07 Ιουνίου 2013

Γιατί δεν εξεγείρονται;


Στη συνηθισμένη πλέον ερώτηση: «Γιατί, παρά τις τρομερές πιέσεις και την αυξανόμενη εξαθλίωση, οι άνθρωποι σήμερα δεν εξεγείρονται;», η απάντησή μας είναι: Λάθος! Οι άνθρωποι σήμερα εξακολουθούν να εξεγείρονται! Μπορεί ακόμα και να σπάνε μαζικά και να καίνε δρόμους και συνοικίες για μέρες ολόκληρες. Εκείνο που δεν κάνουν, είναι το άλμα από την εξέγερση στην επανάσταση. 
Οι άνθρωποι σήμερα −το λέμε χρόνια τώρα− μπορεί να εξεγείρονται, αλλά δεν επαναστατούν.


Υπάρχει βέβαια η άποψη που λέει, μικρό το κακό, διότι η εξέγερση προηγείται της επανάστασης και τελικά οδηγεί στην επανάσταση. Πάνω σε τούτη την άποψη μάλιστα, έχει στηριχτεί κι ένας ορισμένος «φετιχισμός της εξέγερσης», πολύ χαρακτηριστικός θα λέγαμε του πνεύματος της ύστερης νεωτερικότητας. Όμως η άποψη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια «μηχανιστική μεταφορά» παλιότερων εμπειριών στο σήμερα, αλλά μια λάθος ανάγνωσή τους. Στην ουσία, δεν αντιλαμβάνεται την κρίσιμη διαφορά μεταξύ εξέγερσης και επανάστασης. Για να την πούμε με δυο λόγια: Η εξέγερση σηματοδοτεί μια απλή αντίδραση στις κυρίαρχες συνθήκες χωρίς να προσκομίζει νέες, διαφορετικές συνθήκες ζωής, ενώ η επανάσταση αποτελεί εκδήλωση νέων τρόπων ζωής που, καθώς εκδιπλώνονται, σαρώνουν τους κυριαρχούντες. Το πρώτο, λοιπόν, δεν οδηγεί οπωσδήποτε στο δεύτερο. Πρόκειται για δυο διαφορετικά δέντρα με διαφορετικές ρίζες και όχι για το ίδιο δέντρο σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξής του.


Λίγο αναλυτικότερα: Η εξέγερση απορρέει από μια θυμική αντίδραση, που ο κραδασμός της κυμαίνεται από την έντονη αγανάκτηση έως την λυσσαλέα οργή, και στην οποία ώς ένα βαθμό εμπλέκονται, συνοδευτικά, κάποιες πρόχειρες ιδέες σχετικά με την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την εξουσία, κ.ο.κ., αλλά από την οποία λείπει το βασικό μετασχηματιστικό υλικό που είναι απαραίτητο για να υπάρξει επανάσταση. Αυτό το μετασχηματιστικό υλικό γεννιέται από την (διαφορετική από την εξέγερσης) ειδική ρίζα της επανάστασης. Κι η ρίζα αυτή είναι κατά πρώτιστο λόγο ανθρωπολογική.


Η επανάσταση ριζώνει στη σύλληψη ενός ανθρωπολογικού τύπου (δηλαδή μιας απάντησης στο κοινωνικά θεμελιακό ερώτημα, «τι είναι ανθρώπινο και τι απάνθρωπο;») ριζικά διαφορετικού από τον κυρίαρχο και θρέφεται από όλες τις εκδηλώσεις του −τα ζωντανά παραδείγματά του, θα λέγαμε− σε όλα τα πεδία της ζωής κάτω από τις κυρίαρχες συνθήκες ήδη. Έτσι η επανάσταση δεν έχει σαν μόνο καύσιμο το συνδυασμό καταπίεση+θυμική αντίδραση, όπως η εξέγερση, αλλά


  • αντλεί από ένα πολύ πλουσιότερο ψυχοδιανοητικά έδαφος,
  • θρέφεται από πολύ μεγαλύτερη ποικιλία πηγών, από γραμμές παραδόσεων έως ακολουθίες οραματισμών,
και κυρίως


  • έχει ως καύσιμο την ολοένα και ευκρινέστερη έλλογη διαύγαση (με τραγούδια και με Χάρτες, με ποίηση και με Συντάγματα, με εικόνες και με Παραμύθια, με το θέατρο και με αφηγήσεις…) της ανθρωπολογικής της βάσης.


Σε τούτη, πράγματι, τη σχέση με το Λόγο (που δεν πρέπει να συνταυτίζουμε με τη στεγνή λογική) μπορούμε να εντοπίσουμε και να διαβάσουμε καθαρότερα τη ριζική διαφορά μεταξύ εξέγερσης και επανάστασης. Γιατί χαρακτηριστικό της εξέγερσης είναι η αφετηριακή δυσπιστία της και η ολοένα και πιο φτωχή σχέση της με το Λόγο καθώς προχωρεί, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζεται μεταξύ αλαλίας και λεκτικών σημάτων −ενώ της επανάστασης η αφετηριακή εμπιστοσύνη και η ολοένα και πλουσιότερη σχέση της μαζί του.


Από αυτή τη διαφορά μπορούμε να συμπεράνουμε και κάτι ακόμα. Απ’ ό,τι φαίνεται να δείχνει η Ιστορία, οι μεγάλες, οι ριζικές κοινωνικές αλλαγές δεν πραγματοποιούνται παρά αφού προηγουμένως οι κοινωνίες πέσουν στο ανθρωπολογικό Μηδέν. Τούτη η πορεία προς το ανθρωπολογικό Μηδέν, δηλαδή προς τον εκμηδενισμό του κυρίαρχου ανθρωπολογικού τύπου, σημαδεύεται οπωσδήποτε από μια γενικευμένη ψυχική διάλυση, κατά την οποία τα υποκείμενα


  • αφήνονται ολοένα και περισσότερο έρμαια των ιδιωτικών-μιμητικών επιθυμιών τους∙
  • χάνουν ολοένα και ευκολότερα το θάρρος τους, τη μεγαλοψυχία και τη γενναιοψυχία τους, και ξεπέφτουν είτε στην καθαρή δειλία (εξού και η αυξανόμενη εμπιστοσύνη σε «μάγκες» που «θα καθαρίσουν την κατάσταση»), είτε σε μια αυτοκτονική ή τυφλή βιαιότητα∙
και τέλος


  • είτε δυσπιστούν ολοένα και πιο πολύ προς το Λόγο (συγχέοντας π.χ. τον παρορμητισμό με τη γνησιότητα και αγανακτώντας με κάθε «δεύτερη σκέψη»), είτε εμπιστεύονται μόνο τις πτωχευμένες εκείνες εκφράσεις του που τους παρουσιάζονται, παρηγορητικά και ως αναπλήρωση της παραφροσύνης τους, με τη μορφή λεκτικών σημάτων και τεχνικών οδηγιών (εξ ού η άνθιση διαφόρων θρησκο|αθρησκο|επνευματικών τεχνικών, «γνωστικιστικής» συνήθως προέλευσης, όπως και η ανάθεση στην επιστήμη του ρόλου που κατείχε κάποτε η μαγεία, κ.λπ.).

Έτσι, δεδομένης της σχέσης τους με το Λόγο, μπορούμε να πούμε ότι η εξέγερση διαφέρει από την επανάσταση και κατά το ότι η μεν πρώτη συνδέεται κυρίως με αυτή την πτωτική πορεία των κοινωνιών προς το ανθρωπολογικό Μηδέν, ενώ η δεύτερη με την έξοδό τους από αυτό. Ίσως εδώ μάλιστα, στο γεγονός ότι η πτώση στο Μηδέν προηγείται χρονικά της εξόδου από αυτό, να ριζώνει και η παρερμηνεία που προαναφέραμε, κατά την οποία «η εξέγερση και η επανάσταση είναι το ίδιο δέντρο σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης» και «η εξέγερση οδηγεί τελικά στην επανάσταση» −παρερμηνεία που ελπίζουμε να ξεκαθάρισε κάπως η παραπάνω ανάλυση της διαφορετικής φύσης και ρίζας τους.


Το ερώτημα λοιπόν, με το οποίο ξεκινήσαμε, έχει κιόλας μετασχηματιστεί. Το ζητούμενο δεν είναι το «γιατί οι άνθρωποι σήμερα δεν εξεγείρονται», αλλά γιατί δεν επαναστατούν. Έχοντας δώσει εδώ μερικά στοιχειώδη δεδομένα για μια απάντηση, με αυτό θ’ ασχοληθούμε κάπως διεξοδικότερα σε επόμενη ανάρτησή μας.


26 σχόλια:

Δ`~. είπε...

Για να επαναστατήσεις πρέπει να γνωρίζεις τι θέλεις να αναστήσεις - αυτό μας λέει η γλώσσα αυτή.

Από την άλλη, η revolutio ορίστηκε αρνητικά από το αρχικό της, επιστημονίζον νόημα, δηλαδή τη δυνατότητα πρόβλεψης εξελίξεων και δυνάμεων πέρα από τον ανθρωπίνο έλεγχο, έτσι έφτασε η -κοινωνική- επανάσταση, να σημαίνει το αντίθετο της κοπερνίκειας καταγωγής του περιεχομένου της, το απρόβλεπτο, το ξαφνικό.
Καλό μας απόγευμα.

Υ.γ: Από εκεί και πέρα μπορεί να γίνει κουβέντα για την λεγόμενη Glorious Revolution (που παγίωσε και είναι η ρίζα της λέξης κοινωνικά, και που όπως οι περισσότερες ρίζες της εποχής βρίσκονται στον αγγλικό τρόπο σκέψης και πράξης), την Αμερικανική, τη Γαλλική, τους γιακοβίνους, τους μπολσεβίκους κ.λπ και τις διαφορές στα περιεχόμενα τους.

Ανώνυμος είπε...

Ετυμολογικά η λέξη δεν έχει καμία σχέση με την ανάσταση.
Σημαίνει ανασηκωνομαι. Υψώνω το αναστημα μου.
Και φυσικά δεν είναι το αθροισμα πολλών εξεγέρσεων.
Μια επανάσταση ήταν ο διαφωτισμός.
Σε αυτής της επανάστασης την εποχή ζούμε ακόμη και τώρα. Αυτή είναι και η μόνη που έχουμε γωρίσει.


Δ`~. είπε...

Ανώνυμε δεν έδωσα θρησκευτικό περιεχόμενο στην λέξη, εσύ το είδες. Ναι ανυψώνω ''κάτι'' (π.χ. το ανάστημα μου), ξανασηκώνομαι ''ποιός'' -όπως και η λέξη αμαρτία σήμαινε αστοχία, αβλεψία. Όποτε να επαναστήσεις είναι να αναστήσεις κάτι (όχι θρησκευτικά).

Το revolutio κατά τα άλλα είχε την αρχική σημασία την οποία περιέγραψα. Και βέβαια στη καθομιλουμένη έχει επικρατήσει η επανάσταση όπως την εννοούμε, αλλά η επίσκεψη στα ονόματα δεν είναι κάτι μεμπτό - με αφορμή την ανάρτηση.

Δεν υπάρχει ένας Διαφωτισμός (διαφορές υπάρχουν ανάμεσα σε αγγλικό και γαλλικό π.χ.) - εκτός αν μιλάμε συνθηματολογικά.

Δ`~. είπε...

Οπότε με την τρέχουσα έννοια, μπορούμε να δούμε την Κοπερνίκεια Επανάσταση με την έννοια της -revolutio- αλλαγής παραδείγματος και μεθόδων (στο επιστημονικό επίπεδο), της οποίας κατά πολλούς η μεταφορά στο φιλοσοφικό επίπεδο είναι η Καντιανή. Στο τεχνολογικό επίπεδο μπορούμε να δούμε τις βιομηχανιές επαναστάσεις και στο κοινωνικόπολιτικό επίπεδο αυτές που αναφέρθηκαν (Αγγλίκή, Γαλλική κ.λπ).

Ανώνυμος είπε...

--"δεν έδωσα θρησκευτικό περιεχόμενο στην λέξη"
--μα δεν είπα κατι τετοιο...

Νοσφεράτος είπε...

εγω παλι νομιζω πως ιστορικά - και οχι ετυομολογικά η επ-ανασταση εχει σχεση με την ανασταση .. .. η επανασατση επισης εχει σχεση με την την ελπιδα , τον μεσσιανισμό , την ταυτοχρονια του μεσαιωνα , τις χιλιαστικές ουτοπιες: Δεν ειναι μια ορθολογική εννοια ειναι μια μεταφυσική εννοια ντυμενη -κατα την Νετωτερικοτητα - με τον Λόγο και φαντασιωση ενος σχεδιου αναμορφωσης της Κοινωνιας .. Ομως στην εποχή μας δεν ειναι οι επαναστασεις που μας λειπου αλλα το συνταιριασμα , ο εναρμονισμος των επαναστασεων δηλαδή των σχεδιων . Εχουμε πολλά σχεδια ,ασυμβατα μεταξυ τους και τα σχεδια πολλαπλασιαζονται ταχυτατα.. εκατομυρια μικρες επαναστασεις αλλα καμμια μεγαλη αφηγηση που να τις χωραει

stratos είπε...

Εύστοχες πολλές επισημάνσεις του άρθρου και πολύ ενδιαφέροντα όλα τα σχόλια! Θα ήθελα να μας πει κι ο Γιάννης, αν θέλει, σε ποια επανάσταση αναφέρεται, ιστορικά μιλώντας.

Ζάχαρη είπε...

Καλημερα σας,συνηθως η εξεγερση και η επανασταση γινεται απεναντι σε εναν εχθρο.Εννοω οτι ειναι απαραιτητος .
Οταν οι περισσοτεροι εχουν πεισθει -και χωρις μεγαλη προσπαθεια- οτι φταινε οι ιδιοι ειναι πολυπλοκο να εξεγερθουν εναντιον του εαυτου τους.Ποσο μαλλον να επαναστατησουν.
Η ενοχη ειναι το μυστικο αυτη την φορα.

Δ`~. είπε...

Πως το λένε στη γλώσσα του facebook;... Πολλά ''Like'' στη ζάχαρη.

Προϋπόθεση ανάληψης ευθύνης (και άρα πρωτοβουλίας) είναι η μη ταύτιση της με το ενοχικό πουριτανικό αυτομαστίγωμα.

Καλό μεσημέρι.

HollowSky είπε...

Φίλοι σχολιαστές,

σας ευχαριστώ για τις εξαιρετικές παερμβάσεις σας. Θα εξηγήσω ίσως καλύτερα το θέμα "επανάσταση" σε επόμενη ανάρτησή μου, ωστόσο με υποχρεώνετε (και σας ευχαριστώ) να πω δυο σύντομα λόγια εδώ.

Έχω ας πούμε κατά νου μεταξύ άλλων τη λεγόμενη αστική επανάσταση. Στην ουσία, αυτό που συγκρατείται συνήθως με αυτό τον όρο (ας πούμε το 1789), είναι η τελευταία πράξη ενός πολέμου που είχε κιόλας, από πολύ νωρίτερα, κερδηθεί από τους αστούς. Διότι για αιώνες πριν, έστηναν τον δικό τους κόσμο -ως κοσμοαντίληψη, ανθρωπολογία αλλά και θεσμούς, τρόπους ζην, ακόμα και κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες- μέσα στα σπλάχνα του φεουδαρχικού κόσμου. Φτάνοντας έτσι, σιγά-σιγά, να πετύχουν ακόμα και αυτό που κατά κάποιον τρόπο αποτελεί εγγύηση μιας επανάστασης, δηλαδή να γοητεύσουν με τις ιδέες του και να πάρουν με το μέρος τους ουκ ολίγα μέλη των έως τότε αρχόντων και της αυλής τους.

Μιλάμε δηλαδή για μια μακρόχρονη (αιώνων...) διεργασία κατασκευής "Πόλεως". Γι' αυτό και μπορούμε να πούμε (όπως ειπώθηκε εδώ) ότι είναι μια "ανάσταση": οι μη-έχοντες Πόλιν, αλλά Πόλιν ζητούντες και Πόλιν ιδρύοντες, σηκώνουν σιγά-σιγά και υψώνουν την Πόλιν τους σαρώνοντας την παλιά, που τους απέκλειε.


HollowSky είπε...

Υ.Γ. Κι ενώ έγραφα το σχόλιό μου ανέβηκαν όπως είδα τα δυο τελευταία (από Ζάχαρη και Δ.), που ασφαλώς με βρίσκουν σύμφωνο. Με μια υποσημείωση: Μια επανάσταση είναι τόσο πιο επιτυχής όσο περισσότερο κατορθώνει να ενσωματώσει εντός της το τραγικό στοιχείο, που έχει να κάνει με τη συναίσθηση των ανθρώπινων ελαττωμάτων και αδυναμιών μας. Τούτη η συναίσθηση συνορεύει με την ενοχή κι εδώ είναι το λεπτό σημείο, που έχει να κάνει με το πώς να πετάξουμε την ενοχή και την αυτομαστίγωση χωρίς να χάσουμε αυτή τη γόνιμη συναίσθηση της ανθρώπινης δεινότητας -γόνιμη, διότι μέσα από αυτήν το επαναστατικό υποκείμενο δεν αλλάζει απλώς τους άλλους, τον κόσμο, αλλά συνάμα και τον εαυτό του.

panagiotis είπε...

[…]Πήρε μισό αιώνα αγώνα γύρο από το Διαφωτισμό για να λιώσει η δυνατότητα της Γαλλικής Επανάστασης, και έναν αιώνα αγώνα γύρω από την εργασία για να γεννηθεί το τρομερό «κράτος πρόνοιας […] δεν υπάρχει πλέον γλώσσα για την κοινή εμπειρία. και της οποίας δεν μοιραζόμαστε τον πλούτο, αν δεν μοιραζόμαστε μια γλώσσα[…]
( L’insurrection qui vient)

stratos είπε...

αν κατάλαβα καλά με τη διευκρίνηση που έδωσε ο Γιάννης, (δίνοντας σαν παράδειγμα τη γαλλική επανάσταση), η "επανάσταση" είναι μια μακροχρόνια διαδικασία που κορυφώνεται με μια "εξέγερση" - σαν κάτι τέτοιο να βγαίνει από το παράδειγμα - (το οποίο αναιρεί την υπόθεση εργασίας του άρθρου, βέβαια)- μάλλον θα πρέπει να περιμένω να ολοκληρωθεί με το δεύτερο μέρος, όπου μπορεί πολλά πράγματα να παίρνουν τη θέση τους - άντε, Γιάννη, πόσταρέ το και μην αργείς. μάς άναψες φωτιές. όταν διαπραγματεύεσαι καυτά θέματα ρίχτα όλα στο τραπέζι κι όχι με δόσεις, μη παίρνουμε φωτιά τζάμπα..

HollowSky είπε...

@ Στράτο, δεν είπα (ή δεν θέλησα να πω) ακριβώς αυτό στο σχόλιό μου. Δεν νομίζω άλλωστε ότι το (σχηματικό) 1789 ήταν μια εξέγερση, ή κυρίως μια εξέγερση. Τώρα, αναφορικά με το "με δόσεις", καταλαβαίνω, αλλά είμαι λιγάκι αργοκίνητος να πάρει ...
Μια ετικέτα της ανάρτησης έχει τον τίτλο "υπομονή" - κάνε κλικ πάνω της και ρίξε μια ματιά εκειμέσα
:-) :-))
Πολλή καλη-μέρα σου!!!

izi είπε...

Πάντως Hollow-bro, ήθελα να σημειώσω και την άλλη άποψη σχετικά με τις "διαδικασίες" και τους "χρόνους τους", που λέει πως, ναι μεν υπάρχει η διαδικασία, αλλά τελικά "το γάλα πήζει" από την μία στιγμή στην άλλη.
Ακαριαία.
Τα πράγματα συμβαίνουν.
Το ότι εμέις αντιλαμβανόμαστε την διαδικασία και απουσιάζουμε από την στιγμή τους δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει.
Για αυτό κάθε προσπάθεια να την ερμηνεύσουμε να την εντοπίσουμε και να την καταγράψουμε απλά μας γελοιοποιεί και μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στην θολούρα και τελικά το πηχτό σκοτάδι του άνευ ανθρώπου ανθρωπισμού.

HollowSky είπε...

@ Ίζι,
δεν είπα ότι δεν υπάρχει μια τέτοια "στιγμή". Πώς όμως ξέρεις/ξέρουμε ότι υπάρχει αυτή η στιγμή και δεν την φανταζόμαστε για να έχουμε κάτι να ελπίζουμε ή για άλλους μυθοπλαστικούς λόγους; Μόνο από το ότι διαπιστώνουμε μια διαφορά ανάμεσα σε ένα "πριν" και σε ένα "μετά" από αυτήν. Σε τι πράγμα ή σε ποιο επίπεδο διαφορά;

Η σχεδόν "θαυματολογική" προσέγγιση, που υπεισέρχεται λιγάκι στο σχόλιό σου και λέει ότι εντελώς ξαφνικά κι από το πουθενά γεννιέται κάτι ολότελα νέο στην Ιστορία (οπότε ματαιοπονούμε και γελοιοποιούμαστε αν το ψάχνουμε πριν αυτό εκδηλωθεί), θα ήταν δικαιολογημένη σε όλη της την έκταση αν π.χ. δεν υπήρχε πουθενά αστική τάξη και κεφάλαιο πριν από το "1789". Σαφώς αυτό ΔΕΝ ισχύει.

izi είπε...

απόλυτα θαυματολογική θα έλεγα!!!-)
Το "εντελώς ξαφνικά" δεν αποκλείει την διαδικασία.
Το οτι το γάλα πήζει και γίνεται τυρί δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αγελάδα, άρμεγμα, γάλα.
Για αυτό τα λέω ρε παιδάκι και αυτά τα παραδείγματα, τα λαικά, τα απλά, τα "της πιάτσας".
Οπότε το πρίν(γάλα) και το μετα(τυρί) μας δίνει την γνώση της στιγμής. Την σίγουρη υπόθεσή της τελος πάντων.

Δεν θα υποστήριζα οτι οι ριζικές αλλαγές συμβαίνουν "από το πουθενα", αλλά οτι συμβαίνουν συμβαίνουν και φυσικά είναι μια διαδικασία που υπάρχει πριν.

Είναι μια διαδικασία που υπάρχει πριν το συμβάν,ακολουθεί το ασύληπτο από εμάς τους χαζούς ανθρώπους συμβάν, και μια διαδικασία που υπάρχει μετά.
-------------------

Και σαφώς η σχεδόν "αφασική" προσέγγιση, που υπεισέρχεται λιγάκι στο σχόλιό σου και λέει ότι τίποτα δεν συμβαίνει, παρα ένα ατελείωτο ντιζόλβ....
αστειεύομαι!-)

izi είπε...

Hollow κατα τα λοιπά, και επί της ίδιας της ανάρτησης, λέγοντας ότι: "Η επανάσταση ριζώνει στη σύλληψη ενός ανθρωπολογικού τύπου (δηλαδή μιας απάντησης στο κοινωνικά θεμελιακό ερώτημα, «τι είναι ανθρώπινο και τι απάνθρωπο;») ριζικά διαφορετικού από τον κυρίαρχο και θρέφεται από όλες τις εκδηλώσεις του −τα ζωντανά παραδείγματά του, θα λέγαμε− σε όλα τα πεδία της ζωής κάτω από τις κυρίαρχες συνθήκες ήδη.
Έτσι η επανάσταση δεν έχει σαν μόνο καύσιμο το συνδυασμό καταπίεση+θυμική αντίδραση, όπως η εξέγερση, αλλά αντλεί από ένα πολύ πλουσιότερο ψυχοδιανοητικά έδαφος, θρέφεται από πολύ μεγαλύτερη ποικιλία πηγών, από γραμμές παραδόσεων έως ακολουθίες οραματισμών, και κυρίως
έχει ως καύσιμο την ολοένα και ευκρινέστερη έλλογη διαύγαση (με τραγούδια και με Χάρτες, με ποίηση και με Συντάγματα, με εικόνες και με Παραμύθια, με το θέατρο και με αφηγήσεις…) της ανθρωπολογικής της βάσης. "

...μιλάμε για κρύσταλλο!!


Σ.Ρ είπε...

Dangerfew, η συμβολή σας είναι, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερη. Να θυμίσουμε
(όχι ότι το έχετε ξεχάσει αλλά και για τους φίλους αναγνώστες)

"Κάθε μορφή προπαγάνδας είναι θεμιτή. Χρειάζεται να διαδώσουμε μια εξέγερση που μας αφορά στο μέτρο των προσδοκιών μας. Έχουμε μπρος μας να βρούμε μια συγκεκριμένη ιδέα ευτυχίας, ακόμη κι αν γνωρίζουμε ότι θα ξεπέσει, την ιδέα με την οποία κάθε επαναστατικό πρόγραμμα θα ευθυγραμμιστεί εξαρχής μαζί της".

πλεχάνωφ είπε...

Από το πολύ καλό μικρό κείμενο του χολοου, και το επι μέρους απόσπασμα του που παραθέτει ο ιζι νομίζω ότι είναι ξεκάθαρη η αποψη σχετικά με την περίφημη "ωριμανση των συνθηκών".

Νοσφεράτος είπε...

η εποχη μας ειναι η εποχη των εξεγερσεων της εξατμισης Δειτε ποσες εξεγερσεις ειχαμε απο προπερυσι : Αιγυπτος Τυνησια ,αΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ( Ισπανια - Ελλαδα)Τουρκια τωρα.. ΟΛΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ .. στις μερες μας ο καθενας δικαιουται το 15λεπτος της εξεγερσης του

Ανώνυμος είπε...

νοσφερατε, το 15μερο θα εννοείς

Νοσφεράτος είπε...

ναι το δεκαπενθημερο

Νοσφεράτος είπε...

ΚΙΑΥΤΟ γιατι ο συγχρονος ανθρωπος ταλαντευεται διαρκώς αναμεσα στις παντοφλες και στα οδοφραγματα .. Τα ΜΜΕ και η παγκοσμιοποιηση γεννουνε διαρκώς επιθυμιες προς καταναλωση ομως τα μεσα για καταναλωση ειναι εξαιρετικά ανισα και εξαντλουνται αμεσως .. Ετσι ο συγχρονος ανθρωπος ζει μια Διαρκη διαψεσυη και ανζωπυρωση της επιθυμιας : Ζεστο Κρυο, Ζεστο Κρυο: Διπλος Δεσμός

panagiotis είπε...

[…]Αγωνιστικό δόγμα για ιστορικούς λόγους συνδεδεμένο με το φαντασιακό του δικτύου και την επιρροή του Χριστιανισμού, ο δυτικός δημοκρατισμός βρίσκεται σήμερα σε πλήρη δικτυο-κεντρική κοινωνία με τις αραβικές χώρες. Η σημερινή «Αραβική Άνοιξη» δεν ακούγεται ως η στιγμή επίτευξης του σχεδίου του οπαδού του Saint-Simon, Michel Chevalier, του ανθρώπου που, ήδη κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, ανακοίνωσε ότι τα τεχνικά δίκτυα θα συμφιλιώσουν Ανατολή και Δύση; Το «γενικό σύστημα» της Μεσογείου που φαντάστηκε ο Chevalier κάνει κάθε μεγάλο λιμάνι ένα μέρος διασύνδεσης των δικτύων μεταξύ γής, θάλασσας και εσωτερικών υδάτων. "Η Μεσόγειος ήταν μια αρένα, μια αρένα όπου για τριάντα αιώνες, η Ανατολή και η Δύση έχουν δώσει σκληρές μάχες. Τώρα, η Μεσόγειος πρέπει να γίνει σαν ένα ευρύ φόρουμ για όλες τις περιοχές από τις οποίες θα επικοινωνούν οι λαοί που ήταν μέχρι σήμερα διαχωρισμένοι. » Μπορούμε λοιπόν να αναρωτηθούμε αν, την ίδια στιγμή που φαίνεται να πραγματοποιείται το όνειρο του δικτυωμένου Οικουμενισμού του Σεβαλιέ - η ένωση της Ανατολής και της Δύσης των οποίων η Μεσόγειος έγινε το «συζυγικό κρεβάτι" - αυτή η περίοδος της ιστορίας δεν έχει προσπαθήσει να επινοήσει μια νέα μορφή επανάστασης: την α-πολιτική επανάσταση, ωθούμενη από τον φετιχισμό του δικτύου, τις «τεχνο-ουτοπίες» που προτρέπουν τις οραματικές εξαγγελίες για νέες κοινωνικές συνδέσεις, νέες κοινότητες, ή ακόμα και μια νέα κοινωνία.[…]

Bernard Pasobrola

HollowSky είπε...

Επιτρέψτε μου να μεταφέρω εδώ σχόλιο που έκανε ο φίλος Β.Η. στον "Πύραυλο των Υπογείων" για την ίδια ανάρτηση και το βρίσκω εύστοχο και χρήσιμο.

---

Πολύ χρήσιμο αυτό το κείμενο Γιάννη γιατί διαλύει μια σύγχυση και εξοικονομεί ψυχικές δυνάμεις που σπαταλιώνται μέσα στο άγχος του "γιατί δεν...", που φέρνει την απογοήτευση.
Δεν ξέρω όμως αν, εξέγερση και επανάσταση μπορούν τόσο σχηματικά να διαχωριστούν σαν δύο "ξεχωριστά δένδρα". Αλλά ακόμα και έτσι, δυο διαφορετικά δένδρα δεν συνυπάρχουν στο ίδιο δάσος ανεπηρέαστα το ένα απο το άλλο. Πρέπει βέβαια να γίνει κατανοητό ότι εδώ δεν τρέχουμε "κατοστάρι" αλλά Μαραθώνιο. Και ότι στο δεύτερο υπάρχει το μάκρος χρόνου και μια άλλη βαθύτητα. Είναι όμως και τα δύο... τρέξιμο!
Υπάρχουν εξεγέρσεις που καταπίπτουν γιατί έχουν μόνο σπέρματα και στοιχεία Λόγου αλλά κάθε εξέγερση είναι πράξη που αφήνει ίχνος. Και δεν παύει η επανάσταση να είναι μια εξέγερση που επιτέλους "δημιουργεί". Και μάλιστα με διάρκεια και ολοένα αυξανόμενο βάθος και χωρίς βασικές απώλειες αφού μιλά απο θέση ισχύος πλέον.
Πολύ σωστή βρίσκω την περιγραφή της επανάστασης σαν πράξης που, υπακούοντας σε έναν σφιχτό και συνεκτικό Λόγο, μέσα απ' την διάλυση, δημιουργεί έναν καινούργιο και ολοκληρωμένο κόσμο γιατί ήρθε πλέον η ώρα του. Αγαπά λοιπόν η επανάσταση μαζι με την "ίδρυση" και την "ολοκλήρωση".
Αρωγός σου έρχεται η περίφημη ελληνική ετυμολογία: Εξέγερση, εγείρομαι, αλλά μπορεί να ξαναπέσω. Επανάσταση, επί+ανά+ίσταμαι, δηλαδή ξαναστέκομαι στα πόδια μου. Εχοντας όμως φτιάξει τον Κόσμο μέσα στον οποίο θα υπάρξω. Όρθιος και νέος!

Β.Η.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets