17 Ιανουαρίου 2012

Το Ιδεολογικό Περιβάλλον


Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο Πρώτα σαν Τραγωδία και μετά σαν Φάρσα του Slavoj Zizek, εκδόσεις Scripta, 2011, μετάφραση Νεκτάριου Καλαϊτζή το βρήκα στο last tape εδω [ευχαριστούμε για τον κόπο της αντιγραφής και την επιλογή του αποσπάσματος]




Το θέμα λοιπον είναι η ιδεολογία ως περιβάλλον που

"...... Επειδή ακριβώς διαποτίζει τα πάντα, η ιδεολογία εμφανίζεται σαν το αντίθετό της, σαν μη-ιδεολογία, σαν ο πυρήνας της ανθρώπινης ταυτότητάς μας κάτω απ' όλες τις ιδεολογικές ταμπέλες. Γι αυτό το έξοχο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λίτελ Les Bienveillantes είναι τόσο τραυματικό, ιδίως για τους Γερμανούς· παρέχει μια φανταστική πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Ολοκαυτώματος, από την οπτική γωνία ενός Γερμανού ο οποίος είχε άμεση ανάμειξη σε αυτό, του Obersturmbannfuhrer των SS Μαξιμίλιαν Άουε. Το πρόβλημα είναι το εξής: πώς να αποδώσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο βίωσαν και συμβολοποίησαν οι ναζί εκτελεστές την κατάστασή τους, χωρίς να προκαλέσει τη συμπόνιά μας γι' αυτούς ή ακόμη και να τους δικαιολογήσει; Εκείνο που προτείνει ο Λίτελ, για να το θέσουμε κάπως άκομψα, είναι μια μυθιστορηματοποιημένη ναζιστική εκδοχή του Πρίμο Λέβι. Ως εκ τούτου, έχει να μας προσφέρει ένα καίριο φροϋδικό δίδαγμα: πρέπει να απορρίψουμε την ιδέα ότι ενδεδειγμένος τρόπος για να καταπολεμούμε τη δαιμονοποίηση του Άλλου είναι να τον θεωρήσουμε ολόπλευρα ως πρόσωπο με υποκειμενικό βάθος, να ακούσουμε την ιστορία του, να κατανοήσουμε πώς προσλαμβάνει την κατάσταση (κατά την αντίληψη ότι, όπως λέει και ένας φανατικός υποστηρικτής του διαλόγου για το Μεσανατολικό: "Ένας εχθρός είναι κάποιος του οποίου την ιστορία δεν έχεις ακόμα ακούσει"). Υπάρχει, ωστόσο, ένα σαφές όριο σε αυτή τη διαδικασία· μπορούμε να φανταστούμε ότι καλούμε έναν στυγνό ναζί δολοφόνο - όπως ο Μαξιμίλιαν Άουε του Λίτελ, ο οποίος μάλλον αυτοπροσκαλείται - να μας αφηγηθεί την ιστορία του; Είμαστε, εν τοιαύτη περιπτώσει, εξίσου διατεθειμένοι να υποστηρίξουμε ότι ο Χίτλερ ήταν ένας εχθρός, επειδή απλώς κανένας μας δεν άκουσε την ιστορία του; Μπορούμε να δεχτούμε ότι οι λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής "αντισταθμίζουν" τις φρικαλεότητες που απέρρευσαν από την κυριαρχία του, ότι τον κάνουν "πιο ανθρώπινο"; Για να αναφέρω ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ [Reihnhard Heydrich], ο αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος, αρεσκόταν  να παίζει τα όψιμα κουαρτέτα για έγχορδα του Μπετόβεν με φίλους τα ελεύθερα βράδια του. Η στοιχειώδης εμπειρία που έχουμε για την υποκειμενικότητα είναι εκείνη του "πλούτου του εσωτερικού μου βίου"· αυτό είναι που "πραγματικά είμαι", κατ' αντιδιαστολή προς τους συμβολικούς προσδιορισμούς και τα καθήκοντα που αναδέχομαι στον δημόσιο βίο (ως πατέρας, πανεπιστημιακός καθηγητής κλπ.). Το πρώτο δίδαγμα της ψυχανάλυσης, εν προκειμένω, είναι ότι αυτός ο "πλούτος του εσωτερικού βίου" είναι ουσιαστικά μια απάτη· αποτελεί ένα προπέτασμα, μια ψευδή απόσταση, της οποίας η λειτουργία είναι, θα 'λεγε κανείς, να περισώσει την επίφαση του Εαυτού μου, να καταστήσει απτή (προσπελάσιμη στον φαντασιωσικό ναρκισσισμό μου) την αληθινή κοινωνικοσυμβολική ταυτότητά μου. ΄Ενας από τους τρόπους να ασκεί κανείς την κριτική της ιδεολογίας είναι, συνεπώς, να επινοεί στρατηγικές για να αποκαλύψει αυτή την υποκρισία του "εσωτερικού βίου" και των "ειλικρινών" συναισθημάτων του. Η εμπειρία που έχουμε για τη ζωή μας εκ των ένδον, η ιστορία που αφηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένου να αιτιολογήσουμε ό,τι κάνουμε, είναι συνεπώς ένα ψεύδος - η αλήθεια βρίσκεται μάλλον έξω, σε αυτά που πράττουμε......  "

19 σχόλια:

tamistas είπε...

Νομίζω ότι ο (αναμφίβολα ευφυής) Ζίζεκ επιμένει πάντα σε μια απόλυτη αντίληψη καταστάσεων και σχέσεων. Είμαι βέβαιος ότι αν ακούγαμε την προσωπική ιστορία του, θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε κάμποσα γι’ αυτή του τη στάση.
Προφανώς, ένας από τους παράγοντες που ευθύνονται για κάθε ανθρώπινης έμπνευσης ή/και εκτέλεσης τερατούργημα είναι και η προσωπική ιστορία του αυτουργού. Όχι μόνον και όχι, ασφαλώς, με απαλλακτικές ιδιότητες. Μπορεί να θυμίζει τα ψυχολογικά θρίλερ του συρμού, αλλά έτσι – νομίζω, πάντα – είναι.

HollowSky είπε...

ΣΥΓΧΥΣΕΩΝ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Υπάρχει σε αυτό το απόσπασμα μια κλασική παρερμηνεία και σύγχυση της έννοιας του προσώπου.

Ουσιαστικά εδώ ταυτίζεται με τον ιδιώτη: "πρωτοπρόσωπη αφήγηση" (=εγώ), "υποκειμενικό βάθος", "το πώς ο ίδιος άντιλαμβάνεται και αφηγείται την ιστορία του", "λεπτομέρειες της προσωπικής [=ουσιαστικά ιδιωτικής] ζωής", "εσωτερικός πλούτος".

Φυσικά, με δεδομένη αυτή τη σύγχυση, το ερώτημα εάν μπορούμε να αποφύγουμε τη δαινομοποίηση του Άλλου με το να τον θεωρήσουμε ως [τέτοιας λογής] "πρόσωπο" [δηλαδή ιδιώτη], είναι μάταιο και αδιέξοδο.

Το Πρόσωπο όμως δεν σημαίνει τον Ιδιώτη! Δεν σημαίνει την μη-κοινωνική, μη-δημόσια όψη του υποκειμένου. Σημαίνει, απεναντίας, τους ιδιαίτερους και μοναδικούς εκείνους τρόπους με τους οποίους το κάθε υποκείμενο παρουσιάζεται και ενεργεί στο κοινωνικό και το δημόσιο πεδίο.

Το Πρόσωπο, επομένως, αφορά και στο εσωτερικό βάθος αλλά και στην κοινωνική-δημόσια παρουσία - στις δυναμικές που τα συνδέουν -, χωρίς να ταυτίζεται "ουσιολογικά" ούτε με τη μια, ούτε με την άλλη ενέργειά του.

Έτσι, η αποταύτιση της "ουσίας" του Προσώπου από το εσωτερικό υποκειμενικό βάθος του μάς επιτρέπει να θεωρούμε σημαντικές και να κρίνουμε κοινωνικά (και να τιμωρούμε αν χρειάζεται) τις πράξεις του, ... ενώ η αποταύτιση της "ουσίας" του Προσώπου από τις δημόσιες ενέργειές του μάς επιτρέπει να συνεξετάζουμε και παραμέτρους όπως οι προθέσεις, οι ψυχοπιεστικές συνθήκες - ώστε, συνολικά εξεταζόμενος ο άνθρωπος, να μην δαιμονοποιείται.

Συμπερασματικά: Η εδώ "συνταγή" του Ζίζεκ, ότι η αλήθεια βρίσκεται ΜΟΝΟ σε αυτά που πράττουμε, διαπράττει το αντιδιαμετρικό σφάλμα της "συνταγής" που λέει πως η αλήθεια βρίσκεται ΜΟΝΟ στο εσωτερικό βάθος του υποκειμένου.

Και τα δυο αυτά σφάλματα ξεκινούν από ένα κοινό βαθύτερο σφάλμα: την ανάγκη μιας "ουσιολογικής" προσέγγισης του ανθρώπου και την πεποίθηση πως είναι δυνατόν να οριστεί με σαφήνεια αυτή η "αληθινή ουσία" του ανθρώπου - στο "εσωτερικό βάθος" του οι μεν, στα "έργα" του οι δε.

Η έννοια του Προσώπου δεν ασχολείται με τέτοια κόλπα.

Tamistas είπε...

Συμφωνώ, Hollowsky.

Μου θύμισες την 6η θέση για τον Φόυερμπαχ του Μαρξ, όπου αναφέρει ότι "η ανθρώπινη ουσία δεν είναι μια αφαίρεση πού υπάρχει στο απομονωμένο άτομο. Στην πραγματικότητά της είναι το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων".

Και, σύμφωνα με το σχόλιό σου, οι κοινωνικές σχέσεις που ρυθμίζονται (και) από το "εσωτερικό βάθος" του και από τα έργα του.

HollowSky είπε...

@ tamistas,

ναι. Το θέμα είναι σημαντικό γιατί εκβάλλει σε συγκεκριμένη άποψη περί του Δικαίου, που είναι βάση κάθε κοινωνίας.

Συγκεκρικένα, η άποψη ότι την αλήθεια του υποκειμένου τη συνιστούν ΜΟΝΟ τα έργα του και ότι ο εσωτερικός βίος είναι ΜΟΝΟ μια απάτη, αποτελεί, εφαρμοζόμενη στο Δίκαιο, σαφέστατα βαρβαρότητα
καθώς όχι απλά υποτιμά, αλλά ουσιαστικά περιφρονεί, στη συνεκτίμηση ενός ανθρώπου τις προθέσεις του, την προαίρεσή του, την ψυχική του κατάσταση, κ.λπ. - ακυρώνοντας επιπλέον από τη ρίζα της κάθε (πολύτιμη) δυνατότητα συγχώρεσης, η οποία μπορεί να σταθεί μόνο σε εδάφη αναγνώρισης σε μια δράση βαθύτερων όψεων από τα αποτελέσματά της.

Δεν απαλλασσόμαστε από τα ψέμματα καταφεύγοντας στη βαρβαρότητα!

atom είπε...

λέει ο Ζιζεκ

Η εμπειρία που έχουμε για τη ζωή μας εκ των ένδον, η ιστορία που αφηγούμαστε στον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προκειμένου να αιτιολογήσουμε ό,τι κάνουμε, είναι συνεπώς ένα ψεύδος - η αλήθεια βρίσκεται μάλλον έξω, σε αυτά που πράττουμε...... "
κρατάει μια πισινη με το "μάλλον έξω" και δεν ξέρουμε και τι λέει παρακάτω και πρίν. (αυτό που το πας)

Hollow, στα αγγλικά πως θα μετάφραζες την λέξη "Πρόσωπο"?

izi είπε...

Δεν κρατάει καμία πισινή.
στα αγγλικά είναι περσον και το περσοναλισμός από κει βγαίνει.

Το πρόσωπο όσον αφορά στον ιδεολογικό μηχανισμό δεν παρουσιάζεται σε αντιδιαστολή με την ουσία αλλά ως μια ταχύτατη εναλλαγή της (από το ένα στο άλλο)
Έτσι το αντικείμενο της ιδεολογίας θολωμένο, είναι ικανό για τα πάντα πιστεύοντας πως πράττει-πέρα από κάθε κανόνα-σύμφωνα με τον εσωτερικό του κόσμο.
Πολλοί στον προηγούμενο αιώνα την πάτησαν και ενώ ήταν αντικείμενα της ιδεολογίας πίστευαν πως είναι υποκείμενα της ιστορίας...μπερδεμα
(υπάρχει και η θεωρία που θέτει την ιδεολογία στο περιθώριο της ιστορίας τοποθετώντας την στο κέντρο της νευρολογίας και της ψυχιατρικής:-)

HollowSky είπε...

@ atom,

το πρόσωπο θα το μετάφραζα person, όπως μεταφράζεται δηλαδή.

---

@ Ιζι,

δεν θα έλεγα πως οι ναζί έκαναν τα πάντα πιστεύοντας πως πράττουν πέρα από κάθε κανόνα και σύμφωνα με τον εσωτερικό τους κόσμο. Τον Φύρερ, το Κόμμα και τις ομοιόμορφες στολές τι τα είχανε;

izi είπε...

Τα είχαν ως προβεβλημένες εξωτερικευσεις του εσωτερικού τους κόσμου....πάνω κάτω...
η όχι?

izi είπε...

...και τι κόσμος!

Νοσφεράτος είπε...

Συγκεκρικένα, η άποψη ότι την αλήθεια του υποκειμένου τη συνιστούν ΜΟΝΟ τα έργα του και ότι ο εσωτερικός βίος είναι ΜΟΝΟ μια απάτη, αποτελεί, εφαρμοζόμενη στο Δίκαιο,''

αυτο ακριβώς επεξεργαζεται ο Σενετ στο : Η Τυραννια της Οικειοτητας

Γιάννης είπε...

Δεν υπάρχει κάποια καθ’ όλα αντικειμενική εξίσωση ή γενική εξήγηση για το βαθμό στον οποίο ο εσωτερικός κόσμος αποτυπώνεται στον εξωτερικό και αντίστροφα. Η εικόνα που το άτομο έχει για τον εαυτό του (τον εσωτερικό κόσμο και τις προθέσεις του) μπλέκεται, επηρεάζει και επηρεάζεται από την εικόνα που οι άλλοι έχουν για το εγώ, ελκύεται από την δεύτερη ή την τροποποιεί.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόσωπο είναι οι σχέσεις του (υποστασιοποίηση των σχέσεων), αλλά ότι η σχέση διαπλάθει το άτομο ασταμάτητα, αλλά δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε αυτήν το αρχικό εσωτερικό περιεχόμενο του ατόμου. Οπωσδήποτε, πυρήνας του προσώπου είναι μια προεμπειρική πραγματικότητα που εκδηλώνεται στην κοινωνία και τροποποιείται-επεκτείνεται ώς ένα μόνο βαθμό από την κοινωνία. Η θέση ότι ο εσωτερικός κόσμος είναι 100% ή 99% δημιούργημα της κοινωνίας είναι λανθασμένη γιατί συνεπάγεται την άποψη ότι με αλλαγή των συνθηκών και με κατάλληλη παιδεία θα μπορούσαμε να κάνουμε δυο άτομα με ανόμοια προέλευση άτομα με ολόιδιους χαρακτήρες και προσωπικότητες. (Επίσης συνεπάγεται την γνωστή παραφιλολογία περί αλλοτρίωσης του ανθρώπου.).

Στο παράδειγμα του Ζίζεκ, προϋποτίθεται ότι όποιος ακούει κλασσική μουσική ή περνάει τη γιαγιά απέναντι στο δρόμο δεν μπορεί να θεωρεί απλώς ανθρωπόμορφους τους Εβραίους. Αλλά αυτό συνιστά μια «ολιστική» προκατάληψη, που συγχέει τα επίπεδα, και μάλιστα τα ιεραρχεί όπως ο καθένας κρίνει το βαθμό ανωτερότητας κάθε ενός επιπέδου.

Baudelaire είπε...

ας θυμόμαστε πάντως πως η έννοια του 'προσώπου' ανέτειλλε ως τέτοια μαζί με την αστική εποχή και τους 'νέους χρόνους', ενώ η ανθρωπότητα πάσχει από άπληστα τομάρια αιώνες τώρα

ρομαντικός είπε...

Η θέση ότι ο εσωτερικός κόσμος είναι 100% ή 99% δημιούργημα της κοινωνίας συνεπάγεται επίσης τον αποκλεισμό ενός εσωτερικού κόσμου ικανού να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στον κόσμο.(δεν θα μπορούσε καν να τον θεωρήσει ;-)
Πράγμα πασιφανώς ανυπόστατο μιας και η παραβατικότητα, η αναζήτηση της ελευθερίας είναι εγγενείς στον ανθρωπο και ίσως και το βασικό συστατικό της ιστορίας.

Νοσφεράτος είπε...

απο τη σπηλια του Νοσφερατου
--------------------------------
Ριτσαρντ Σενετ Η τυραννία της οικειότητας Ο δημόσιος και ιδιωτικός χώρος στον δυτικό πολιτισμό μτφ Γ. Μερτικας Αθήνα , Νεφέλη 1999




Για τον Σενετ τα καλύτερα πράγματα στην δυτική πολιτισμική παράδοση ,προέρχονταν από τις συμβάσεις που κάποτε ρύθμιζαν τις απρόσωπες σχέσεις στο δημόσιο χώρο. Οι συμβάσεις αυτές που τώρα τις καταδικάζουμε ως περιοριστικές, τεχνητές και απονεκρωτικές του αυθορμητισμού των συναισθημάτων, εγκαθίδρυαν κάποτε πολιτισμένα σύνορα ανάμεσα στους ανθρώπους, έθεταν όρια στη δημόσια επίδειξη των αισθημάτων και προωθούσαν την ευγένεια. Στο Λονδίνο η το Παρίσι του 18ου αιώνα, η κοινωνικότητα δεν εξαρτιόταν από την κοινωνικότητα. Ξένοι πού αντάμωναν στα πάρκα η στους δρόμους μπορούσαν χωρίς αμηχανία να μιλούν μεταξύ τους .Συμμερίζονταν ένα κοινό απόθεμα δημόσιων σημάτων, που έδινε τη δυνατότητα σε ανθρώπους κοινωνικά άνισους να κάνουν μια πολιτισμένη συζήτηση χωρίς να νιώθουν ότι καλούνται να εκθέσουν τα πιο κρυφά τους μυστικά.
Κατά τον Σενετ η ρομαντική λατρεία «του συναισθήματος ,της ειλικρινείας και της αυθεντικότητας» έσκισε τις μάσκες που κάποτε είχαν φορέσει οι άνθρωποι στον δημόσιο χώρο και διέβρωσε τα σύνορα ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτική ζωή. Τον 19ο αιώνα η επιφυλακτικότητα κατέρρευσε και οι άνθρωποι έφτασαν να πιστεύουν ότι οι δημόσιες πράξεις αποκάλυπταν την εσωτερική τους προσωπικότητα. Ως συνέπεια στην εποχή μας οι σχέσεις στον δημόσιο χώρο συλλαμβάνονται ως μια μορφή αυτοαποκάλυψης και η συζήτηση αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης .«…. Ότι καθιστά μια πράξη έγκυρη (δηλαδή αυθεντική) είναι ο χαρακτήρας όσων μετέχουν σε τούτη κι όχι η πράξη καθ εαυτή»

Georg είπε...

@ hollowsky


Κατανοώ την κριτική σου στον Ζίζεκ και συμφωνώ μαζί της, ακόμη και αν εκφράζεται με παρωχημένους όρους. Γιατί πράγματι λές κάτι σημαντικό: η «αλήθεια» δεν βρίσκεται αποκλειστικά ούτε στον εσωτερικό κόσμο, ούτε σε αυτά που πράτουμε. Και τα δύο καταλήγουμε στο εξής: να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη αυτών που πράττουμε στο όνομα των εξωτερικών συνθηκών. Από την άλλη ο ορισμός που δίνεις για το «πρόσωπο» είναι φοβερά επισφαλής, γιατί οί «ιδιαίτεροι και μοναδικοί τρόποι που το κάθε υποκείμενο παρουσιάζεται και ενεργεί στο κοινωνικό και το δημόσιο πεδίο» μπορούν κάλλιστα να είναι τα προσωπεία που λαμβάνει ο «εσωτερικός κόσμος» όταν καλλείται να εξωτερικευτή στην συμβατική συνθήκη που ονομάζεται κοινωνία.

Το ερώτημα επομένως είναι κατά πόσον αυτοί οι ιδαίτεροι και μοναδικοί τρόποι έρχονται να διακριθούν από τους κοινωνικούς ρόλους, αν οι ατομικές και συλλογικές ταυτότητες μπορούν να διακριθούν από τις κοινωνικές ταυτίσεις και τι είδους «δημόσιο πεδίο» απαιτείται γιἀ αυτό.

HollowSky είπε...

@ Νοσφεράτε,

εύστοχη και εξαιρετική η παραπομπή στον Σέννετ. Ευχαριστούμε!

HollowSky είπε...

@ Georg,

σωστές και δεκτές οι παρατηρήσεις σου. Θα μπορούσα να πω, με συντομία, ότι ο ρόλος σημαίνει απόδοση - με το κατάλληλο προσωπείο - ενός σεναρίου που δεν το έχεις γράψει ο ίδιος (χωρίς να εννοώ ότι αυτό είναι πάντα κακό), ενώ σαν πρόσωπο γράφεις κι εσύ το σενάριο. Πώς σου φαίνεται κάτι τέτοιο;

Στις άλλες δυο, εξίσου ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σου, θα μου επιτρέψεις να απαντήσω αύριο - τώρα είμαι πηγμένος.

panagiotis είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
panagiotis είπε...

[...]Για να γίνει αντιληπτό τι σημαίνει η έννοια του τομέα πολιτικής, είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε τον τρόπο που η Hannah Arendt διακρίνει τον ιδιωτικό από το δημόσιο με βάση την ελληνική δημοκρατία. Για τους Έλληνες, η δημόσια σφαίρα, όπου λαμβάνονταν οι πολιτικές αποφάσεις είναι ριζικά αντίθετη με την ιδιωτική σφαίρα, αυτή της οικονομίας, του σπιτιού, της οικογένειας, της αναγκαιότητας . Η πολιτική είναι ο τόπος της ελευθερίας ακριβώς επειδή βρίσκεται έξω από τα άμεσα προβλήματα της ζωής, της υλικής αναπαραγωγής. Οι κοινωνικές σχέσεις προσεγγίζουν τον άνθρωπο με το ζώο, μόνο οι πολιτικές σχέσεις είναι αληθινά ανθρώπινες. Δεν έχω πρόθεση να κάνω την απολογία της ελληνικής δημοκρατίας. Όχι μόνο αποκλείει κατ 'αρχήν τους μη ιδιοκτήτες, αλλά οι πολιτικοί κανόνες εμποδίζουν, στην πραγματικότητα, τους πολίτες που διαθέτουν λιγοστά μέσα να συμμετέχουν στις δημόσιες υποθέσεις. Η Ελληνική δημοκρατία είναι ένας μύθος, αλλά ένας μύθος της σύγχρονης αντίληψης της πολιτικής. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτό το παράδειγμα για να διακρίνουμε το ιδιωτικό από το δημόσιο και να αναλύσουμε την ιστορική εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο.

Πράγματι, από μια ιστορική οπτική, η νεωτερικότητα εμφανίζεται ως μια διαδικασία του αποικισμού του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα από τον κοινωνικό, κυρίως μέσω της οικονομίας[...]

Αυτή η αποικιοκρατία δεν έχει την έννοια μιας κυριαρχίας των οικονομικών νόμων ή νόμων της αγοράς στην πολιτική ή ιδιωτική σφαίρα. Είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι αυτοί οι «νόμοι» δεν υπάρχουν και ότι η «αγορά» είναι μια ιδεολογία. Πρέπει να εξετάσουμε τον κεντρικό ρόλο της οικονομίας υπό τον μανδύα μιας αυξανόμενης οικονομικής αναγκαιότητας στην πολιτική και την ιδιωτική σφαίρα. Από τον 19ο αιώνα, τα ζητήματα της παραγωγής, της κατανάλωσης, της συσσώρευσης έχουν γίνει ουσιαστικά στοιχεία των μορφών πολιτικής κυριαρχίας και του αγώνα μεταξύ αντίπαλων δυνάμεων για τον πολιτικό έλεγχο.

LA POLITIQUE CONTRE LA MORALE
février 1999, Jean-Louis Rocca

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σλάβοϋ Ζιζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Κάβελ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ Σωκράτης σώμα Τ. Λεπελτιέ/Th. Lepeltier Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets