02 Ιουλίου 2018

Οι περιπέτειες της έκφρασης και οι κοινωνικές νοητικές πράξεις



Ωραίες οι φωτογραφίες, υπέροχες, καμιά φορά δεν χορταίνω να τις βλέπω, όμως έχουμε υποσχεθεί και κάποια άλλα πράγματα εδώ. Τηρώντας λοιπόν, μέσα σε καταιγίδες και καύσωνες, τη δέσμευσή μας για μια ριζική κριτική του αντικοινωνικού σολιψισμού στις πιο βαθιές πτυχές των ιδεών που τρέχουν σήμερα στους δρόμους («ουπς, σε τσακώσαμε!»), συνεχίζουμε με τον εξαιρετικό σύγχρονο σχολιασμό ενός πολύ παλιού αποσπάσματος, το οποίο είχαμε δημοσιεύσει εδώ πριν από δυο χρόνια παρά λίγες μέρες. 

Το απόσπασμα ήταν από τα Δοκίμια πάνω στις πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου (1788) του Τόμας Ράιντ και το σχόλιο είναι από ένα βιβλίο του Ρίτσαρντ Μοράν, που κυκλοφόρησε 230 χρόνια αργότερα, πριν από ένα μήνα.

Η μετάφραση είναι δική μου. Ο χωρισμός σε ενότητες και οι τίτλοι τους είναι δική μου αυθαίρετη παρέμβαση για να γίνει πιο ευανάγνωστο εδώ. Καλή ανάγνωση, γενναίες και γενναίοι μας! ΗS


«Σε αυτό εδώ το απόσπασμα, ο Ράιντ διακρίνει τις συντελεστικές λειτουργίες του νου σε μοναχικές και σε κοινωνικές ή, όπως τις αποκαλεί στη συνέχεια, κοινωνικές νοητικές πράξεις. Παρ’ όλο που η διάκρισή του αυτή είναι πολύ γνωστή, βρίσκεται σε δυσαρμονία με τη σύγχρονη σκέψη γύρω από το νου και τις δυνάμεις του. Κατά την άποψή μου μάλιστα, αυτό που θα προκύψει εάν την πάρουμε στα σοβαρά, θα είναι μια αναθεώρηση της εικόνας που έχουμε για το νου πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζουμε συνήθως.

Η πρώτη ομάδα που αναφέρει ο Ράιντ, περιλαμβάνει φαινόμενα οικεία στην φιλοσοφία του νου και την ηθική φιλοσοφία, όπως το να βλέπει κανείς, να ακούει, να θυμάται, ή να διατυπώνει μια κρίση. Αυτά τα ονομάζει μοναχικές” συντελεστικές λειτουργίες επειδή, όπως λέει, η ολοκλήρωσή τους δεν εμπλέκει τη “σχέση με ένα άλλο νοήμον ον”. Σε αυτές, αντιπαραθέτει εκείνες τις συντελεστικές λειτουργίες που αποκαλεί “κοινωνικές νοητικές πράξεις”, στις οποίες συμπεριλαμβάνει το να δίνει κανείς μαρτυρία για ένα γεγονός, να δίνει μια εντολή, μια υπόσχεση, ή να συνάπτει συμβόλαιο

Η σύγχρονη, ουσιαστικά σολιψιστική οπτική

Μια αντίρρηση σε αυτό από την πλευρά της σύγχρονης οπτικής θα ήταν, ότι πρόκειται για ψευδή αντίθεση, διότι τα περιεχόμενα αυτών των δυο ομάδων δεν ανήκουν σε κάποια γενικότερη κατηγορία ώστε ν’ αποτελούν δυο διαφορετικά είδη εντός της. Σύμφωνα με αυτή την αντίρρηση, το να βλέπει κανείς, να ακούει, να θυμάται, ή να διατυπώνει κανείς μια κρίση είναι καθαρώς νοητικά φαινόμενα (έστω κι αν σήμερα πολλοί δεν δέχονται να ονομάσουν νοητικές πράξεις φαινόμενα όπως το ακούειν), αλλά το να δίνει κανείς μαρτυρία για ένα γεγονός, να δίνει μια εντολή, μια υπόσχεση, ή να συνάπτει συμβόλαιο, είναι απλώς αποτελέσματα, εξωτερικές εκφράσεις κάποιων καθαρά νοητικών φαινομένων, όπως είναι π.χ. το να σχηματίζει κανείς μια πεποίθηση, μια πρόθεση, ή να επιθυμεί κάτι. Με άλλα λόγια,  ο Ράιντ, παρά τις προθέσεις του, δεν επισημαίνει μια διαφορά ανάμεσα σε δυο είδη νοητικών συντελεστικών λειτουργιών (μοναχικές - κοινωνικές), αλλά μάλλον τη διαφορά ανάμεσα στις καθαρώς νοητικές συντελεστικές λειτουργίες, που είναι όλες τους μοναχικές, εσωτερικές στο άτομο, και στις διάφορες δραστηριότητες, κάποιες από τις οποίες εμπλέκουν άλλους ανθρώπους και εκπηγάζουν από αυτές τις ατομικές εσωτερικές νοητικές λειτουργίες. 

Κατ’ αυτή τη σύγχρονη άποψη λοιπόν, οι καθαρά νοητικές συντελεστικές λειτουργίες πηγάζουν μέσα από το άτομο και αν συμβεί να εκδηλωθούν προς τα έξω, αυτό θα γίνει είτε έμμεσα, από κάτι που θα κάνει το άτομο (π.χ. ομιλία ως έκφραση μιας πεποίθησης ή επιθυμίας), είτε άμεσα, χωρίς τη διαμεσολάβηση κάποιας πράξης (π.χ. κοκκίνισμα ως έκφραση ντροπής). 

Η έκφραση: ουσιώδες ή συμπτωματικό χαρακτηριστικό του νου;

Σε αντίθεση με αυτή την άποψη, ο Ράιντ λέει ότι το να δίνει κανείς μαρτυρία για ένα γεγονός, να δίνει μια εντολή, μια υπόσχεση, ή να συνάπτει συμβόλαιο, είναι αυτά καθαυτά νοητικές πράξεις και όχι απλώς υποπροϊόντα, ή εξωτερικά σημεία εσωτερικών νοητικών πράξεων του ατόμου. Λέει μάλιστα γι’ αυτές τις “κοινωνικές” νοητικές πράξεις, πως η έκφρασή τους είναι ουσιώδες χαρακτηριστικό τους και όχι κατά συμβεβηκός, όχι κάτι το συμπτωματικό σε αυτές.

Εδώ εντοπίζεται ένας ακόμα τρόπος, με τον οποίο ο Ράιντ χρησιμοποιεί τον όρο “νους” και “νοητικός” διαφορετικά από τη σύγχρονη φιλοσοφία, αφού η σύγχρονη φιλοσοφία δεν μπορεί να κατανοήσει πώς είναι δυνατόν η έκφραση να αποτελεί ουσιώδες χαρακτηριστικό μιας νοητικής συντελεστικής λειτουργίας. Πράγματι, στο βαθμό που η νοητική ζωή κατανοείται είτε με την ενδοσκοπική λογική, είτε κατά το πρότυπο του υπολογιστή, ή νευρολογικά, είναι επόμενο να μη θεωρείται ουσιώδες αλλά απλώς συμπτωματικό χαρακτηριστικό μιας νοητικής συντελεστικής λειτουργίας το κατά πόσο μια θα λάβει εξωτερική έκφραση στη συμπεριφορά του ατόμου, ή κατά πόσο σαρκώνεται στο ίδιο το ζωντανό άτομο (και όχι π.χ. σε κάτι το μηχανικό, ή σ’ ένα μεμονωμένο και ξεκομμένο εγκέφαλο).

Οι κοινωνικές νοητικές πράξεις ως απεύθυνση προς ένα άλλο νοήμον ον…

Ωστόσο, ο Ράιντ υποστηρίζει πως υπάρχει μια τάξη νοητικών συντελεστικών λειτουργιών, οι οποίες δεν σχετίζονται κατά σύμπτωση με την εξωτερική έκφραση, αλλά υπάρχουν μόνο ως εκφραζόμενες. Αυτό μας οδηγεί να θέσουμε ερωτήματα τόσο για την έννοια του “νοητικού” που χρησιμοποιεί και το κατά πόσο είναι δυνατό να εφαρμόζεται σωστά σε μια συντελεστική λειτουργία η οποία δεν είναι εσωτερική του ατόμου, όσο και για την ίδια την έννοια της έκφρασης. Διότι είναι σαφές, ότι με τον όρο έκφραση ο Ράιντ δεν εννοεί απλώς οτιδήποτε μπορεί να κάνει ορατό ή διακριτό εξωτερικά κάτι το εσωτερικό. Ισχυρίζεται μάλλον, πως το ουσιώδες σε αυτές τις συντελεστικές νοητικές λειτουργίες είναι ότι η έκφρασή τους παίρνει  ορισμένη μορφή σε μια εκφραστική πράξη από την πλευρά του προσώπου ως πρόσωπο, και δεν είναι μια παθητική εκδήλωση κάποιας εσωτερικής κατάστασης στο πρόσωπο, ή στη φωνή ενός προσώπου. 

Η εκφραστική πράξη που πραγματώνει ή ολοκληρώνει τις συντελεστικές λειτουργίες αυτού του είδους, είναι κατά πρώτιστο λόγο μια λεκτική πράξη. Εδώ, η έννοια “έκφραση” διακρίνεται κατά το ότι δεν είναι απλώς ένα εκφραστικό μέσον (ομιλία, γλώσσα), αλλά είναι έκφραση που απευθύνεται μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Με άλλα λόγια, κατά τον Ράιντ, οι λεκτικές συντελεστικές νοητικές λειτουργίες διακρίνονται κατά το ότι υπάρχουν και ολοκληρώνονται μόνο στο βαθμό που εκφράζονται με λόγια προς ένα άλλο νοήμον ον —δηλαδή υπάρχουν απευθυνόμενες προς ένα άλλο πρόσωπο, κατανοούνται από ένα άλλο πρόσωπο και αναλαμβάνονται από αυτό μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο. 

Αυτό δεν σημαίνει απλώς ότι αυτές οι συντελεστικές νοητικές λειτουργίες πρέπει να πραγματωθούν, ή να ολοκληρωθούν, μέσα σε κάποιο εξωτερικό μέσον. Σημαίνει επίσης, ότι υπάρχουν μόνο στο βαθμό που απευθύνονται εκφραστικά προς ένα άλλο νοήμον ον. 

Βέβαια, υπάρχει καταρχάς η διάκριση ανάμεσα σε αυτούς τους δυο όρους —τον όρο ότι το μέσο έκφρασης πρέπει να είναι γλωσσικό και τον όρο ότι η μορφή έκφρασης πρέπει να είναι έκφραση προς ένα άλλο πρόσωπο—, όμως ο Ράιντ θεωρεί ξεκάθαρα ότι συνδέονται πάρα πολύ στενά μεταξύ τους. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό που λέει (ότι δηλαδή αυτές οι κοινωνικές νοητικές συντελεστικές λειτουργίες είναι τέτοιες ώστε η έκφραση να αποτελεί ουσιώδες και όχι συμπτωματικό χαρακτηριστικό τους), αν δεν εμπεδώσουμε την ιδιαίτερη μορφή έκφρασης που έχει κατά νου και στην οποία το μέσον της ομιλίας είναι, αν όχι αναγκαίο, οπωσδήποτε πάντως παραδειγματικό. Γι’ αυτόν, η έκφραση προς ένα άλλο νοήμον ον, προς έναν άλλο ομιλητή, είναι ουσιώδες στοιχείο των συντελεστικών λειτουργιών του νου.

… και ως μετοχή του άλλου

Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνική φύση αυτών των νοητικών συντελεστικών λειτουργιών δεν εξαντλείται στη μορφή τους, ούτε στο γεγονός ότι απευθύνονται προς μια ορισμένη κατεύθυνση, προς ένα άλλο νοήμον ον. Η πρόκληση του Ράιντ στη συνηθισμένη, ατομοκεντρική έννοια των καθαρά νοητικών συντελεστικών λειτουργιών είναι πολύ συνολικότερη, διότι, όπως βλέπουμε στο απόσπασμα, επιμένει πως οι νοητικές πράξεις που περιγράφει “δεν μπορούν καν να υπάρξουν εάν δεν εκφραστούν με λέξεις ή με σημεία, και αν δεν γνωστοποιηθούν στον άλλον, που μετέχει σε αυτές”. Επομένως, ουσιώδες χαρακτηριστικό τους δεν είναι μόνο η έκφρασή τους, και μάλιστα η απεύθυνσή τους προς ένα άλλο νοήμον ον, αλλά και το ότι αυτό το άλλο νοήμον ον πρέπει να τις γνωρίζει και να ‘‘μετέχει’’ στην πραγμάτωση και ολοκλήρωσή τους

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η νοητική συντελεστική λειτουργία περιγράφεται ως κοινωνική όχι μόνο ως προς το στόχο και το πλαίσιό της, αλλά ως προς την ενεργό μετοχή ενός άλλου προσώπου, το οποίο δεν πρέπει να έχει απλώς επίγνωση αυτού που του απευθύνει εκφραζόμενο το πρώτο πρόσωπο, αλλά πρέπει επίσης να κάνει κάτι και αυτό, δηλαδή έχει και αυτό ένα ρόλο να παίξει στην ολοκλήρωση της νοητικής πράξης. 

Ίσως εδώ να μοιάζει κάπως σκοτεινή η έννοια της ολοκλήρωσης, διότι αναρωτιόμαστε: Τι θα ήταν άραγε μια νοητική συντελεστική λειτουργία, η οποία ‘‘δεν θα υπήρχε καν’’ εάν δεν εκφραζόταν και δεν γνωστοποιούνταν σε ένα άλλο πρόσωπο; Πώς θα μπορούσε ν’ αποτελεί αντικείμενο έκφρασης ή γνώσης, εάν δεν υφίσταται πριν να εκφραστεί ή γνωστοποιηθεί; 

Ασφαλώς, κανείς δεν διαφωνεί ότι υπάρχουν κοινωνικές πράξεις, που για να υπάρξουν απαιτούν δυο ή περισσότερα πρόσωπα σε κάποιου είδους σχέση μεταξύ τους. Όμως πολλοί αμφιβάλλουν πως υπάρχουν νοητικές πράξεις, οι οποίες υφίστανται μόνο εάν εμπλέκονται με τον ίδιο τρόπο περισσότερα του ενός πρόσωπα, όπου το καθένα παίζει το δικό του ρόλο. Κατ’ αυτούς, θα ήταν καλύτερο να θεωρήσουμε πως, οι υποτιθέμενες ‘‘κοινωνικές νοητικές πράξεις’’, πρέπει πάντοτε να αναλύονται από τη μια μεριά σε ένα καθαρά ‘‘νοητικό’’ μέρος, και από την άλλη στους ποικίλους τρόπους με τους οποίους ένα πρόσωπο μπορεί να εκδηλώσει ή να εκφράσει την καθαρά νοητική κατάστασή του, αποσκοπώντας στην κατανόηση από την πλευρά των άλλων και στη συνεργασία μαζί τους. 

Ο ίδιος ο Ράιντ επισημαίνει αυτή την ‘‘κοινή άποψη των Φιλοσόφων’’, σύμφωνα με την οποία ‘‘οι κοινωνικές συντελεστικές λειτουργίες του νου δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από τις μοναχικές, δεν είναι παρά διάφορες τροποποιήσεις ή συνθέσεις των μοναχικών συντελεστικών λειτουργιών μας, και σε τελική ανάλυση ανάγονται σε αυτές’’. Υποστηρίζει ωστόσο, πως μια τέτοια ‘‘αναγωγή’’ είναι ‘‘τρομακτικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη’’.

«Λέω σε κάποιον κάτι που ξέρω» 

Ας προσέξουμε το εξής: ο Ράιντ, μαζί με το ‘‘να δίνει κανείς μια εντολή, ή μια υπόσχεση, να κάνει μια ερώτηση, ή να ζητάει μια χάρη’’, συγκαταλέγει στις κοινωνικές πράξεις του νου και ‘‘το να δίνει κανείς μαρτυρία για ένα γεγονός’’, δηλαδή το να πει κανείς κάτι που ξέρει σε κάποιον άλλο. Επομένως, η μετάδοση γνώσης από ένα πρόσωπο σ’ ένα άλλο συγκαταλέγεται μαζί με άλλες πράξεις στις καθαρά κοινωνικές νοητικές πράξεις, στο βαθμό που όλες αυτές οι πράξεις συνίστανται στη διαπραγμάτευση και την αναπροσαρμογή των κανονιστικών θέσμιων μεταξύ των ανθρώπων, η οποία λαβαίνει χώρα συχνά μέσα στο πλαίσιο πολύ συγκεκριμένων κοινωνικών ρόλων. 

Όλες αυτές οι πράξεις ανήκουν στις βασικότερες ανθρώπινες εκφράσεις της διϋποκειμενικότητας, κι ωστόσο η πράξη του ‘‘να δίνει κανείς μαρτυρία για ένα γεγονός’’, αν και συμπεριλαμβάνεται στην ομάδα αυτών των πράξεων, θέτει το δικό της, ξεχωριστό σύνολο ζητημάτων. Αντίθετα από το να δώσει κάποιος μια εντολή, δεν απαιτείται κάποιος ιδιαίτερος ρόλος για να πει κανείς κάτι που ξέρει σε κάποιον άλλον. Αντίθετα από το να δώσει κάποιος μια υπόσχεση, αυτό που πραγματώνει μια πετυχημένη πράξη μαρτυρίας δεν είναι απλώς μια μεταβολή στις υποχρεώσεις μεταξύ δυο προσώπων, αλλά επίσης και κεντρικά μια σχέση προς κάτι που είναι πέραν των δυο εμπλεκόμενων προσώπων και πέραν της μεταξύ τους σχέσης συγκεκριμένα: μια σχέση προς το ίδιο το μαρτυρούμενο γεγονός, η αλήθεια του οποίου είναι ανεξάρτητη από την κοινωνική νοητική πράξη αυτή καθαυτή.

Αυτό σχετίζεται με μια άλλη διαφορά, διότι, παρ’ όλο που η μαρτυρία ενός γεγονότος είναι κατ’ ανάγκη εξωστρεφής και βλέπει πέρα από την κοινωνική σχέση προς την επικαλούμενη ανεξάρτητη αλήθεια, η γλώσσα της ‘‘μετάδοσης της γνώσης’’ υπαινίσσεται το ρόλο μιας εσωστρεφούς οπτικής με την ιδέα της μεταφοράς κάποιου πράγματος —της γνώσης εν προκειμένω— από τον ένα νου στον άλλο. Πράγματι, αν έχουμε ως αφετηρία την εικόνα μιας γνώσης η οποία εμπεριέχεται σε ένα νου και μεταφέρεται ή γίνεται προσιτή σε έναν άλλο νου, τότε ο ρόλος της ‘‘έκφρασης’’ δεν μπορεί να είναι παρά συμπτωματικός και όχι ουσιώδης: θα είναι απλώς να εκδηλώνει προς τα έξω κάτι που κατέχει ένα άτομο και που, χωρίς την ‘‘έκφραση’’, θα παρέμενε ιδιωτικό, ή αόρατο για τους άλλους. Σε αυτή την περίπτωση, δεν θα υπήρχε τίποτα το ουσιωδώς κοινωνικό σε αυτό —τουλάχιστον όχι με τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να πούμε ότι, το να δίνει κανείς μια εντολή ή μια υπόσχεση, είναι πράξεις που συνίστανται ουσιωδώς στη μεταβολή των κανονιστικών σχέσεων μεταξύ προσώπων. 

Μια άλλη ιδέα για την έννοια της έκφρασης

Όμως η θέση του Ράιντ δίνει έμφαση στις διϋποκειμενικές πράξεις —πράξεις όπως το να λέει κανείς κάτι σε κάποιον—, χωρίς να τις αντιλαμβάνεται σαν πρόσβαση του ενός νου στον άλλο νου, ούτε σαν υπερπήδηση των ορίων που χωρίζουν ένα νου από έναν άλλο. Απεναντίας, στη δική του οπτική, οι κοινωνικές πράξεις του νου πραγματώνονται και ολοκληρώνονται μέσα από την από κοινού μετοχή σε διϋποκειμενικές πράξεις, οι οποίες φέρνουν σε σχέση μια διακριτή υποκειμενικότητα με μια άλλη, λαμβάνοντας χώρα στη δημόσια σφαίρα, στην ανοικτή και φανερή έκφραση, η οποία αποτελεί ουσιώδες και όχι συμπτωματικό χαρακτηριστικό τους.

Η ιδέα μιας πράξης του νου στην οποία η έκφραση είναι ουσιώδης, φαίνεται πως απαιτεί λοιπόν μια διαφορετική έννοια ‘‘έκφρασης’’ σε ό,τι αφορά τα νοητικά φαινόμενα, διότι μέσα στο πλαίσιο που προσδιορίζει η αντίληψη του Ράιντ, δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε [όπως κάνουμε συνήθως] την έκφραση ως εκδήλωση κάποιου πράγματος, το οποίο υποτίθεται πως είναι ολοκληρωμένο αυτό καθαυτό αλλά παραμένει κρυμμένο μέσα σε ένα μέσον άλλο από την έκφραση [π.χ. τον εγκέφαλο]. Σε αυτό το νέο πλαίσιο λοιπόν, η ομιλία και η μαρτυρία κάποιου γεγονότος δεν πρέπει να κατανοούνται σαν κάποιου είδους ‘‘παράθυρα’’ προς μια νοητική πραγματικότητα η οποία θα έμενε απρόσιτη χωρίς αυτά, αλλά ως πράξεις που για να πραγματωθούν και να ολοκληρωθούν απαιτούν δυο διακεκριμένα μέρη, όπου το καθένα έχει να παίξει το δικό του ρόλο.»

Richard Moran, The Exchange of Words: Speech, Testimony and Intersubjectivity
 (Oxford University Press, 2018)


1 σχόλιο:

Σπουδάστρια είπε...

Ευχαριστούμε για την παρουσίαση τέτοιων σημαντικών κειμένων!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 1980 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Άλασνταιρ Μακιντάιρ/Alasdair MacIntyre Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκο/Vico Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Νικολαΐδης Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γουόλτ Ουΐτμαν/Walt Whitman Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου Δαρβίνος/Darwin δάσκαλοι Δελφοί Δέσποινα Ζευκιλή Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξελικτισμός εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Ερίκ Σατί/Eric Satie Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζ.Π. Ντιτέιγ/J.P. Duteuil Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ρέιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κίνημα 22 Μάρτη Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλερ Οζιάς/Claire Auzias Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κριστόφ Κισλόφσκι/Krzysztof Kieslowski Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν/Lautréamont Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα Μάης '68 μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάκης Μηλάτος Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική μοφερισμός/mofferism Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Ουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Ουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespeare Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ Μπουρντιέ/Pierre Bourdieu Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon Πινοσέτ πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Πωλ Ρικέρ/Paul Ricoeur Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ραούλ Σουρίτα/Raul Zurita Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρενέ Κλερ/ René Clair Ρέϋμοντ Κάρβερ/Raymond Carver Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Μοράν/Richard Moran Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg Ροκ ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρομπέρτο Χουαρόθ/Roberto Juarroz Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια σοσιαλδημοκρατία Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Σταμάτης Πολενάκης Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης ταχυπρόσβαση/HSA τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τομάς Ιμπάνιεθ/Tomas Ibanez Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach Υβ Μισώ/Yves Michaud υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χάρι Χόλε Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον Χιλή χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Bruce Springsteen Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky homunculus Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Mοφερισμός/Mofferism Malaguena Melanie Pain memento mori Monty Python Necrology nem68 Nick Cave Nosotros RadioBubble remap 2 Renty RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Guardian The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets