07 Ιουνίου 2013

Γιατί δεν εξεγείρονται;


Στη συνηθισμένη πλέον ερώτηση: «Γιατί, παρά τις τρομερές πιέσεις και την αυξανόμενη εξαθλίωση, οι άνθρωποι σήμερα δεν εξεγείρονται;», η απάντησή μας είναι: Λάθος! Οι άνθρωποι σήμερα εξακολουθούν να εξεγείρονται! Μπορεί ακόμα και να σπάνε μαζικά και να καίνε δρόμους και συνοικίες για μέρες ολόκληρες. Εκείνο που δεν κάνουν, είναι το άλμα από την εξέγερση στην επανάσταση.  

Οι άνθρωποι σήμερα −το λέμε χρόνια τώρα− μπορεί να εξεγείρονται, αλλά δεν επαναστατούν.


Υπάρχει βέβαια η άποψη που λέει, μικρό το κακό, διότι η εξέγερση προηγείται της επανάστασης και τελικά οδηγεί στην επανάσταση. Πάνω σε τούτη την άποψη μάλιστα, έχει στηριχτεί κι ένας ορισμένος «φετιχισμός της εξέγερσης», πολύ χαρακτηριστικός θα λέγαμε του πνεύματος της ύστερης νεωτερικότητας. Όμως η άποψη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια «μηχανιστική μεταφορά» παλιότερων εμπειριών στο σήμερα, αλλά μια λάθος ανάγνωσή τους. Στην ουσία, δεν αντιλαμβάνεται την κρίσιμη διαφορά μεταξύ εξέγερσης και επανάστασης. Για να την πούμε με δυο λόγια: Η εξέγερση σηματοδοτεί μια απλή αντίδραση στις κυρίαρχες συνθήκες χωρίς να προσκομίζει νέες, διαφορετικές συνθήκες ζωής, ενώ η επανάσταση αποτελεί εκδήλωση νέων τρόπων ζωής που, καθώς εκδιπλώνονται, σαρώνουν τους κυριαρχούντες. Το πρώτο, λοιπόν, δεν οδηγεί οπωσδήποτε στο δεύτερο. Γι' αυτό το λόγο, η εξέγερση εξαντλείται σε διάσπαρτες και ξεκομμένες μεταξύ τους πράξεις, όσο θορυβώδεις ή εντυπωσιακές κι αν είναι, ενώ η επανάσταση έχει μια δύναμη που προσανατολίζει και έτσι ενοποιεί, έστω κι αν αυτό γίνεται σχεδόν αθόρυβα κάποιες φορές.

Η διαφορά της εξέγερσης από την επανάσταση

Η εξέγερση και  η επανάσταση σηματοδοτούν λοιπόν δυο διαφορετικά δέντρα με διαφορετικές ρίζες και όχι για το ίδιο δέντρο σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξής του.

Λίγο αναλυτικότερα: Η εξέγερση απορρέει από μια θυμική αντίδραση, που ο κραδασμός της κυμαίνεται από την έντονη αγανάκτηση έως την λυσσαλέα οργή, και στην οποία ώς ένα βαθμό εμπλέκονται, συνοδευτικά, κάποιες πρόχειρες ιδέες σχετικά με την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την εξουσία, κ.ο.κ., αλλά από την οποία λείπει το βασικό μετασχηματιστικό υλικό που είναι απαραίτητο για να υπάρξει επανάσταση. Αυτό το μετασχηματιστικό υλικό γεννιέται από την (διαφορετική από την εξέγερσης) ειδική ρίζα της επανάστασης. Κι η ρίζα αυτή είναι κατά πρώτιστο λόγο ανθρωπολογική.


Η επανάσταση ριζώνει στη σύλληψη ενός ανθρωπολογικού τύπου (δηλαδή μιας απάντησης στο κοινωνικά θεμελιακό ερώτημα, «τι είναι ανθρώπινο και τι απάνθρωπο;») ριζικά διαφορετικού από τον κυρίαρχο και θρέφεται από όλες τις εκδηλώσεις του −τα ζωντανά παραδείγματά του, θα λέγαμε− σε όλα τα πεδία της ζωής κάτω από τις κυρίαρχες συνθήκες ήδη. Έτσι η επανάσταση δεν έχει σαν μόνο καύσιμο το συνδυασμό καταπίεση+θυμική αντίδραση, όπως η εξέγερση, αλλά


  • αντλεί από ένα πολύ πλουσιότερο ψυχοδιανοητικά έδαφος,
  • θρέφεται από πολύ μεγαλύτερη ποικιλία πηγών, από γραμμές παραδόσεων έως ακολουθίες οραματισμών,
και κυρίως


  • έχει ως καύσιμο την ολοένα και ευκρινέστερη έλλογη διαύγαση (με τραγούδια και με Χάρτες, με ποίηση και με Συντάγματα, με εικόνες και με Παραμύθια, με το θέατρο και με αφηγήσεις…) της ανθρωπολογικής της βάσης.


Η μεταμορφωτική δύναμη του Λόγου

Σε τούτη, πράγματι, τη σχέση με το Λόγο (που δεν πρέπει να συνταυτίζουμε με τη στεγνή λογική) μπορούμε να εντοπίσουμε και να διαβάσουμε καθαρότερα τη ριζική διαφορά μεταξύ εξέγερσης και επανάστασης. Γιατί χαρακτηριστικό της εξέγερσης είναι η αφετηριακή δυσπιστία της και η ολοένα και πιο φτωχή σχέση της με το Λόγο καθώς προχωρεί, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζεται μεταξύ αλαλίας και λεκτικών σημάτων −ενώ της επανάστασης η αφετηριακή εμπιστοσύνη και η ολοένα και πλουσιότερη σχέση της μαζί του.


Από αυτή τη διαφορά μπορούμε να συμπεράνουμε και κάτι ακόμα. Απ’ ό,τι φαίνεται να δείχνει η Ιστορία, οι μεγάλες, οι ριζικές κοινωνικές αλλαγές δεν πραγματοποιούνται παρά αφού προηγουμένως οι κοινωνίες πέσουν στο ανθρωπολογικό Μηδέν. Τούτη η πορεία προς το ανθρωπολογικό Μηδέν, δηλαδή προς τον εκμηδενισμό του κυρίαρχου ανθρωπολογικού τύπου, σημαδεύεται οπωσδήποτε από μια γενικευμένη ψυχική διάλυση, κατά την οποία τα υποκείμενα


  • αφήνονται ολοένα και περισσότερο έρμαια των ιδιωτικών-μιμητικών επιθυμιών τους∙
  • χάνουν ολοένα και ευκολότερα το θάρρος τους, τη μεγαλοψυχία και τη γενναιοψυχία τους, και ξεπέφτουν είτε στην καθαρή δειλία (εξού και η αυξανόμενη εμπιστοσύνη σε «μάγκες» που «θα καθαρίσουν την κατάσταση»), είτε σε μια αυτοκτονική ή τυφλή βιαιότητα∙
και τέλος


  • είτε δυσπιστούν ολοένα και πιο πολύ προς το Λόγο (συγχέοντας π.χ. τον παρορμητισμό με τη γνησιότητα και αγανακτώντας με κάθε «δεύτερη σκέψη»), είτε εμπιστεύονται μόνο τις πτωχευμένες εκείνες εκφράσεις του που τους παρουσιάζονται, παρηγορητικά και ως αναπλήρωση της παραφροσύνης τους, με τη μορφή λεκτικών σημάτων και τεχνικών οδηγιών (εξού η άνθιση διαφόρων θρησκο|αθρησκο|πνευματικών τεχνικών, «γνωστικιστικής» συνήθως προέλευσης, όπως και η ανάθεση στην επιστήμη του ρόλου που κατείχε κάποτε η μαγεία, κ.λπ.).

Έτσι, δεδομένης της σχέσης τους με το Λόγο, μπορούμε να πούμε ότι η εξέγερση διαφέρει από την επανάσταση και κατά το ότι η μεν πρώτη συνδέεται κυρίως με αυτή την πτωτική πορεία των κοινωνιών προς το ανθρωπολογικό Μηδέν, ενώ η δεύτερη με την έξοδό τους από αυτό. Ίσως εδώ μάλιστα, στο γεγονός ότι η πτώση στο Μηδέν προηγείται χρονικά της εξόδου από αυτό, να ριζώνει και η παρερμηνεία που προαναφέραμε, κατά την οποία «η εξέγερση και η επανάσταση είναι το ίδιο δέντρο σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης» και «η εξέγερση οδηγεί τελικά στην επανάσταση» −παρερμηνεία που ελπίζουμε να ξεκαθάρισε κάπως η παραπάνω ανάλυση της διαφορετικής φύσης και ρίζας τους.


Το ερώτημα λοιπόν, με το οποίο ξεκινήσαμε, έχει κιόλας μετασχηματιστεί. Το ζητούμενο δεν είναι το «γιατί οι άνθρωποι σήμερα δεν εξεγείρονται», αλλά γιατί δεν επαναστατούν. Έχοντας δώσει εδώ μερικά στοιχειώδη δεδομένα για μια απάντηση, με αυτό θ’ ασχοληθούμε κάπως διεξοδικότερα σε επόμενη ανάρτησή μας.




26 σχόλια:

Δ`~. είπε...

Για να επαναστατήσεις πρέπει να γνωρίζεις τι θέλεις να αναστήσεις - αυτό μας λέει η γλώσσα αυτή.

Από την άλλη, η revolutio ορίστηκε αρνητικά από το αρχικό της, επιστημονίζον νόημα, δηλαδή τη δυνατότητα πρόβλεψης εξελίξεων και δυνάμεων πέρα από τον ανθρωπίνο έλεγχο, έτσι έφτασε η -κοινωνική- επανάσταση, να σημαίνει το αντίθετο της κοπερνίκειας καταγωγής του περιεχομένου της, το απρόβλεπτο, το ξαφνικό.
Καλό μας απόγευμα.

Υ.γ: Από εκεί και πέρα μπορεί να γίνει κουβέντα για την λεγόμενη Glorious Revolution (που παγίωσε και είναι η ρίζα της λέξης κοινωνικά, και που όπως οι περισσότερες ρίζες της εποχής βρίσκονται στον αγγλικό τρόπο σκέψης και πράξης), την Αμερικανική, τη Γαλλική, τους γιακοβίνους, τους μπολσεβίκους κ.λπ και τις διαφορές στα περιεχόμενα τους.

Ανώνυμος είπε...

Ετυμολογικά η λέξη δεν έχει καμία σχέση με την ανάσταση.
Σημαίνει ανασηκωνομαι. Υψώνω το αναστημα μου.
Και φυσικά δεν είναι το αθροισμα πολλών εξεγέρσεων.
Μια επανάσταση ήταν ο διαφωτισμός.
Σε αυτής της επανάστασης την εποχή ζούμε ακόμη και τώρα. Αυτή είναι και η μόνη που έχουμε γωρίσει.


Δ`~. είπε...

Ανώνυμε δεν έδωσα θρησκευτικό περιεχόμενο στην λέξη, εσύ το είδες. Ναι ανυψώνω ''κάτι'' (π.χ. το ανάστημα μου), ξανασηκώνομαι ''ποιός'' -όπως και η λέξη αμαρτία σήμαινε αστοχία, αβλεψία. Όποτε να επαναστήσεις είναι να αναστήσεις κάτι (όχι θρησκευτικά).

Το revolutio κατά τα άλλα είχε την αρχική σημασία την οποία περιέγραψα. Και βέβαια στη καθομιλουμένη έχει επικρατήσει η επανάσταση όπως την εννοούμε, αλλά η επίσκεψη στα ονόματα δεν είναι κάτι μεμπτό - με αφορμή την ανάρτηση.

Δεν υπάρχει ένας Διαφωτισμός (διαφορές υπάρχουν ανάμεσα σε αγγλικό και γαλλικό π.χ.) - εκτός αν μιλάμε συνθηματολογικά.

Δ`~. είπε...

Οπότε με την τρέχουσα έννοια, μπορούμε να δούμε την Κοπερνίκεια Επανάσταση με την έννοια της -revolutio- αλλαγής παραδείγματος και μεθόδων (στο επιστημονικό επίπεδο), της οποίας κατά πολλούς η μεταφορά στο φιλοσοφικό επίπεδο είναι η Καντιανή. Στο τεχνολογικό επίπεδο μπορούμε να δούμε τις βιομηχανιές επαναστάσεις και στο κοινωνικόπολιτικό επίπεδο αυτές που αναφέρθηκαν (Αγγλίκή, Γαλλική κ.λπ).

Ανώνυμος είπε...

--"δεν έδωσα θρησκευτικό περιεχόμενο στην λέξη"
--μα δεν είπα κατι τετοιο...

Νοσφεράτος είπε...

εγω παλι νομιζω πως ιστορικά - και οχι ετυομολογικά η επ-ανασταση εχει σχεση με την ανασταση .. .. η επανασατση επισης εχει σχεση με την την ελπιδα , τον μεσσιανισμό , την ταυτοχρονια του μεσαιωνα , τις χιλιαστικές ουτοπιες: Δεν ειναι μια ορθολογική εννοια ειναι μια μεταφυσική εννοια ντυμενη -κατα την Νετωτερικοτητα - με τον Λόγο και φαντασιωση ενος σχεδιου αναμορφωσης της Κοινωνιας .. Ομως στην εποχή μας δεν ειναι οι επαναστασεις που μας λειπου αλλα το συνταιριασμα , ο εναρμονισμος των επαναστασεων δηλαδή των σχεδιων . Εχουμε πολλά σχεδια ,ασυμβατα μεταξυ τους και τα σχεδια πολλαπλασιαζονται ταχυτατα.. εκατομυρια μικρες επαναστασεις αλλα καμμια μεγαλη αφηγηση που να τις χωραει

stratos είπε...

Εύστοχες πολλές επισημάνσεις του άρθρου και πολύ ενδιαφέροντα όλα τα σχόλια! Θα ήθελα να μας πει κι ο Γιάννης, αν θέλει, σε ποια επανάσταση αναφέρεται, ιστορικά μιλώντας.

Ζάχαρη είπε...

Καλημερα σας,συνηθως η εξεγερση και η επανασταση γινεται απεναντι σε εναν εχθρο.Εννοω οτι ειναι απαραιτητος .
Οταν οι περισσοτεροι εχουν πεισθει -και χωρις μεγαλη προσπαθεια- οτι φταινε οι ιδιοι ειναι πολυπλοκο να εξεγερθουν εναντιον του εαυτου τους.Ποσο μαλλον να επαναστατησουν.
Η ενοχη ειναι το μυστικο αυτη την φορα.

Δ`~. είπε...

Πως το λένε στη γλώσσα του facebook;... Πολλά ''Like'' στη ζάχαρη.

Προϋπόθεση ανάληψης ευθύνης (και άρα πρωτοβουλίας) είναι η μη ταύτιση της με το ενοχικό πουριτανικό αυτομαστίγωμα.

Καλό μεσημέρι.

HollowSky είπε...

Φίλοι σχολιαστές,

σας ευχαριστώ για τις εξαιρετικές παερμβάσεις σας. Θα εξηγήσω ίσως καλύτερα το θέμα "επανάσταση" σε επόμενη ανάρτησή μου, ωστόσο με υποχρεώνετε (και σας ευχαριστώ) να πω δυο σύντομα λόγια εδώ.

Έχω ας πούμε κατά νου μεταξύ άλλων τη λεγόμενη αστική επανάσταση. Στην ουσία, αυτό που συγκρατείται συνήθως με αυτό τον όρο (ας πούμε το 1789), είναι η τελευταία πράξη ενός πολέμου που είχε κιόλας, από πολύ νωρίτερα, κερδηθεί από τους αστούς. Διότι για αιώνες πριν, έστηναν τον δικό τους κόσμο -ως κοσμοαντίληψη, ανθρωπολογία αλλά και θεσμούς, τρόπους ζην, ακόμα και κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες- μέσα στα σπλάχνα του φεουδαρχικού κόσμου. Φτάνοντας έτσι, σιγά-σιγά, να πετύχουν ακόμα και αυτό που κατά κάποιον τρόπο αποτελεί εγγύηση μιας επανάστασης, δηλαδή να γοητεύσουν με τις ιδέες του και να πάρουν με το μέρος τους ουκ ολίγα μέλη των έως τότε αρχόντων και της αυλής τους.

Μιλάμε δηλαδή για μια μακρόχρονη (αιώνων...) διεργασία κατασκευής "Πόλεως". Γι' αυτό και μπορούμε να πούμε (όπως ειπώθηκε εδώ) ότι είναι μια "ανάσταση": οι μη-έχοντες Πόλιν, αλλά Πόλιν ζητούντες και Πόλιν ιδρύοντες, σηκώνουν σιγά-σιγά και υψώνουν την Πόλιν τους σαρώνοντας την παλιά, που τους απέκλειε.


HollowSky είπε...

Υ.Γ. Κι ενώ έγραφα το σχόλιό μου ανέβηκαν όπως είδα τα δυο τελευταία (από Ζάχαρη και Δ.), που ασφαλώς με βρίσκουν σύμφωνο. Με μια υποσημείωση: Μια επανάσταση είναι τόσο πιο επιτυχής όσο περισσότερο κατορθώνει να ενσωματώσει εντός της το τραγικό στοιχείο, που έχει να κάνει με τη συναίσθηση των ανθρώπινων ελαττωμάτων και αδυναμιών μας. Τούτη η συναίσθηση συνορεύει με την ενοχή κι εδώ είναι το λεπτό σημείο, που έχει να κάνει με το πώς να πετάξουμε την ενοχή και την αυτομαστίγωση χωρίς να χάσουμε αυτή τη γόνιμη συναίσθηση της ανθρώπινης δεινότητας -γόνιμη, διότι μέσα από αυτήν το επαναστατικό υποκείμενο δεν αλλάζει απλώς τους άλλους, τον κόσμο, αλλά συνάμα και τον εαυτό του.

panagiotis είπε...

[…]Πήρε μισό αιώνα αγώνα γύρο από το Διαφωτισμό για να λιώσει η δυνατότητα της Γαλλικής Επανάστασης, και έναν αιώνα αγώνα γύρω από την εργασία για να γεννηθεί το τρομερό «κράτος πρόνοιας […] δεν υπάρχει πλέον γλώσσα για την κοινή εμπειρία. και της οποίας δεν μοιραζόμαστε τον πλούτο, αν δεν μοιραζόμαστε μια γλώσσα[…]
( L’insurrection qui vient)

stratos είπε...

αν κατάλαβα καλά με τη διευκρίνηση που έδωσε ο Γιάννης, (δίνοντας σαν παράδειγμα τη γαλλική επανάσταση), η "επανάσταση" είναι μια μακροχρόνια διαδικασία που κορυφώνεται με μια "εξέγερση" - σαν κάτι τέτοιο να βγαίνει από το παράδειγμα - (το οποίο αναιρεί την υπόθεση εργασίας του άρθρου, βέβαια)- μάλλον θα πρέπει να περιμένω να ολοκληρωθεί με το δεύτερο μέρος, όπου μπορεί πολλά πράγματα να παίρνουν τη θέση τους - άντε, Γιάννη, πόσταρέ το και μην αργείς. μάς άναψες φωτιές. όταν διαπραγματεύεσαι καυτά θέματα ρίχτα όλα στο τραπέζι κι όχι με δόσεις, μη παίρνουμε φωτιά τζάμπα..

HollowSky είπε...

@ Στράτο, δεν είπα (ή δεν θέλησα να πω) ακριβώς αυτό στο σχόλιό μου. Δεν νομίζω άλλωστε ότι το (σχηματικό) 1789 ήταν μια εξέγερση, ή κυρίως μια εξέγερση. Τώρα, αναφορικά με το "με δόσεις", καταλαβαίνω, αλλά είμαι λιγάκι αργοκίνητος να πάρει ...
Μια ετικέτα της ανάρτησης έχει τον τίτλο "υπομονή" - κάνε κλικ πάνω της και ρίξε μια ματιά εκειμέσα
:-) :-))
Πολλή καλη-μέρα σου!!!

izi είπε...

Πάντως Hollow-bro, ήθελα να σημειώσω και την άλλη άποψη σχετικά με τις "διαδικασίες" και τους "χρόνους τους", που λέει πως, ναι μεν υπάρχει η διαδικασία, αλλά τελικά "το γάλα πήζει" από την μία στιγμή στην άλλη.
Ακαριαία.
Τα πράγματα συμβαίνουν.
Το ότι εμέις αντιλαμβανόμαστε την διαδικασία και απουσιάζουμε από την στιγμή τους δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει.
Για αυτό κάθε προσπάθεια να την ερμηνεύσουμε να την εντοπίσουμε και να την καταγράψουμε απλά μας γελοιοποιεί και μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στην θολούρα και τελικά το πηχτό σκοτάδι του άνευ ανθρώπου ανθρωπισμού.

HollowSky είπε...

@ Ίζι,
δεν είπα ότι δεν υπάρχει μια τέτοια "στιγμή". Πώς όμως ξέρεις/ξέρουμε ότι υπάρχει αυτή η στιγμή και δεν την φανταζόμαστε για να έχουμε κάτι να ελπίζουμε ή για άλλους μυθοπλαστικούς λόγους; Μόνο από το ότι διαπιστώνουμε μια διαφορά ανάμεσα σε ένα "πριν" και σε ένα "μετά" από αυτήν. Σε τι πράγμα ή σε ποιο επίπεδο διαφορά;

Η σχεδόν "θαυματολογική" προσέγγιση, που υπεισέρχεται λιγάκι στο σχόλιό σου και λέει ότι εντελώς ξαφνικά κι από το πουθενά γεννιέται κάτι ολότελα νέο στην Ιστορία (οπότε ματαιοπονούμε και γελοιοποιούμαστε αν το ψάχνουμε πριν αυτό εκδηλωθεί), θα ήταν δικαιολογημένη σε όλη της την έκταση αν π.χ. δεν υπήρχε πουθενά αστική τάξη και κεφάλαιο πριν από το "1789". Σαφώς αυτό ΔΕΝ ισχύει.

izi είπε...

απόλυτα θαυματολογική θα έλεγα!!!-)
Το "εντελώς ξαφνικά" δεν αποκλείει την διαδικασία.
Το οτι το γάλα πήζει και γίνεται τυρί δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αγελάδα, άρμεγμα, γάλα.
Για αυτό τα λέω ρε παιδάκι και αυτά τα παραδείγματα, τα λαικά, τα απλά, τα "της πιάτσας".
Οπότε το πρίν(γάλα) και το μετα(τυρί) μας δίνει την γνώση της στιγμής. Την σίγουρη υπόθεσή της τελος πάντων.

Δεν θα υποστήριζα οτι οι ριζικές αλλαγές συμβαίνουν "από το πουθενα", αλλά οτι συμβαίνουν συμβαίνουν και φυσικά είναι μια διαδικασία που υπάρχει πριν.

Είναι μια διαδικασία που υπάρχει πριν το συμβάν,ακολουθεί το ασύληπτο από εμάς τους χαζούς ανθρώπους συμβάν, και μια διαδικασία που υπάρχει μετά.
-------------------

Και σαφώς η σχεδόν "αφασική" προσέγγιση, που υπεισέρχεται λιγάκι στο σχόλιό σου και λέει ότι τίποτα δεν συμβαίνει, παρα ένα ατελείωτο ντιζόλβ....
αστειεύομαι!-)

izi είπε...

Hollow κατα τα λοιπά, και επί της ίδιας της ανάρτησης, λέγοντας ότι: "Η επανάσταση ριζώνει στη σύλληψη ενός ανθρωπολογικού τύπου (δηλαδή μιας απάντησης στο κοινωνικά θεμελιακό ερώτημα, «τι είναι ανθρώπινο και τι απάνθρωπο;») ριζικά διαφορετικού από τον κυρίαρχο και θρέφεται από όλες τις εκδηλώσεις του −τα ζωντανά παραδείγματά του, θα λέγαμε− σε όλα τα πεδία της ζωής κάτω από τις κυρίαρχες συνθήκες ήδη.
Έτσι η επανάσταση δεν έχει σαν μόνο καύσιμο το συνδυασμό καταπίεση+θυμική αντίδραση, όπως η εξέγερση, αλλά αντλεί από ένα πολύ πλουσιότερο ψυχοδιανοητικά έδαφος, θρέφεται από πολύ μεγαλύτερη ποικιλία πηγών, από γραμμές παραδόσεων έως ακολουθίες οραματισμών, και κυρίως
έχει ως καύσιμο την ολοένα και ευκρινέστερη έλλογη διαύγαση (με τραγούδια και με Χάρτες, με ποίηση και με Συντάγματα, με εικόνες και με Παραμύθια, με το θέατρο και με αφηγήσεις…) της ανθρωπολογικής της βάσης. "

...μιλάμε για κρύσταλλο!!


Σ.Ρ είπε...

Dangerfew, η συμβολή σας είναι, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερη. Να θυμίσουμε
(όχι ότι το έχετε ξεχάσει αλλά και για τους φίλους αναγνώστες)

"Κάθε μορφή προπαγάνδας είναι θεμιτή. Χρειάζεται να διαδώσουμε μια εξέγερση που μας αφορά στο μέτρο των προσδοκιών μας. Έχουμε μπρος μας να βρούμε μια συγκεκριμένη ιδέα ευτυχίας, ακόμη κι αν γνωρίζουμε ότι θα ξεπέσει, την ιδέα με την οποία κάθε επαναστατικό πρόγραμμα θα ευθυγραμμιστεί εξαρχής μαζί της".

πλεχάνωφ είπε...

Από το πολύ καλό μικρό κείμενο του χολοου, και το επι μέρους απόσπασμα του που παραθέτει ο ιζι νομίζω ότι είναι ξεκάθαρη η αποψη σχετικά με την περίφημη "ωριμανση των συνθηκών".

Νοσφεράτος είπε...

η εποχη μας ειναι η εποχη των εξεγερσεων της εξατμισης Δειτε ποσες εξεγερσεις ειχαμε απο προπερυσι : Αιγυπτος Τυνησια ,αΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ( Ισπανια - Ελλαδα)Τουρκια τωρα.. ΟΛΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ .. στις μερες μας ο καθενας δικαιουται το 15λεπτος της εξεγερσης του

Ανώνυμος είπε...

νοσφερατε, το 15μερο θα εννοείς

Νοσφεράτος είπε...

ναι το δεκαπενθημερο

Νοσφεράτος είπε...

ΚΙΑΥΤΟ γιατι ο συγχρονος ανθρωπος ταλαντευεται διαρκώς αναμεσα στις παντοφλες και στα οδοφραγματα .. Τα ΜΜΕ και η παγκοσμιοποιηση γεννουνε διαρκώς επιθυμιες προς καταναλωση ομως τα μεσα για καταναλωση ειναι εξαιρετικά ανισα και εξαντλουνται αμεσως .. Ετσι ο συγχρονος ανθρωπος ζει μια Διαρκη διαψεσυη και ανζωπυρωση της επιθυμιας : Ζεστο Κρυο, Ζεστο Κρυο: Διπλος Δεσμός

panagiotis είπε...

[…]Αγωνιστικό δόγμα για ιστορικούς λόγους συνδεδεμένο με το φαντασιακό του δικτύου και την επιρροή του Χριστιανισμού, ο δυτικός δημοκρατισμός βρίσκεται σήμερα σε πλήρη δικτυο-κεντρική κοινωνία με τις αραβικές χώρες. Η σημερινή «Αραβική Άνοιξη» δεν ακούγεται ως η στιγμή επίτευξης του σχεδίου του οπαδού του Saint-Simon, Michel Chevalier, του ανθρώπου που, ήδη κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, ανακοίνωσε ότι τα τεχνικά δίκτυα θα συμφιλιώσουν Ανατολή και Δύση; Το «γενικό σύστημα» της Μεσογείου που φαντάστηκε ο Chevalier κάνει κάθε μεγάλο λιμάνι ένα μέρος διασύνδεσης των δικτύων μεταξύ γής, θάλασσας και εσωτερικών υδάτων. "Η Μεσόγειος ήταν μια αρένα, μια αρένα όπου για τριάντα αιώνες, η Ανατολή και η Δύση έχουν δώσει σκληρές μάχες. Τώρα, η Μεσόγειος πρέπει να γίνει σαν ένα ευρύ φόρουμ για όλες τις περιοχές από τις οποίες θα επικοινωνούν οι λαοί που ήταν μέχρι σήμερα διαχωρισμένοι. » Μπορούμε λοιπόν να αναρωτηθούμε αν, την ίδια στιγμή που φαίνεται να πραγματοποιείται το όνειρο του δικτυωμένου Οικουμενισμού του Σεβαλιέ - η ένωση της Ανατολής και της Δύσης των οποίων η Μεσόγειος έγινε το «συζυγικό κρεβάτι" - αυτή η περίοδος της ιστορίας δεν έχει προσπαθήσει να επινοήσει μια νέα μορφή επανάστασης: την α-πολιτική επανάσταση, ωθούμενη από τον φετιχισμό του δικτύου, τις «τεχνο-ουτοπίες» που προτρέπουν τις οραματικές εξαγγελίες για νέες κοινωνικές συνδέσεις, νέες κοινότητες, ή ακόμα και μια νέα κοινωνία.[…]

Bernard Pasobrola

HollowSky είπε...

Επιτρέψτε μου να μεταφέρω εδώ σχόλιο που έκανε ο φίλος Β.Η. στον "Πύραυλο των Υπογείων" για την ίδια ανάρτηση και το βρίσκω εύστοχο και χρήσιμο.

---

Πολύ χρήσιμο αυτό το κείμενο Γιάννη γιατί διαλύει μια σύγχυση και εξοικονομεί ψυχικές δυνάμεις που σπαταλιώνται μέσα στο άγχος του "γιατί δεν...", που φέρνει την απογοήτευση.
Δεν ξέρω όμως αν, εξέγερση και επανάσταση μπορούν τόσο σχηματικά να διαχωριστούν σαν δύο "ξεχωριστά δένδρα". Αλλά ακόμα και έτσι, δυο διαφορετικά δένδρα δεν συνυπάρχουν στο ίδιο δάσος ανεπηρέαστα το ένα απο το άλλο. Πρέπει βέβαια να γίνει κατανοητό ότι εδώ δεν τρέχουμε "κατοστάρι" αλλά Μαραθώνιο. Και ότι στο δεύτερο υπάρχει το μάκρος χρόνου και μια άλλη βαθύτητα. Είναι όμως και τα δύο... τρέξιμο!
Υπάρχουν εξεγέρσεις που καταπίπτουν γιατί έχουν μόνο σπέρματα και στοιχεία Λόγου αλλά κάθε εξέγερση είναι πράξη που αφήνει ίχνος. Και δεν παύει η επανάσταση να είναι μια εξέγερση που επιτέλους "δημιουργεί". Και μάλιστα με διάρκεια και ολοένα αυξανόμενο βάθος και χωρίς βασικές απώλειες αφού μιλά απο θέση ισχύος πλέον.
Πολύ σωστή βρίσκω την περιγραφή της επανάστασης σαν πράξης που, υπακούοντας σε έναν σφιχτό και συνεκτικό Λόγο, μέσα απ' την διάλυση, δημιουργεί έναν καινούργιο και ολοκληρωμένο κόσμο γιατί ήρθε πλέον η ώρα του. Αγαπά λοιπόν η επανάσταση μαζι με την "ίδρυση" και την "ολοκλήρωση".
Αρωγός σου έρχεται η περίφημη ελληνική ετυμολογία: Εξέγερση, εγείρομαι, αλλά μπορεί να ξαναπέσω. Επανάσταση, επί+ανά+ίσταμαι, δηλαδή ξαναστέκομαι στα πόδια μου. Εχοντας όμως φτιάξει τον Κόσμο μέσα στον οποίο θα υπάρξω. Όρθιος και νέος!

Β.Η.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1100 1789 1900 190cm 1917 1939 1940 1944 1965 1967 1968 1978 1980 2008 Α. Σβιατόγκορ/А. Святогор Αγγλία Αδάμ Σμιθ/Adam Smith Αθήνα Αιδ. Μπίλι/Rev Billy Αισχύλος Άκης Πάνου Ακρόπολη Αλαίν Καγιέ/Alain Caillé Άλαν Τιούρινγκ/Alan Turing Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλβέρτος Αϊνστάιν/Albert Einstein Αλβέρτος ο Μέγας Αλέξανδρος Κοζέβ/Alexandre Kojève Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Σμέμαν/Александр Шмеман Αλέξανδρος Σοκούροφ/Алекса́ндр Соку́ров Αλέξανδρος Τομπάζης Αλέξανδρος Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλεξάντερ Μπέρκμαν/Александр Беркман Αλέξης Ασλάνογλου Αλέξης Καλοφωλιάς Αλέξης ντε Τοκβίλ/Alexis deTocqueville αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Αλμπέρ Καμύ/Albert Camus Άλμπερτ Σπέερ/Albert Speer Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλμπέρτο Καβαλκάντι/Alberto Cavalcanti Άλμπρεχτ Ντύρερ/Albrecht Duhrer Άλντους Χάξλεϊ/Aldus Haxley Αλταμίρα Αναξίμανδρος ανάπτυξη αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κοκκίνου Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Άνσελμος Γιάπε/Anselm Jappe Άνταμ Κέρτις/Adam Curtis Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ/Antoine de Saint-Exupéry Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης-Καλούμενος-Μπάτσης Άρης Αλεξάνδρου Άρης Κωνσταντινίδης Άρης Μπερλής Αρθούρος Λένινγκ/Arthur Lehning Αρθούρος Σοπενχάουερ/Arthur Schopenhauer Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Άυν Ραντ/Ayn Rand αυτοπεριδίνηση αυτοπεριστρεφόμενοι διανοούμενοι Αφρική Β.Α. Μότσαρτ/W.A/ Mozart Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Валенти́н Воло́шинов Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενετιά Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτωρ Μπούλλα/Виктор Буллаa Βίκτωρ Ουγκώ/Victor Hugo Βίκτωρ Σερζ/Ви́ктор Киба́льчич Βίκτωρ Σκλόφκσι/Ви́ктор Шкло́вский Βίκτωρ Φρανκλ/Victor Frankl Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne Βίνφριντ Γκ. Ζέμπαλντ/Wienfried G. Sebald βιοτεχνολογία Βλαδίμιρος Λένιν/Влади́мир Ле́нин Βλαντίμιρ Μαγιακόφκι/Влади́мир Маяко́вский βοηθήματα μνήμης Γαλλία Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γερμανία Γιάννηδες Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χουιζίνγκα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκαίτε/Goethe Γκέοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκετζ Άλυ/Götz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκιόργκι Λούκατς/György Lukács Γκουίντο Καβαλκάντι/Guido Cavalcanti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα Διεθνής δικαιοσύνη δοκιμασίες Δουβλίνο Δραπετσώνα δυσφορία Έ. Λ. Μάστερς / Ε. L. Masters Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς Εδουάρδος Βιλ/Edouard Will εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκπομπές Ελβετία Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Ηλιοπούλου Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελισάβετ Άνσκομπ/Elizabeth Anscombe Εμίλ Μπενβενίστ/Emile Beneveniste Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Καντ/Emmanuel Kant Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντσο Τραβέρσο/Enzo Traverso εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός επιβίωση επιστήμη εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbaum Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Ερνστ Μπλοχ/Ernst Bloch ΕΣΣΔ Ετιέν Ντε λα Μποεσί/Etien De la Boetie Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez Ευγένιος Ζαμιάτιν/Евге́ний Замя́тинn Ευγένιος Ιονέσκο/Eugene Ionesco ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ.-Π. Βουαγιέ/J.-P. Voyer Ζ.-Π. Ντιτέιγ/J.-P. Duteuil Ζ.-Π. Σαρτρ/J.-P. Sartre Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν Μπωντριγιάρ/Jean Baudrillard Ζαν-Ζακ Ρουσσώ/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν-Πιέρ Βερνάν/Jean Pierre Vernant Ζαπατίστας Ζάχα Χαντίντ/Zahā Ḥadīd Ζεράρ Νταβί/Gerard Davy Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauve Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζύγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζυλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζυλ Ντωβέ/Gilles Dauvé ζωή Ζωρζ Μπατάιγ/Georges Bataille ηθική Ηλίας Κανέττι/Elias Canetti ΗΠΑ Θανάσης Σβώλος Θατσερήγκαν/Thatchereagan θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεολόγος Βοσταντζόγλου Θεός Θεοφάνης Μελάς Θεσσαλονίκη Θήοντορ Ρόζακ/Theodore Roszak θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Θωμάς Ιμπάνιεθ/Tomás Ibáñez Ι.Θ. Κακριδής Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ива́н Па́влов Ιβάν Τουργκένιεφ/Иван Тургенев Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen ιδεολογία ιδρύματα τέχνης Ιερεμίας Μπένθαμ/Jeremy Bentham ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Ιωσήφ Μπλοχ/Joseph Bloch Ιωσήφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen Ιωσήφ Στάλιν/Ио́сиф Ста́лин Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine καλλιτέχνες Καλοκαίρι Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Γκέοργκ Μπύχνερ/Karl Georg Büchner Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Σμιτ/Karl Schmidt Κάρολος Δαρβίνος/Charles Darwin Κάρολος Μαρξ/Karl Marx Κάρολος ο Μέγας Κάρολος Φουριέ/Charles Fourier Καρτέσιος/Descartes Καταστασιακή Διεθνής/Internationale Situationniste καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κεν Λόουτς/Ken Loach Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό κεφαλαιοκρατία Κίνα Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλωντ Λεβί-Στρώς/Claude Lévi-Strauss Κομμούνα κομμουνισμός Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κόρα Ντάιαμοντ/Cora Diamond Κορνήλιος Καστοριάδης Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Christopher Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Καραμανλής Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κώστας Χριστοδούλου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βίτγκενσταϊν/L. Wittgenstein Λα Μετρί/ La Mettrie Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε/老子 Λαρς φον Τρίερ/Lars von Trier λενινισμός Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λετριστές/Lettristes Λέων Βαλράς/Léon Walras Λέων Σεστώφ/Лев Шесто́в Λέων Τρότσκι/Лев Тро́цкий Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford λογική Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Βύρων/Lord Byron Λουί Αραγκόν/Louis Aragon Λουί Μαλ/Louis Mal Λουΐ ντε Σαιν Ζυστ/Louis de Saint Juste Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Buñuel Λουσιέν Μαλζόν/Lucien Malson Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ/L & D Matlock Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont μαγεία Μάης '68 Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ/Malcolm X μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρία ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Мари́на Цвета́ева Μάρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορι Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτζορι Ρόουλινγκ/Marjorie Rowling Μάρτιν Λούθερ Κινγκ/M.L. King Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάιντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μελούνα Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίλτος Θεοδοσίου Μίλτος Σαχτούρης Μίλτων Φρίντμαν/Milton Friedmann Μιράντα Τερζοπούλου Μιριέλ Μπαρμπερί/Muriel Barbery Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Πικολί/Michel Piccoli Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier ΜισέλΤουρνιέ/Michel Tournier Μιχαήλ Θερβάντες/Miguel Cervantes Μιχαήλ Λέβι/Michael Loewy Μιχαήλ Μπακούνιν/Михаил Бакунин Μιχαήλ Μπαχτίν/Михаи́л Бахти́н Μιχαήλ Φουκώ/Michel Foucault Μιχαηλάγγελος Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni ΜΜΕ Μόρις Ντρούρι/Maurice Drury μουσική Μουσταφά Καγιάτι/Mustafa Khayati μοφερισμός/mofferism Μπαρούχ Σπινόζα/Baruch Spinoza Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπέλα Ταρ/Béla Tarr Μπέρναρντ Μάντεβιλ/Bernard Mandeville Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιόρκ Γκουμνστότερ/Björk Guðmundsdóttir Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπριζίτ Μπαρντό/Brigitte Bardot μυστικισμός Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Α. Μπερντγιάεφ/ Н/ А. Бердя́ев Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί Νέα Ζηλανδία νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι/Niccolò Machiavelli Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias νους Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Ντ. Χάνκοκ/D. Hancock Ντεζιντέριος Έρασμος/Desiderius Erasmus Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντμίτρι Πρίγκοφ/Дми́трий При́гов Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιος Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ούγος του Σαιντ Βίκτορ/Hugh of Saint Victor Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Ουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης Παπάγος παπαρολογία παράδοση παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενζέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέο/Pedro Mateo Πέπη Ρηγοπούλου περιπέτεια Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Κορνήλιος/Pierre Corneille Πέτρος Παπαθανασίου Πέτρος-Ιωσήφ Προυντόν/Pierre-Joseph Proudhon Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Κρηφτ/Peter Kreeft Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πλαστήρας Πλάτωνας πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προαίρεση προεκλογικά μηνύματα προλεταριάτο Προμηθέας προπαγάνδα Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρας Ρίις/Rush Rhees Ράσελ Τζάκομπι/Russel Jacobi Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέυμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρόμπερτ Μπράουνινγκ/Robert Browning Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Ρέντφορντ/Robert Redford Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρωσία Σαίξπηρ/Shakespeare Σαν Φρανσίσκο Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Μπωντλέρ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκί/Charles Péguy Σέρεν Κίρκεγκωρ/Søren Kierkegaard Σέσιλ ντε Μιλ/Cecil DeMille σθένος Σιγισμούνδος Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόνη Βέιλ/Simone Weil Σίμων Λέις/Simon Leys σινεμά Σίντνεϊ Λιουμέτ/Sidney Lumet Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Žižek Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουηδία Σουν Τζου/ 孫子 σουρεαλισμός σοφία σοφιστική Σπύρος Κυριαζόπουλος σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Σύνταγμα σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot Τάκης Μίχας Τάλκοτ Πάρσονς/Talcott Parsons Τάσος Λάγγης ΤΒΧΣ Τέοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Ρ. Σάουλ/J. R. Saul Τζ. Στ. Μιλλ/J. St. Mill Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακ Α. Γκόλντστοουν/Jack A. Goldstone Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζένια Σενμπάουμσφελντ/G. Schönbaumsfeld Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζον Κ. Γκαλμπρέιθ/John K. Galbraith Τζον Λοκ/John Locke Τζον Μ. Κούτσι/John M. Coetzee Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Φ. Κέννεντυ Τζον Φόουλς/John Fowles Τζον Χιούστον/John Houston Τζον Ώστιν/John Austin Τζορτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζουζέπε Πίνοτ-Γκαλίτσιο/Giuseppe Pinot-Gallizio Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ρηντ/Thomas Reid Τόμας Χομπς/Thomas Hobbes Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία Τρανσχιουμανισμός Τριλεκτική Μέθοδος Τρόικα Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Ράιτ Μιλλς/Charles Wright Mills Τσαρλς Σ. Περς/Charles S. Peirce Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερδινάνδος Σελίν/Ferdinand Céline Φερνάντο Αρρραμπάλ/Fernando Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρο Φιλανθρωπία φιλία Φίλιππος Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Фёдор Достоевский Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φραγκίσκος Λυοτάρ/François Lyotard Φραγκίσκος Φουρκέ/François Fourquet Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Γκρουά/François Grua Φρανσουά Καραντέκ/François Caradec Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φρανσουά Φουρκέ/François Fourquet Φρανσουά-Μαρί Βολταίρος/François-Marie Voltaire Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρειδερίκος Έμπερτ/Fredrich Ebert Φρειδερίκος Ένγκελς/Friedrich Engels Φρειδερίκος Μουρνάου/Friedrich Murnau Φρειδερίκος Νίτσε/Friedrich Nietsche Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρέντερικ Τζέιμσον/Frederick Jameson Φρήντριχ Γιάκομπι/Friedrich Jacobi Φρήντριχ Χάγιεκ/Friedriech Hayek φρίκη Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φώτης Τερζάκης Χ. Λ. Μπόρχες/J. L. Borges Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ/H. M. Enzensberger χαρά Χάρβαρντ Χάρι Χόλε Χάρυ Γκουγκενχάιμ/Harry Guggenheim Χάρυ Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χέερτ Μακ/Geert Mak Χένρικ Ίψεν/H. Ibsen Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse χιούμορ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χουάλ Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήστος Βακαλόπουλος χρόνος ψυχή ωφελιμισμός Bar Beduin beton7 BHL Biennale Bloomberg Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Cinemarian D-503 dada dangerfew David Bowie DAVOS DOCUMENTA Einsatzgruppe D EMAF Frank Zappa Gaston Bachelard/Γκαστόν Μπασλάρ Happyfew HighSpeedAcces Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere intothepill izi Jazz Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Richards La Tribune lifestyle Malaguena memento mori Miles Davis Monty Python Muppet Show nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble Renty robe de chambre Salon De Vortex Scott Asheton Serajevomag sexbox socialmedia Svetlana Alexievits/Σβετλάνα Αλεξίεβιτς Tales from the Crypt TESTS! The Guardian TwixtLab urban hacking Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets