06 Απριλίου 2016

Εκπομπή #28 | Τέχνη, κοινωνία, πολιτική




Τέχνη, κοινωνία, πολιτική.Τι κάνει ο καλλιτέχνης μέσα σ' ένα κόσμο που καίγεται.Ποια είναι η απόσταση ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση; Για την πολυτιμότητα του παρόντος και γιατί αυτή δεν έχει καμμιά σχέση με την επιταγή "ζήσε το παρόν". Τέχνη και Τεχνική. Πώς να μη σκεφτόμαστε μηχανικά, πώς να μην είμαστε μηχανές, πώς να μη ζούμε σαν γρανάζια μηχανής: τρεις προσεγγίσεις -φιλοσοφία, τέχνη, πολιτική.

Three Thoughts/ Einsturzente Neubauden



Τετάρτη, 6 Απριλίου 
ώρα 16.00 με 18.00
σταθερά από την όσο-υπάρχεις-θα υπάρχω  

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έκανα ένα σχόλιο και μου αφιερώσατε ολόκληρη εκπομπή. Οφείλω, λοιπόν, ένα ευχαριστώ και κάποιες διευκρινίσεις: το ερώτημά μου δεν αφορούσε τον καλλιτέχνη, αλλά εμάς. Σε ποιο βαθμό δηλαδή μας χρειάζονται ο καλλιτέχνης κι η κοινωνία -κι όταν λέω "μας", εννοώ τις συζητήσεις μας για την τέχνη. Και για να αλλάξω λίγο το ερώτημα, σε ποιο βαθμό είμαστε χρήσιμοι. Θα δώσω ένα παράδειγμα:
ακούγοντας την εκπομπή σας ένιωσα τόσο ζεστά και οικεία που, παίρνοντας ύστερα το λεωφορείο για το κέντρο -επιτρέψτε μου την παρέκβαση- κι ενώ καθόμουν στις πίσω θέσεις, άρχισα να γράφω ποιήματα. Είναι βέβαιο ότι είχα σαγηνευτεί στην ιδέα του ποιητή, αυτό όμως που είναι περίεργο, είναι ότι δεν συνάντησα καμιά δυσκολία: το πνεύμα μου ήταν πρόθυμο κι η σάρκα μου συναίνεσε με τα χίλια. Κι αν σας ρωτούσα γιατί κάνατε ακόμα μια συμβατική εκπομπή στο ραδιόφωνο -συμβατική σε εισαγωγικά, καθώς σαγηνεύσατε έναν ακροατή, κι αυτό δεν είναι λίγο- γιατί κάνατε λοιπόν ακόμα μια εκπομπή και δεν τινάξατε το σύμπαν στον αέρα, θα περίμενα ν' ακούσω ότι έχετε βρει άλλους τρόπους για να το κάνετε αυτό κι ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι και δικός σας ο σταθμός· στην χειρότερη, θα περίμενα να μου πείτε ότι δεν είσαστε καλλιτέχνες, ή ότι είσαστε αλλά δεν έχετε βρει ακόμη τον τρόπο για ν' αλλάξετε τη ζωή και τον κόσμο - πάντα δημιουργώντας. Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν ότι, μπροστά στις επιταγές του πνεύματος -κι ενώ κάνετε ραδιόφωνο- το σώμα σας δεν δυσαρεστείται αλλά ακολουθεί πρόθυμα, πειθήνια θα'λεγα - αθόρυβα και χωρίς φασαρίες. Και λογικά, από ένα σημείο και μετά, κάνοντας ραδιόφωνο, όλα θα γίνονται φυσικά. Με άνεση. Χωρίς διαμαρτυρίες.

Απ'αυτή την άποψη μπορούμε και συζητάμε για τον καλλιτέχνη, όμως αυτό δεν μας απαλλάσσει απ' την ευθύνη του ερωτήματος: σε τι συνίσταται η ηθική της ευχαρίστησής μας; υπηρετούμε μια άνεση και μια ολοκληρία, ναι, αλλά αυτή η υπηρεσία τι εξυπηρετεί;

Καταλαβαίνετε τι εννοώ - είμαστε καλά παιδιά: εσείς κάνετε ραδιόφωνο κι εγώ, όταν σας ακούω, γράφω ποιήματα. Αλλά αν δεν γίνει κανείς αχάριστος, αήθης και κακός, πώς θα μπορέσει να διαβάσει, ας πούμε, Ζαρατούστρα; για να μη μιλήσουμε, βέβαια, για τους Ψαλμούς του Δαυίδ... Κι όταν λέω να μπορέσουμε να διαβάσουμε, εννοώ να αναπτύξουμε με το ανάγνωσμα μια σχέση προσωπική, να το εντάξουμε στην προσωπική μας μυθολογία. Να πούμε ναι ρε φίλε, τώρα μιλάς στην καρδιά μας - δηλαδή, στο σώμα μας... Τώρα, επιτέλους, σε καταλαβαίνουμε, όπως δεν καταλάβαμε ποτέ κανέναν καλλιτέχνη!

Για να κλείσω λοιπόν: δεν πιστεύω στον καλλιτέχνη και στις συζητήσεις γι' αυτόν. Ή μάλλον πιστεύω, αλλά πρόκειται για μια πίστη που δεν με αφορά γιατί δεν αφορά το σώμα μου. Ή που το αφορά αλλά με τους όρους των άλλων - εκείνων που αδικούν το έργο του με τις εκτιμήσεις τους και τις αναλύσεις τους - ακριβώς γιατί μιλώντας, υπηρετούν μια χαρά που αντίκειται στις επιθυμίες του. Γιατί φαντάζομαι ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πρόβλημα, τόσο πνευματικό όσο και σωματικό, που ζητάει τη λύση του.

Μπορούμε να βρούμε μια ασχολία, μια συζήτηση, έστω, που ν' αφορά το σώμα μας σ'όλο το καλό του και το κακό του; έτσι, φαντάζομαι, ότι δεν θα τον αδικήσουμε.

Και κάτι άλλο παιδιά: η αλήθεια δεν είναι ποτέ χρήσιμη - φέρνει εμπόδια στο σώμα. Κι όσον αφορά την ελευθερία, από τη μεριά μου, ξεχάστε το - υπάρχουν μόνο καθορισμοί.

Αυτά και στο επανιδείν.

panagiotis είπε...

Στην βάση της οπτικής του Ντεμπόρ νομίζω ότι βρίσκονται η αντίληψη του όλα είναι πολιτικά και κατ’ επέκταση μια χιλιαστική αντίληψη της επανάστασης, η οποία θα λύσει με μαγικό τρόπο όλες τις αντιφάσεις, αντιλήψεις που ήταν κυρίαρχες την δεκαετία του 70.
Σήμερα έχουμε περάσει σε μια νέα φάση όπου αυτό που κυριαρχεί είναι περισσότερο το όλα είναι κοινωνικά.
Αυτό θα μπορούσε να συνδεθεί και με το εύστοχο σχόλιο του Anonymous περί συζήτησης-μη συζήτησης για την τέχνη με το παρακάτω σχόλιο του Hirschhorn:

[…]The only social relationship I wanted to take responsibility for was the relationship between me, as an artist, and the inhabitants. The artwork didn’t create any social relationship in itself; the artwork was just the artwork – autonomous and open to developing activities. An active artwork requires that first the artist gives of himself. The visitors and inhabitants can decide whether or not to create a social relationship beyond the artwork. This is the important point.[…]

Όχι Άλλες Κολεκτίβες όπως λέει κι ο IZI.

HollowSky είπε...

@ Ανώνυμε, σε ξαναευχαριστούμε! Το παλεύουμε όπως μπορούμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι το μυστικό του πώς "να τινάξεις το σύμπαν στον αέρα" δεν το έχουμε. Εδώ δεν ξέρουμε καν το μυστικό πώς "να δημιουργήσεις το σύμπαν"! :-)

Θέλω να πω δυο λόγια πάνω στην τελευταία φράση σου: "Κι όσον αφορά την ελευθερία, από τη μεριά μου, ξεχάστε το - υπάρχουν μόνο καθορισμοί". Φυσικά υπάρχουν καθορισμοί, αλλά η ύπαρξη καθορισμών δεν αναιρεί την ελευθερία. Απεναντίας, ασκούν την ελευθερία. Βέβαια, σύμφωνα με μια ορισμένη φιλοσοφία, αληθινή ελευθερία δεν είναι το να επιλέξω απλώς πώς θ' αποκριθώ στους χ καθορισμούς, αλλά, "πριν" από αυτό, το να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα κάνω "μετά" αυτή την επιλογή. Όμως αυτή η ιδέα οδηγεί κατευθείαν σε αδιέξοδο, διότι θέτει ένα παλαβό όρο: σε τελική ανάλυση, ο όρος "να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω" συνεπάγεται επίσης το "να επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξω", κ.ο.κ., μέχρι τελικής πτώσεως λόγω ανεπανόρθωτου στραμπουλήγματος. Δεν λέω ότι η δική σου αξιωματική θέση στηρίζεται στη φιλοσοφία αυτή, ωστόσο δεν βλέπω μέσα από ποιου άλλου είδους σκεπτικό μπορεί να πει κανείς ότι "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί".

Θα υπάρξει κι άλλη εκπομπή για τον καλλιτέχνη.


HollowSky είπε...

@ Παναγιώτη, συμφωνώ με την επισήμανσή σου για τον πολιτικό "χιλιασμό", αλλά θεωρώ ότι αντίστοιχο λάθος κάνει και η σημερινή ιδέα ότι "όλα είναι κοινωνικά". Κοινωνία δεν υπάρχει χωρίς πολιτικό μομέντουμ, δηλαδή χωρίς το να συσκέπτονται και ν' αποφασίζουν οι άνθρωποι, που συγκροτούν μια κοινωνία, πάνω στο πώς θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν δεδομένων των χ ή ψ προβλημάτων που παρουσιάζονται ενώπιόν τους και θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνύπαρξή τους. Ίσως καλύτερο είναι να ειπωθεί, ότι το θέμα είναι να μην αυτονομείται το πολιτικό από το κοινωνικό.

φυσική ιστορία είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
φυσική ιστορία είπε...

@ HollowSky, (ο Ανώνυμος είμαι) νομίζω ότι η ύπαρξη καθορισμών, όπως την εννοείς -το πώς θ'αποκριθεί κανείς στους χ καθορισμούς- δεν ασκεί την ελευθερία αλλά δημιουργεί μια ταυτότητα οιονεί ελεύθερη απ' τους καθορισμούς των άλλων. Ακόμα όμως κι αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, δεν παύουμε να αξιολογούμε τα πράγματα προκειμένου να επιλέξουμε - δηλαδή, να προκρίνουμε την καλή πλευρά των πραγμάτων έναντι της όποιας κακής.

Και για να μην παρεξηγηθώ σχετικά με την έννοια του καλού και κακού, δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που γίνεται κάποιος κωλόπαιδο επειδή έτσι του κάπνισε, αλλά σ' εκείνη που αναδεικνύει κανείς την κακή πλευρά των πραγμάτων στο όνομα, αποκλειστικά, του καλού, που καταλήγει δηλαδή στο κακό από αναγκαιότητα, που οδηγείται εκεί, ψυχή τε και σώματι, από ακραία συνέπεια του καλού. Από αυτή την άποψη, το κακό είναι το όριο του καλού - δηλαδή εκείνο το σημείο πέρα απ'το οποίο δεν υπάρχει πλέον καλό. Σαν τα άκρα του σύμπαντος, πέρα απ'τα οποία δεν υπάρχει απολύτως τίποτα εκτός του δημιουργού: του καλού μας Θεού.

Τον διαχωρισμό αυτόν ανάμεσα σε καλό και κακό πιστεύω ότι την πληρώνει, ερήμην του πνεύματος, το σώμα. Που, τοποθετούμενο εξαρχής απέναντι απ' το είδωλο του κακού, απωθείται στην καρδιά των πραγμάτων. Αυτό που λέω είναι το εξής: όποιος προκρίνει την καλή πλευρά των πραγμάτων, πρέπει να την υποστηρίζει, σωματικά, ως τις ακρότατες συνέπειές της. Πρέπει να δίνει έναν κόσμο στον εαυτό του και στους άλλους γιατί το ζήτημα δεν είναι να δημιουργήσουμε, όπως είπες, αλλά το γεγονός ότι, θέλουμε δε θέλουμε, δημιουργούμε. Με τη μία επιλογή ή την άλλη.

Σ' όσους μιλούν με στόμφο -μ' αυτό το ενσώματο δέος- για το Καλό, εγώ απαντώ το εξής: η Ομορφιά είναι η έκβαση ενός πολέμου που δεν έχουμε πάρει χαμπάρι.

Φιλικά.

HollowSky είπε...

@ Φυσική Ιστορία, το ότι αξιολογούμε τα πράγματα, όπως δέχεσαι κι εσύ, δείχνει ακριβώς ότι διαθέτουμε ελευθερία! Η ίδια η χρήση ενεργητικών ρημάτων στη γλώσσα μας (όπως ενεργώ, αποφασίζω, επιλέγω, σκέφτομαι, κ.ά.) αυτό φανερώνει. Ειδάλλως, κάνοντας κάτι, θα λέγαμε "αποφάσισαν οι καθορισμοί να ...", όπως λέμε άλλωστε όποτε κάποιος άλλος αποφασίζει κάτι για εμάς.

Εάν κανείς υποστηρίζει με συνέπεια ότι "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί", τότε θα ώφειλε να πάψει εντελώς να χρησιμοποιεί τα ενεργητικά ρήματα που προανάφερα όταν σκέφτεται και μιλάει. Θα σου πρότεινα να το προσπαθήσεις για καμιά βδομάδα. Είμαι σίγουρος ότι τότε είναι που το σώμα σου θ' αρχίσει να παθαίνει απανωτές κράμπες! :-)

HollowSky είπε...

υ.γ. Θέλω μ' αυτά να πω ότι η σχέση σώματος-πνεύματος/λόγου είναι εντελώς στενή, όχι όμως με την έννοια ότι π.χ. το πνεύμα "καταπιέζει" το σώμα. Σε ό,τι αφορά το στόμφο, ναι, είτε μιλά κανείς με στόμφο για το Καλό, είτε για το Κακό, είναι σίγουρο ότι κάτι πολύ ριζικό δεν έχει πάρει χαμπάρι. Το πρόβλημα εδώ δεν βρίσκεται στο "Καλό-Κακό", αλλά στο στόμφο.

Esra είπε...

Ας μη βεβηλώνουμε την ίδια τη φύση με τετριμμένες, κατά τα άλλα, εμμονές...
Ας ασχοληθούμε με την Ποίηση (που σήμερα την έχουν ξεφτιλίσει ολοσχερώς) μέσα από έναν Ψαλμό που απο-ιδεολογικοποιεί τις δικαιολογίες των φτηνών εξουσιών του κόσμου τούτου και θεραπεύει όσους συμπονούν τα "καθορισμένα" χάνοντας χρόνο...

57


2 ΕΙ ΑΛΗΘΩΣ ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε; εὐθείας κρίνετε οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων; 3 καὶ γὰρ ἐν καρδίᾳ ἀνομίαν ἐργάζεσθε ἐν τῇ γῇ, ἀδικίαν αἱ χεῖρες ὑμῶν συμπλέκουσιν. 4 ἀπηλλοτριώθησαν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ μήτρας, ἐπλανήθησαν ἀπὸ γαστρός, ἐλάλησαν ψευδῆ. 5 θυμὸς αὐτοῖς κατὰ τὴν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως, ὡσεὶ ἀσπίδος κωφῆς καὶ βυούσης τὰ ὦτα αὐτῆς, 6 ἥτις οὐκ εἰσακούσεται φωνῆς ἐπᾳδόντων, φαρμάκου τε φαρμακευομένου παρὰ σοφοῦ. 7 ὁ Θεὸς συντρίψει τοὺς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, τὰς μύλας τῶν λεόντων συνέθλασεν ὁ Κύριος· 8 ἐξουδενωθήσονται ὡσεὶ ὕδωρ διαπορευόμενον· ἐκτενεῖ τὸ τόξον αὐτοῦ ἕως οὗ ἀσθενήσουσιν. 9 ὡσεὶ κηρὸς τακεὶς ἀνταναιρεθήσονται· ἔπεσε πῦρ ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ οὐκ εἶδον τὸν ἥλιον. 10 πρὸ τοῦ συνιέναι τὰς ἀκάνθας αὐτῶν τὴν ράμνον, ὡσεὶ ζῶντας, ὡσεὶ ἐν ὀργῇ καταπίεται αὐτούς. 11 εὐφρανθήσεται δίκαιος, ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν· τὰς χεῖρας αὐτοῦ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ. 12 καὶ ἐρεῖ ἄνθρωπος· εἰ ἄρα ἐστὶ καρπὸς τῷ δικαίῳ, ἄρα ἐστὶν ὁ Θεὸς κρίνων αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ.

φυσική ιστορία είπε...

@ HollowSky, είμαστε αναγκασμένοι να μιλάμε στην ενεργητική. Η δυνατότητα επιλογής δεν αναιρεί την ανάγκη, ίσα ίσα που την τονίζει. Αν λυνόταν το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας, νομίζεις ότι θα 'μασταν ελεύθεροι να καθόμαστε; το καθισιό είναι ποιότητα υπεράνθρωπη. Αν η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη, το καθισιό τον κατασπαράζει. Αυτή η επιδοκιμασία, που φτάνει ως το σώμα, σχετικά με την ελευθερία, είναι η άλλη όψη του τρόμου. είναι νομίζω ενδεικτικό το ότι αγωνιζόμαστε για δημόσιους χώρους κι όχι για δημόσιο βίο. Πράσινο, παιδικές χαρές, τραγούδια - και ξύλο: μίσος για το σώμα.

HollowSky είπε...

@ Φυσική ιστορία, δεν βλέπω γιατί "είμαστε αναγκασμένοι να μιλάμε στην ενεργητική", ενώ διαθέτουμε και παθητική λ.χ. φωνή. Απεναντίας, στο ότι έχουμε παθητική αλλά και ενεργητική φωνή, βλέπω ένα εκφραστικό πλούτο -και όχι κάποιον εξαναγκασμό: από τι ή ποιον άλλωστε-, που φανερώνει ακόμα περισσότερο το ότι δεν υπάρχουν μόνο καθορισμοί στη ζωή μας.

Το παράδειγμα που φέρνεις με το καθισιό είναι ωραίο, αλλά δείχνει ακριβώς το σκεπτικό λάθος εξαιτίας του οποίου οδηγείσαι στο "δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχουν μόνο καθορισμοί". Ασφαλώς, εάν ορίσουμε σαν ελευθερία το να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση (π.χ. το αιώνιο καθισιό, ή ανάποδα την ατέρμονη δράση), ή να έχουμε μια ιδιότητα (να κινούμαστε τηλεπαθητικά στο χωρόχρονο, να μεταμορφωνόμαστε κατά βούληση σε αετούς, κ.ο.κ.), που είναι από την ίδια μας τη φύση αδύνατα, τότε το συμπέρασμα θα είναι "αφού αυτό είναι αδύνατον, άρα δεν υπάρχει ελευθερία"! Ελπίζω ότι καταλαβαίνεις πως πρόκειται για στημένο συμπέρασμα και κλασική σοφιστεία.

Εδώ και τελειώνω διότι, συγγνώμη μεν αλλά βαριέμαι τα σοφίσματα.

φυσική ιστορία είπε...

@ HollowSky επίτρεψέ μου και το λήγω εδώ: όταν ακούω για ελευθερία, τραβάω το πιστόλι μου. Δεν είναι η χειρονομία μου φασιστική - η αλήθεια κι η άγνοια είναι. Φιλικά.

HollowSky είπε...

@ Φυσική ιστορία, για δες: εγώ πάλι, όταν ακούω για πιστόλι, τραβάω την ελευθερία μου! :-) Φιλικά, εννοείται. Και με νέες συμφωνίες κι ωραίες αντιπαραθέσεις!

izi είπε...

Η ελευθερία δεν καθορίζεται, οι καθορισμοί μπορούν να βοηθήσουν σε μια σκιαγράφηση της, συνήθως όμως καμουφλάρουν την έλλειψή της.
Οι καθορισμοί και οι ερμηνείες γίνονται και ευκολίες ώστε να παρατήσουμε τα ζητήματα που θίγει η ιδέα της ελευθερίας* στους ειδικούς ανίδεους. Λάθος. Η ελευθερία υπάρχει και γίνεται να μας συναντήσει σε πολύτιμες στιγμές. Οι στιγμές αυτές είναι χειροπιαστές, έχουν σώμα. Να μην εγκαταλείπουμε το όραμα της περιπλάνησης μας.
"Η ελευθερία είναι η γνώση πως η ελευθερία κινδυνεύει", η ελευθερία χάνεται όταν αγνοήσουμε το τυχαίο, και μαζί το αναπόφευκτο τέλος των πραγμάτων. Η εμπειρία της ελευθερίας είναι καθοριστική και όχι ο καθορισμός της ελευθερίας. Υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους το βασικό συστατικό της ελευθερίας. Αυτό είναι μάλιστα που τους κάνει και ανθρώπους. Ο απαρχαιωμένος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που έχει εγκαταλείψει την πίστη στην μοναδικότητά/ελευθερία του και αντιδρά πια μόνον σε εντολές και "ερεθίσματα".



*δηλαδή, φιλικά πάντα, η ριζική αλλαγή "του κόσμου του πολίτη" σε ανθρώπινη κοινωνία
:-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email

Ταγοί (ήτοι οδηγοί, αγγλ. tags)

1000 ρέγγες 1789 1864 190cm 1917 1929 1940 1955 1957 1965 1968 2008 2013 2014 3/45 Ά. Γιάπε/A.Jappe Α. Καγιέ/A. Caillé Α. Καμύ/A. Camus Α. Κοζέβ/A. Kojève Α. Σοπενχάουερ/A. Schopenhauer Ά. Σπέερ/A. Speer Ά. Τιούρινγκ/A. Turing αγάπη Αισχύλος Άκης Πάνου Αλ. Μπέρκμαν/Al. Berkman Αλ. Σμέμαν/Al. Schmeman Αλέκα Παπαρήγα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος Τομπάζης Αλεξάντερ Τρόκκι/Alexander Trocchi Αλέξης Ασλάνογλου αλήθεια Αληthεια αλλοτρίωση Άλμπερτ Φίνεϊ/Albert Finney Αλταμίρα αμνησία Αναξίμανδρος αναρχισμός Ανδρέας Εμπειρίκος Ανδρέας Παπανδρέου ανθρώπινα πιράνχας ανθρωποποίηση Άννα Άρεντ/Hannah Arendt Άννα Κρούγκερ/Ann Krueger Ανρί Λεφέβρ/Henri Lefebre Ανρί Μισώ/Henry Michaux Ανρί Ντεμπριγιώ/Henry Debrillaut Άνταμ Κέρτις/A. Curtis Άνταμ Σμιθ/Adam Smith Αντίνοος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Αντρέ Κερτέζ/André Kertész Αντρέ Ορλεάν/André Orléan Άντυ Γουώρχολ.Andy Warhol Άντυ Γουώρχολ/Andy Warhol Αντώνης Κουτρουμπής Αποκάλυψη Ιωάννου Απόστολος Παύλος Άρβο Περτ/Arvo Pärt Αργυριάδης Άρης Κωνσταντινίδης Άρθουρ Λένινγκ/Arthur Lehning Άρθουρ Τζένσεν/Arthur Jensen Αριστερά Αριστοτέλης Αρμαγεδώνας Άσγκερ Γιόρν/Asger Jorn Ασφαλιστικό Άυν Ραντ/Ayn Rand Β. Γκ. Ζέμπαλντ/W.G. Sebald Βαβυλώνα Βαγγέλης Αρτέμης Βαλεντίν Βολόσινοφ/Valentin Voloshinov Βάλτερ Μπένγιαμιν/Walter Benjamin Βανς Πάκαρντ/Vance Packard Βασίλης Ηλιακόπουλος Βασίλης Καραποστόλης Βενσάν Ντεκόμπ/Vincent Descombes Βέρνερ Χέρτσογκ/Werner Herzog Βερολίνο βία Βιετνάμ Βίκτορ Μπούλλα/Victor Bulla Βικτόρ Σερζ/Victor Serge Βίκτορ Σκλόφκσι/Victor Chklovski Βίκτορ Φρανκλ/Victor Frankl Βίκτωρ Ουγκώ/Vicror Hugo Βίλεμ Φλούσερ/Vilem Flusser Βίνσεντ Μπράουν/Vincent Browne βιοτεχνολογία βοηθήματα μνήμης Βολταίρος Βομβάη Βόρειοι Γ. Γκ. Φίχτε/ J. G. Fichte Γ. Τζέης/W. James Γαλαρίες Γένεσις Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδης Γιάννης Ισιδώρου Γιάννης Κάτρης Γιάννης Πεδιώτης Γιάννης Ρίτσος Γιάννης Σκαρίμπας Γιάννης Τσέγκος Γιεβγκένι Ζαμιάτιν/Yevgeny Zamyatin Γιόζεφ Ντίτζγκεν/Josef Dietzgen γιορτή Γιούργκεν Χάμπερμας/Jurgen Habermas Γιόχαν Γκριμονπρέ/Johan Grimonprez Γιόχαν Χάιζινχα/Johan Huizinga Γιώργος Γαϊτάνος Γιώργος Δάβος Γιώργος Μακρής Γιώργος Σεφέρης Γιώργος Χαντζής Γκ. Κ. Τσέστερτον/G.K. Chesterton Γκ. Λούκατς/G. Lukacs Γκέοργκ Βύχνερ/Georg Büchner Γκεοργκ Ζίμελ/Georg Simmel Γκεόρκι Λούκατς/Georgy LuKacs Γκετζ Άλυ/Gotz Aly Γκι Αμπέιγ/Guy Abeille Γκιόργκι Λίγκετι/György Ligeti Γκυ Ντεμπόρ/Guy Debord Γκύντερ Άντερς/Günther Anders Γουάλας Στήβενς/Wallace Stevens Γουδή Γουίλιαμ Ήγγλετον/William Eggleton Γουίλιαμ Μπάροους/William Burroughs Γουίλιαμ Σαίξπηρ/William Shakespear Γούντι Άλλεν/Woody Allen Γρηγόρης Βαλτινός Δανία του Βορρά Δανία του Νότου δάσκαλοι Δελφοί Δημήτρης Δημητριάδης Δημήτρης Καραγιάννης Δημήτρις Βεργέτης δημιουργικότητα δικαιοσύνη ΔΝΤΟΟΣΑΤΡΟϊΚΑΘΕΣΜΟΙ δόγμα Τρούμαν δοκιμασίες Δουβλίνο Ε. Βιλ/E. Will Ε.Ε. Κάμινγκς/E.E. Cummings Ε.Χ. Γονατάς εγωπαθείς διανοούμενοι εικονική δημόσια σφαίρα εικονογραφημένα κείμενα εκλογές εκπομπές Έλεν Κέλλερ/Helen Keller Ελένη Μπέλλου Ελευθερία Ελευθεριακός Ελίας Κανέττι/Elias Canetti Ελίζαμπεθ Άνσκομπ/E. Anscombe Εμίλ Ντυρκέμ/Emile Durkheim Εμίλ Σιοράν/Emil Cioran Έμιλυ Ντίκινσον/Emily Dickinson Εμμανουήλ Ζάχος Παπαζαχαρίου Εμμανουήλ Λεβινάς/Emmanuel Levinas Εμμανουήλ Μουνιέ/Emmanuel Mounier Έντγκαρ Λη Μάστερς / Edgar Lee Masters εξατομίκευση εξέγερση εξουσία επανάσταση επαναστατικός χαρτοπολτός Επενδυτικό περιβάλλον επιβίωση επιστήμη Έρασμος εργασία ερείπια Έρικ Χομπσμπάουμ/Eric Hobsbawm Έρνεστ Γκέλνερ/Ernest Gellner Ερνστ Γιούνγκερ/Ernst Junger Ερνστ Κασσίρερ/Ernst Cassirer Έρνστ Μπλοχ/Ernst Bloch Ερυθρογράφος Ετιέν ντε λα Μποεσί/E. de la Boetie Ευγένιος Αρανίτσης Ευγένιος Ενρικέζ/Eugène Enriquez ευθύνη ευρωπαϊκή προοπτική ευτυχία Ζ. Νταβί/G. Davy Ζ.Π. Βερνάν/J.P. Vernant Ζακ Ελλύλ/Jacques Ellul Ζακ Λακάν/Jacques Lacan Ζακ Μπουβερές/Jacques Bouveresse Ζακ Ντεριντά/Jacques Derrida Ζακ Πρεβέρ/Jacques Prévert Ζακ Σαπίρ/Jacques Sapir Ζαν Ιτάρ/Jean Itard Ζαν Λυκ Γκοντάρ/Jean Luc Godard Ζαν Μορώ/Jeanne Moreau Ζαν-Ζακ Ρουσσό/Jean-Jacques Rousseau Ζαν-Πιερ Βουαγιέ/Jean-Pierre Voyer Ζάχα Χαντίντ/Zaha Hadid Ζερμαίν Γκρηρ/Germaine Greer Ζήσης Κοτιώνης Ζήσης Σαρίκας Ζίγκμουντ Μπάουμαν/Zygmunt Bauman Ζιλ Ντελέζ/Gilles Deleuze Ζιλ Ντωβέ/Gilles Dauvé Ζορ Βον/Zohr Vaughan Ζορζ Μπατάιγ/Georges Bataille ζωή Η Διεθνής ηθική Θ. Ρόσζακ/Th. Roszak Θανάσης Σβώλος Θάτσερ/Ρήγκαν θέαμα Θένια Κουτρουμπή Θεός Θεοφάνης Μελάς Θίοντορ Αντόρνο/Theodor Adorno θλίψη Θόδωρος Ζιάκας Θουκυδίδης Ίαν Χάκινγκ/Ian Hacking Ιβάν Παβλόφ/Ivan Pavlov Ιβάν Τοθργκένιεφ/I. Tourgueniev Ίγγα Κρεστενσεν/Inger Christensen Ιγνάτιος Λογιόλα ιδεολογία ιδρύματα τέχνης ικέτες και ξένιοι Ιράν Ισαάκ Μπ. Σίνγκερ/Isaac B. Singer Ισπαχάν ιστορία ισχύς Ιχάμπ Χασσάν/Ihab Hassan Ιωάννα Τσιβάκου Κ.Π. Καβάφης Κ.Σ. Λιούις/C.S. Lewis Καβαλκάντι/Cavalcanti Κάθλην Ράιν/Kathleen Raine Καλκούτα καλλιτέχνες Καλοκαίρι Καλούμενος Καντ κάπο Καραμανλής Κάρελ Φουνκ/Karel Funk Κάρεν Κίλιμνικ/Karen Kilimnik Καρλ Κορς/Karl Korsch Καρλ Κράους/Karl Kraus Καρλ Μαρξ/Karl Marx Καρλ Πολάνυι/Karl Polanyi Καρλ Χέκερ/Karl Hocker Καρλομάγνος Καρτέσιος/Descartes καταναλωτικοπαραγωγισμός καταστασιακοί/situationnistes καταστροφή Κατερίνα Ηλιοπούλου Κέβιν Κέλι/Kevin Kelly Κένεθ Γκέργκεν/Kenneth Gergen κενό Κιουσόπουλος Κλάους Κάρστενσον/Claus Carstensen Κλοντ Λεβί Στρώς/Claude Levy Strauss κοινωνιοποίηση Κομμούνα κομμουνισμός Κονγκό Κόνσταντ/Constant Niewenhuys Κορέα Κορνήλιος Καστοριάδης Κορνήλιος/Corneille κορπορατισμός Κουρτ Βάιλ/Kurt Weil Κουρτ Σβίττερς/Kurt Schwitters κράτος κρίσεις πανικού κρίση κρισολογία Κριστιάν Ντελακαμπάιν/Christiane Delacampaigne Κριστίν Λαγκάρντ Κρίστοφερ Λας/Ch. Lash Κροστάνδη κυριαρχία Κωνσταντίνος Ματσούκας Κωνσταντίνος Μίχος Κώστας Βάρναλης Κώστας Δεσποινιάδης Κώστας Κολημένος Κώστας Παπαϊωάννου Κωστής Βελόνης Κωστής Παπαγιώργης Λ. Βαλράς/L. Walras λαβύρινθος Λάζαρος Αρσενίου Λάκι Λουτσιάνο/Lucky Luciano Λάμπρος Κωνσταντάρας Λάο Τσε Λένιν Λεόν Βαλράς/Léon Walras Λέον Τρότσκι Λέσχη της Ρώμης Λέσχη Φιλελεύθερης Ανάγνωσης Λέων Σεστώφ/Lev Shestov Λίντον Τζόνσον/Lyndon Johnson Λιούις Μάμφορντ/Lewis Mumford Λισιέν Μαλζόν/Lucien Malson λογική λογοκρισία Λόγος λογοτεχνία Λονδίνο Λόρδος Μπάϋρον/Lord Byron Λουί Αλτουσέρ/Louis Althusser Λουί Ντυμόν/Louis Dumont Λουίς Μπουνιουέλ/Louis Bunuel Λούντβιχ Βιτγκενστάιν/Ludwig Wittgenstein Λουσίντα και Ντέιβις Μάτλοκ Λυγκέας Λωτρεαμόν Μ. Ντριούρι/M. Drury Μ. Μπένετ/M. Bennet Μαγιακόφκι/Mayakovski μαγιονέζα μαθητές Μάικ Κέλυ/Mike Kelley Μάικλ Χάρντ/Michael Hardt Μάιλς Ντέιβις/Miles Davis Μάλκολμ Λόουρι/Malcolm Lowry Μάλκολμ Χ μανιφέστα Μανόλης Λαμπρίδης Μανώλης Αναγνωστάκης Μαξ Βέμπερ/Max Weber Μαξ Ήστμαν/Max Eastman Μάπετς Μάρθα Γκέλχορν/Martha Gellhorn Μαρί ντε Ενζέλ/Marie de Hennezel Μαρίνα Τσβετάγιεβα/Marina Tsvetaeva μαρξιστές-λενινιστές Μαρσαλ Σάλινς/Marshall Sahlins Μαρσέλ Μαριέν/Marcel Mariën Μαρσέλ Μως/Marcel Mauss Μαρσέλ Ντυσάν/Marcel Duchamp Μάρτζορυ Πέρλοφ/Marjorie Perloff Μάρτιν Μπούμπερ/Martin Buber Μάρτιν Χάϊντεγγερ/Martin Heidegger μελαγχολία Μεσαίωνας μεταμοντέρνο μεταμορφωτική δύναμη μετανάστευση μηδέν μηδενισμός Μηνάς Εμμανουήλ Μίκαελ Λέβι/Michael Loewy Μικελάντζελο Αντονιόνι/Michelangelo Antonioni μικροαστισμός Μίλτον Φρίντμαν/Milton Friedmann Μίλτος Σαχτούρης Μιράντα Τερζοπούλου μισαλλοδοξία Μισέλ Αλιετά/Michel Aglietta Μισέλ Ουελμπέκ/Michel Houellebecq Μισέλ Σερ/Michel Serres Μισέλ Τουρνιέ/Michel Tournier Μισέλ Φουκώ/Michel Foucault μισθωτοί σκλάβοι Μιχαήλ Μπακούνιν/Michail Bakunin Μιχαήλ Μπαχτίν/Mikhael Bachtine ΜΜΕ Μόμπυ Ντικ Μουσείο Ακρόπολης μουσική Μπ. Μάντεβιλ/B. Mandeville Μπάρυ Άνσγουωρθ/Barry Unsworth Μπάτσης Μπέλα Ταρ/Bela Tarr Μπερνάρντο Σοάρες/Bernardo Soares Μπέρτολντ Μπρεχτ/Bertold Brecht Μπιενάλε Μπίφο Μπεράρντι/Bifo Berardi Μπουκανιέρος Μπραντ Μπγιόρκ/Brant Bjork Μπρέτον Γουντς Μπρους Σπρίνγκστιν/Bruce Springsteen Μωρίς Μερλώ-Ποντύ/Maurice Merleau-Ponty Ν.Γ. Πεντζίκης ναζιστοφασισμός Νασρεντίν Χότζας ναυαγοί νεοφιλελευθερισμός Νικ Κέιβ/Nick Cave Νικολό Μακιαβέλλι Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Ζαχαριάδης Νίκος Καρούζος Νίκος Μπελογιάννης Νίκος Σκοπλάκης Νίκος Buccanier Κούρκουλος Νόαμ Τσόμσκι/Noam Chomsky Νόρμπερτ Ελίας/Norbert Elias Νούτσιο Όρντινε/Nuccio Ordine Νταβός νταντά Ντέιβιντ Λυντς/David Lynch Ντέιβιντ Μπομ/David Bohm Ντέιβιντ Ρικάρντο/David Ricardo Ντέιβιντ Χιούμ/David Hume Ντιμίτρι Πρίγκοφ Ντιτρόιτ Ντον Ντελίλο/Don Delillo Ντόναλντ Γουίνικοτ/Donald Winnicott Ντονέλα Μήντοους/Donella Meadows Ξενοδοχείο των Ξένων Ξενοφών ξεψάρωμα Ο κήπος Ο Μικρός Πρίγκηπας Οδύσσεια οικονομία Οκτάβιο Πας/Octavio Paz Όλγα Γερογιαννάκη ολιγαρχία ολοκληρωτισμός ομιλίες Ορφέας Απέργης Όσκαρ Ουάιλντ/Oskar Wilde Ουίσταν Ώντεν/Wystan Auden Π. Κονδύλης Π.Μ.Σ. Χάκερ/P.M.S. Hacker παιδεία παιχνίδι Παναγιώτης Κονδύλης πανοπτικόν πανσέληνος Παπάγος παράδοση παραλήρημα παραπληροφόρηση Πασκάλ Ενγέλ/Pascal Engel Πάσχος Μανδραβέλης Πέδρο Ματέρο πένθος Πέπη Ρηγοπούλου Πέτρος Αρτάνης Πέτρος Παπαθανασίου Πήτερ Γκητς/P.T. Geach Πήτερ Μπρουκ/Peter Brook Πήτερ Ουότκινς/Peter Watkins Πιέρ Κλαστρ/Pierre Clastres Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν/P.J. Proudhon πίστη Πίτερ Κρήφτ/Peter Kreeft Πλαστήρας Πλάτωνας Πλεύσις πλουραλισμός ποίηση Πολ Ρικέρ/Paul Ricoeur πολεμικά κείμενα πόλεμος πόλη πολιτική Ποτάμι προλεταριάτο Προμηθέας Δεσμώτης πρόοδος προπαγάνδα Πωλ Βαλερύ/Paul Valery Πωλ Βιριλιό/Paul Virilio Πωλ Ζοριόν/Paul Jorion Πωλ Ζωγραφάκης Πωλ Λαφάργκ/Paul Lafargue Ρ. Τζακομπι/R. Jacobi Ραούλ Βανεγκέμ/Raoul Vaneigem Ρέι Μπράντμπερι/Ray Bradbury Ρενέ Ζιράρ/René Girard Ρίνγκο Σταρ/Ringo Star Ρίτα Γκαβέρα Ρίτσαρντ Κόμπντεν/Richard Cobden Ρίτσαρντ Ρόρτι/Richard Rorty Ροβεσπιέρος Ροβινσώνας Κρούσος Ροζα Λουξεμπουργκ Ρόζα Λούξεμπουργκ/Rosa Luxembourg ρομαντισμός Ρομπέρ Αντέλμ/Robert Antelme Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα/Robert MacNamara Ρομπερτ Οπενχάϊμερ/Robert Oppenheimer Ρόμπερτ Φρανκ/Robert Frank Ρόμπερτ Χας/Robert Hass Ρούντι Σαιν Ζυστ/Saint Juste Σαρλ Μπωντλερ/Charles Baudeilaire Σαρλ Πεγκι/Charles Péguy Σαρλ Φουριέ/Ch. Fourier Σελίν/Céline Σεμπάστιαν Χάφνερ Σέρεν Κίρκεγκωρ/Soren Kierkegaard σθένος Σίγκμουντ Φρόιντ/Sigmund Freud Σιμόν Βέιλ/Simone Weil Σιμόν Λέις/Simon Leys σινεμά ΣΙΣΒ/SICV Σίσυφος σκεπτικισμός Σκιπίων ο Αφρικανός σκουπιδοντενεκέδες Σλαβόι Ζίζεκ/Slavoj Zizek Σοκούροφ/Sokurov σολιψισμός Σομαλία Σόνια Σουδάν Σουν Τζου σουρεαλισμός σοφία σοφιστές Σπιναλόγκα Σπινόζα/Spinoza Σπύρος Κυριαζόπουλος Στάλιν σταλινισμός Στάνλεϊ Καβέλ/Stanley Cavell Στάντις Λώουντερ/Standish Lawder Στέλιος Κούλογλου Στέλιος Ράμφος Στεφάν Λιαβινιότ/Stéphane Lavignotte Στέφανος Λουπάσκο/Stephan Lupasco Στέφανoς Ροζάνης Στήβεν Πίνκερ/Steven Pinker στρατόπεδα εργασίας Συλβαίν Πιρόν/Sylvain Piron Σύλβια Πλαθ/Sylvia Plath Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου συμβολικό πεδίο συμβολισμός Σύναψις συνείδηση Συνταγή για μαγιονέζα Σύνταγμα συνωμοσιολογία Σφαγεία σχέδιο Μάρσαλ σχετικισμός Σωκράτης σώμα Τ. Ρ. Μιλλς/C. W. Mills Τ.Κ.Παπατσώνης Τ.Σ. Έλλιοτ/T.S. Elliot τα κορδόνια σου! Τάκης Μίχας Τάσος Λάγγης τεστ τέχνη τεχνικό σύστημα τεχνοεπιστήμη τεχνοκρατία τεχνολογικός μεσσιανισμός τεχνοσάχλα Τζ. Α. Γκόλντστοουν/J.A. Goldstone/Τζ. Τζ. Μ. Κούτσι/J.M..Coetzee Τζ. Ρ. Σάουλ/J.R. Saul Τζ.Μ. Κούτσι/J.M. Coetzee Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν/J.R.R. Tolkien Τζακάρτα Τζέημς Μπάλντουιν/James Baldwin Τζέιμς Φρέιζερ/James Frazer Τζέρεμι Μπένθαμ/Jeremy Bentham Τζέφρεϊ Χερφ/Jeffrey Herf Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι/Gianfranco Sanguinetti Τζιόρτζιο Αγκάμπεν/Giorgio Agamben Τζο Στράμερ/Joe Strummer Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ/J.K. Galbraith Τζον Ρωλς/John Rawls Τζον Σηρλ/John Searle Τζον Στάινμπεκ/John Steinbeck Τζον Χιούστον/John Houston Τζόρτζ Όργουελ/George Orwell Τζορτζ Στάινερ/George Steiner Τζούλια Κρίστεβα/Julia Cristeva Τζων Λοκ/John Locke Τζων Φόουλς/John Fowles Το καταραμένο απόθεμα Το Ξεπέρασμα της Τέχνης Τοκβίλ/Tocqueville Τόμας Μαν/Tomas Mann Τόμας Πίντσον/ Thomas Pynchon Τόμας Ράιντ/Thomas Reid Τόνι Νέγκρι/Toni Negri Τόνι Σουάρτζ/Tony Schwartz τραγωδία τριλεκτική Τσ. Σ. Περς/Ch. S. Peirce Τσαρλς Μπουκόφσκι/Charles Bukowski Τσαρλς Ντέιβενπορτ/Charles Davenport Τσαρλς Τέιλορ/Charles Taylor Τσαρλς Φορτ/Charles Fort τυραννία τύψεις Υβ Λε Μανάκ/Yves Le Manach υλισμός υπαρξισμός ύπνος υποκείμενο υποκρισία υπομονή Φ. Β. Μουρνάου/F.W. Murnau Φ. Γιάκομπι/F. Jacobi Φ. Ε. Ρεϊνάλ/F. E. Reynal Φαινομενολογία Φερνάντο Αρρραμπάλ/F. Arrabal Φερνάντο Πεσσόα/Fernando Pessoa Φίγκαρω Φιλανθρωπία φιλία Φίλιπ Λάρκιν/Philip Larkin Φιλοσοφία Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι/Fyodor Dostoevsky Φλαν Ο' Μπράϊαν/Flann O' Brien Φουκουσίμα Φρ. Έμπερτ/Fr. Ebert Φρ. Καραντέκ/F. Caradec Φρ. Φουρκέ/Fr. Fourquet Φρ. Χάγιεκ/Fr. Hayek Φρανκ Ζάπα/Frank Zappa Φράνσις Μπέικον/Francis Bacon Φρανσουά Λυοτάρ/François Lyotard Φρανσουά Σιμιάν/François Simiand Φραντς Κάφκα/Frantz Kafka Φρέντερικ Τέιλορ/Frederick Taylor Φρεντερικ Τζεϊμσον/Frederick Jameson Φρίντριχ Ένγκελς/Friedrich Engels Φρίντριχ Νίτσε/Friedrich Nietsche Φριτς Λάιστ/Fritz Leist φρμκ Φύση Φώτης Τερζάκης Χ. Τζ. Θορώ/H.J. Thoreau Χ.Λ. Μπόρχες/J.L. Borges Χ.Μ Ενζενσμπέργκερ χαρά Χάρι Φράνκφουρτ/Harry Frankfurt Χέγκελ/Hegel Χειρτ Μακ/Geert Mak Χέρμαν Μέλβιλ/Herman Melville Χέρμπερτ Μαρκούζε/Herbert Marcuse Χίλαρι Κλίντον χιούμορ χίπστερ Χιροσίμα Χλόη Κολλύρη Χομπς/Hobbes χοντρό δούλεμα Χουάν Βίβες/Juan Vives χρεοκοπία χρήμα Χρήμα και Μαγεία Χρήστος Βακαλόπουλος χριστιανισμός χρόνια πολλά χρόνος ψέμματα ψυχή Ψυχρή Ιδεολογία ωφελιμισμός AP auld lang syne beton7 Bob Dylan Bob Marley Bodies Christopher Cinemarian CoBrA D-503 dangerfew David Bowie DOCUMENTA Einsatzgruppe D European Media Art Festival F. C. Stanley Frank Zappa gosplan Grafton Happyfew Hildegoesasger Hollowsky Iggy Pop Il Consigliere Internationale Lettriste/Λεττριστική Διεθνής Internationale Situationniste/Καταστασιακή Διεθνής intothepill izi Jeffrey Lee Pierce Jimmy Cliff Joe Strummer Johnny Cash Keith Moon Keith Richards Krzysztof Kieslowski/Κριστόφ Κισλόφσκι La Commune Les Levres Nues Les Lèvres Nues Malaguena Melanie Pain memento mori mofferism/μοφερισμός Monty Python Necrology Nosotros RadioBubble Raul Zurita/Ραούλ Σουρίτα Raymond Carver/ Ρέϋμοντ Κάρβερ remap 2 Renty Roberto Juarroz RSA Salon De Vortex sexbox Sunrise Tales from the Crypt The Adicts The Beatles The Crass The Great Society The Gun Club The Juniors The Meteors The Morlocks The Please The Rolling Stones The Ruts The Sonic Youth The Stooges The Stranglers The Three Johns The UK Subs The War TwixtLab Vince Taylor Wall Street Journal WIRED wobblies Zabriskie Point Zoviets