14 Οκτωβρίου 2010

ΤΕΣΤ αρ. 3: Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;



Eπειδή έχω την καχυποψία, εξ ιδίων κρίνοντας 

ότι εξαίρουμε άλλοι μεν το νου και άλλοι την αίσθηση, αλλά υποτιμούμε την πραγματικότητα των παρα-νοήσεων και των παρ-αισθήσεων

ότι παραγνωρίζουμε τη δύναμη του συμφέροντος

και επίσης ότι κάποιες φορές κατασκευάζουμε θεωρίες που θα μας βολέψουν να είμαστε ... "και με τον αστυφύλαξ, και με τον χωροφύλαξ", που λέγανε παλιά, 

επειδή λοιπόν όλα αυτά, λέω:

Ας πούμε λοιπόν πως έχουμε μαζέψει όόόόλες τις γνώσεις, κι έχουμε και μια χαρά οξυμένη την αίσθησή μας, είμαστε κι ευαίσθητοι και ξύπνιοι, κι όλα μια χαρά, κι έρχεται η ρημάδα η στιγμή που μπορούμε (έχουμε τη δυνατότητα) να πούμε ψέμματα χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να μας ξεμπροστιάσουν κι είναι μάλιστα και βολικό για τη διατήρηση κάποιων ισορροπιών - και ρωτώ: τι κάνουμε τότε ως ελεύθεροι άνθρωποι ω αδέρφια;

Κοντολογίς: Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;


39 σχόλια:

Γεωργία είπε...

Τότε είναι που βάζουμε σε εφαρμογή την περιβόητη ελευθερία μας.

hollowsky είπε...

@Γεωργία,
πότε τότε δηλαδή; Με το να πούμε ψέμματα, ή με το να πούμε αλήθεια;

Γεωργία είπε...

Με το να αποφασίσουμε ελεύθερα αν θα πούμε αλήθεια ή ψέματα (σε άλλον άνθρωπο ή στον εαυτό μας).


Για ποιό λόγο να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέματα;

Εγώ έχω την δική μου απάντηση, αλλά το θέμα είναι να έχει ο καθένας τη δική του προσωπική απάντηση.

Εσείς τι λέτε για το σχόλιό μου;

stratos είπε...

Εξαρτάται απο το πώς εννοούμε το συμφέρον. Αν το εννοούμε μακροσκοπικά, ως προς το Είναι, τότε το ψεμμα δεν μας συμφέρει, διότι εισάγει το μη-είναι στην προοπτική μας. Στις μικροσκοπικές βλέψεις είναι σχεδόν αναπόφευκτο, αλλά μικρό το κακό, εφόσον χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που είναι αναπόφευκτο και όχι σε αυτές που είναι αποφευκταίο.

Γεωργία είπε...

@ hollowsky. Αν υπήρχε απάντηση για εκείνο το ερώτημα τότε πού θα έμενε χώρος για ελευθερία;
Όσο κι αν δε μου αρέσει, όσο κι αν θέλω να την αποφύγω, ίσως τελικά η ελευθερία υπάρχει, και δεν έχω παρά να επιλέξω με τα δικά μου κριτήρια, το δικό μου μυαλό και τη δική μου καρδιά, και να λουστώ τις συνέπειες. Έτσι νομίζω.

Συμφωνώ με Στράτο.

izi είπε...

Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;
Μα για να είμαι καλό παιδί ρε συ χόλοου, γιατί άλλο;
Άμα πω ψέμματα "κακό" τζίζ,
άμα πω αλήθεια καλό, πάρω καραμελίτσα.

Κάπως έτσι.
Το ξαναλέω
Ψέμα κακό
Αλήθεια καλό

izi είπε...

Το συντομεύω
Είναι=ψέμα=κακό
Δέον=αλήθεια=καλό
Είναι=αλήθεια=καλό
Δέον=ψέμα=κακό
Είναι+Δέον=ούτε καλό ούτε κακό (ΟΚΟΚ)
ΟΚΟΚ=Καλκό

Α. είπε...

Aν ΟΛΟΙ είχαμε μαζέψει ΟΛΕΣ τις γνώσεις κι ήμαστε το ΙΔΙΟ έξυπνοι κι ευαίσθητοι, τότε δεν θα υπήρχε ιδιοτελές συμφέρον ούτε ανάγκη να πούμε ψέμματα, ούτε να διατηρήσουμε ισορροπίες.

Rosa είπε...

Γιατί να μην είναι αλήθεια ότι με συμφέρει και να τελειώνουμε;

hollowsky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollowsky είπε...

@ Γεωργία,
σωστά, με το ν' αποφασίσουμε ελεύθερα αν θα πούμε ψέμματα ή αλήθεια. Όμως για δες και αυτό: υπάρχει περίπτωση μια ορισμένη απάντηση-επιλογή μας να μας ρίχνει στην ανελευθερία; Γίνεται αυτό; Γίνεται, λέω. Πότε; Όταν διαλέγουμε να πούμε ψέμματα, κι αυτό το κάνουμε όλο και πιο συστηματικά - το πιο εύκολο να πάθει κανείς! -, τότε οδηγούμαστε σε κατάσταση ανελευθερίας ... κι ας μας βολεύει, ή ίσως επειδή ακριβώς μας βολεύει. Πώς αυτό; Κοίταξε κάτι πολύ πολύ απλό, για να μη χαθούμε σε φιλοσοφήματα: το γεγονός ότι χρειάζεται να θυμάσαι τι ψέμμα ξεφούρνισες (ώστε να μη σε ξεμπροστιάσουν κάποια στιγμή και ξεβολευτούν οι ισορροπίες που με το ψέμμα θέλησες να βαστήξεις), αυτό δεν είναι ακριβώς "φυλακή" κι
"αιχμαλωσία";
Για φέρε το στο νου σου. Να έχεις παραποιήσει την πραγματικότητα κι αυτή την παραποιημένη εκδοχή, αυτό το ανακάτεμα πραγματικού και φτιαχτού που κατασκεύασες, να πρέπει να το βαστάς στη μνήμη σου για να μην "εκτεθείς". Πωπώ αλυσσίδες, έτσι δεν είναι;

@ Στράτο,
εξαρτάται μεν, αλλά δεν είναι διόλου εξασφαλισμένη η άνεση του διαχωρισμού μεταξύ μακροσκοπικού και μικροσκοπικού, που κάνεις εντελώς θεωρητικά. (βλ. παραπάνω)

@ Ιζι,
καλά, καλά. Έχεις σκεφτεί την εξίσωση ψέμμα=ανελευθερία; (βλ. τι έγραψα στη Γεωργία)

@ Α.
όμως αυτό αποκλείεται. Οπότε; Αλλά κι αν κάάάάποτε γίνει πραγματικότητα, μέχρι τόόόότε τι κάνουμε με το ερώτημά μας;

@ Ρόζα,
για τους λόγους που εξέθεσα παραπάνω.

Γεωργία είπε...

@ hollowsky. Η δική μου γνώμη είναι η εξής:
Ναι, μπορεί να αποφασίσουμε ελεύθερα την ανελευθερία μας, και να πάμε μόνοι μας να κλειστούμε σε μια φυλακή.
Όσο για το αρχικό δίλημμα..
"έρχεται η ρημάδα η στιγμή που μπορούμε (έχουμε τη δυνατότητα) να πούμε ψέμματα χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να μας ξεμπροστιάσουν κι είναι μάλιστα και βολικό για τη διατήρηση κάποιων ισορροπιών - και ρωτώ: τι κάνουμε τότε ως ελεύθεροι άνθρωποι ω αδέρφια;"
μια απάντηση είναι πως θα μπορούσε να επιλεχθεί αυτό το οποίο χαρίζει στον άλλον περισσότερη αγάπη.
Αυτό είναι ένα κριτήριο.
Υπάρχουν διάφορα κριτήρια.
Ο καθένας διαλέγει το δικό του κριτήριο.. αυτή η επιλογή του αποτελεί έκφραση της ελευθερίας του. Έτσι νομίζω.

ουγκ είπε...

izzi πολυ καλο!hollow να κανω καποιες ερωτησεις.1)για την προηγουμενη ανάρτηση,γιατι ελευθερια να ειναι ή το ενα ή το αλλο?δεν μπορει να ειναι κατι διαφορετικο?2)πως εννοεις το συμφέρον?ως βολεμα?3)το ψεμα που το λεω? σε μενα ή σε καποιο αλλο προσωπο?κ γιατι να'ναι κακο ενα ψεμα οταν το λεω σε καποιον που αν του πω την αληθεια μπορει να καταρευσει?

Γεωργία είπε...

"κ γιατι να'ναι κακο ενα ψεμα οταν το λεω σε καποιον που αν του πω την αληθεια μπορει να καταρευσει?"

@hollowsky.
Θέλω να σχολιάσω την παραπάνω πρόταση.
σύμφωνα με μια άποψη, αλήθεια και αγάπη πάνε μαζί. Όχι αγάπη χωρίς αλήθεια, αλλά ούτε και αλήθεια χωρίς αγάπη. Αλήθεια κι αγάπη, μαζί ενωμένα, όχι ξεχωριστά το ένα από το άλλο.
Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο.
Κάποιες φορές, μεταφράζεται στο εξής: να μην πω αλήθεια παρά μόνο αν είναι μπολιασμένη με πολλή πολλή πολλή αγάπη.
Κάποιες φορές, μεταφράζεται στο εξής: αν αγαπώ, τότε να πω την αλήθεια, αντί να χαϊδεύω τα αυτιά των άλλων.

Rosa είπε...

Δεν έχουμε παντοτινούς φίλους ούτε και αιώνιους εχθρούς. Οι αλήθειες μας [τα συμφέροντά μας] είναι παντοτινές και αυτές είναι καθήκον μας να ακολουθούμε.

Επομένως τα περί διαφύλαξης του ψέματος που θα το ξεχάσεις και θα πεις κάτι που θα σε προδώσει και θα πέσεις σε αντιφάσεις και ντίλι το καντήλι, ας τα αφήσουμε για τα πουλάκια γιατί έβρεχε κι όλας και θα τρόμαξαν τα καημένα.

Ανώνυμος είπε...

Το ζήτημα του ψεύδους επιλύεται μόνο όταν αυτό εξεταστεί σε ένα δυναμικό πλαίσιο.
Δηλαδή, χρειάζεται να δεις ολόκληρη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσεις στο ψεύδος.
Συνήθως, η αφετηρία είναι η έλλειψη παιδεία, μετά είναι κάποιο ψεματάκι, μετά κάποιο δεύτερο για συγκάλυψη του πρώτου, μετά κάποιο παράπτωμα, εγκλήματάκι, εγκλήματάρα κ.ο.κ. ο κατήφορος.
Επίσης, να δει κανείς αν το ψεύδος απευθύνεται σε πολλούς, ή σε ένα πρόσωπο, ή στον εαυτό μας.
Εν κατακλείδι, η λύση είναι: μορφώνεσαι όσο περισσότερο και νωρίτερα μπορείς και μετά βρίσκεις έναν αξιόλογο άνθρωπο για να ζήσετε μαζί μια αγαπημένη ζωή, κάτω από τον 'ουρανό' που όλα τα αγκαλιάζει.
Απλά πράγματα, δηλαδή.

hollowsky είπε...

@ Γεωργία,
ναι - γιατί όχι;

@ Ουγκ,
1) είσαι ελεύθερος να μου ορίσεις αυτό το διαφορετικό` περιμένω
2) πώς εννοώ το συμφέρον γενικάάάάά, ή πώς το εννόησα σε αυτήν εδώ την κουβέντα;
3) δεν είπα κάτι για "κακό" - καμιά φορά πάντως, ως προς την κατάρρευση του άλλου που φοβόμαστε μπας και του συμβεί, ισχύει και το "πουλόβερ είναι το ρούχο που φοράει το παιδί όταν κρυώνει η μάνα" ... σωστά; (ειδικά άμα σκέφτομαι ότι πεθαίνουν άνθρωποι σήμερα χωρίς κανείς να τους δώσει την ευκαιρία έστω να το συνειδητοποιήσουν, επειδή οι πάντες σκέφτονται "μην του το πούμε μπας και καταρρεύσει"...). σκληρά θέματα σίγουρα.

@ Ρόζα,
ίσως να μην έχεις προσέξει πόσα έχουν στηθεί, μέσα στον πραγματικό κόσμο, γύρω από τη διαφύλαξη του ψέμματος... Αλλά πάλι, μάλλον για σένα ψέμμα δεν υπάρχει, σωστά;

Γεωργία είπε...

@ hollowsky
(γιατί, όπως είπατε εσείς, είναι σκληρά θέματα)
@ hollowsky
Τι εννοείτε οτι πεθαίνουν άνθρωποι σήμερα χωρίς κανείς να τους δώσει την ευκαιρία έστω να το συνειδητοποιήσουν, επειδή οι πάντες σκέφτονται "μην του το πούμε μπας και καταρρεύσει";
Ποιά πράγματα "έχουν στηθεί, μέσα στον πραγματικό κόσμο, γύρω από τη διαφύλαξη του ψέμματος...";

Ανώνυμος είπε...

@ hollowsky
'Eιδικά άμα σκέφτομαι ότι πεθαίνουν άνθρωποι σήμερα χωρίς κανείς να τους δώσει την ευκαιρία έστω να το συνειδητοποιήσουν, επειδή οι πάντες σκέφτονται "μην του το πούμε μπας και καταρρεύσει"...). σκληρά θέματα σίγουρα'.

Αξίζει να σκεφτείς πολύ σοβαρά την περίπτωση της «κατασκευασμένης» πραγματικότητας που πολλές φορές στήνεται πίσω από την πλάτη κάποιου εξιλαστήριου θύματος.

Πώς θα σου φαινόταν να σε συκοφαντούν πίσω από την πλάτη σου με τέτοιο τρόπο που κανείς να μη σου ανοίγει τα μάτια για να μην καταρρεύσεις, και έτσι η συκοφαντία σε βάρος σου να διαιωνίζεται αφού δεν την μαθαίνεις και δεν την αντικρούεις;

Σίγουρα δεν θα ήθελες να βρεθείς σε μια τέτοια θέση.

aloga είπε...

Οι άνθρωποι που έχουν τις προϋποθέσεις που περιγράφεις (...έχουμε μαζέψει όόόόλες τις γνώσεις, κι έχουμε και μια χαρά οξυμένη την αίσθησή μας, είμαστε κι ευαίσθητοι και ξύπνιοι, κι όλα μια χαρά... ), δεν έχουν διλήμματα του τύπου που περιγράφεις (τι κάνουμε τότε ως ελεύθεροι άνθρωποι ω αδέρφια;

Κοντολογίς: Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;).

Ανώνυμος είπε...

@aloga
Ρωτάς: Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;

Ένα από τα πιό ανήσυχητικά και προικισμένα, πράγματι πρόσωπα της αποδόμησης, ο Πωλ Ντε Μαν, έδινε ετοιμοθάνατος (πέθαινε από φοβερό καρκίνο) το τελευταίο του σεμινάριο του Γέηλ, στο σπίτι του, όταν ένας φοιτητής, προσπαθεί να είναι πιό αποδομιστής από τον δεξιοτεχνικό αποδομισμό του λαμπερού μηδενιστή. Κι ο Ντε Μαν δεν αντέχει άλλο και ουρλιάζει: "Πάψτε! Πάψτε! Δεν το ξέρετε πως μόνο έα ερώτημα έχει σημασία: υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει;".
Πες μας λοιπόν και συ αν πιστεύεις στο Θεό και αυτόματα έχεις την απάντηση στο ερώτημά σου.

buccaneer είπε...

@Rosa
"Δεν έχουμε παντοτινούς φίλους ούτε και αιώνιους εχθρούς. Οι αλήθειες μας [τα συμφέροντά μας] είναι παντοτινές και αυτές είναι καθήκον μας να ακολουθούμε."

Τίποτα δεν είναι αιώνιο και παντοτινό, κι ακόμα λιγότερο "τα συμφέροντά μας". Τα οποία είναι, πολύ περισσότερο από τους φίλους και τους εχθρούς, "κατασκευή" κι ακόμα συχνότερα ιδεολογία. Άσε που μερικές φορές αποδεικνύονται ελάχιστα συμφερτικά.

aloga είπε...

@Anonymous

1. Λυπάμαι αλλά δεν κατάλαβες καλά.
Δεν θέτω εγώ το ερώτημα. Το ερώτημα τίθεται στο θέμα της συζήτησης. Πρόσεξε τις παρενθέσεις που έχω βάλει.

2. Δεν θα σχολιάσω τώρα το τι είπε ο μεγάλος μηδενιστής όπως τον αποκαλείς. Δικαίωμά του να έχει όποια άποψη θέλει.

3. Βλέπω ότι συνδέεις το ερώτημα περί αλήθειας και ψέματος, με την αποδοχή της ύπαρξής ή όχι του θεού.
Για ποιον θεό μιλάς; Για τον θεό των χριστιανών;
Δηλαδή λες ότι το θέμα είναι θέμα ηθικής; ή κάτι δεν καταλαβαίνω;

4. Αν θες να συζητήσουμε περί θεού και πίστης, πες στον hollowsky να ανοίξει θέμα συζήτησης. Εδώ άλλο είναι το θέμα μας.

aloga είπε...

@buccaneer

Συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με το σχόλιό σου σχετικά με τα συμφέροντα.

Δηλαδή ότι είναι κατασκευάσματα του μυαλού τις περισσότερες φορές και άλλο συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Και φυσικά αυτό το νοητικό κατασκεύασμα βασίζεται κυρίως στην βάση δεδομένων που έχει ο καθένας στο μυαλό του, στην οποία περιλαμβάνεται και η ιδεολογία.

Εν ολίγοις (που λέει και ο χόλοου),
άλλο νομίζει το μυαλουδάκι ότι το συμφέρει και άλλο είναι το πραγματικό συμφέρον.....

Αλλα..... Τι πάει να πει συμφέρον;
Έχει ξεκαθαριστεί μέσα μας η σημασία της λέξης;

Γιάννης είπε...

(Γιατί το ψέμα οι περισσότεροι το γράφουν με δύο μι; )


"υπάρχει περίπτωση μια ορισμένη απάντηση-επιλογή μας να μας ρίχνει στην ανελευθερία; Γίνεται αυτό; Γίνεται, λέω. Πότε; Όταν διαλέγουμε να πούμε ψέμματα, κι αυτό το κάνουμε όλο και πιο συστηματικά - το πιο εύκολο να πάθει κανείς! -, τότε οδηγούμαστε σε κατάσταση ανελευθερίας ... κι ας μας βολεύει, ή ίσως επειδή ακριβώς μας βολεύει. Πώς αυτό; Κοίταξε κάτι πολύ πολύ απλό, για να μη χαθούμε σε φιλοσοφήματα: το γεγονός ότι χρειάζεται να θυμάσαι τι ψέμμα ξεφούρνισες (ώστε να μη σε ξεμπροστιάσουν κάποια στιγμή και ξεβολευτούν οι ισορροπίες που με το ψέμμα θέλησες να βαστήξεις), αυτό δεν είναι ακριβώς "φυλακή" κι
"αιχμαλωσία";
"

υπάρχει και η αντίθετη πιθανότητα. πρέπει λοιπόν για όσους είναι ικανοί για το παραπάνω (να παραπλανούν χωρίς πρόβλημα) να τεθεί το ίδιο ερώτημα. για τους υπόλοιπους υπάρχει η αναγκαιότητα να πουν την αλήθεια όταν το ψέμα δεν τους συμφέρει

Γιάννης είπε...

άλλωστε τέτοια προβλήματα, "θα τα καταφέρω να ξεγελάσω" δεν λύνονται με την επίκληση της μαντικής τέχνης στην καθημερινότητα, αλλά με έναν πρόχειρο υπολογισμό βάσει όσων διαθέσιμων δεδομένων αλλά και της επιφυλακτικότητας του δυνητικά ψεύτη.
ο φόβος ότι θα σε πιάσουν είναι ένα από τα στοιχεία που παίζουν ρόλο. άσχετα απ το αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα

Ανώνυμος είπε...

@aloga
Βλέπω ότι συνδέεις το ερώτημα περί αλήθειας και ψέματος, με την αποδοχή της ύπαρξής ή όχι του θεού.
Για ποιον θεό μιλάς; Για τον θεό των χριστιανών;
Δηλαδή λες ότι το θέμα είναι θέμα ηθικής; ή κάτι δεν καταλαβαίνω; - Αν θες να συζητήσουμε περί θεού και πίστης, πες στον hollowsky να ανοίξει θέμα συζήτησης. Εδώ άλλο είναι το θέμα μας.

Το δίλημμα «αλήθεια ή συμφέρον» είναι ένα κατεξοχήν ζήτημα ηθικής που εξετάζεται στο πλαίσιο της φιλοσοφίας.
Όπως όλα τα ζητήματα ηθικής, έτσι και αυτό απαντάται μόνο μεταφυσικά. Συναρτάται, δηλαδή, με την αιτία και το σκοπό της ανθρώπινης ζωής. Όσοι πιστεύουν στην ύπαρξη μιας μεταφυσικής πραγματικότητας (εδώ υπεισέρχεται η έννοια του Θεού – των χριστιανών ή οποιουδήποτε άλλου) θα επιλέξουν την αλήθεια, ενώ όσοι πιστεύουν στην τυχαιότητα της ύπαρξης της ζωής και του υλικού κόσμου μας, θα επιλέξουν το συμφέρον. Άρα, αλήθεια, συμφέρον, ηθική και ενδεχόμενο ύπαρξης μιας μεταφυσικής πραγματικότητας, είναι μία ενιαία συζήτηση.

hollowsky είπε...

@Γιάννη,
για το ψέμμα ή ψέμα: νομίζω ότι ισχύουν και οι δυο γραφές (εγώ είχα μάθει να το γράφω με δυο μ από το σχολείο, πριν κάτι αιώνες).

Διαβάζω στου Τριανταφυλλίδη, που το γράφει με ένα μ : μσν. ψέμα < ελνστ. ψεῦμα με αφομ. [vm > mm] και απλοπ. του διπλού συμφ. [mm > m] < αρχ. ψεῦσμα με αποβ. του [s] για απλοπ.

Φαίνεται λοιπόν ότι στο σχολείο μου είχαμε ... μείνει σε μια εκδοχή από το ελληνιστικό ψεύμα, όπου το υμ γινόταν μμ χωρίς απλοποίηση του διπλού συμφώνου.

:-)))

Γεωργία είπε...

Η άποψη του Ανώνυμου είναι αυτό ακριβώς που ήθελα να πω κι εγώ. Συμφωνώ μαζί του.

Ανώνυμος είπε...

...το αληθές είναι δείκτης του εαυτού του, όπως επίσης και δείκτης της πλάνης, λέγανε παλιά.
Από τότε πολύ νερό κύλησε στ' αυλάκι.
Το αληθές είναι η προϋπόθεση του απατεώνα, την απατεωνιάς.
"Αξιώματα", "δόγματα", "κοσμοεικόνες", "αναγκαιότητες" στηρίζουν τα επιστημονικά ιδεολογικά και θρησκευτικά συστήματα πίστεως με περισσότερη δύναμη από ποτέ.Πολλοί πονηράντζες κηρύσσουν το δήθεν τέλος ιδεολογιών θρησκειών κτλ. ενώ το παγκάρι σου το πλασάρουν κάτω από το τραπέζι μια χαρά.

Anonymous 1 είπε...

Η συζητήσεις για μεταφυσικά ζητήματα (όπως για την αλήθεια και το ψεύδος) μοιάζουν αδιέξοδες. Δεν είναι, όμως.
Γονιμότητα σε αυτές τις συζητήσεις δίνει η πράξη.
Ξέρεις να Αγαπάς; Ξέρεις να Συγχωρείς; Ξέρεις να Εμπιστεύεσαι; Ξέρεις να υπηρετείς; Ξέρεις να Μοιράζεσαι;
Τότε μπορείς να συζητάς για μεταφυσική και η συζήτηση αυτή να έχει νόημα.
Τα σκέτα επιχειρήματα λίγο συνεισφέρουν. Άλλωστε, η αλήθεια δεν χρειάζεται επιχειρήματα, γιατί η αλήθεια είναι αξίωμα.

aloga είπε...

Anonymous
Γεωργία


1.Χρησιμοποιείτε συνεχώς τη λέξη αλήθεια με τρόπο που δείχνει ότι πιστεύετε ότι υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια και μάλιστα ότι αυτή την αλήθεια την γνωρίζει η οποιαδήποτε θρησκεία.
Η δική μου θέση είναι ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια αλλά σχετική, η αλήθεια του καθενός,
η ομαδική αλήθεια κλπ

2. Ούτε μια και μοναδική ηθική υπάρχει αλλά κάθε φορά αυτή εξαρτάται από τις επικρατούσες κοινωνικές συνθήκες.

3. κάνεις μια αυθαίρετη παραδοχή "... Όσοι πιστεύουν στην ύπαρξη μιας μεταφυσικής πραγματικότητας (εδώ υπεισέρχεται η έννοια του Θεού – των χριστιανών ή οποιουδήποτε άλλου) θα επιλέξουν την αλήθεια, ενώ όσοι πιστεύουν στην τυχαιότητα της ύπαρξης της ζωής και του υλικού κόσμου μας, θα επιλέξουν το συμφέρον..."
Και επάνω σε αυτή χτίζεις το συμπέρασμά σου "... Άρα, αλήθεια, συμφέρον, ηθική και ενδεχόμενο ύπαρξης μιας μεταφυσικής πραγματικότητας, είναι μία ενιαία συζήτηση..."

Δικαίωμά σου.


4. Επειδή διαπιστώνω χάος σχετικά με τις λέξεις, αδυνατώ να συνεννοηθώ.
Δηλαδή έχω πρόβλημα επικοινωνίας (εννοώ πραγματικής επικοινωνίας και όχι μπλα μπλα γιατί δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω.)

Όθεν, για να μπορέσω να συνεχίσω την συζήτηση, θεωρώ απαραίτητο να συμφωνήσουμε (αλλιώς δεν έχει νόημα, μια και ο καθένας θα αραδιάζει την ψευδαίσθησή του) στον ορισμό των λέξεων:

θεός, πίστη, αλήθεια, συμφέρον κλπ

Όπως επίσης θα πρέπει να αξιολογήσουμε την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τη θρησκεία κλπ

Και φυσικά να δώσουμε απαντήσεις σε ερωτήματα όπως

Ποια η σχέση της φιλοσοφίας με την σοφία
Ποια η σχέση της θρησκείας με την πραγματικότητα
Τι εννοούμε όταν λέμε θεός.
Ποια η σχέση της χριστιανικής θρησκείας με την πραγματικότητα.
Πόσο αυθεντική είναι η χριστιανική θρησκεία.
Τι εννούμε ακριβώς όταν λέμε μεταφυσική.
Κατά πόσον έχουν νόημα οι υποθέσεις αν δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα τι είναι ο άνθρωπος και γιατί υπάαρχει αυτός και η φύση στο σύνολό της.

Και άλλα πολλά

Επειδή όμως, μπλα μπλα μπλα μπλαμπλά μπλαμπλά ...

Όνειρα γλυκά

Γεωργία είπε...

@aloga
Μου άρεσε πολύ το σχόλιο.
Απαντώ μόνο στο 1.
Τα υπόλοιπα, άλλη φορά.
1. Για πολύ καιρό η θέση μου ήταν οτι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια. Κάποια στιγμή έκανα στροφή 180 μοιρών. Πλέον, η θέση μου είναι πως, ναι, υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, με την έννοια πως ο πόνος που νιώθει π.χ. κάποιο παιδί που αιμορραγεί χτυπημένο από σφαίρα, δεν είναι μια ψευδαίσθηση, δεν είναι μια υποκειμενική αλήθεια, δεν είναι κάτι σχετικό. Είναι αληθινός, ατόφιος, πόνος, αντικειμενικά, όχι υποκειμενικά. Ακούγεται απλοϊκός ο συλλογισμός μου, αλλά, πλέον, δε μπορώ να λέω οτι "δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια". Υπάρχει αντικειμενική αλήθεια. Όμως, δεν γνωρίζω όλη την αντικειμενική αλήθεια, και ούτε πρόκειται ποτέ να την γνωρίσω. Η αναγνώριση μιας αλήθειας ως αντικειμενικής, και η ταυτόχρονη αναγνώριση της πάντοτε ατελούς γνώσης της όλης αλήθειας, είναι, για εμένα, η δικλείδα ασφαλείας από όλα τα δεινά που μπορεί να φέρει η άκρατη υιοθέτηση της άποψης "υπάρχουν μόνο σχετικές αλήθειες".
Χάρηκα να μοιραστώ αυτή τη σκέψη, και, ευχαριστώ για το χρόνο σας, aloga.

aloga είπε...

@Γεωργία


Χάρηκα για την επαφή

Με καλή διάθεση, επιμένω ότι τα θέματα που επιχειρούμε να θίξουμε είναι τόσο πολύπλοκα ώστε δεν είναι δυνατόν να τα αντιμετωπίσουμε με κουβεντούλα.

Καλά ήταν εως εδώ.

Πάμε γι' άλλα. (εγώ δηλαδή).

Μάκια στην παρέα.

Rosa είπε...

@buccanner ΝΑΙ!
Συμφωνώ και εδώ ήθελα να καταλήξω. Ότι δηλαδή η Ιδέα της Αλήθειας και του Ψέματος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ακόμη μια ανθρωποκεντρική αυταπάτη.
Τι θα άξιζε τοοοοοσο ώστε να "επινοήσουμε" ψέματα, και τι ώστε να "υπερασπιστούμε" μιαν Αλήθεια?
Χαιρετώ κι εγώ την παρέα.
Καλό ήταν αυτό.

Γεωργία είπε...

"...παραγνωρίζουμε τη δύναμη του συμφέροντος` και επίσης ότι κάποιες φορές κατασκευάζουμε θεωρίες που θα μας βολέψουν..."

ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα φαινόμενα που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου

"Κοντολογίς: Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;"

Επειδή θέλω, επειδή μου αρέσει, επειδή το επιλέγω, επειδή νιώθω όμορφα, επειδή δεν το επιλέγω για τον εαυτό μου αλλά για τον άλλον, επειδή Αγαπώ.

"Κοντολογίς: Γιατί να πω αλήθεια όταν με συμφέρει να πω ψέμματα;"

Αν δεν υπήρχε αυτή η ελευθερία να διαλέξω, τότε δεν θα υπήρχε καμμία ελευθερία. Αυτή η ελευθερία ανάμεσα στο 'α και β' που υπάρχει στην ερώτηση, είναι οι μοναδικές στιγμές που έχουμε περιθώριο ως άνθρωποι να είμαστε ελεύθεροι. Μόνο όταν απαντάμε σε τέτοια διλήμματα μπορούμε να πούμε οτι υπάρχει "ελευθερία". Όλες τις υπόλοιπες στιγμές, δρούμε με βάση όσα ήδη γνωρίζουμε. Μόνο αν υπάρχουν διλήμματα όπως αυτό του hollowsky μπορούμε να πούμε οτι υπάρχει η έννοια της "ελευθερίας". Εγώ έτσι νομίζω.

aloga είπε...

@Γεωργία

Μπράβο Γεωργία
Καίρια απάντηση

Μου δίνεις και την ευκαιρία για ένα σχόλιο, εκεί που λες: "...Μόνο όταν απαντάμε σε τέτοια διλήμματα μπορούμε να πούμε οτι υπάρχει "ελευθερία". Όλες τις υπόλοιπες στιγμές, δρούμε με βάση όσα ήδη γνωρίζουμε. Μόνο αν υπάρχουν διλήμματα όπως αυτό του hollowsky μπορούμε να πούμε οτι υπάρχει η έννοια της "ελευθερίας"..."

Η απάντηση σε τέτοια διλήμματα (αλλά και στο τι σημαίνει η λέξη ελευθερία),δεν είναι αποτέλλεσμα διανοητικής προσέγγισης αλλά πνευματικής.
Δηλαδή όταν λέω δεν είναι διανοητικής, είναι αυτό που εσύ εννοείς όταν λες, "με βάση όσα γνωρίζουμε"
Η απάντηση σε τέτοια διλήμματα δίνεται ως αποτέλλεσμα βαθύτερης εσωτερικής προσέγγισης, αυτό που περιγράφω με την λέξη πνευματική. Αυτή την προσέγγιση την αντιλαμβάνεται καλύτερα κάποιος που έχει ασχοληθεί με την εσωτερική γνώση του εαυτού του. Αν κάποιος δεν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα αλλά κάπως την αντιλαμβάνεται, την εκφράζει όπως λες στην αρχή: "...Επειδή θέλω, επειδή μου αρέσει, επειδή το επιλέγω, επειδή νιώθω όμορφα, επειδή δεν το επιλέγω για τον εαυτό μου αλλά για τον άλλον, επειδή Αγαπώ..."

Το ίδιο αντιλαμβάνεται αλλά το εκφράζει κάπως αλλιώς και η Rosa όταν λέει: "...η Ιδέα της Αλήθειας και του Ψέματος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ακόμη μια ανθρωποκεντρική αυταπάτη.
Τι θα άξιζε τοοοοοσο ώστε να "επινοήσουμε" ψέματα, και τι ώστε να "υπερασπιστούμε" μιαν Αλήθεια?..."

Με άλλα λόγια, την απάντηση σε τέτοια διλήμματα ή στο τι είναι ελευθερία, δεν την συμπεραίνεις αλλά την γνωρίζεις μέσα σου.

Ίσως είμαι κάπως δυσνόητος αλλά κάνω ό,τι μπορώ...

Γεια

Γεωργία είπε...

( @aloga
aloga:Ίσως είμαι κάπως δυσνόητος
Γεωργία:ευχαριστώ πάρα πολύ για το μήνυμα
aloga:αλλά κάνω ό,τι μπορώ...
Γεωργία:ευχαριστώ και για αυτό.

Θα το σκεφτώ το περιεχόμενο του μηνύματος.)

hollowsky είπε...

Σας ευχαριστώ για τη συζήτηση.

Σε όσους/όσες δεν πιστεύουν πως υπάρχουν αντικειμενικά ψέμματα (και επομένως ούτε αντικειμενικές αλήθειες) ...

... συνιστώ, αφού τελειώσουν την ανάγνωση του "Ο κορεσμένος εαυτός", να περάσουν και από το "Βία και Ιερό" του Ρενέ Ζιράρ (Εξάντας). Ίσως βοηθήσει τον προβληματισμό τους η περίπτωση να ισχύει αυτό που περιγράφει ο Ρενέ: να στήνεται ο πολιτισμός όχι μόνο πάνω σ' έναν ιδρυτικό φόνο, αλλά και ταυτόχρονα πάνω στο ψέμμα για την ενοχή των αποδιοπομπαίων τράγων.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets