιτρέπουν να γίνει παιχνίδι-, τότε ίσως να αποσυνδέσεις την ελευθερία από ορισμούς που την θέτουν ως γενική ανυπαρξία όρων, περιορισμών, κανόνων.

Vicky είπε...

Hollowsky συμφωνώ ότι το παιχνίδι είναι ό,τι πιο κοντινό στην ελευθερία .... είναι όμως ίδιο το παιχνίδι για δυο παιδιά που απλώς παίζουν - δεν ξέρουν καν τι σημαίνει παιχνίδι - και ίδιο για τον ενήλικα που τους προτρέπει "παίξτε παιδάκια μου πάιξτε...";Δε θυμάμαι... δυστυχώς μόνο ανάμνηση παιχνιδιου μπορώ να έχω πια..Μπορώ να προσπαθώ να παίζω αλλά παιχνίδι δεν το λες...κάπως έτσι και με την ελευθερία... θεωρώ ότι δεν μπορούμε να την ορίσουμε... με το που την ορίζουμε τη χάνουμε..

Ξεκουρδίζι είπε...

Νομίζω πως ο hollowsky θα αναφέρεται περισσότερο στο αγωνιστικό παιχνίδι. Δυο παιδιά που παίζουν φυσικά και δεν δίνουν δεκάρα για τους περιορισμούς και σ αυτό βασίζεται και η αρχή της επιτήρησης...ότι δηλαδή "θα χτυπήσουν" Έτσι ξεκινά και η "θεωρία" του "επικίνδυνου κόσμου" που βλέπουμε στις αμερικάνικες περιπέτειες.
Ελευθερία δεν έχει να κάνει και με την επιλογή της πράξης αλλά κυρίως με τη δυνατότητα της.
Το παιχνίδι του παιδιού, το άσκοπο και δίχως κανόνες, είναι ότι πιο κοντινό στην ελευθερία, Το αγωνιστικό παιχνίδι είναι ότι πιο μακρινό.
Τώρα κουβέντα στην κουβέντα μπορεί να αποδειχτεί-όπως έχει γίνει στο παρελθόν - πως ελευθερία είναι ένα ηθικό σύστημα-πακέτο π.χ που έχει από πριν απαντήσει στα βασικά διλήμματα. Είναι κι αυτό σωστό.
Τέτοιοι χώροι ελευθερίας υπάρχουν πολλοί. Προσφέρουν γαλήνη και χαρά πληρότητα και αρχικά ελευθερία.
Μπορεί όχι σε όλους τους ανθρώπους αλλά σε κάποιους σίγουρα. Συνήθως αυτοί, οι ελεύθεροι, θέλουν να ελευθερώσουν κι άλλους κι αρχίζουν τα προβλήματα με όσους δε θέλουν να λευτερωθούν.
Συνήθως επίσης οι χώροι αυτοί σταδιακά χάνουν την ευρυχωρία τους και σε συνθλίβουν.
Επίσης στις ημέρες μας τις ημέρες της ελευθερίας που προσφέρει ο θησαυρισμός συντετριμμένοι κι αποκαήδες πασχίζουμε να βρούμε χώρο να κρυφτούμε μιας κι η λευτεριά δεν αντέχεται!
Έτσι υπάρχουν χώροι για όλους μας τους καημένους να διαλέξουμε, υπάρχουν συστήματα όπως στο προ-πο παλιά, με παραλλαγές, και υπάρχουν κι οι αναβιώσεις παλαιών συστημάτων-ρετρό.
Αυτά είναι τα καλύτερα!

Εμένα μου αρέσει πολύ το πάνκ και η τέχνη με λίγο από κομμουνισμό...(αναρχοκαλλιτεχνία "κι έτσι", που πε κι ένας φίλος)

HollowSky είπε...

Vicky και Ξεκουρδίζι, όχι δεν μιλάω για το αγωνιστικό παιχνίδι, μιλά για το παιχνίδι-παιχνίδι! Δυο παιδιά που παίζουν "κλέφτες κι αστυνόμους", ή αν το βρίσκετε αυτό πολύ "αγωνιστικό", δυο παιδάκια που παίζουν τ' αδέρφια (ενώ μπορεί να είναι και στην πραγματικότητα αδέρφια), ακόμα κι ένα παιδί που παίζει μόνο του στήνοντας "κόσμους" (=όχι κουτουρού, όχι ό,τι νάναι, όχι κάτι το απροσδιόριστο κι όμως ούτε εντελώς προσδιορισμένο) με ό,τι πρόχειρο υλικό βρει μπροστά του...

Πάντα ο άνθρωπος ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝΕΙ ΚΟΣΜΟΥΣ. Η ίδια η τέχνη, πάρε πχ φίλε Κουρδίζι τη μουσική, το πάνκ, πάιζοντας πάνω-κάτω-γύρω σε 9 νότες όλες κι όλες έκανε τα μουσικά παιχνίδια του. Ακόμα και για να βγει μπροστά σαν πανκ, έπαιζες με κανόνες: πχ δεν ντυνόσουνα ούτε και φερόσουνα σαν γιάπης, ούτε σαν παππούς, ούτε σαν μεταλλάς ...

Η ίδια η αναρχία με κανόνες παίζει. Δεν γίνεται αλλιώς, δεν είναι αυτό το πρόβλημα, δεν βρίσκεται στον κανόνα καθεαυτόν η ανελευθερία!

Vicky είπε...

Μπορεί να γίνει πολύ συζήτηση και για «χώρους ελευθερίας» και για «συστήματα». Μπορεί με αυτή την οπτική να τέθηκε και το αρχικό ερώτημα και ίσως εγώ το αντιλήφθηκα διαφορετικά. Από δική μου όμως αδυναμία ή προτίμηση, δε μπορώ να δω την ελευθερία μέσα από αυτό το πρίσμα. Μου αρέσει να θεωρώ πχ ότι το πανκ είναι κάτι πέρα από ένα σύνολο κανόνων, που ακολουθούνται ή αντίστροφα δεν ακολουθούνται λχ ντύσιμο συμπεριφορά κλπ. Επίσης μου αρέσει πολύ η αοριστία και το κουτουρού. Γράφω «μου αρέσει» γιατί τελικά μόνο από θέση γούστου και προτίμησης μπορούν να συζητούνται κάποια θέματα. Μου αρέσουν λοιπόν όλα τα παιχνίδια, αρκεί να μην έχουν έπαθλο. Μου αρέσει το παιχνίδι των παιδιών που είναι απλό και όχι των ενηλίκων που μπορεί να είναι πχ, λυτρωτικό, διδακτικό, εκπαιδευτικό, ποιητικό κλπ κλπ. Επίσης μου αρέσει η Τέχνη σα μία ανάγκη εσωτερική, τόσο του ανθρώπου να δημιουργήσει τον κόσμο όσο και του κόσμου να αναδημιουργείται ή και να δημιουργείται. Νομίζω ότι κανείς καλλιτέχνης δε θέλει να αισθάνεται ότι τη στιγμή που δημιουργεί ακολουθεί ένα σύστημα κανόνων – όσο κι αν στην πράξη το κάνει- ούτε ότι εντάσσεται σε κάποιο ρεύμα – νέο, ρετρό ή οτιδήποτε άλλο – ούτε ότι δημιουργεί ένα καινούριο ρεύμα. Ούτε καν ότι δημιουργεί κάτι! Θα αισθανόταν ήδη εξαρχής δέσμιος! Μου αρέσει να βλέπω την ελευθερία σα μια ανάμνηση που αρχίζει να ξεθωριάζει ήδη από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. Αυτή την ανάμνηση πιστεύω ότι νοσταλγεί ο άνθρωπος συνέχεια και με αυτή προσπαθεί να προσδιορίσει το περιεχόμενο της ελευθερίας του. Το πώς ζούμε στην πραγματικότητα βέβαια είναι αναμφισβήτητα διαφορετικό. Όλοι ακολουθούμε κανόνες. Αλλά δεν ορίζουμε με το σύστημα αυτό κανόνων το περιεχόμενο της ελευθερίας. Τουλάχιστον όχι της δικής μας προσωπικής ελευθερίας. Μπορεί βέβαια να ορίζουμε την ελευθερία κάποιων άλλων έτσι, την οποία και προασπιζόμενοι συνθλίβουμε, όπως γράφει ο ξεκουρδίζει. Από τη δική μου όμως οπτική όλοι οι κανόνες ή περιορισμοί ή όροι ή ορισμοί αφορούν τη ζωή. Και η ζωή ουδεμία σχέση έχει με την ελευθερία.

Vicky είπε...

Συγχωρέστε με αν τώρα σας χαλάω τη συζήτηση με αυτά τα δύο λινκ, αλλά μερικές φορές τα τραγούδια τα λένε καλύτερα. Μου ήρθαν και τα δύο στο νου.
https://www.youtube.com/watch?v=o4XebU_Nqik
https://www.youtube.com/watch?v=1pzjYNeSXvg

Ξεκουρδίζι είπε...

Hollow
Δεν είπα ότι το πανκ και η τέχνη δεν έχουν κανόνες, Το αντίθετο, το πανκ και η τέχνη έχουν ανταγωνισμούς επίσης εξόν και είναι αγωνιστικά. Εμένα αυτά μου αρέσουν κι ας είναι ανταγωνιστικά.
Κατά τα άλλα, κατρακυλούν σε έναν αμμόλοφο, πιτσιλιούνται στο ποτάμι ή στην μπανιέρα, πετάνε ο ένας στον άλλο ξερόχορτα, τρέχουν, φωνάζουν, χοροπηδάνε, κυλιούνται κοιμούνται κτλ.

Επειδής ο Χαϊζινχα ξέχασε να παίζει πραγματικά θα την πληρώσουμε εμείς, και θα το κάνουμε όλο game.
Δες ξανά το Ζαμπρισκι πόιντ (αυτή τη φοβερη σκηνή, μπας και σκιρτήσει το παιδί μέσα σου :-) http://www.dailymotion.com/video/xav3o1_zabriskie-point-death-valley-scene_shortfilms

ΔΕΝ ΣΤΗΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ "ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ". Μαλακίες στηνουν μιας και
ο κόσμος στήνεται από τη στιγμή που μπαίνουν οι κανόνες, εκ των υστέρων όταν πια το παιδί μιλά.
Δε λέω ότι δε μου αρέσει ο κόσμος αυτός ή ότι θέλω ένα κόσμο δίχως κανόνες ή πως η αναρχία δεν έχει κανόνες γλώσσα κτλ.
Λέω ότι ο άνθρωπος που παίζοντας στήνει κόσμους είναι καταδικασμένος σε μια θλιβερή ενότητα. Την ενότητα του τζόγου που υπονόησε κι ο Ηράκλειτος.
Και "παιχνίδι" στο "παιχνίδι" θα την ανοίξει και την τελευταία πόρτα...είναι κοντά.
Αυτή είναι μια συνείδηση που μπορεί να συμβάλει και στην ελευθερία του.

Άκου κι αυτό (και για τη Vicky)σχετικόν, ναι ναι.
http://youtu.be/-ujBsVpvZOc

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets