15 Φεβρουαρίου 2009

Ανοιχτή επιστολή προς τη σύνταξη της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας"

Κύριοι,


Χαιρόμαστε που, για βασική λεζάντα στο εξώφυλλο του σημερινού "Εψιλον" (15.02.2009), δανειστήκατε το τίτλο της παρέμβασής μας εναντίον της πτωματολαγνικής έκθεσης Bodies ("Χαμένα Κορμιά", 7.02.2009). Λυπούμαστε ωστόσο που το κάνατε με αμφιλεγόμενο τρόπο, ο οποίος περισσότερο προβάλλει τελικά, παρά προσβάλλει καίρια την έκθεση αυτή! Σε κάθε περίπτωση η ένσταση στην έκθεση δεν είναι - ούτε και θα έπρεπε να είναι - μόνο για το "πόθεν έσχες" των πτωμάτων, αλλά συνολικότερα ένσταση για το ίδιο το "concept" που τα έφερε, δυστυχώς υπό την αιγίδα δημόσιων φορέων και θεσμών, στην Τεχνόπολη: ένσταση δηλαδή, όχι μόνο για κάποιες νομικές πτυχές, αλλά επί της ουσίας του πράγματος.

Ακόμα και νόμιμα να είχαν αγοραστεί αυτά τα νεκρά σώματα, ούτε η τέχνη, ούτε η επιστήμη, ούτε βεβαίως η παιδαγωγική θα μπορούσαν να δικιολογήσουν την περιφορά ανά την υφήλιο ενός γδαρμένου και πλαστινοποιημένου νεκρού ... τενίστα! Δεν θα πρέπει να σας διαφεύγει, ότι, όταν οι σύγχρονες κοινωνίες επέτρεψαν τη χρησιμοποίηση νεκρών σωμάτων ως "υλικού", δεν το έκαναν προς ... τερψη, ούτε προς ... συμμόρφωση κανενός, αλλά αποκλειστικά και μόνο στα πλαίσια της ιατρικής έρευνας και της διδασκαλίας της, και με μοναδικό στόχο της τη θεραπεία ασθενειών.

Ο λόγος γι' αυτή την περιχαράκωση ήταν (και πρέπει να παραμείνει) σαφής και αδιαπραγμάτευτος, ακριβώς διότι αφορά τα ανθρωπιστικά θεμέλια των σύγχρονων κοινωνιών και την περιφρούρησή τους: έξω, δηλαδή, από το ιατρικό-θεραπευτικό πλαίσιο, η χρησιμοποίηση και η περιεργασία νεκρών ανθρώπινων σωμάτων ως "υλικού" δεν προάγει ούτε τη γνώση, ούτε κάποια αισθητική ποιότητα, αλλά τη επικίνδυνη νάρκωση θεμελιωδών αντανακλαστικών του πολιτισμένου ανθρώπου και την ύπουλη εισαγωγή στο βάθος της προσωπικότητάς του μιας εκλεπτυσμένης αναισθητοποίησης απέναντι στη φρίκη, πυροδοτώντας μια "λεπτή" διαδικασία απανθρωπισμού, τα αποτελέσματα της οποίας δεν είναι άγνωστα και ασαφή, αφού τα είδαμε σχετικά πρόσφατα στην ιστορία, στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ελπίζουμε ότι οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες σας αντιλαμβάνονται, τώρα, το μέγεθος της προσβολής.

Με ανάμικτα συναισθήματα,
οι happyfew
15 Φεβρουαρίου 2009



40 σχόλια:

100% είπε...

ε, καλά τώρα...
τρομερή εφημερίδα και εξαιρετικό περιοδικό.
Σ'αυτό δεν γράφει ο (πρώην μήπως ?-) δικός σας? Χα!
Είναι απαίσιοι.

Λ. είπε...

Μα ναι! Πολυ σπαστικό αυτο το "αμφιλεγόμενη έκθεση". Μαμαμού σκέτο!


Είμαι περίεργη να δω τι θα σας απαντήσουν.

Ανώνυμος είπε...

Μου θυμίζετε τις θεούσες που κάνουν ντου κατά καιρούς στις διάφορες Μπιενάλε.Τα ίδια σκατά είστε τελικά...Συνωμοσιολογίες, παλιοκομμουνιστικές θεωρίες και εγώ απλώς απορώ:δεν σας προβληματίζει το γεγονός πως από δέκα εκατομμύρια Έλληνες οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από τη συγκεκριμένη έκθεση είστε εσείς;Τόσο έξυπνοι είστε λοιπόν;Όλοι οι άλλοι τρώνε κουτόχορτο εκτός από σας;Νομίζω πως το μόνο που σας ενοχλεί είναι πως τα δικά σας πτώματα απλώς θα τα φάνε τα σκουλήκια.

coerdia είπε...

Θα φταίει που δεν είναι εντελώς ξεκάθαρη η θολούρα (και που ακόμα πέφτουμε όπως έλεγε στην ανάρτηση "οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου" ο hollowsky)...

abba zabba είπε...

εσκασε κι η 5η φάλαγγα, ανωνύμως.
καλως τηνε κι ας αργησε.

bukanieros είπε...

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα σκουλήκια που θα φάνε (ενδεχομένως) το πτώμα μου.
Έχω όμως πρόβλημα με τα σκουλήκια που προσπαθούν να με φάνε εν ζωή.

Γνωμοδότης είπε...

Τα ίδια σκατά είστε τελικά...Συνωμοσιολογίες, παλιοκομμουνιστικές θεωρίες και εγώ απλώς απορώ:δεν σας προβληματίζει το γεγονός πως από δέκα εκατομμύρια Έλληνες οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από τη συγκεκριμένη έκθεση είστε εσείς;Τόσο έξυπνοι είστε λοιπόν;Όλοι οι άλλοι τρώνε κουτόχορτο εκτός από σας;

Εσένα δεν σε προβληματίζει ότι το βλακώδες αυτό επιχείρημα θα μπορούσε να ειπωθεί σε κάθε περίπτωση που οι πολλοί έχουν άδικο;

Π.χ. ναζί απευθυνόμενος στους αντιτιθέμενους στο Χίλτερ Γερμανούς, το 1933: "Απορώ, δεν σας προβληματίζει το γεγονός πως από τριάντα εκατομμύρια Γερμανούς οι μόνοι που ενοχλήθηκαν από την εκλογή του Χίτλερ είστε εσείς;".

Το σωστό και το λάθος δεν είναι θέμα στατιστικής.

(Όσο για το ότι είναι οι "μόνοι έλληνες που ενοχλήθηκαν" αυτό που το ξέρεις; Έβγαλες το ενοχλόμετρο και το μέτρησες; Ο Γκάλοπ είσαι;)

Νομίζω πως το μόνο που σας ενοχλεί είναι πως τα δικά σας πτώματα απλώς θα τα φάνε τα σκουλήκια.

Ενώ το δικό σου το ονειρεύεσαι τενίστα στις γκαλερί;

βαγγελης ιντζιδης είπε...

είμαι κατά της όποιας διαχείρισης νεκρών πτωμάτων με σκοπό το κέρδος και τη χειραγώγηση ακόμα και του συμβάντος του θανάτου.
είμαι υπέρ της προσφοράς του σώματος του νεκρού εφόσον εν ζωή το έχει δηλώσει είτε για πειράματα στα εργαστήρια της ανατομίας είτε για δωρεά οργάνων.
ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Την Ευρώπη από τον πολιτικό φιλελευθερισμό μέχρι και τον ριζοσπαστικό κοινοτισμό (σοσιαλδημοκρατία, σοσιαλισμός) δεν υπάρχει πολιτικός νους, δηλαδή ιδιότητα του πολίτη [citizenship]που να μην το βλέπει έτσι.
Και πολιτικό νου δεν διαθέτουν μόνον οι μερικοί (few) αλλά και πολλοί άλλοι, που ακόμα κι αφού είχαν δει την έκθεση και χωρίς να είναι να είναι επικίνδυνοι (danger)θεώρησαν το προβληματικό του πράγματος.
Κατά συνέπεια στη χώρα μας οι εννοιολογικές διακρίσεις, ο στοχαστικός φιλελεύθερος αλλά και η στοχαστική αριστερά κοιτάζουν με αποτροπιασμό τέτοια θεάματα όπου το σώμα δεν αναπαρίσταται σε καμμιά φωτογραφία ή σε κάποιο γλυπτό αλλά γίνεται το ίδιο γλυπτό.
Η παραίτηση της Διευθύντριας από το Μουσείο της Επιστήμης, Λονδίνο νομίζω (πρωϊ-πρωί γράφοντας το σχόλιο αυτό ξεχνάω), δεν μας προβληματίζει;
Γιατί να μας προβληματίσει... έτσι κι αλλιώς και ο Τόμας Μαν (φιλελεύθερος γερμανός εθνιστής) και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (μαρξιστής) καίγονταν στην πυρά (ως βιβλία) της Νυρεμβέργης. Και οι δύο πολιτικές δεν χωρούσαν στα κρεματόρια του ναζισμού.
Δε μας προβληματίζει;
Αφιερωμένο στη μνήμη της Sophie Scholl, της δεκαοχτάχρονης γερμανίδας που εκτελέστηκε από τους ναζί πριν την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου με συνοπτικές δικαστικές διαδικασίες επειδή αυτή η "άρεια" ακριβώς επειδή ήταν πολίτης της γερμανόφωνης σκέψης του Καντ, του Χέγκελ, του Νίτσε, του Μαρξ την προβλημάτισε στα 18 της χρόνια και αντέδρασε. Αφιερωμένο στη μνήμη των παιδιών με νοητικές και άλλες αναπηρίες των γερμανικών οικογενειών που τα παρέλαβαν σε ένα κουτί από στάκτες ακριβώς επειδή πάνω στα σώματά τους δοκιμάστηκαν οι πρώτες πρόβες μαζικής εξόντωσης με αέρια υπό το πρόσχημα "μεταδοτικής"νόσου.
Αφιερωμένο στα ξεκοιλιασμένα πτώματα Έλλήνων πολιτών που φωτογραφήθηκαν ως "τέχνη" από τους ναζί στο Δίστομο΄.
Αφιερωμένο από τους ναζί της κυβέρνησης του Ισραήλ που θεώρησαν τα πτώματα νεκρών παιδιών ένα αναμενόμενο και "φυσικό" επακόλουθο γεγονός πολέμου, όταν βομβάρδιζαν καταφύγια.
και ουκ έστι τέλος του καταλόγου.
Για να θυμόμαστε ότι ζούμε εδώ κάτω ανάμεσα στους νεκρούς όπως θα έλεγε και ο ΄Ιψεν.
Αλλά τι τα θέλετε
ίδιο σκώρ (γεν.του σκα.ός)είναι(;) είμαστε(;) όλοι
Βαγγέλης Ι,
Προτείνω στο Διευθυντή του επόμενου ΄Αουσβιτς να ταριχεύει τα πτώματα και να τα εκθέτει ώστε να ισχυρίζεται ότι κάνει τέχνη.
Β.Ι.

aloga είπε...

Γεια χαρά

1. Συμφωνώ με την ανοιχτή επιστολή εκτός από το αρχικό "Κύριοι". (Η Ελευθεροτυπία....ΧΑ)

2. Σχετικά με το Anonymous said...

Θα ήθελα να του πω τα εξής:

α. Πώς γνωρίζει ότι δέκα εκατομμύρια έλληνες δεν ενολήθηκαν από την συγκεκριμένη έκθεση;
β. Αμφιβάλει ότι η πλειονότητα πράγματι τρώει κουτόχορτο αγόμενη και φερόμενη από τα ΜΜΑ στα περισσότερα θέματα;
γ. Μήπως νομίζει ότι η αντίδρασή του είναι λίγο παρορμητική και ότι πρέπει να αναθεωρήσει ολίγα σχετικά με τις απόψεις του αλλά και με τον εαυτό του; Δηλαδή να ψαχτεί κάπως μήπως και του συμβαίνει τίποτα;


Πάμε τώρα στα γενικά....

Με τι ασχολείστε αγαπητοί φίλοι...

Μου θυμίζετε κάποιον που προσπαθεί με υπέρτατη επιμέλεια να στερεώσει με στόκο ένα πετραδάκι σε κάποιο τοίχο που καταρρέει....


Με την αγάπη μου

just me είπε...

Δεν έχω, δυστυχώς, χρόνο, να συμβάλω αναλυτικά, αλλά ούτε τον λόγο βρίσκω ύστερα από όσα εμβριθή έχουν γραφτεί εδώ και σε άλλους ιστοτόπους για το θέμα.

Αναφανδόν και ανυποχώρητα υπέρ της άποψής σας επί της ουσίας του θέματος.

Σκεπτική ως προς το αίτημα της ακύρωσης της έκθεσης, καθώς θεωρώ αφενός ότι σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση ελλοχεύει το άνοιγμα του ασκού του Αιόλου, σε μια χώρα όπου το μέτρο, η ευθυκρισία, η πνευματική εγρήγορση και η "πολιτειότητα" (τι όρος κι αυτός) φθίνουν κάθε μέρα και πιο πολύ, αφετέρου ότι σχεδόν πάντα η απαγόρευση είναι η ενσάρκωση της τραγικής ήττας του Λόγου.

Να είστε καλά.

βαγγελης ιντζιδης είπε...

αγαπητή just me
δίχως τις πολυλογίες μου
η φράση σου για την ήττα του Λόγου
θέτει το πρόβλημα
σε μια χώρα όπου ηγεμονεύει η ιδέα πως ο Λόγος είναι κανονιστικό προκρούστειο νεκροκρέβατο. Κι αυτό υπό το κράτος της άγνοιας του
άρον τον(την)κρέβατον και περιπάτει
Σαββατιάτικα.
Περί μνησικακίας τουτέστιν!
Σε ευχαριστώ για αυτό το σχόλιο
έχουμε πολλή και ωραία δουλειά μέχρι να αγρέψουμε το μεγαλείο!

hollow sky είπε...

@ Justeme,

σ' ευχαριστούμε θερμά για την επί της ουσίας του πράγματος συμφωνία. Είναι χαρά και ανακούφιση να βλέπει κανείς ότι το σκάνδαλο δεν περνάει απαρατήρητο.

Τώρα, σε σχέση με το αίτημα της ακύρωσης της έκθεσης. Δεκτό και πολύ κατανοητό να είναι κανείς σκεπτικός απέναντί του. Θέλω όμως να διευκρινίσω το εξής.

Εάν η έκθεση αυτή φιλοξενούνταν σε κάποια ΙΔΙΩΤΙΚΗ αίθουσα τέχνης ή συνεδριάσεων ή ό,τι άλλο ιδιωτικό, τότε ασφαλώς θα γράφαμε μεν την κριτική μας, εντονότατα όπως τώρα, αλλά ΔΕΝ θα κλείναμε το κείμενό μας με αίτημα ακύρωσής της. Διότι τότε, σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε πράγματι να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου.

Από τη στιγμή όμως που αυτή η έκθεση γίνεται σε ΔΗΜΟΣΙΑ αίθουσα τέχνης και υπο την αιγίδα ΘΕΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (Δ. Αθηναίων = θεσμός τοπικής αυτοδιοίκησης) - δηλαδή με υπονοούμενη τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ως δημότες και πολίτες -, τότε νομίζουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε την ακύρωση χωρίς να ανοίγουμε κανένα ασκό του Αιόλου.

Δεν ξέρω αν το έκανα πολύ σαφές...

Δύστροπη Πραγματικότητα είπε...

Το σχόλιο του Βαγγέλη Ιντζίδη στις 9.09 με καλύπτει απόλυτα. Όσο και αν δεν αρέσει σε αρκετούς δήθεν φιλελεύθερους και δήθεν προοδευτικούς, η στάση αυτής της έκθεσης απέναντι στους νεκρούς έχει θεμελιακές ομοιότητες με την γενικότερη στάση των ναζί απέναντι στους ανθρώπους, νεκρούς ή ζωντανούς.

Και μπράβο στους Dangerfew που πήραν την πρωτοβουλία και ανακίνησαν το όλο θέμα.

Ειμαι περίεργος παιδιά να δω τι θα σας απαντήσει αυτή η "προοδευτική" (τρομάρα της!)φυλλάδα, η Ελευθεροτυπία.

seek and destroy είπε...

Είναι προφανές ότι δεν θα απαντήσουν.
Τα άρθρα είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πληρωμένα μιας και το "ε" είναι διαφημιστικός κατάλογος. Αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες και το χειρότερο είναι ότι εκτός από τις πέτρες το γνωρίζουν και ντρέπονται γι αυτό, και όσοι εργάζονται και αρθρογραφούν εκεί. Γι αυτό δεν απαντούν.
το να απαντήσεις εννοεί ότι έχεις κάτι να πεις. Τι να απαντήσουν ρωτάω?
Ποιοι?
Τώρα κοροϊδευόμαστε?

Για την έκθεση ανάλογα και ακόμη πιο διαφημιστικά, έγραψε και η Καθημερινή και Τα νέα, και όλοι όσοι έγραψαν η για να ξεχρεώσουν υποχρεώσεις ή για να βγάλουν τα προς το ζην.
Συνήθως στέλνεται ένα δελτίο τύπου και διάφορα τσουτσεκάκια το αναμεταδίδουν.
Αλλοι πάνε και πιο πέρα, το κάνουν πιο περίπλοκο.
Να σου συνεντεύξεις από διάσημους ψυχαναλυτές να σου συζητήσεις που στρέφουν το ενδιαφέρον προς όσα είναι λυμένα από πριν και τα αφήνουν να φανούν ως εκκρεμή(πχ. η προέλευση των πτωμάτων)και τα λοιπά τεχνάσματα.
Για τον βλάκα που μίλησε για συνωμοσιολογίες και παλαιοκομουνισμούς απάντησε πολύ σωστά ο Γνωμοδότης.
Το 1933 σε έξι χρόνια έγινε 1939.
Το 2009 σε έξι χρόνια θα είναι 2015.
Βλέπουμε λοιπόν, διότι πολλοί από εμάς θα είμαστε δυστυχώς ζωντανοί.
Το αυγό του φιδιού έχει σκάσει.
Ελπίζω να μην σαπίζουμε τότε -μαζί με τους happyfew - σε κανένα κελί με την κατηγορία του συντηρητικού του παλαιοκομμουνιστή του θρήσκου του -δεν ξέρω και από που είστε- Εβραίου Αλβανού κτλ.
Παίδες επειδή οι "ανώνυμοι" είναι κάμποσοι χμμ σκεφτείτε παλαιοκομμουνιστικά και ταμπουρωθείτε από τώρα.

hollow sky είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollow sky είπε...

@ Δύστροπη Πραγματικότητα και Seek and Destroy,

πράγματι διεφεύγει σε πολύ κόσμο η ομοιότητα αυτής της ιστορίας με το ναζισμό στο ειδικό βέβαια σημείο της εκλεπτυσμένης αναισθητοποίησης απέναντι στην φρίκη - βασικό βήμα για να επέλθουν μετά οι γνωστές φρικαλεότητες.

Ίσως κάποιοι θεωρούν ότι τέτοια αίσχη δεν μπορεί να ξανασυμβούν μιας κι έχουμε πολύ προοδεύσει πολιτισμικά, λένε, απο τότε.

Εκείνο που ξεχνούν - και οι σαχλαμάρες ότι ο Χίτλερ ήτανε τρελός (μακάρι να ήταν, αλλά δεν ήτανε καθόλου!) αυτό έκαναν να ξεχαστεί -, είναι πως ο ναζισμός δεν βγήκε από τα σπλάχνα κάποιας "καθυστερημένης" κοινωνίας, δεν ήταν έργο "άξεστων μουζίκων" ...

... αλλά ξεπήδησε μέσα από μια κοινωνία εξαιρετικά πολιτισμένη, δημοκρατική και πάρα πολύ πολιτικοποιημένη!

βαγγελης ιντζιδης είπε...

"Οι νεκροί ταξιδιώτες (αποζητώντας μιας νύχτας ύπνο η λογική)" στο substatum (είσοδος από metissage-συγχωρέστε με δεν ξέρω να το κάνω απευθείας με λινκ)
Eμπνευσμένο από την ανάρτηση της Πόλυς Χ. και την δική σας παράλληλα ανάρτηση-δράση-αφόρμηση.
Β.Ι.

βαγγελης ιντζιδης είπε...

@hollow sky
και δεν είναι τυχαίο πως εκεί όπου συνετάχθη το σύνταγμα της Βαϊμάρης εκεί στο ίδιο κτίριο εκεί έγινε και το ιδρυτικό συνέδριο των ΝΑΖΙ και εκεί στον ίδιο χώρο πρωτοβρέθηκαν Σίλερ,Γκαίτε. Σχετικά στο Γκαίτε-Σίλερ-Χαφίζ-Δημοκρατία της Βαϊμάρης-Μπούχενβαλντ-Aλέξανδρος (metissage)Στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (γραμμένο για το αθηναϊκό Δεκέμβρη του 08 από τη Γερμανία)
β.ι.

Πόλυ Χατζημανωλάκη είπε...

Άλλη μια επαρκής κριτική στην Καθημερινή της 15/2 από το Γάλλο ψυχίατρο και ψυχαναλυτή Σαρλ Μελμάν. Μια καινούργια απόλαυση: Η νεκροσκοπία


Νάστε καλά.

Ανώνυμος είπε...

Ευτυχώς που σιγα σιγά κάποιες σοβαρες φωνές ξεσηκώνονται και στην Ελλάδα εναντίον αυτου του αίσχους!

Κάλιο αργα παρά ποτε!

tina είπε...

Agaphtoi yparxoyn ki alloi mazi mas...as enwthoume!! :-)


http://www.antinews.gr/?p=5269

https://www.blogger.com/comment.g?blogID=1199201257098504921&postID=8836082080950127653

τονι είπε...

Και εδώ κάτι σκέφτονται ίσως:

http://protovouliaxorou2009.blogspot.com/2009/02/blog-post_17.html

Ανώνυμος είπε...

A-M-A-Z-I-N-G:

ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ABC ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ:

http://www.youtube.com/watch?v=LQLjOWp34O8

http://www.youtube.com/watch?v=5RIYJeN_mIc&feature=related

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=AqKvYUO7C7w&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=-dNCQZFZ7M0&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=ncpCd4qR0-w&feature=related

Ανώνυμος είπε...

Στη Γαλλία π.χ. δεν πέρασε στο ντούκου.

δείτε εδώ (στα γαλλικά)

http://www.lyoncapitale.fr/ind
ex.php?menu=01&article=5688

την απορριπτική εισήγηση της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για θέματα ηθικής στις Επιστήμες της Ζωής και της Υγείας.

docta ignorantia είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
hollow sky είπε...

Αξίζει να προσέξουμε και αυτό - από το blog της Πόλυς Χατζημανωλάκη (waxtablets.blogspot.com):


Δείτε εδώ (στα γαλλικά)

http://www.lyoncapitale.fr/index.php?menu=01&article=5688

την άκρως αρνητική γνωμάτευση της (Γαλλικής) Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για θέματα Επιστημών της Ζωής και της Υγείας.

Συνοψίζω εν τάχει τα βασικά σημεία του κειμένου:
1. Διατυπώνονται επιφυλάξεις αρχής για το ανθρώπινο σώμα ως "εμπόρευμα θεάματος" και για την ανάμιξη των λειτουργιών.
Δεν είναι δηλαδή σαφές αν πρόκειται για έκθεση καλλιτεχνική, επιστημονική ή παιδαγωγική. Ενδεχομένως να υπάρχουν πλευρές αισθησιασμού που ολισθαίνουν στην ηδονοβλεψία.
Σε αυτό το πλαίσιο σύγχυσης, φαίνεται ότι η δήθεν παιδαγωγική και επιστημονική πρόθεση της έκθεσης δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.
2. Εισάγεται τεχνικιστικό βλέμμα στο σώμα:
Παρά το ότι η προέλευση των σωμάτων θεωρείται "πιστοποιημένη" , αυτά τα σώματα είναι σκοπίμως αποατομικευμένα, ανώνυμα και η διαδικασία της πλαστινοποίησης παρουσιάζεται ως μια διαδικασία τεχνική και βιομηχανική. Πρόκειται για μια προσέγγιση που θυμίζει την μεταχείριση των πτωμάτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον τελευταίο πόλεμο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι το κάθε ένα από αυτά τα πτώματα είχε μια ατομική ζωή, που θα έπρεπε να μπορείς αν όχι να αφηγηθείς, τουλάχιστον να ονομάσεις - και που η δωρεά του σώματος δεν θα έπρεπε να σβήσει.
3. Για την αναπαράσταση του θανάτου:
Η ιδέα ότι μπορείς να προσεγγίσεις το θάνατο του άλλου χωρίς ρίσκο, υποθέτει ότι αυτός ο άλλος είναι τόσο ανωνυμοποιημένος που δεν συντρέχει καμμία αναφορά σε οποιαδήποτε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Έτσι, εντελώς ανώνυμα, τα σώματα που εκτίθενται δεν υπήρξαν πια άτομα, Η έκθεση τους και (η αντικειμενοποίησή τους) αποτελούν προσβολή στην ταυτότητά τους και επομένως στην αξιοπρέπειά τους. Οι περισσότεροι πολιτισμοί απέφευγαν τέτοιες μορφές έλειψης σεβασμού σε ένα πραγματικό λείψανο.

Δύστροπη Πραγματικότητα είπε...

"2. Εισάγεται τεχνικιστικό βλέμμα στο σώμα:
Παρά το ότι η προέλευση των σωμάτων θεωρείται "πιστοποιημένη" , αυτά τα σώματα είναι σκοπίμως αποατομικευμένα, ανώνυμα και η διαδικασία της πλαστινοποίησης παρουσιάζεται ως μια διαδικασία τεχνική και βιομηχανική. Πρόκειται για μια προσέγγιση που θυμίζει την μεταχείριση των πτωμάτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον τελευταίο πόλεμο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι το κάθε ένα από αυτά τα πτώματα είχε μια ατομική ζωή, που θα έπρεπε να μπορείς αν όχι να αφηγηθείς, τουλάχιστον να ονομάσεις - και που η δωρεά του σώματος δεν θα έπρεπε να σβήσει."

Hollow sky αυτοί οι φουκαράδες που κάποτε ήταν συνάνθρωποί μας υποβάλλονται μεταθανάτια, μέσα στα πλαίσια αυτού του άθλιου θεάματος, σε έναν βαρύ εξευτελισμό.

Αυτό το κάτι, που απομένει μετά τον θάνατο σε ένα σώμα και σε βοήθάει να το αναγνωρίσεις ως κάτι που κάποτε ήταν άνθρωπος όπως εσυ, το έχουν στερήσει από αυτά τα σώματα στην έκθεση στο Γκάζι.

Κατά κάποιον τρόπο τα έχουν "απανθρωποποήσει", τα έχουν κάνει να μοιάζουν, και τους συμπεριφέρονται, σαν να ήταν από πάντα αντικείμενα δίχως ζωή. Ως προς αυτό το τελευταίο η στάση των διοργανωτών, και ίσως και ενός μέρους του κοινού έχει πάει μέχρι στιγμής να δει αυτή την έκθεση, δεν βρίσκεται και πολύ μακριά από την στάση πολλών ναζιστών οι οποίοι βλέπαν τους άλλους ανθρώπους σαν αντικείμενα και όχι σαν ανθρώπους.

Γιάννης

hollow sky είπε...

@ Γιάννη Δύστροπη Πραγματικότητα,

αυτό ακριβώς - ότι έχουμε να κάνουμε με μια ναζιστική νοοτροπία - ήταν από τη πρώτη στιγμή το σημείο που μάς ξεσήκωσε και θελήσαμε να αναδέιξουμε μιλώντας για αναισθητοποίηση απέναντι στη φρίκη και απανθρωπισμό.

Είναι το σημείο-κλειδί της υπόθεσης και θα επιμείνουμε σε αυτό κεντρικά.

Alma είπε...

Διάβασα το post από ένα μήνυμα που ήρθε στο κινητό μου Δες αυτό :dangerfew.blogspot.com και πες μου τη γνώμη σου. Το διάβασα πλάγια, και "έτρεξα" στα σχόλια τα επώνυμα και τα ανώνυμα.μετά από όλα αυτά βρέθηκα να με βασανίζει η ερώτηση : τη γνώμη μου για αυτό που συμβαίνει; ή τη γνώμη μου για αυτό που διάβασα;
Τη γνώμη μου για αυτό που συμβαίνει προτιμώ να την πώ ως ενεργός πολίτης, να σαμποτάρω την έκθεση, να μην ασχοληθώ καθόλου με την θεματική της, να αδιαφορήσω (όχι από απάθεια) για τη νέα τάση της μοντερνίζουσας τέχνης το πτώμα της οποίας περιφέρεται με πολλές ευκαιρίες στις γκαλερί απανταχού του δυτικού πολιτισμού και φυσικά να εκφράσω την αντίθεσή μου δημόσια και ιδιωτικά ευκαιρίας δοθείσης...
Το να πώ τη γνώμη μου για αυτό που συμβαίνει εδώ, σε αυτό το blog μου δίνει την εντύπωση συμμετοχής στο έγκλημα που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη κοινωνία μας : virtual συνομιλίες αποξενωμένων ανθρώπων εμφανώς εξαρτημένων από την ευκολία του να προσφέρουν τη γνώμη τους και να μαθαίνουν τη γνώμη των άλλων απλά πατώντας ένα "enter".
Από την πληθώρα των σχολίων φαίνεται ότι είστε μια ωραία λέσχη, ανταλλάσετε απόψεις, συμφωνείτε, διαφωνείτε, εμπλουτίζετε τις γνώσεις σας χαίρομαι πραγματικά... κρίμα που δεν είμαι τόσο διαβασμένη να σας παραθέσω κάποιο τσιτάτο αλλά "τρέχοντας " στο blog διαπίστωσα ότι το έχετε κάνει ήδη... (σημείωμα Octavio Paz) για τον μηδενισμό και τον ηδονισμό...)
ωστόσο, η έκθεση είναι ένα πραγματικό γεγονός, έχει στοιχίσει αυτό που λένε οι ιταλοί ένα σάκο λεφτά, είναι τμήμα μιας ευρύτερης πολιτιστικής πολιτικής και οποιαδήποτε αντιπαράθεση ή απαίτηση πρέπει να εκδηλωθεί σε πραγματική διάσταση... όλα τα άλλα είναι απλά προσωπικά φετίχ και διάθεση του ελεύθερου χρόνου...

izi είπε...

Alma, κάνεις λάθος.
Βιάζεσαι.
Ρώτα πρώτα τριγύρω, μάθε και ξαναπέρνα.

[ασε τώρα κι αυτά τα περί virtual συνομιλιών δεν τα σχολιάζω, γιατι καθώς θα ξέρεις ,όσο αδιάβαστη κι αν είσαι, και τους τυπογράφους κάποτε (και την "ευκολία τους", τα "προσωπικά φετίχ" και την διάθεση του ελεύθερου χρόνου τους) θέλησαν να τους κάψουν]

hollow sky είπε...

Alma,

ευχαριστώ που είπες τη γνώμη σου. Να 'σαι καλά και καλό σαββατοκύριακο.

tortila είπε...

Τουμπεκί ψιλό η Ελευθεροτυπία... Κάποιοι αντί να ενοχλούνται με την έκθεση πτωμάτων, ενοχλούνται με όσους την καταγγέλουν! Α ρε βρεμμένη σανίδα...

Ανώνυμος είπε...

http://www.skai.gr/master_story.php?id=112038

Ανώνυμος είπε...

ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΛΥΡΙΚΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ 26/2 ΣΤΙΣ 19;00 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΓΚΙΝΗ ΤΟΥ ΕΜΠ.

βαγγελης ιντζιδης είπε...

Φίλοι-μερικώς ή [μερικοί και] επικίνδυνοι:)
μετά από ολονύκτια βάσανο
Αγαπητές και αγαπητοί
φίλες και φίλοι των dangerfew σας προσκαλώ στο ποιητικό ξόρκι για προστασία από τη μαύρη γούνα της αντιποίησης (που δεν είναι μόνον οι ολοκληρωτικοί αλλά και η ποιήτρια που επιβάλλεται ως θεσμός αλλά και κάθε μνησίκακος)
"Ding an sich: το ποίημα που διάβασε τον εαυτό του στο δωμάτιο του Ιμμάνουελ Καντ"
Είσοδος από το metissage [http://vintzidis.blogspot.com] δεξιά στήλη στο [substratum]κλικάρετε επάνω
Βαγγέλης Ιντζίδης

Ardizoglou είπε...

ολη αυτη η ιστορια επικυρωνει με τον πιο προφανη τροπο την αποιεροποιηση της ανθρωπινης υπαρξης και της ιδιας της ζωοποιου δυναμης που μας κινει σε αυτον τον κοσμο. Ειναι ενα απο τα συμπτωματα της παντελους αγνοιας του συγχρονου δυτικου πολιτη για την ιδια του τη ζωη και το ρολο του σε αυτον τον κοσμο. ..

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ είπε...

ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 8 μμ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κτιριο Γκίνη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ "ΒΟΔΙΕΣ"

για σκηνοθέτες-ηθοποιούς που μισούν τον Bob Wilson,

για χορευτές-χορογράφους που αντιλαμβάνονται τον αποπροσωποποιητικό χαρακτήρα των release τεχνικών,

για εικαστικούς που ενοχοποιούν τον Chris Burden η τον Damien Hirst,

για αυτούς-ες που όταν αγγίζουν τον-την σύντροφό τους αγγίζουν την ιστορια του-της και όχι την μάζα του-της.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ είπε...

ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 8 μμ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κτιριο Γκίνη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ "ΒΟΔΙΕΣ"

για σκηνοθέτες-ηθοποιούς που μισούν τον Bob Wilson,

για χορευτές-χορογράφους που αντιλαμβάνονται τον αποπροσωποποιητικό χαρακτήρα των release τεχνικών,

για εικαστικούς που ενοχοποιούν τον Chris Burden η τον Damien Hirst,

για αυτούς-ες που όταν αγγίζουν τον-την σύντροφό τους αγγίζουν την ιστορια του-της και όχι την μάζα του-της.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ είπε...

ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 8 μμ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

κτιριο Γκίνη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ "ΒΟΔΙΕΣ"

για σκηνοθέτες-ηθοποιούς που μισούν τον Bob Wilson,

για χορευτές-χορογράφους που αντιλαμβάνονται τον αποπροσωποποιητικό χαρακτήρα των release τεχνικών,

για εικαστικούς που ενοχοποιούν τον Chris Burden η τον Damien Hirst,

για αυτούς-ες που όταν αγγίζουν τον-την σύντροφό τους αγγίζουν την ιστορια του-της και όχι την μάζα του-της.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders γλώσσα Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras Λα Μετρί/ La Mettrie λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σερλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal Walt Whitman/Γουόλτ Γουΐτμαν WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets